Poetin

Het probleem met president Poetin is, dat hij de regels van het spel kent en er naar goeddunken gebruik van maakt. Op het juiste moment weet hij zijn tegenstanders om te oren te slaan. Soms negeert hij die regels van het spel en dan laat hij de ander in verwarring achter. Van die verwarring maakt hij gebruik om zijn slag te slaan en daarmee de gemeenschap voor een voldongen feit te stellen. Poetin is niet iemand die je moet onderschatten.

In Parijs loeien de sirenes altijd. Dat bracht mij niet op het idee dat er een belangrijke gast in Parijs was. Dus wel. Poetin is in Parijs. Hollande en Poetin zijn het fundamenteel oneens over de oplossing, en de buitenlandse bijdrage daartoe in Syrië. Het rampenland Syrië. Wie er zo’n puinhoop van heeft gemaakt, is al een bron van grote verschillen van inzicht. De hele situatie maakt het echt niet mogelijk om de juiste oorzaak van de ellende, de juiste analyse van de huidige situatie en de oplossing naar een beter Syrië te vinden.

Amerika heeft al moeten ondervinden dat haar analyses en oplossingen niet klopte. Volgens Amerika zouden er in Syrië drie machten van betekenis zijn: het regime van Assad, IS en een democratische derde factie. Alles wijst uit dat die derde partij echt niet bestaat. Amerika heeft miljoenen uitgegeven aan ondersteuning van deze groep, maar voor niets. De groep is veel te klein om een macht van betekenis te kunnen zijn. Politiek broddelwerk lijkt me. IS wordt geïdentificeerd als de grootste dreiging. IS gedraagt zich anders als andere machtsfactoren. Onderhandelen bijvoorbeeld komt niet voor in hun vocabulaire; ze lijken overtuigd van hun gelijk en zoeken geen compromissen. Dat maakt ze tot een gevaarlijke tegenstander want er valt niet mee te praten. Kies je voor een partij in het conflict, dan kan de keus niet IS zijn. Assad wordt het dan logischerwijs.

Poetin heeft onvoorwaardelijk gekozen voor Assad. Sterker nog, Assad heeft, als legitieme regering, Rusland om hulp verzocht in haar strijd tegen het terrorisme. Rusland is op dat verzoek ingegaan. Daarmee heeft Rusland voldaan aan alle regels die daarvoor bestaan. Amerika daarentegen bombardeert zonder mandaat een ander soeverein land…

Maar Rusland neemt zomaar land in van Oekraine… Andere kwestie zou ik zeggen, maar ook daar is veel te zeggen over de legitimiteit. Ik denk dat Rusland zelfs weinig keus had.

Natuurlijk is Poetin uit op uitbreiding van haar macht. Maar…zijn europa en amerika dat niet ook? Willen de Oekrainers zo graag bij europa horen? Een groot deel in ieder geval niet; ze zijn er zo erg op tegen dat ze er de wapens voor willen oppakken. Dat ze willen vechten tegen de voorstanders van europa.

Horeca

Ben je op vakantie in het buitenland, dan neem je natuurlijk geen gesmeerde bammetjes mee, maar zoek je je versterking tussen de middag in de horeca. Daarom dat mij de nieuwe trends vooral in het buitenland opvallen. Een jaar geleden in Antwerpen, zag ik het al, maar hier in Parijs wordt het beeld bevestigd. Trendy nieuwe horecagelegenheden, behoren de jonge rijke hoogopgeleide vrouw toe en niet meer de man. Het buitendedeurse mannelijke twaalfuurtje wordt verdrongen door een typisch vrouwelijke equivalent.

Heel lang geleden ging ik op een doordeweekse dag met mijn vader op pad. Dat gebeurde niet vaak. Daarom misschien dat ik er zo’n fijne herinnering aan had. Toen we honger kregen gingen we een broodje eten. Bij Van Dobben in de reguliersdwarsstraat. Die zaak zit er nog steeds, en hun concept is ongewijzigd. Een lange bar tegen de glazen uitstalkast met vleeswaren. Een paar tafeltjes waar je alleen of hoogstens met z’n tweeën kunt zitten. Het broodje halfom is befaamd, maar alles is mogelijk qua vleeswaren. Ja natuurlijk, ook het broodje kroket! De ‘echte’ Van Dobben kroket. Het broodje halfom dus…wat krijg je dan: Een wit broodje met heel veel gekookte gelardeerde lever en heel veel pekelvlees. Ten opzichte van het vlees is het broodje absoluut in de minderheid. En daarbij bestelt men doorgaans een glas melk. Dat is een broodje eten bij van Dobben. Zwijgend eten de mannen hun vleeswaren. Het broodje erom zorgt ervoor dat je die vleeswaren niet met de hand hoeft te eten. Met het glas melk spoel je de zooi door. Je doet er als man het zwijgen toe…je geniet!

Hoe anders gaat het toe in de nieuwe lunchcafe’s. Voor de mensen die alleen komen zijn er wat tafeltjes tegen het raam gezet zodat je je salades kunt nuttigen terwijl je naar buiten kijkt. Maar binnen staan grote tafels waarin mensen die elkaar compleet niet kennen, gesprekken kunnen aangaan onder de lunch. Salades spelen de hoofdrol, maar broodjes kun je er ook krijgen. Met een dun plakje vlees erop aangevuld met roomkaas, rucola en vruchten. Melk…nee geen melk. Wel water. Koud met bubbels en zonder bubbels of heet. Honderd soorten thee. Goed, ook koffie kan je krijgen. Gezond en communicatief. De horeca van de toekomst behoort de vrouw!

Marianne

Gisteren ging ik met de Thalys naar Parijs. Een lange rit, maar veel korter dan de treinreis die ik vijfentwintig jaar geleden met de trein maakte. In Bruxelle (niet Brussel dus,) stapten er twee dames in met een dochter. Franstalig. De dochter schatte ik een jaar of dertien, veertien. Ze was nog duidelijk meisje hoewel de eerste tekenen van wat ze lichamelijk worden ging in de lucht hingen. Twee strengen haar ter weerszijden van haar gezicht waren achter op haar hoofd samengebonden en hielden een bos krullerig lang haar uit haar gezicht en in bedwang. Een engelengezichtje met een mopsneusje. Dat mopsneusje zocht ik tevergeefs bij een van de begeleidende vrouwen omdat ik daarmee de moeder dacht te kunnen identificeren. Ik weet graag hoe de dingen zitten.

Zodra de trein zich op station Brussel (sorry, Bruxelles) weer in beweging zette, trok het meisje haar tas naar zich toe en haalde ze schoolboeken te voorschijn. Ze begon geconcentreerd haar huiswerk te maken. Denkrimpeltjes boven haar neus. Achtereind van haar ballpoint nadenkend bewegend tussen haar lippen. Beetje geïrriteerd kijkend toen een van de haar begeleidende vrouwen iets tegen haar zei. Huiswerk ging duidelijk voor alles. En toen kwam bij mij de gedachte op dat sommige kinderen toch alles in het leven hebben: Intelligentie en vlijt. Een knap gezicht en liefhebbende ouders. En terwijl ik zo zat te mijmeren, pakte ze nuffig een pakje zakdoekjes en peuterde er een zakdoekje uit. En toen begon ze te snuiten. En te snuiten. En te snuiten. Waar kwam al dat snot vandaan. Alsof ze de inhoud van haar hersenpan door dat mopsneusje perste. Er leek geen eind aan te komen.

Achteraf beschouwd was ik zelf ook zo’n hardwerkende leerling. Alleen verschilden de momenten waarop ik mijn werkprestaties leverde met het meisje. Bij mij was de les zelf het piekmoment en niet het huiswerk. Huiswerk was mij vreemd. Dan had ik belangrijker dingen te doen zoals stripboeken lezen, plaatjes draaien of dromen over een ander leven. Tijdens de les hield ik me in eerste instantie bezig met wiskundige problemen; berekeningen maken over wanneer ik de beurt kreeg. Daarbij kwam veel kansberekening kijken. Vervolgens de bepaling wat ik wat moest doen gegeven het moment dat ik de beurt kreeg. Dat onderdeel moest ik dan ook nog vlekkeloos voor het voetlicht zien te krijgen. Kijk eens, dat was keihard werken! Zo ben ik mijn middelbare schooltijd toch redelijk glad doorgekomen.

In de klas had ik ook wel medeleerlingen die een andere strategie hadden dan ik. Meer van het eerder beschreven soort. Marianne was zo’n meisje in mijn klas. Zo’n knap gezichtje maar zo ongenaakbaar en onbenaderbaar. Volgens mij vond zij mij stom. Zoals ze alle jongens stom vond. En ik liet het zo.

Grenscontroles

Ik schrijf deze column vanuit Parijs. Vandaag zijn we met de Thalys naar hier gegaan. Toch best een lange reis. Bij de Thalys denk je aan zoeven. Met hoge snelheid in no time naar Parijs. Maar dat valt wel een beetje tegen. In Nederland en Belgie is de snelheid vrij beperkt en maar soms vrij hoog. Bovendien stopt hij op diverse plekken: Schiphol, Rotterdam, Antwerpen en Brussel. En dan kan de Thalys pas echt snelheid maken want van Brussel rijdt hij in een ruk naar Parijs. Maar dat stuk is niet zo heel kort dus al met al ben je toch de hele ochtend aan het reizen. Maar mij hoor je niet klagen, want we zijn aangekomen en zitten in een absoluut Parijsig mini-appartementje. De verf valt van de muren en zou het appartement naar Nederland verplaatst zijn, dan werd het ogenblikkelijk vanwege brandgevaar gesloten.

Maar de reis had nog iets bijzonders. Laat ik eerst een half jaar terug gaan. Toen gingen we ook naar Parijs. Vliegen. Een van ons had zijn paspoort vergeten. We dachten dat dat problemen op zou leveren. Veiligheid en zo. Maar nee, we reisden in Schengen landen en dan is een paspoort niet nodig. Vandaag dus met de trein. Stuk minder gevaarlijk zou je denken dan vliegen. Maar de politie kwam vier man sterk de coupe binnen. Ik ben echt nog nooit zo grondig gecontroleerd. Eerst werd het paspoort van alle kanten bestudeerd (zou het erg zijn dat er een visum voor Iran in zat..?). Daarna werd ik een poos vergeleken met de foto in mijn paspoort. Kennelijk is er in een half jaar veel gebeurd!

Vluchtelingen en toegenomen angst voor terrorisme…dat is er gebeurd. En…voor veel mensen hangen deze zaken samen. Veel vluchtelingen die op dit moment Europa binnenkomen zijn moslims. Bijna zonder uitzondering zijn terroristen moslims…zie daar het verband. Nee, natuurlijk zijn niet alle vluchtelingen terroristen. Ik denk dat er weinig vluchtelingen terroristen zijn, eigenlijk geen. Maar het beeld is er toch. Dat maakt het allemaal niet makkelijk.

Angst voor verandering speelt een grote rol. Als er zoveel vluchtelingen binnenkomen in een land, dan moet dat gevolgen hebben voor de hele maatschappij. De Wereld verandert voortdurend en de verandering kan je niet tegenhouden. Soms verandert een maatschappij in een richting die je angst inboezemt. Als er heel veel mensen binnenkomen in een land met een heel andere cultuur en een heel andere traditie, dan verandert de cultuur een beetje richting die nieuwe binnenkomers en ook de tradities schuiven ietsje naar de nieuwkomers. Daar kan je onzeker van worden en van schrikken. Ik schrik er soms zelf net zo goed van. Je vraagt je af, willen we dit wel. Maar we hebben geen keus. Zelfs een hek om Nederland of Europa zal niet helpen. We zullen het moeten doen met wat er op ons afkomt en we gaan de richting uit die ons wordt gewezen.

Politie met kogelvrije vesten controleren je paspoort in de Thalys. Ze willen vluchtelingenstromen onder controle krijgen en terrorisme voorkomen… Ik begrijp het wel, maar of het lukt…