Tagarchief: Misbruik

Twan Huys vs. Klaas de Vries

Overal waar kinderen begeleid worden door andere volwassenen dan hun ouders, komt misbruik voor. De natuur is niet perfect en creëert mensen die op kinderen vallen. Mensen wiens lust zich uitsluitend op kinderen richt. Ik denk dat elk kind weleens last heeft gehad van een volwassenen met grijpgrage vingertjes. Erg irritant maar in de meeste gevallen niet schadelijk, denk ik. In sommige gevallen gaat dat gefoezel veel verder en dan is dat, volgens de mensen die ervoor hebben doorgeleerd, wel degelijk schadelijk. Helemaal als het kind-slachtoffer geen kant uit kan. Neem bijvoorbeeld een internaat van een katholieke kerk. Een kind is afhankelijk van de goede zorgen van de misbruiker.

In de sport bestaat een totaal verschillende situatie die soms tot hetzelfde misbruik leidt. In de sport, en zeker in de topsport, heb je pupillen die hebben geleerd dat je ALLES moet geven voor je sport. Je moet niet alleen ALLES geven, maar je moet ook heel goed luisteren naar je coach. Je coach is je alles. In het besef dat de natuur mensen maakt met een seksuele voorkeur voor kinderen, kan je je voorstellen dat het beroep van coach extra aantrekkelijk voor hen is. De verhouding sportcoach en pupil is al bijna vanzelf vaak erg lichamelijk.

Een commissie onder leiding van Klaas de Vries gaat de aard van het misbruik in de sport onderzoeken en vanuit die kennis aanbevelingen doen om misbruik te voorkomen. Gisteren zat Klaas de Vries bij Nieuwsuur waar hij door Twan Huys werd geïnterviewd. Zelden heb ik een interview op de televisie zo zien misgaan. Hoewel ik vaak vol bewondering ben over de kritische vragen die Huys weet te stellen, ging dat gisteren helemaal fout. Het gesprek werd naarmate de tijd vorderde steeds chagrijniger. Dat kwam doordat Twan Huys zich niet alleen had voorgenomen wat hij zou vragen maar ook wat daarop de gewenste antwoorden waren. Twan Huys leek te bepalen welke antwoorden De Vries mocht geven. Was dat niet zo, dan trok hij een foute conclusie of hij stelde de vraag gewoon opnieuw. Op dezelfde vraag hetzelfde antwoord geven was volgens Huys uit den boze. Meestal gaat de interviewer over de vragen en de geïnterviewde over de antwoorden. Ik zat met verbazing te luisteren hoe het schip steeds verder strandde en ik moet zeggen dat mijn sympathie meer en meer naar Klaas de Vries uit ging. Door de gekke bewegingen die Twan Huys maakte ontstond er een heel apart gesprek.

Een sprekend voorbeeld was dat Twan Huys een conclusie trok uit een antwoord dat Klaas de Vries gaf. Daarop antwoordde De Vries dat hij vond dat Huys een te haastige conclusie trok. Vervolgens betrok Twan Huys het woord ‘haastig’ niet op de conclusie die hij zelf had getrokken maar op de lange tijd die sporters hadden moeten wachten. Toen Klaas de Vries hem erop wees dat het woord ‘haastig’ ging over de conclusie en niet over de sporters die zo lang hadden moeten wachten op hun antwoord, probeerde Huys dat antwoord te torpederen door er overheen te praten. Maar omdat Klaas de Vries dat niet liet gebeuren, zag je het chagrijn groeien. Waarschijnlijk het beroerdste interview dat Twan Huys ooit gehouden heeft.

Billetjes in soft-focus

Vriend Chi wilde fotograaf worden en de meisjes die hij voor zijn camera wist te krijgen, wilden steevast een paar foto’s in soft-focus. We hadden er nog over gediscussieerd, Chi en ik, over hoe je dat effect teweeg kon brengen. Ooit had ik gehoord dat je dan vaseline op de lens moest smeren. Leek me nogal een toestand. Je moest het dan gelijkmatig op de lens aanbrengen, dacht ik. Naar het midden van de lens moest de laag dan steeds dunner. En hoe kreeg je het spul na de fotosessie weer van je lens? Maar gelukkig las Chi alles wat los en vast zat over fotografie en wist hij dat er speciale soft-focus lenzen in de handel waren. Ik was best jaloers op Chi. Met zijn oosterse uiterlijk en zijn durf wist hij duizend keer meer te bereiken bij de meisjes dan ik. Met en zonder soft-focus lens.

Wij waren aan het zoeken naar waar we de rest van ons leven mee bezig wilden zijn, Chi en ik. Kunst stond in hoog aanzien. We lazen dat de stukken ervan afvlogen. Gek genoeg kan ik me heel veel Russische meesters herinneren en Couperus. Maar ook Jan Wolkers. We waren gek op Jan Wolkers. We herkenden in zijn romans dat ‘grote gevoel’ dat wij voelden. In zekere zin hoorde dat grote gevoel ook bij David Hamilton. We twijfelden; was hij nou een artistiek hoogtepunt of een geil oud mannetje dat lekkere meiden in hun blootje fotografeerde. Dat laatste verdrongen we want toen was het nog zo dat alles ‘moest kunnen’. De meiden waren gek op zijn foto’s en wij vonden die foto’s niet onaangenaam om naar te kijken. Bovendien konden we dat schaamteloos doen. Weliswaar stonden de meisjes in verleidelijke posities, maar het was toch echt bedoeld als kunst. In kunst mocht alles, vonden we. Meisjes waren er ook gek op. Ik denk dat ze in de foto’s van Hamilton hun ontluikende vrouwelijkheid herkenden, of zoiets. Je zou het eigenlijk aan de meisjes-fans van toen moeten vragen, want wat weet ik ervan?

Bij Tuschinsky kochten Chi en ik kaartjes voor de Hamilton film Bilitis. We waren heel erg benieuwd naar deze vooral esthetische film over meisjes die verlangden naar het leven als volwassen vrouw en daarmee naar de liefde. Met onze kaartjes tevreden in de hand hoorden wij wat de volgende man bestelde aan het loket: ‘Twee kaartjes voor billetjes’. Wij voelde ons geschokt.

Vandaag komt het nieuws naar buiten dat David Hamilton zelfmoord heeft gepleegd. In eerste instantie een gek idee; de man was boven de tachtig. Zolang zou het niet meer duren voordat hij vanzelf de geest zou geven. Maar ik lees wat er speelde en daarom begrijp ik zijn zelfmoord wel. Moest destijds ‘alles kunnen’; we zijn nu in de nieuwe kuisheid aangeland. Maar ook zijn er wat schellen van onze ogen gevallen. David Hamilton verzamelde rond zich een snoepdoos van jonge pubermeisjes. Dachten wij in zachte romantische beelden, Hamilton zelf dacht aan de snoepjes. Die wijde hij met veel enthousiasme in de liefde in. Dat begint nu naar buiten te sijpelen. Hamilton wilde de maatschappelijke reuring die de onthullingen teweeg zouden brengen niet meer meemaken. Ik denk dat ik in zijn positie hetzelfde had gedaan. Dan heb ik het over de zelfmoord. Niet over de seks. Van meisjes van dertien blijf je als volwassen kerel af.