Tagarchief: voedsel

Overwinning op de dood!

Natuurlijk gaat het paasfeest, in tegenstelling tot wat Max Pam beweert, over de overwinning op de dood. In Christelijke termen gaat het over Jezus die opstond uit de dood. Maar voor ons, als heidenen, markeert Pasen het ontwaken van de natuur uit haar winterslaap.  Eieren en lammetjes spreken helemaal vanzelf in deze tijd van het jaar, vandaar dat ze in grote getalen op ons bord liggen. Hoewel, bij ons geen lam maar des te meer ei. Dat overwinnen van de dood fascineert mij. Dat kan je ook op een andere manier interpreteren. Het overwinnen van de angst voor de dood. Ook dat is een overwinning op de dood. Met mijn angst voor de dood heb ik mezelf dit Paasweekend geconfronteerd…en overwonnen.

Ik ben een typische stadsjongen. Melk en koe hebben in mijn belevingswereld veel minder met elkaar te maken dan melk en supermarkt. Net als een varkenshaas en een varkentje. Ik ben toevallig geïnteresseerd in voedsel en daarom weet ik van de hoed en de rand, maar veel mensen om mij heen zal het worst wezen hoe de krop sla die ze eten, een krop sla is geworden. Zij ervaren de productie van vlees als een noodzakelijk kwaad waar ze zelf, in hun persoonlijke leven, niets mee te maken hebben. Ik probeer me ervan bewust te zijn dat het doden van dieren een voorwaarde is om vlees te eten. Dat is nou eenmaal zo. Ik ben van mening dat dat doden op een manier moet gebeuren waarvan het dier weinig weet heeft. Hak, dood, zo ongeveer. Een dier mag niet lijden, vind ik. Voor de dood moet het goed geleefd hebben, dan een snel einde en daarna eten we het lekker op. Zo denk ik erover. Daarom wil ik geen dier doden; ik kan het niet en het dier zou onder mijn hand lijden. (Dat zijn allemaal smoesjes want ik durf het ook niet!)

Mijn zwager die, net als mijn geliefde, helemaal geen stadsmens is, heeft precies dezelfde opvattingen over het doden en opeten van dieren, als ik. Of in ieder geval zitten we redelijk op één lijn. Het verschil met mij is, dat hij een haan die teveel is, zonder pardon en zonder aarzeling het koppetje afhakt. Daarmee verijdelt hij dat het dier een langzame marteldood sterft, in gang gezet door de ‘echte’ haan. Het schoonmaken van een onthoofde haan is voor mij een heuse overwinning op de dood

Mijn zwager had het dier zonder kop in een plastic tasje gestopt en voor mij klaargezet. Ik keek in dat tasje. Een echte hanenstaart en bloedspettertjes tegen de binnenkant van het tasje. Manmoedig tilde ik het tasje op. Best zwaar. Thuis gekomen had ik het tasje op het koele balkon gezet. Nu moest het beginnen. De aanrecht had ik schoongemaakt. Mijn messen vlijmscherm geslepen. Een nieuwe vuilniszak in de vuilnisbak… Welke smoes had ik nog om het moment uit te stellen? Geen enkele. Ik haalde het tasje van het balkon en liet de haan op de snijplank glijden. Een bloederig stompje waar zijn kop had gezeten. Een golf misselijkheid spoelde omhoog. Heel even werd ik licht in mijn hoofd. Maar ik vermande me. Mijn geliefde wilde een paar van die mooie staartveren. Die trok ik eruit. Toen moest ik hem wel aanraken. Ik vermeed het nog lang om zijn voeten aan te raken…met die nagels…alsof hij net nog in de tuin had rondgestapt. Dat had hij trouwens ook. En gekukeld…

zijn voeten bewaarde ik tot het laatst…om mezelf te laten lijden! (denk ik)

Mijn overwinning op de dood! Hij ligt in de pan. Ik ga er een fantastische hanenpastei van maken voor Josien d’r verjaardag!

Eten. ETEN. ETEN!!!!!

Ineens is er van alles aan de hand met ons eten. Wat we lekker vinden en wat we gezond vinden is van de ene op de andere dag ter discussie komen te staan. Eerst werd het eten van bewerkt vlees gelijkgesteld aan sigaretjes roken; kankerverwekkend. Toen werd er zwaar bediscussieerd of het wel aan te tonen was dat het eten van teveel rood vlees darmkanker veroorzaakt. Dat wekte de eetlust nou niet bepaald op. Dan ben ik nog niet klaar, want de geleerden toonden nog even aan dat dat gezonde glaasje versgeperste sinaasappel die we in het weekend bij het ontbijt nemen, even ongezond is als een glas cola. Je wordt er al met al niet echt vrolijk van.

Ik constateer dat verschillende soorten mensen zijn die zich met ons voedsel bezighouden. Aan de ene kant de lekkerbekken. Daar ben ik er dus één van. Ik heb een kookboekenverzameling. In plaats van in een roman kan ik me zomaar verliezen in een lekker kookboek. Op wat voor manieren bereid je het lekkerst de varkensbuik? Op Youtube kijk ik met plezier filmpjes over het uitbenen van diverse dieren en proef ik de sappige uitgesneden delen op mijn tong. Maar niet alleen over het dode beest lees ik graag, eigenlijk heeft het hele voedingsspectrum mijn aandacht: van rode biet tot quinoa. Zoals ik zijn er velen; lekkerbekken en kookliefhebbers; het kookboek is de kurk waar de boekenbranche op drijft.

Aan de andere kant de mensen die een direct verband aanbrengen tussen eten en uiterlijk. Dat is op zich niet zo gek, omdat je uiterlijk erg verandert als je te eenzijdig verkeerd en teveel eet. Ook op de boeken van de auteurs die aan deze kant van het voedingsspectrum zitten drijft de uitgeverij. Vaak maken zij propaganda voor eenzijdig vermeend gezond voedsel of zoeken ze hun heil in uithongering. Elke dikkerd (ik kijk even in de spiegel) heeft wel eens de uithongering geprobeerd. Bedoeling is, dat je veel minder eet dan je eigenlijk zou willen. Het idee is dat je aan dit karige eetpatroon gaat wennen; dat het ‘te weinig eten’ in je brein vertaald wordt naar ‘voldoende eten’. Daardoor zou je het dan de rest van je leven vol gaan houden en blijf je eeuwig slank.

Zoals met zoveel is de werkelijkheid compleet anders. Na maandenlang veel te weinig eten ben je geheel in beslag genomen door eten. Eten. ETEN. ETEN!!!!! Je wilt lekker eten. Je wilt lekker je buik vol eten. Maar het mag niet. Van wie niet? Wie verbiedt je om van het leven te genieten? Dat ben je zelf. Je bent je eigen boeman. Je kijkt in de spiegel naar je veel minder bolle buik. Eén keer een bord met lekkere kazige aardappelpuree en smeuig gemaakt met een lekkere klont ROOMboter… dat moet toch kunnen. Dan een heerlijk stuk mooi dooradert vlees met een met ROOMboter gemonteerd sausje. Als toetje lekker sorbetijs. Niet zo vet hoewel het stijf staat van de SUIKER. Voor een keertje kan dat heus geen kwaad. Voor twee keer ook nog niet want de afgelopen maanden heb je nooit je buikje rond kunnen eten. Maar, en dat kan ik je garanderen, dan is het hek van de dam. Heb je niet hele goede remmen in huis, dan schiet je compleet door naar de andere kant en wordt je dikker dan je ooit was. Uithongeren is een slecht idee.

Dan heb je nog de stofjesmensen. Zij gaan uit van meten is weten. Ze naaien ons geen oor aan en willen ons geen duur dieetkookboek door de strot duwen. Ze staan wel wat van de werkelijkheid af. Zo vertelde ik aan een stofjesmens dat ik ondanks mijn diabetes ’s avonds een stuk chocola neem die uit meer dan 75% cacao bestaat. ‘Oh’, zei ze, ‘Je hebt dus toch behoefte aan vetstoffen?’. Nee dus; Ik heb behoefte aan SNOEP, aan LEKKERS!