Gisteren waren we met onze kleinzoon in Artis. Drie jaar oud is dat heerlijke jochie en het zonnetje in ons leven. Langs de apen en de olifanten. De giraffen hadden het koud en waren binnen gaan staan en toen werden de jongetjesbenen moe en wilde hij het liefst toch maar weer liever achter op de fiets naar huis. Maar het karretje dat we tegen een luttele borg kregen, bracht uitkomst en we reden langs enorm gevogelte dat over ons heen zeilde. Wel een beetje eng vond ons jongetje. Veel enger trouwens dan die enorme leeuwen die log en lui achter hek en glas op de nep-rots lagen. En de leeuwenschedel in het tunneltje onder de leeuwenrots was trouwens een dino, vond hij. En toen nog een keer langs de giraffen, maar helaas, die zaten nog steeds binnen bibberend rond de kachel. Teleurstelling? Nee, helemaal niet want daar kwamen we langs een andere giraf; waar je vanaf kunt glijden. Nee, geen levende maar speelgoed. Dat is andere koek. Eindelijk iets écht leuks. Al die dieren…mwah…maar speelgoed, daar ging ons mannetje voor! Eenmaal op klimrek en glijbaan boeide dat hele dierenspul niet meer zo. ‘Ga je mee naar de kinderboerderij?’ Vroegen we hoopvol. Nee, hij wilde klimmen en glijden en schommelen. Hadden we niets verzonnen, dan hadden we nu nog steeds in Artis bij de speeltuin gestaan. Hij wilde wel tikkertje spelen richting de uitgang en verstoppertje en vooral rennen. Moeie benen waren alweer vergeten. Kinderen willen spelen! Kinderen moeten spelen! Altijd! Nu of ergens diep in de geschiedenis. Op het schilderij over de opvoering van ‘Een cluyte van Plaeyerwater’ staan een heleboel kinderen. Wat doen die kinderen? Spelen…en spelen is vaak de grote mensen nadoen.
We beginnen bij genant? Ja, daar beginnen we mee! Je schamen voor je ouders. Is er iets ergers dan dat? Het gezin brengt dronken papa naar huis en moeten het feest voortijdig verlaten. Moeders heeft paps zijn wapens ontfutseld voordat hij dingen doet waar hij later spijt van krijgt. Dochtertjelief houdt mama vast, maar kijkt strak de verkeerde kant uit, alsof ze er niet bij hoort. Het kleine kind dat voorop loopt, heeft zijn bordje nog niet leeg. Ze moeten met veel haast vertrokken zijn van het feest want het kind mist een schoen.
Zwaan kleef aan. De rattenvanger van Hamelen. Geen idee wat dit is. Voorop loopt een nar en achter hem een sleep kinderen. Is dit tafereeltje gebaseerd op iets in de werkelijkheid? Geen idee. Wat wel opvalt aan dit groepje van nar met kinderen is dat niemand er veel plezier aan heeft.
Papa leert zijn zoontje zuipen. De bierkruik wordt vakkundig door het jongetje geledigd onder aanmoediging van de volwassenen.
Mama daarentegen waarschuwt tegen mateloos zuipen. ‘Niet uit de kruik drinken, hoor.’ Maar ik denk dat het kereltje haar advies in de wind gaat slaan. Ondertussen heeft een man zijn arm om haar leest; maar dat zie je hier niet maar wel op het hele schilderij.
Favoriet speelgoed is het stokpaardje. Hoe anders dan nu. Onze kleinzoon fantaseert dat hij een auto bestuurt, maar in de tijd dat er alleen nog maar paarden bestuurd werden, ligt het stokpaardje meer voor de hand.
Als kind wil je weten wat de grote mensen doen en hoe je er zo snel mogelijk aan kunt deelnemen. Het meisje heeft zich aan de dansers aangehaakt. De jongetjes willen niet dansen, maar bestuderen de trommelaar. En dan is er nog een kind tevreden met een molentje. Al dat volwassen gedoe gaat nog aan dat kind voorbij…
Ik heb lang gekeken naar dit onderdeel; het zijn marktkraampjes, zoveel is zeker, maar wat wordt er verkocht. Je verwacht allerhande etenswaar zo van het boerenland, maar hoe ik het ook bekeek, ik zie geen etenswaar. Wat ik wel zie in alle kraampjes is speelgoed. Stokpaardjes, molentjes, kindertrommels en kleine kruisboogjes. De marktkraampjes zijn een speelgoedwinkel!
