Tagarchief: Porno

Links meisje wil seks met reaguurders

Ik heb in de loop van mijn leven in meer of mindere mate aan venustrafobie geleden. Deze fobie was op z’n hevigst toen hij eigenlijk het minst welkom was. In de tijd dat ik op een leeftijd was waarop de woorden tieten en kut me al opwonden voordat er een meisje of vrouw aan vast en omheen zat. Dat was ook juist de leeftijd waarop veel meisjes uitvonden wat voor impact ze konden hebben op mannen…op mij. Neem bijvoorbeeld Annabel Visser uit 5 VWO in 1977. Een meid met een vurige vulva, zullen we maar zeggen. Ze maakte jongens gek van onvervuld verlangen. Ze gaf de indruk dat ze een erotische veelvraat was. Die indruk was niet gewóón opwindend, maar heel erg opwindend. Als ik een beetje moeite deed, dan…etc. Er zal veel loos zaad gevloeid zijn om haar. Op Internet kwam ik de Annabel Visser tegen van 2021. Ik zag haar verschijning op youtube en herkende haar meteen. Jini van Rooijen heet ze en omdat ze haar brandende vagijn verpakt als kunstobject heeft ze zowaar een artiestennaam: Jini Jane. Ze schijnt tweede of derde jaars filosofiestudente te zijn en heeft zich aangesloten bij een clubje kunstenaars vol opgeblazen pretenties. Hoewel…in één van de filmpjes wordt haar mening gevraagd over kunst en dan zegt ze dat ze er eigenlijk geen verstand van heeft. (na enig zoeken vond ik dat ze nog maar een paar jaartjes geleden in de redactie zat van de schoolkrant van het Rotterdams Montessorilyceum. Ze interviewde een leraar: “Wat is je lievelingskleur?” Kortom, ook toen al was ze messcherp!)

Psychologen zullen vast menen dat ik hier mijn venustrafobie probeer te beteugelen en misschien hebben ze daar ook wel gelijk in.

Wat ik begreep is dat onze Jini d’r clitoris in klinkende munt wilde omzetten door een pornokanaal te beginnen. Hiervoor maakte ze een advertentieclip om mannen te lokken om te acteren als pik op poten. Maar ondanks dat ze haar billen hoerig omhooghoudt, klaar om elke penetratie warm te ontvangen, reageerden er weinigen. Jini is wel geil, maar niet bijzonder. Kleine tietjes, bolle ogen, een te lange rug, een vormeloos kontje, hoge haarinplant. Niet echt lelijk maar ook nou niet iemand van…nou ja…je weet wel, mannen gingen niet voor haar in de rij staan. Een beetje een ouwelijk gezicht waarin je haar verdere leven in een kleurloze Vinex wijk aan ziet komen.

Pornokanaal geen succes, dus dan maar wat anders bedacht: Links meisje wil geneukt worden door Geenstijl reaguurders om de kloof tussen links en rechts te overbruggen. Daar sloeg een deel van de media wel op aan. Maar desalniettemin kwamen er maar weinig rechtse rakkers op Jini’s geile annonce af ondanks aandacht in de media.  Met zulke vrouwen kan het best fout met je aflopen waarna hoon en vernedering op de loer liggen, moet menig rechtse rakker gedacht hebben. En terecht. Slechts één rechtse vermeende penisatleet wilde de uitdaging aannemen: Sid Lukkassen. Iemand die – spijtig genoeg voor hemzelf – in de spiegel iemand anders ziet dan wij. Hij ziet een niet te versmaden Adonis terwijl wij een wat vadsige autist zien. En ja, Jini kleedde hem uit en hoon en vernedering werd zijn loon. En Jini? Jini noemde het een kunstproject.

Jini van Rooijen en Sid Lukkassen
Jini van Rooijen en Sid Lukkassen

Moraal: Soms jammer dat ik aan venustrafobie lijdt, maar godzijdank behoedt het mij voor een afgang als die van Sid Lukkassen. Qua seks is het met mij helemaal goed gekomen, trouwens.

Lekkerder en heftiger dan echte seks

De Volkskrant ligt vandaag een tipje van de sluier op over wat men in de toekomst kan verwachten van de pornoindustrie. Porno heeft in de afgelopen jaren best een ontwikkeling doorgemaakt. Laten we even terugkeren naar mijn puberteit in de pornosteentijd. Heel lang geleden dus. Mijn vriend Stijn had de spanning al de hele ochtend opgevoerd en in de eerste pauze zou hij hét ons laten zien. Met Pim en Rik liepen we naar de Gerrit van der Veenstraat. Daar tegenover de Gerrit van der Veenschool is een parkje met een paar bankjes. Stijn liep naar één van de bankjes en tilde naast het bankje een steen op. Daar zat een gat onder en in dat gat zat een plastic tasje. Een tas vol pornoboekjes. Met rode oortjes en stijgende opwinding bladerden we quasi nonchalant door de boekjes. Vrouwen met hun benen wijd zodat je door een onstuimige toef schaamhaar een schim opving van schaamlip en clitoris. Vrouwen met hun gestifte lippen rond een stijve piem…We wisten ons met onze houding en opwinding geen raad. Ik geloof niet dat we ons nog konden concentreren op de Franse woordjes later die ochtend.

Wat later in mijn porn-history een nieuwe ontwikkeling. In Amsterdam dreigde veel bioscopen het loodje te leggen. Vooral de kleintjes gingen zich daarom specialiseren. In porno. De naam Parisien is voor mij verbonden met porno en niet met het prachtige art-deco interieur van de bioscoop van destijds. Doordat rond porno een viezig sfeertje hing werd Parisien een morsig bioscoopje waar her en der verspreid in de filmzaal een man alleen zat. De mannen kwamen anoniem halverwege de film binnen en gingen anoniem halverwege de film weer weg. De pornofilms leken toen nog op een echte speelfilm. Met een plot. Een verhaaltje dat van de ene seksscene naar de andere kabbelde. In zo’n filmzaal zitten en naar porno kijken voelde ongemakkelijk. Porno heeft met intimiteit met jezelf te maken en dat beleef je liever niet in het openbaar. Zo dacht menigeen erover want de bioscoopjes gingen, ondanks de specialisatie in porno, allemaal failliet.

Mijn drankzuchtige vader die seksueel best een grote meug had maar in de laatste fase van zijn leven niet zo heel veel vrouwen meer voor zijn karretje wist te spannen, liet een behoorlijke hoeveelheid porno achter. Via hem maakte ik kennis met de porno \video. Ik haalde zijn videorecorder na zijn dood uit zijn huis. Wie weet deed hij het nog. Thuisgekomen ontdekte ik dat er nog een videoband in zat. Die kwam er niet zomaar uit. Na openschroeven van het apparaat en veel gepruts lukte het me om de band los te krijgen. Een pornovideo. De magneetband zat om alles heen gedraaid en na wat voorzichtig peuteren hing de band slap en gekreukeld in lange slierten buiten de cassette. Met een theelepeltje wist ik de band weer in de cassette te draaien. Ik was zo nieuwsgierig, dat ik de band weer in het apparaat duwde en de afspeelknop indrukte. Er volgde wat gereutel, en toen niets meer. De band zat weer helemaal vast in het apparaat.

Op dit moment is porno één klik weg. Internet is vergeven van de porno, maar een nieuwe ontwikkeling komt eraan, lees ik: Robotisering van de seks. Niet kijken naar filmpjes en zelf zorgen voor het juiste gevoel, maar de totale beleving. Lekkerder en heftiger dan echte seks… Gaat porno ons voortbestaan bedreigen? Hebben we straks liever gerobotiseerd seks dan in het echt?

Ik en vieze films

De VPRO heeft drie jonge regisseurs gevraagd om een pornofilm te maken. Het proces dat de filmmaker doormaakt levert een documentaire op die de VPRO op de televisie uitzendt. De pornofilm zelf kan je op de website bekijken. Enkele dagen geleden werd de eerste documentaire vertoont en de eerste pornofilm op internet gezet. Ik heb beiden bekeken. Mateloos interessant. Angelo Raaijmakers waagde zich er als eerste filmmaker aan. Hij had het moeilijk, viel mij op. Dat kan ik me ook goed voorstellen omdat porno altijd met intimiteit en jezelf te maken heeft en je voor de vraag stelt: Wat laat je zien en wat niet? Porno richt zich op een deel van jezelf dat je niet graag in de openbaarheid hebt. Zelfs niet in de veilige omgeving van je naasten. Porno richt zich op het dier in je en dat je een beetje een dier bent, wil je liever niet aan de wereld laten zien. Daarom is de worsteling van de regisseur ook zo boeiend. Als filmmaker wil Angelo Raaijmakers een verhaal vertellen en buiten zijn eigen dierlijkheid blijven, als pornomaker zou hij juist voor het dierlijke moeten kiezen waarbij het verhaal er niet toe doet. Raaijmakers maakt een film over twee mensen die veel om elkaar geven en erg lekkere seks met elkaar hebben. Weliswaar op een vreemde plek – een kaal stukje midden in een maisveld – maar lekkere seks.

De documentaire zet mij aan het denken over wat ik zou doen als ik zo’n opdracht kreeg. Waar Raaijmakers film belangrijker vindt dan porno, zou ik het precies andersom opvatten. Ik zou porno als uitgangspunt nemen. Toeschouwers geil maken, daar gaat het om in de porno-industrie. Raaijmakers is een talentvolle filmer. Ik keek met plezier naar zijn film. Lieflijk. Een vrouw met een lief gezicht en een teder lichaam en een man die er alles voor over heeft om haar te laten genieten. Zulke liefdevolle seks zie je zelden zo expliciet in een film. Daar dreven film en porno ook precies uit elkaar; over zoveel liefde raak je wel opgewonden, maar niet geil opgewonden. Daar zijn gewoon andere dingen voor nodig.

In de schoenen van Angelo Raaijmakers wil ik een film maken waar de hele wereld geil van wordt. Dat is moeilijk, besef ik me. Niets is zo divers maar tegelijkertijd zo eenduidig als mensen en seks. Hoewel het allemaal wel ongeveer op hetzelfde neerkomt, dat seksen, is wat geil is voor de één, strontvervelend voor de ander. Met één pornofilm is het onmogelijk om de hele wereld te bedienen. Ik denk dat ik dan toch maar voor mezelf zou kiezen. Wat windt mij op? Waar word ik geil van? Eerlijk gezegd boeit de liefde tussen twee mensen me nauwelijks als het om porno gaat. Ik ben ook niet geïnteresseerd in pijn. Pijn doen of pijn lijden of vernederen werkt bij mij als een ijskoud washandje op mijn warme rug. Net als mannen die met elkaar seksen. Dieren moeten niet betrokken worden bij menselijke seks en kinderen en seks passen al helemaal niet bij elkaar. Oudere vrouwen dan? Je woont als oudere kerel samen met een oudere vrouw. Maar nee, in porno kijk ik niet graag naar oudere vrouwen.

Zo Frits…hier grijpen we even in: Met opsommen wat je allemaal niet geil vindt kan je nog wel bladzijden doorgaan. Van cupcakes wordt je niet geil, bananen bijtende  bonono’s doen je niets…dat boeit helemaal niet: Waar wordt je wél geil van? Kom op, niet zo laf!

Ja, ik ben laf. Ik ga het niet vertellen. Hoewel het dier in mij heus niet veel afwijkt van het dier dat in de zes miljard andere mensen op de aardkloot huist, hou ik het lekker voor mezelf.

De totale porno ervaring!

Ik speelde bij mijn vriendje D. Ik zie ons zo zitten daar op het balkon. Twee stoelen naast elkaar. Ik heb het autostuur in mijn handen. Daarmee fantaseerden we, luid brommend, een vrachtauto waarmee we kilometers vraten. Op die leeftijd waren we dus. Dat vriendje had een stel grote zussen. Hij was het kleine broertje en ik het vriendje van het kleine broertje. Om maar even een beeld te schetsen. Maar het ging om die grote zussen. Op een dag waren alle zussen afwezig en wij slopen naar hun slaapkamer. Dat was verschrikkelijk spannend, want het was wel duidelijk dat we hier een grens overschreden. We stonden voor het stapelbed. Mijn vriendje lichte het matras van het onderste bed ietsje op en reikte eronder. Onder dat matras haalde hij een tijdschrift vandaan. De Lach. Met rode oortjes bespraken we de plaatjes. Blote mensen. Soms was een dikke toef schaamhaar zichtbaar. Maar dat was wel het allerspannendst.

Porno is compleet verandert. Vooral de beschikbaarheid. Moesten wij destijds nog naar het kamertje van mijn vriendjes grote zussen, nu is porno overal beschikbaar. Internet is een onuitputtelijke bron. En niets geen grote toeven schaamhaar meer. Voor beter zicht op alles wordt de schaamstreek compleet onthaard. Fantasie speelt nauwelijks nog een rol. Maar toch worden er nog steeds nieuwe wegen onderzocht. Hoe kan het gat tussen porno en echte seks compleet verdwijnen? Dat lijkt dé vraag en dé opdracht.

Vandaag een interview met David Levy in de Volkskrant. De man is expert op het gebied van kunstmatige intelligentie. Ook iemand die heel graag over de toekomst nadenkt en trends in computertechnologie in de gaten houdt om daarmee ons voorland te kunnen schetsen. Hij denkt dat het niet lang meer zal duren of er zullen seksrobots worden ontwikkeld. Hij neemt de levensechte (seks)poppen die op dit moment worden gemaakt en combineert die met de voortschrijdende technologie. Volgens David Levy zullen er binnenkort poppen verkrijgbaar zijn die een levensechte kopie zijn van een begerenswaardige en lustopwekkend persoon. Ook de geslachtsdelen zullen tot in de perfectie zijn nagemaakt. Slechts wat computertechnologie is dan nog nodig om de pop als echte sekspartner te laten functioneren. Het is de vaste overtuiging van David Levy dat we die kant opgaan. Iedereen een seksrobot in huis.

levensechte sekspop
levensechte sekspop

Een mispeer! Ik denk dat David Levy ongelijk heeft. Ik denk dat het produceren van zo’n robot veel te duur is. Dat wordt nooit een massa product. Ik denk dat ik een voorproefje van onze pornografische toekomst onlangs heb gezien bij ‘Spuiten en slikken’ van BNN. Virtual reality. Heel goedkoop te produceren, en volkomen anoniem te gebruiken. Er kan nog een hoop aan worden verbeterd, maar het beginnetje staat er. Ik zag mensen die ontspannen gingen liggen en een VR-bril opzette. Wat zij toen zagen: Een vrouw die met hen de liefde bedreef. Met die bril kreeg je een complete 3D ervaring. Je kon langs haar kijken, naar haar borsten kijken, naar haar billen kijken, naar haar schaamlippen kijken. Je zag hoe ze je pik in haar mond nam, hoe ze je lekker vochtig afzoog, hoe ze je pik bij haar naar binnen schoof. Alles zo dichtbij. Wat ontbrak was de juiste sensatie aan je piem. Iets dat om je pik zit en dat in verbinding staat met de VR-beelden op je telefoon. Daarmee zou je ook ter plaatse de juiste gevoelens kunnen opwekken. Gesynchroniseerd met de beelden. De totale porno ervaring! Hij komt eraan!

De laatste Candy

We waren opgewonden, Stein, Pim, Marcel, Mark en ik, toen we tijdens de eerste pauze de school uitliepen. We zette koers naar de Gerrit van der Veenstraat. Tegenover de Gerrit van der Veenschool was een plantsoentje en in dat plantsoentje stonden banken en één van die banken was ons doel. Daar ging Stein ons iets heel bijzonders laten zien, had hij verteld; erg geil.  We verkneukelden ons, onderweg. Pim deed een poging om Marcel pootje te haken, maar niet Marcel raakte uit evenwicht, maar juist Pim zelf. We lachten hem uit. Pim gaf mij een zet zodat ik tegen Marc aan liep. Allemaal erg ingewikkeld, maar zo gaat het met jongens van dertien die iets heel geils tegemoet lopen. We kwamen bij het bankje. Stein keek spiedend om zich heen. Wij ook, al wisten we niet precies waarom. Maar toen de kust veilig was, haalde hij een halve stoeptegel weg. Die halve stoeptegel bedekte een gat en in dat gat ontwaarden wij een plastic tasje met inhoud. Stein pakte het tasje en we zagen langwerpige boekjes in dat tasje. Met veel gevoel voor theater pakte Stein het bovenste boekje eruit en opende het boekje zomaar op een pagina en toen viel mijn mond open.

We waren er allemaal even heel erg stil van. Wat we daar zagen was behoorlijk…nieuw. Een vrouw zat helemaal in haar blootje wijdbeens op een man met een stijve piemel. Die piemel verdween in haar volle bos schaamhaar. De vrouw keek alsof ze in hoger sferen was. De man z’n gezicht was verborgen achter de vrouw, maar zijn hand was wel zichtbaar en die omvatte één van haar borsten. We keken. En we keken. En toen griste Pim het boekje uit Steins hand. ‘Even van dichtbij bekijken’, zei hij. En hij hield het blaadje voor zijn neus. ‘Wat een grote tieten!’ Riep hij.  Ik slikte wat opgehoopt speeksel weg en hervond mijn evenwicht en mijn stem. ‘Candy’ heette die boekjes. Porno in de jaren zeventig! De Candy…ik was diep geschokt…en heel erg nieuwsgierig naar meer. Heel veel meer!

Vandaag lees ik dat de allerlaatste Candy aan het eind van deze maand verschijnt. Het blad houdt ermee op. De hoofdredactrice vertelt dat de foto’s die ze in het laatste nummer heeft geplaatst, oud zijn. Bijna tien jaar geleden genomen. Al jaren is het crisis in de porno-industrie voor mannen, vertelt de redactrice. Dat komt, volgens haar, doordat de vrouw is opgerukt. De vrouw heeft haar eigen seksualiteit ontdekt. De mannelijke seksualiteit is verdrongen en de porno richt zich niet meer op de man. De porno is voor de vrouw.

Ik denk dat het de analyse is van een teleurgestelde redactrice die haar blad teloor ziet gaan. De man heeft heus nog evenveel behoefte als toen. En hoewel het best zo zal zijn dat vrouwen porno hebben ontdekt, mannen blijven geil. Dat verandert niet zomaar. De weg naar de seksshop of het tankstation wordt ons mannen nu bespaard. Met één klik met je muis heb je dezelfde porno op je beeldscherm. Eigenlijk nog veel beter. Want je kan vinden wat je wilt. Anoniem en vrijwel zonder veel moeite. Maar dan ook nog eens in duizendvoud. En gratis, helemaal gratis. De wereld verandert en in de veranderde wereld past geen Candy meer. Ik denk dat het zo zit.