Holocaust-ontkenner

Mijn jongste zoon is een holocaustontkenner. Ik zet het hier zo plompverloren neer, maar vergis je niet; het schaamrood staat op mijn kaken. Hij ontkent niet dat er veel joodse mensen in de tweede wereldoorlog zijn doodgegaan, maar fabrieksmatig vergassen, daar wil hij niet aan. Ook het aantal slachtoffers lijkt hem enorm overdreven… Maar laat ik even doorgaan: Hij vindt ook dat joden en Israël gelijk zijn aan elkaar en dat Israël eigenlijk geen bestaansrecht heeft. Hij is er bovendien van overtuigd dat het stichten van de staat Israël alleen maar kon omdat andere landen zoveel medelijden hadden met de joden.

Was hij nou maar een rotjoch, die zoon van mij. Maar nee, dat is hij echt niet. Veel humor heeft hij. Origineel in zijn gedachten en in het verwoorden ervan. Hij is hoffelijk en lief. Hij is behulpzaam zonder aanziens des persoons. Ook bijzonder slim. Dat merk je aan alles… Dat ontkennen van de stelselmatige joden vernietiging is echt een uitzondering. Het begon puberaal; lekker afzetten tegen je vader, maar nu lijkt er toch iets in zijn volwassen wordende brein te beklijven. Ook al ben je het niet; je voelt je altijd verantwoordelijk voor je kinderen. Ik ook. Hoe krijg ik die rampzalige ideeën uit zijn hoofd?

Vorige week is de film ‘Son of Saul’ uitgekomen. Twee dagen uit het leven van iemand van het sondercommando in Auschwitz-Birkenau. Wellicht kunnen we daar samen naartoe gaan. Ziet hij van binnenuit wat daar in dat concentratiekamp is gebeurd. Gisteren de ‘Voetnoot’ van Arnon Grunberg. Een vernietigend oordeel. Terwijl ik de film niet gezien heb, onderschrijf ik Grunberg’s mening meteen; een zeer ongeloofwaardig verhaal en dat terwijl er zoveel geloofwaardige verhalen te vertellen zijn; die zijn namelijk bewezen. Ik nodig mijn zoon dus niet uit om samen naar ‘Son of Saul’ te gaan.

Ik wilde hem de film ‘Shoah’ cadeau doen. De negen uur durende film van Claude Lanzmann met interviews met alle betrokkenen. Een zeer indrukwekkende film. Nadat ik Auschwitz bezocht had, heb ik hem nogmaals, integraal, bekeken. Daarna was ik zo somber dat ik mezelf verbood om ook nog maar een seconde met dit onderwerp bezig te zijn. Ik ben bang dat dit niet aan gaat slaan bij mijn jongste zoon. Hij is weliswaar slim en geïnteresseerd in alles, maar negen uur interviews, dat is wel een hele zit. Maar de getuigenis van de man die lid was van het sondercommando (een ‘echte’ dus) zal hem wellicht op andere gedachten brengen. Maar hoe haal je juist dit interview, met Nederlandse ondertiteling (want mijn zoons Duits is niet zo goed) uit die film?

Nog een mogelijkheid is hem de stamboom van onze familie te laten zien. Mijn zoon staat er zelf ook in, daar kan hij beginnen te klikken:

  • klik op zijn vader (ik dus),
  • klik op zijn oma (mijn moeder, dus)
    • Het gezin waaruit zij kwam: 1 op de 3 dood in vernietigingskampen
  • Klik op zijn overgrootvader:
    • Het gezin waaruit zij kwam: 4 op de 5 dood
  • Klik op zijn betovergrootvader
    • Het gezin waaruit hij kwam: 4 op de 4 dood in de vernietigingskampen
  • Klik op zijn betovergrootmoeder
    • Het gezin waaruit zij kwam: 9 op de 9 dood in de vernietigingskampen.

Zou dat indruk maken?

Winterbanden

Vorige week hebben we een nieuwe auto gekocht. Knalrood. In eerste instantie knapte ik af op de kleur maar na wat rondkijken en wat kauwen en herkauwen vond ik hem toch wel erg mooi. Hij was ook behoorlijk ‘compleet’, zoals dat in verkopersjargon heet. We kochten hem. Ook een stel winterbanden. We willen een mooie auto voorzien van alle luxe, maar bovenal willen we een veilige auto. Is het niet voor onszelf dan vooral voor mensen die met ons meerijden of onze mede weggebruikers. Hoewel we de auto half november kochten vond Josien dat de winterbanden er nog niet op moesten; de temperatuur buiten was nog zo hoog. ‘Maar de temperatuur kan zomaar ineens dalen…’ probeerde ik. Maar nee, daar wilde ze niet van weten. Als de temperatuur daalde dan reed ze wel even naar de garage om winterbanden eronder te laten zetten. En wat doe je dan als suffige man onder de plak van zijn vrouw? In onze nieuwe auto reden we naar huis met de winterbanden in onze achterbak.

We hadden ook nog een oude auto. Ook met winterbanden. Na wat Marktplaats-verkoop-perikelen besloten we om de auto tegen het geboden (lage) bedrag in te leveren bij de dealer. Ik vond dat we de winterbanden die bij die auto hoorde meteen ook in moesten leveren, dan waren we ervan af. Nee, die konden we makkelijk verkopen. Dus leverden we de auto in en hielden de winterbanden in de opslag.

De ontstane situatie: Een nieuwe auto op zomerbanden en met winterbanden in de kofferbak. Oude winterbanden in de opslag. Hadden we mijn zin gedaan dan was de situatie: nieuwe auto met winterbanden. Zomerbanden in de kofferbak en een lege opslag waar we onze zomerbanden in kwijt konden.

Wat gebeurt er op de avond dat we helemaal tevreden in onze nieuwe auto naar huis reden, Josien komt hard ten val op de fiets. Alles zo’n beetje gebroken. Pijn, zo verschrikkelijk veel pijn. In het ziekenhuis. Josien d’r ritme wordt sindsdien bepaald door de wisselende diensten van de verpleegkundigen en mijn leven wordt bepaald door de bezoekuren in het ziekenhuis. En ik heb zo met haar te doen. En ik mis haar ook zo verschrikkelijk thuis. Vooral dat ik niets kan overleggen en het gevoel dat ik er alleen voor sta. Wat moeten oude mensen wel niet doormaken als het onvermijdelijke gebeurt; één van de twee overlijdt…

Vandaag, een week later dus, gebeurde ook iets onvermijdelijks in de herfst; De temperatuur is fiks onderuit gegaan. Bovendien wordt er hagel voorspelt en is de winter ineens erg dichtbij. Winterbanden moeten dus onder de auto… Een week geleden hadden ze dat gratis voor ons gedaan, nu moet ik een garage zoeken die dat tegen betaling gaat doen. Bovendien kan ik nu mijn zomerbanden niet kwijt, want in de opslag liggen nog de banden van onze oude auto. Wat een bandentoestand! En kon ik nou maar lekker ruzie maken: ’Waarom luister je nou nooit eens naar mij! Door jouw schuld moeten we extra betalen om de winterbanden te monteren en zitten we nu met een overtollig stel. Ik wilde van de hele zooi af maar jij weet het altijd beter!

Maar gisteren was ik op bezoek in het ziekenhuis… Dat was niet goed. Een hoopje mens, meer niet. Pijn en verdriet lagen als dekens over d’r heen. Ontroostbaar. Ze was zo bang dat de verpleegkundigen haar een zeurpiet vonden omdat ze steeds hulp nodig had. Laat haar snel weer sterk, gezond, goedlachs worden met voor elk probleem de oplossing.

Hou op over die winterbanden!!!