Tagarchief: turkije

Zalmeëenmeteraanme reetroesten

Vandaag een artikeltje van Kees Jan Dellebeke in de Volkskrant. De man is oud-medewerker van de AIVD en waarschijnlijk daarom een groot voorstander van de sleepwet. Ik heb bedenkingen en weet echt niet goed of ik voor zo’n wet of tegen zo’n wet zou stemmen bij het referendum. Even afgezien of de politiek zich iets gelegen laat liggen aan het referendum. Ik weet het gewoon niet. Er strijden in mij twee partijen tegen elkaar. De voorstander in mij blaat onze regering en de bijna voltallige tweede kamer na: Er loert overal gevaar en het gevaar is vooral in cyberspace op te sporen. Kwaadwillenden die onze samenleving te lijf willen, communiceren met elkaar en door dat af te luisteren kunnen de diensten veel leed voorkomen. Ik ben voor een veilig Nederland en als ze met die sleepwet ellende kunnen voorkomen, dan heeft de wet mijn zegen.

Aan de andere kant heeft de inlichtingendienst nu een baas waar ik vertrouwen in heb. Nee, die baas is niet precies van mijn kleur, maar toch uit het politieke midden. Minister Olengren is de minister van binnenlandse zaken en Rutte de premier. Mensen die zo ongeveer dezelfde staat aanhangen als ik. Met een grote liefde voor de vrijheid. Mensen ook die de integriteit van de politiek hoog in het vaandel hebben. Kan deze regering er garant voor staan dat er altijd politieke bazen blijven die zo ongeveer de staatsvorm aanhangen die we nu hebben, dan zou ik wel voor de sleepwet zijn. Maar helaas lopen er in Nederland ook politieke gekkies rond die onder het mom van vrijheid andere groepen in de samenleving willen onderdrukken. Partijen met niet verwaarloosbare politieke aanhang en macht. Stel dat zij onverhoopt aan de macht komen, hoe gaan zij dan om met deze wet? Gaan ze dan alle moslims extra slepen? Gaan ze linkse politici extra volgen of alle PvdA-leden? Om maar eens een paar voorbeelden te noemen.

Heus, dat soort gedachten zijn nog helemaal niet zo gek. Goed, in Nederland zijn de gekkies niet zo heel erg machtig, maar in andere landen in Europa wel. De PIS partij in Polen zou met die sleepwet akelige dingen doen. En we hoeven maar een klein stapje buiten Europa te doen om in een land te zitten waar zo’n soort wet aan alle kanten misbruikt zou worden. De Turkse regering zou zich afvragen waarom ze niet al heel veel eerder met zo’n wet waren gekomen om al die van terrorisme verdachte groepen (zoals amnesty international, en andere mensenrechten groeperingen) in de gaten te houden en in kaart te brengen. Gezien het feit dat er altijd veel mensen graag opkijken naar zo iemand als de dictator van Turkije, is zelfs niet uitgesloten dat zo’n soort figuur de politieke baas over de inlichtingendiensten hier zou kunnen worden. Daarom ben ik eigenlijk wel tegen die wet.

Terug naar het artikeltje in de Volkskrant. Dellebeke schrijft dat de Nederlanders – politiek en burgers – geen verstand hebben van inlichtingendiensten en dat daarom iedereen maar moet doen wat de mensen die er wél verstand van hebben zeggen. Ammeneus, dus. Ook schrijft hij dat Nederland geen lachtertje mag zijn binnen de inlichtingendiensten van Europa: Zalmeëenmeteraanmereetroesten, zeg ik dan. Zwak artikeltje.

Democratie en Poexit

Met mijn jongste zoon discussieer ik graag over van alles en nog wat. Hij houdt ervan om mij het vuur aan de schenen te leggen en ik hou ervan om hem te prikkelen en uit te dagen. Niet alleen in discussies aan tafel zoeken we elkaars grenzen op, ook in ons stemgedrag. Meneer stemde laatst op…Thierry B. Toen was ik wel even los. Maar aan de andere kant komt Thierry B.’s opvatting over democratie wel degelijk in de buurt van zijn visie op democratie. Ik moet het toegeven, op veel punten geloof ik niet zo in de macht van het volk. Ik geloof erin dat je veel zaken over moet laten aan beroepspolitici en ambtenaren omdat wij, als gewone stervelingen daar geen enkele kijk op hebben. De kans dat je in zo’n geval achter een demagoog aanloopt met een compleet andere agenda is dan levensgroot. Neem bijvoorbeeld dat Oekraïne referendum. De zaak zelf was veel te complex voor de meesten. Ik had er wel een mening over, heb ik ook vaak geventileerd, maar veel geopolitieke belangen kon ik gewoon niet laten meewegen, omdat ik er te weinig van afwist. Het referendum had, bij de organisatoren, niet het tegenhouden van dat associatieverdrag als doel, zij hadden een andere agenda; ze wilden zand strooien in de machine die Europa heet. Maar als zoonlief op Thierry B. wil stemmen en zijn ijdeltuiterige kompaan Hiddema; mijn zegen heeft hij.

Gaat het in een democratie altijd om de meerderheid die beslist? Ik denk het niet. Ik denk dat een democratie alleen maar kan bestaan als de minderheid wordt beschermd en haar rechten worden gewaarborgd. In een democratie beslist de meerderheid en wordt de minderheid beschermt. Als dat niet zo is, dan is er geen sprake van democratie. Je loopt dan namelijk de kans dat de minderheid zó onderdrukt wordt dat ze nooit meer een meerderheid kan worden. Democratie is namelijk ook dat je aanvaardt dat je vandaag een meerderheid hebt, maar dat je morgen weer tot een minderheid kan behoren. Zelfs als de stemming over hetzelfde onderwerp gaat. Daarom moet je in de democratie een waarborg bouwen die niet omvergetrokken mag worden. Die waarborg werd bedacht tijdens de verlichting in Frankrijk: De Trias Politica.  De uitvoerende macht (regering) moet ondergeschikt zijn aan de controlerende macht (het parlement). De onafhankelijke onaantastbare rechterlijke macht (rechters) moet de minderheden beschermen.

Overal waar men dit principe loslaat is men de democratie aan het ondergraven. Ik denk dat we het er allemaal wel over eens zijn dat in Turkije geen sprake meer is van democratie. Het ontslaan van duizenden rechters heeft de democratie aldaar de das om gedaan. Zelfs als negentig procent van het volk achter het ontslaan van de rechters staat, is daarmee het lot van de democratie bezegeld. Minderheden kunnen niet meer beschermd worden. Dat minderheden in Turkije vogelvrij zijn verklaard, is een open deur die ik graag intrap. Ik denk dat alleen democratieën lid kunnen zijn van Europa. Turkije valt dan volledig af. Maar Polen balanceert nu ook op het randje. In Polen heeft de PIS partij het voor het zeggen. De PIS partij vindt dat de rechterlijke macht bestaat uit relieken uit het communistische tijdperk. Daarom acht zij zichzelf gerechtigd om de hakbijl erin te zetten. Of het nou waar is of niet, dat doet er niet toe. Als je als regering de rechterlijk aan je onderwerpt, gooi je de democratie om. Als je de democratie omver gooit, dan heb je niets meer te zoeken in de Europese gemeenschap… Poexit? Maar wie gaat na de Poexit onze aardbeien plukken?

De neven en nichten van Özkan Akyol

Ik kijk elke zondag naar ‘De neven van Eus’. Ik vind het een leuk en onderhoudend programma. Het laat niet alleen zien hoe enorm uitgebreid de familie van Özkan Akyol is, maar ook hoe het land Turkije op dit moment functioneert. Het is duidelijk dat hij niet een objectief beeld schetst, maar een beeld vanuit hemzelf en zijn neven (en nichten). Ik vind het fantastisch als Akyol ‘ergens’ in Turkije aankomt en één van zijn neven of nichten tegenkomt. ‘Heb ik je weleens eerder gezien?’ is altijd de vraag nadat ze elkaar een paar fikse zoenen hebben gegeven. In onze cultuur is dat raar. Je gaat pas zoenen als je een band hebt en een familieband is niet direct een band die bepaalt of je elkaar zoent of niet. Wij houden het liever bij handenschudden als we iemand nog nooit (bewust) hebben gezien.

Natuurlijk komt er politiek kijken in de serie. Turkije is een gepolitiseerd land. Bovendien hoort Özkan Akyols in Turkije wonende familie tot een religieuze minderheid; ze zijn alevieten.  Een soort van milde sjiieten. Op dit moment lijken soennieten en sjiieten elkaar even erg te haten als vroeger socialisten en communisten bij ons. Die haat geldt in de moslimwereld maar Nederland behoort niet tot die wereld. In Nederland behoort vrijwel iedereen tot een religieuze minderheid; onze meerderheid is (denk ik) areligieus. Ons zal het hier worst wezen of je soenniet of sjiiet bent. Ook jood of gereformeerd; het kan ons niet bommen. Iedereen is vrij om een relatie met zijn eigen God aan te gaan of niet. Sterker nog, in Nederland ben je vrij om te geloven en te denken wat je wil. Met inachtneming van de zeer ruime regels mag je je godsdienst ook gezamenlijk vieren; doen we niet moeilijk over. Dat geeft vrijheid en we houden van vrijheid. Ik hou van vrijheid.

De afgelopen uitzending over zijn neven, streek Akyol neer in Antalya. Zeg ik Antalya dan denk ik all-inclusive. Zeg ik all-inclusive dan denk ik all-you-can-eat. Zeg ik all-you-can-eat dan denk ik: Niet naartoe gaan, Frits; je wilt het wel, maar voor jou is dat heel erg ongezond. Gelukkig wil Josien er niet naartoe en daarom ga jij er niet naartoe. Maar soms denk je: eventjes jezelf helemaal lekker laten verwennen in Antalya; niets hoeven en niets moeten maar wel lekker eten; de hele dag door… Maar wat bleek tijdens de uitzending van afgelopen zondag; het ging helemaal niet goed met het toerisme in Antalya. Hotels en all-inclusives bleven leeg. Eén van Akyols neven had jaren gespaard om zijn eigen all-inclusive gelegenheid te beginnen. Hij had zelfs al een locatie op het oog. Dicht bij zee. Echt een mooie locatie. Maar de eerste hoteleigenaren begonnen failliet te gaan en daarmee vervloog ook de droom van neef Akyol. Zolang dictator Erdogan de scepter zwaait zal het met de toeristen alleen maar slechter worden, werd verteld. Want: Erdogan laat gescheiden stranden voor mannen en vrouwen maken (wie wil daar nou op vakantie gaan!); hij bedreigt Duitsers en Nederlanders (want fascisten…?) en schiet Russische vliegtuigen neer (en daarmee de Russische eer). Daarmee help je de toeristensector niet verder.

Kennelijk mogen de neven van Akyol dat niet zo zeggen. Turken in Nederland die liever dictator Erdogan hebben dan onze liberale vrijstaat, bedreigen Özkan Akyol omdat hij constateert dat onder Erdogan de welvaart uit Antalya wegvloeit. Dat stuit bij mij op onbegrip; zij proberen Akyols, en daarmee mijn, vrijheid in te perken. Het ergste is dat ik geen enkele manier weet om deze achterlijken aan te pakken zonder dat ik iets van mijn eigen vrijheid inlever.

Vluchtelingenstroom uit Turkije…

Erdogan heeft niet de uitslag gehaald die ik verwachtte. Ik had het idee dat hij een ruime overwinning zou halen. Alles heeft hij uit de kast gehaald om dat te bereiken. Hij sloot de oppositie op, maar dat had nauwelijks invloed. Hij keerde zich fel tegen Europa, het leverde hem weinig op. Hij begon een nietsontziende oorlog tegen binnenlandse minderheden, het hielp hem niet veel. In Turkije zag men wat voor afschrikwekkend man hij was. Een dictator van het eerste uur die nietsontziend zijn wil zou gaan opleggen. Die van Turkije een ander land wilde maken dan menigeen wil. Een dictatoriaal geleid land waar de islam een overheersende rol speelt. Waar oppositie niet geduld wordt en waar minderheden bestreden worden. Worden ze niet bestreden, dan toch minstens zwaar onderdrukt. Kortom, een land waar je normaal gesproken niet wil wonen.

Ik durf te beweren dat de meeste Turken zo’n land helemaal niet willen maar dat het hun door buitenlandse krachten is opgelegd. Als de overwinning zo nipt was, dan betekend dat, dat iets de doorslag heeft gegeven. Ik denk dat je die kanteling ten gunste van Erdogan gerust kunt zoeken in West-Europa. Mensen met een Turkse culturele achtergrond hebben onterecht gebruik gemaakt van hun stemrecht en hebben Turkije opgezadeld met een nietsontziende dictator die er niet voor terugdeinst om met ijzeren vuist de oppositie te vermorzelen.

Ik gun Turkije een betere regering en ik betreur het verschrikkelijk dat mijn landgenoten dit een ander land hebben aangedaan. Ik schaam me er haast voor, maar wat kan ik eraan doen? Die twee procent van de stemmen die nodig waren om Erdogan’s ambitie te stoppen is, in mijn ogen illegaal, uit Nederland en Duitsland te niet gedaan. Ik heb er weliswaar geen onderzoek naar gedaan, maar uit cijfers van de Volkskrant blijkt dat vijfenzeventig procent van de mensen die hier, zeer ondemocratisch, mocht kiezen voor het referendum in Turkije, heeft ‘ja’ gestemd. Trekken we dat door naar Duitsland, België en Frankrijk, dan moeten die stemmen doorslaggevend zijn geweest. Vijf procent van de stemmen komt, naar verluidt, uit het buitenland. Vijfenzeventig procent van vijf procent is een zeer ruime drie procent. Zonder de Turken die wonen en werken, leven en sterven, trouwen en kinderen krijgen in West-Europa, zou Erdogan het referendum verloren hebben. Zij hebben een dictator in het zadel geholpen waar ze zelf geen last van hebben.

Ik ga een somber toekomstbeeld scheppen. Erdogan gaat de doodstraf invoeren. Ook daarover zal een referendum gehouden worden. Ook dat zal de tiran met behulp van buitenlandse krachten winnen. Allereerst zullen de Koerden eraan moeten geloven, daarna de Güllenbeweging. Ik verwacht een stroom executies. En dan wordt de oppositie pas echt bang en een grote vluchtelingenstroom komt op gang. Kleine bootjes die ’s nachts de oversteek wagen naar Griekenland. Europa zal opnieuw worden overstroomd door vluchtelingen. Nu geen Syriërs meer, maar Turken.

Zorgen

Onbegrijpelijk! Je woont hier in Nederland en je bent bereid om een ander land op te zadelen met een dictatuur. Of, net zo goed andersom, je bent bereid om een ander land juist geen dictatuur te gunnen. Als je in Nederland woont moet je niet eens de neiging hebben om voor of tegen iets in een ander land te stemmen; wat er daar ook gebeurd, jij hebt er geen last van. Heus, je mag je best verwant voelen met een ander land. Je kan zelfs zeggen dat het jouw natiestaat is…maar voor dat land de toekomst helpen bepalen, vind ik absoluut ondemocratisch. In een democratie bepaalt het volk zelf door wie het geregeerd wordt. Als jij, of je voorouders hebben gekozen voor Nederland, dan heb je het recht om je zegje te doen over wie ons in Nederland regeert. Als je in Nederland woont, zonder de intentie om heel snel terug te gaan, dan moet je niet stemmen in Turkije. Je hebt er niets te zoeken. Als je het recht hebt om mee te beslissen over wie je regeert in het land waar je woont, dan moet je geen recht hebben om mee te beslissen over wie regeert in het land waar je niet woont. Dat is een morele kwestie, geen juridische kwestie.

Voor heel veel mensen die zich Turk voelen, zal de democratie een meter aan hun reet roesten. Zij willen vooral een sterke leider voor een land waar ze niet wonen. Ze willen een sterke leider waar zij nooit last van zullen hebben. Nationale trots lijkt ineens een toverwoord. Ze willen iemand die de nationale trots kan opschroeven. En daarmee hun eigen trots. Daarvoor willen ze heel ver gaan.

Voor het eerst in mijn leven voel ik me niet meer helemaal veilig in Nederland. Ik heb het gevoel dat er een vijfde kolonne is. Dat we een vijand in het land hebben die door Erdogan gemobiliseerd kan worden. Die het echt op mij gemunt heeft. Ik moet me sterk beseffen dat mensen met een Turkse achtergrond in Nederland voor een groot deel vredelievende, fijne mensen zijn die dit niet laten gebeuren, maar ik ben daar helemaal niet gerust op. Ik besef me ook hoe machteloos ik ben. Ik hou van de manier waarop men in Nederland met mensen omgaat en ik besef dat als ik andermans vrijheid aantast ik tegelijkertijd mijn eigen vrijheid aantast. Ik wil niets van mijn vrijheid inleveren; helemaal niets. Ik wil dat ik als minderheid (want iedereen behoort van tijd tot tijd tot een minderheid) gerespecteerd wordt. Ik wil geen deportatie van fout denkende Nederlanders met een Turkse culturele achtergrond. Ik wil ook niet dat Turken met een Nederlands paspoort hun paspoort moeten inleveren. Dat lost allemaal helemaal niets op.

Mustafa Yeneroglu in Duitsland of Mustafa Aslan in Nederland zijn wolven in schaapskleren en ik vrees het ergste. Hoe Erdogan ons ook bedreigt, zij zien dat anders…Gaan jullie maar lekker slapen…

Ik weet het gewoon niet. Ik heb geen oplossingen. Even niet. Maar ik maak me wel hele grote zorgen.

Nederlanders bepalen de koers in Turkije…

Moet je wel willen stemmen voor de regering van een land waar je niet woont? Waar je eigenlijk nooit zal wonen. Hooguit als bejaarde. Moet je dat wel willen? Is dat moreel verantwoord? Wie geeft jou het recht om de koers te bepalen van een regime waar je part noch deel aan hebt, waar je last nog profijt van hebt. Is dat niet  ondemocratisch? Woon en werk je tijdelijk in het buitenland dan is dat een ander verhaal. Maar als je elders woont, werkt en leeft en hoogstens een droom koestert van ooit weer terug naar een land waar je nooit was, dan moet je niet kunnen meebeslissen over de koers die dat land vaart?

De AK-partij van Erdogan bepaalt de koers in Turkije.  Niet in Nederland (godzijdank). Het is aan de Turken om te kiezen welke partij ze welke macht willen geven; daar hebben wij niets mee te maken. Ik ben democraat. Ik vind wel dat Erdogan veel kwaads aanricht in Turkije. Ik denk dat het land afglijdt. Ik denk dat Turkije vervreemd van de wereld en dat Turkije landen met harde hand van zich af stoot. Erdogan en zijn partij laten zich inspireren door een racistische vorm van nationalisme en laten zich leiden door het narcisme van Erdogan. Nationalisme geeft de mens wellicht wat misplaatste trots maar vooral heel erg veel ellende. De wereldgeschiedenis laat zien dat er zelden iets goeds is voortgekomen uit nationalisme. Maar goed, daar mogen ze in Turkije zelf dus een ei over leggen.

Hebben mensen die hier wonen en die helemaal geen last hebben van wie er wat te zeggen heeft in Turkije, het recht om de mensen die daar wonen op te zadelen met een regering die men daar wellicht helemaal niet wil? Stel, de stemming zou in Turkije zelf net in het voordeel van de tegenstanders van Erdogan uitpakken, hebben stemmers die hun hele leven hoogstens met vakantie naar Turkije gaan, dan het recht om daar de stemming om te laten slaan ten gunste van Erdogan? Dat zou toch niet moeten kunnen?

Straks wordt Turkije geregeerd door een regime dat de Turkse bevolking nooit gewild heeft. Straks glijdt het land af in een richting die niet door het Turkse volk gekozen is. Nederlanders en Duitsers hebben ervoor gezorgd dat Erdogan mag regeren als de Zonnekoning.

Mustafa Aslan van de AK-partij in Nederland ziet dit aspect niet. Hij vindt dat als er ooit iemand in de familie vanuit Turkije naar Nederland is verhuisd, dat je dan nog steeds een inwoner bent van Turkije en dat je mede mag bepalen welke koers het land vaart. Moreel klopt er helemaal niets van.

Gedachten die ik niet zou willen hebben

De diplomatieke oorlog tussen Nederland en Turkije roept bij mij gevoelens op die ik helemaal niet wil voelen.  Enge gevoelens. Wij-tegen-zij gevoelens. Nationalisme, kortom. Gevoelens die eigenlijk alleen maar voor veel ellende kunnen zorgen. Gevoelens die ervoor zorgen dat ik het mijne heel veel hoger acht dan het zijne. Dat wil ik niet. Ik wil er helemaal niet over nadenken omdat het niet productief is. Het mijne bestaat en het zijne bestaat. Wat voor oordeel je er ook over hebt, het maakt niet uit. Pas in de confrontatie gaat het waardeoordeel een rol spelen. Daarom moeten confrontaties zoveel mogelijk worden voorkomen. Wil je toch een waardeoordeel geven dan doe je dat naar internationale maatstaven; daar zijn we het met z’n allen over eens. Legt een ander land ons land langs de lat van deze universele waarden, dan moeten we goed luisteren en de kritiek goed tot ons door laten dringen. Als wij een ander land met die waarden en normen confronteren, dan verwachten we zo’n zelfde houding. Meer niet.

Met betrekking tot Turkije zijn er toch een paar enge dingen aan de hand. Er is een conflict tussen Turkije en Nederland en de Turkse regering roept ‘haar’ staatsburgers op om actie te ondernemen tegen het land waarin ze wonen. Dat duidt op een vijfde colonne; op een groep die ons land van binnenuit bedreigt. Dat voelt heel erg eng. Ik geloof niet dat die colonne bestaat, maar er zijn krachten in Nederland die ons dat graag laten geloven omdat dat hun stemmen oplevert. Ik geloof dat die vlaggenzwaaiende, misleide en weinig geletterde mensen in Rotterdam een minderheid vormen in de van oorsprong Turkse gemeenschap. Ik verwacht dat ook deze mensen gaan nadenken over waarom hun ouders of zijzelf Turkije hebben verlaten en dat ze beseffen dat ze vanuit een schier hopeloze situatie waar eigenlijk niet in te leven viel in een land terecht zijn gekomen waar ze alle rechten hebben en alle mogelijkheden hebben om te worden wie ze willen zijn.

Een ander eng aspect vind ik de manier waarop Turkije langzamerhand afglijdt. Erdogan ontpopt zich tot een narcistische, autoritaire machthebber. Zijn tegenstanders zitten gevangen of moeten voor hun vrijheid vrezen. Ieder tegenargument wordt in de kiem gesmoord. Gekozen volksvertegenwoordigers zitten in de gevangenis. Alles wordt in de schoenen van terrorismebestrijding geschoven zelfs als terrorisme geen enkele rol kan spelen. Zijn machtsbasis een overweldigende meerderheid van het volk. Minderheden worden niet gehoord. Turkije is een fantastisch land geworden als je gelooft in haar leider omdat je dan weet dat alle ellende die je overkomt te wijten is aan andere, subversieve krachten. Als je niet gelooft in Erdogan, dan heb je een groot probleem en een miserabel leven.

Ondanks dat hadden Nederlandse bestuurders hun mondje dicht moeten houden. Die bijeenkomst met Turkse ministers hadden ze door moeten laten gaan in dat viezige zaaltje in de buurt van Rotterdam. Geen ruchtbaarheid aan geven. Laten overwaaien. Als Wilders zijn muil zou hebben opengetrokken had de regering moeten zeggen dat Turkije nog steeds een bevriende staat was. Klaar uit. Dan waren drie a vierhonderd nationalistisch Turken blij geweest en was die Turkse minister weer gezellig teruggevlogen en had het nauwelijks gevolgen gehad.

Nu denk ik: Wij zijn de baas in ons EIGEN land. Laat die stomme Turken hun bek houden! Als het hun hier niet bevalt, dan rotten ze toch lekker op naar Turkije? Dat zijn enge gevoelens en gedachten die ik niet zou willen hebben.

Het hoort nu komkommertijd te zijn

Terug van vakantie. De wereld stort in, maar ik ben terug van vakantie. Juist op tijd om het nieuws via alle kanalen tegelijk te kunnen volgen. Wat bezielde een man in Nice om met een vrachtwagen dwars door een feestende menigte te rijden. Een belangrijke vraag, maar het antwoord werd gesmoord door een staatsgreep in Turkije. Alle keren dat ik met veel moeite in Spanje en Frankrijk het journaal had opgehaald om enigszins op de hoogte te blijven, leek het achteraf zonde van de moeite; komkommertijd. Ik zet nog geen voet over de drempel van ons eigen huis, of de televisie heeft niet voldoende zenders om al het wereldnieuws te verslaan. Het kan verkeren…

Laat ik eens wat over de staatsgreep zeggen. Hij lijkt mislukt, nu, de volgende ochtend. Een mislukte staatsgreep is in Turkije nog veel erger dan een gelukte terwijl een staatsgreep altijd heel erg fout is. Hoe rot democratie ook is, hij is te verkiezen boven alle staatsvormen. Een democratie lijdt aan volksmennerij en haatzaaien en keert zich makkelijk tegen zichzelf, maar het is nog altijd te verkiezen boven elke andere staatsvorm. Neem Geert Wilders. Die gaat bijvoorbeeld heel veel macht verwerven met haatzaaien tegen een minderheid en presenteert zich graag als de sterke man (wat dus eigenlijk weer ondemocratisch is) die alles op orde komt brengen. Hij zegt ervoor te gaan zorgen dat we zo meteen weer bedompte spruitjeslucht kunnen opsnuiven in de Nederlandse trappenhuizen in plaats van couscous.

In het geval van Turkije is de sterke man via verkiezingen aan de macht gekomen. Ook hij is een volksmenner van de eerste orde. Ook hij vindt haatzaaien de gewoonste zaak van de wereld. Een militaire coup zou daar een einde aan hebben kunnen maken als de coup gelukt was. Maar dan zaten we met machthebbers die nog veel minder controle dulden. Met machthebbers die niet door het volk gekozen zijn. Met militairen en niet met politici. Militairen zijn opgeleid om mensen te doden; niet om een land te besturen. Militairen moeten nooit de illusie hebben dat ze een land kunnen besturen.

Maar nu is de militaire opstand mislukt. Dat heeft nog veel grotere gevolgen. Het zal Erdogan aan nog veel meer macht helpen. Gesteund door het volk. Het leger heeft haar eigen graf gegraven. Het leger heeft ook een deel van de democratie ten grave gedragen. Het leger heeft Turkije heel veel kwaad gedaan.

En dan heb je ook nog die man in Nice. Waarom maakt een man zoveel mogelijk slachtoffers? Met wat ik nu weet, zie ik eerder verwantschap met die Duitse co-piloot die in een depressieve bui een heel vliegtuig met passagiers meenam in zijn zelfmoord dan verbanden met IS. Maar wat weet ik?

Sjonge, ik ben weer thuis en meteen staat de wereld in brand. Het hoort nu komkommertijd te zijn!

 

Minderheid in Turkije

Aan de grenzen van Europa ligt een land dat mij langzamerhand een beetje bang maakt. Het Turkije van Erdogan. In naam een democratie maar in werkelijkheid wordt elk tegengeluid in geweld gesmoord. Toch heeft het land maar in beperkte mate een repressief systeem, dat is eng. Het staat bijvoorbeeld in geen verhouding tot landen als het Irak van Saddam Hoessein of het Chili van Pinochet. Deze twee mannen baseerden hun macht op een kleine, maar machtige bevolkingsgroep en hielden de rest van het volk met een ijzeren vuist onder de duim. Bij Erdogan is dat helemaal niet het geval; hij heeft de grote meerderheid als machtsbasis en onderdrukt een minderheid, en dat is wel beschouwd veel enger.

Gisteren verkiezingen in Turkije waarmee Erdogans partij weer de meerderheid in het Turkse parlement kreeg. Verkiezingen die gehouden waren omdat Erdogan het met de uitslag van de verkiezingen, enkele maanden daarvoor, niet eens was…

Griekenland wordt verweten dat ze een veel te groot leger op de been houden. Dat is een van de oorzaken van de Griekse financiële crisis. Maar dat grote leger houden ze op de been om zich tegen de erfvijand Turkije te beschermen. Griekenland weigert te vertrouwen op het streven naar vrede en geluk binnen de hele NAVO waarvan zowel Griekenland als Turkije deel uitmaken. Grienland blijft Turkije zien als een militair gevaar waartegen ze zich moeten beschermen. De kwestie Cyprus in de recente geschiedenis, maar ook de honderden oorlogen in het verleden, die Griekenland en Turkije hebben gevoerd, houden de Grieken wantrouwig. Een klein beetje begint bij mij het besef te groeien dat we voorzichtig moeten zijn met Turkije; ik zie dat Erdogan ver wil gaan om zijn doel te bereiken.

Toetreden tot Europa lijkt me dan ook absoluut geen goed idee. Toetreden tot Europa betekent feitelijk dat een land een deel van haar soevereiniteit opgeeft en overdraagt aan Europa. Als Erdogan iets niet wil, dan is het delen van zijn macht met anderen. Laat staan dat hij iets van de Turkse soevereiniteit zou willen overdragen aan Europa.

Ik ben erg geschrokken van de weg die Erdogans partij koos om de absolute macht terug te winnen. Ze schuwden daar geen intimidatie en geweld voor. Teruggaan naar de kiezer omdat je er als politiek niet uitkomt, is niet perse democratisch. Feitelijk zet je de kiezer dan voor schut. De politiek geeft daarmee aan dat de kiezer verkeerde keuzes heeft gemaakt die het land onbestuurbaar heeft gemaakt. Erdogan was zijn absolute meerderheid kwijtgeraakt na de vorige verkiezingen. Een coalitieregering wilde hij niet, want dat betekent dat hij concessies moet doen aan andersdenkenden. Hij wil de macht; de absolute macht. Hij wil dat de partij waarvan hij de leider is, het land regeert met hemzelf als machtige president daarboven. Om zo’n machtige president te worden heeft hij een meerderheid in het parlement nodig en dat heeft hij gekregen.

Wat mij betreft neemt de democratie toe naarmate politici meer bereid zijn om coalities te vormen. Alleenheerschappij corrumpeert altijd. In een ware democratie heeft de minderheid een stem. In Turkije vangt de minderheid bommen.