Tagarchief: Sunny Bergman

Zwartkijkers – Herman Vuijsje: Mijn mening maar dan van Vuijsje

Gezien de felheid waarmee racisme en discriminatie besproken wordt, een blik op waar de wind in dit stukje vandaan waait. Hier de kenmerken van schrijver dezes, mij dus: Ik heb een rozige huidskleur (maar ben niet iemand ‘van kleur’). Ik ben hetero, wat ouder, heb een ongezond buikje, verdien meer dan lekker, ben best hoog opgeleid en heb een goj als pa maar een jiddische ma. Ik ben overtuigd sociaal-democraat, vind dat we zuinig moeten zijn op de aarde en hou vooral van pais en vree. Een lekkere discussie ga ik niet uit de weg en ik laat niet over me lopen maar bij het woord racist krimp ik in elkaar. Ik wil geen racist zijn. Ik pas ondanks en dankzij dit alles in de ‘witte’ karikatuur die men op dit moment graag tekent. Een groot deel van de bovengenoemde kenmerken zijn zonder meer ook van toepassing op Herman Vuijsje en, zo zal menig deelnemer aan alle oververhitte racisme discussies ogenblikkelijk denken, daarom vond ik zijn boekje ‘Zwartkijkers’ zo goed. Het is een boekje dat precies in mijn straatje past omdat onze ‘constructen’ en onze ‘narratieven’ naadloos op elkaar passen of op elkaar aansluiten. Een hikje? Vuijsje heeft een jiddische pa en een sjikse ma en dus ben ik volgens de preciezen in de leer veel joodser dan hij. Maar dat is onzin…vind ik.

Het boekje ‘Zwartkijkers’ beschrijft verschillende facetten van de huidige, opnieuw opgelaaide en al snel oververhitte discussie over de verhouding tussen mensen met een roze-achtig huidje (WIT, dus) en iedereen die daarvan ietsjes afwijkt (ZWART, dus). Vaak zijn de mensen uit die laatste groep zelf, of hun ouder(s) of hun grootouder(s) van elders naar hier verhuist. Het boekje bevat grotendeels mijn mening, ik kan dat moeilijk ontkennen, en daarom vind ik het boek een aanrader.

Het boekje beschrijft mijn afkeer van vrouwen als: de over het paard getilde Gloria Wekker, de pedante aanstelster Anousha Nzume en de zelfkastijdende en witte mensen beschuldigende Sunny Bergman. (eigenlijk wel een boel bijvoegelijke naamwoorden…hou ik daar wel van?) Ik moet zeggen dat ik het niet alleen leuk vind om mijn mening te lezen, maar ben vooral content omdat ik het nauwelijks leesbare boek van Gloria Wekker goed begrepen blijk te hebben. Ik was erg bang dat ik haar quasi-geleerde woordendiarree verkeerd las of dat ik de zaken anders voorstelde dan ze schreef. Maar nee, als socioloog – Gloria Wekker beweegt zich op zijn vakgebied dus – leest Vuijsje dezelfde dingen in haar boek als ik. Gloria Wekker promoveert haar eigen ervaringen tot algemeen geldende misstanden. Ze bekijkt de wereld met oogkleppen en ontkomt daardoor niet aan een zeer benepen tunnelvisie. Ze verdeelt de wereld in witte en zwarte mensen zonder dat ze ook maar ergens vertelt wat of wie dat zijn. Ze plant Amerikaanse theorieën kritiekloos en klakkeloos over op Nederland. En eigenlijk kan ik nog wel een tijdje zo doorgaan. Aanstelster Nzume maakt het nog iets bonter; zij zou wel eens even vertellen hoe of wat en het racisme waarvan zij SLACHTOFFER is. De pedanterie en de arrogantie spat ervan af vinden Vuijsje en ik. En Sunny Bergman wil zo graag lief doen dat ze ondeugdelijk wetenschappelijk onderzoek nog veel onwetenschappelijker overdoet en dan ook nog verkeerde conclusies trekt. Vuijsje noemt de drie vrouwen de ‘Schrikgodinnen’. Ik ga daar graag in mee.

Vuijsje geeft in het boek ook zijn mening over de zwarte pietendiscussie. Hij is van mening dat er eigenlijk niets mis is met de figuur van zwarte piet. Zwarte piet zou in de loop der jaren allang niet meer de persoon zijn als waartegen al het protest zich richt. Hij neem het Sinterklaasjournaal als uitgangspunt en, zo vertelt hij, Sinterklaas figureert daar als de domme man die eigenlijk nauwelijks nog zelfstandig functioneert. Zwarte pieten houden de business draaiende. Ze zijn de CEO en de logistieke managers. Sinterklaas speelt nog maar een marginale rol. Ik kan een heel eind meegaan met het verhaal van Herman Vuijsje, maar de zwarte piet-discussie speelt al heel lang. Gerda Havertong vertelde al in de vorige eeuw dat ze last had van de figuur zwarte piet en dat ze daar niet alleen in stond. Wel heeft hij gelijk dat de roetvegen aan de figuur zwarte piet veel verandert. Door de vegen op de roetveegpiet heen herken je de persoon die hem speelt, dat is bij een zwarte piet niet zo. Een deel van de mythe van het Sinterklaasfeest wordt daardoor van haar charme ontdaan. Vuijsje vindt dat jammer. Ik ook, maar ik zie ook de bezwaren. Hoewel…wie heeft er nou precies echt last van gehad van die zwarte pietenfiguur? Mij is dat nog steeds niet duidelijk. Zie hier recente Sinterklaasintochten in Paramaribo en op de Antillen. Onder een overwegend donkere bevolking is zwarte piet no problemo, waarom hier dan wel? Een kind ziet heel duidelijk het verschil tussen een kind met een donkere huid en een zwarte piet. Ik ben daarvan overtuigd. Maar goed, als iemand als Gerda Havertong het zegt, en die staat echt boven elke verdenking, dat zal het zo zijn. Vandaar dat ik wat dat betreft niet helemaal op dezelfde lijn zit met Herman Vuijsje.

Hoe dan ook: Voor wie mijn mening wil lezen, een aanrader; ligt voor een luttel bedrag bij Scheltema in de ramsj!

Niet xenofoob en ook niet oikofoob…

Ik maak me best zorgen over de richting die we met z’n allen uitgaan op dit moment. Vooral in het racismedebat. Dat is misschien wel de reden waarom ik zo verschrikkelijk kwaad ben op mensen als Gloria Wekker en Sunny Bergman. Zij doen de maatschappij veel meer kwaad dan Geert Wilders en slopen veel fundamenteler de tolerantie en de wil om er met z’n allen wat van te maken. Vanuit het perspectief van racisme bestrijden, nemen ze een racistisch standpunt in en onderbouwen dat quasiwetenschappelijk. In een razendsnel veranderende maatschappij heb je mensen nodig die stabiel zijn en die het voortouw nemen. Mensen die een goede opleiding hebben en die bereid zijn om rekening houdend met iedereen de beste keuzes te maken. Mensen die verder kijken dan hun neus lang is. Mensen die niet xenofoob zijn maar ook niet (om met Thierry Baudet te spreken) oikofoob. Mensen in evenwicht, kortom, die de snelle destabiliserende ontwikkelingen in de maatschappij in goede banen kunnen leiden. Een sterke leider? Nee, juist het tegenovergestelde van een sterke leider. Een volksmassa van goed opgeleide en verantwoordelijke mensen, daar heb ik het over. Een volksmassa van evenwichtigen. Die hebben we nodig.

Die volksmassa hadden we. Die hebben we nog. Maar ik zie hem slinken. Het politieke midden slinkt. De extremen groeien. Dat is gevaarlijk, vind ik. Daarmee gaat er veel verloren van wat ik erg waardeer. Onze vrijheid bijvoorbeeld en democratie. Neem de extremisten van de PVV. Wat de Partij Voor de Vrijheid juist niet wil is vrijheid en democratie. Ze willen ‘anderen’ – wie dat ook moge zijn – niet dezelfde vrijheid en niet dezelfde democratische rechten geven die ‘wij’ hebben. Als je een ander op grond van vage criteria (religie, bijvoorbeeld) zijn vrijheid afneemt, ondergraaf je je eigen vrijheid. Maar omdat we er steeds bewuster van worden dat er ‘anderen’ zijn, groeien partijen als de PVV.

Gloria Wekker en Sunny Bergman benadrukken niet alleen dat er ‘anderen’ zijn maar stimuleren dit proces van uiteendrijven nog verder door te vertellen dat het zelfbeeld van die evenwichtige volksmassa niet klopt. Want, inderdaad, die grote volksmassa heeft een blanke huidskleur. En dat is niet verwonderlijk in een land waar zo’n slordige vijftig jaar geleden nauwelijks anderen dan mensen met een blanke huidskleur woonden. Mensen als Gloria Wekker vanuit een verwrongen maatschappijbeeld, en mensen als Sunny Bergman – waarschijnlijk – met de beste bedoelingen, maken deze grote evenwichtige volksmassa wijs dat ze racisten zijn en dat ze vanuit dat perspectief alle mooie baantjes pikken. Dat ze in mooie huizen wonen en veel geld verdienen alleen maar omdat ze een witte huid hebben. Dat ze mensen wiens huidskleur niet wit is, stelselmatig achterstellen en buitensluiten en afschepen met een uitkering en in de buitenwijken van de stad laten wonen. Dat ze anders-gekleurden geen schijn van kans geven om ook maar iets te bereiken.

Zwarte Piet lijken ze te zien als het ultieme bewijs dat die blanke Nederlanders helemaal fout zijn. Een gevaarlijke ontwikkeling. Ik neem het Gloria Wekker c.s. en Sunny Bergman c.s. ernstig kwalijk. Meer nog dan de PVV.

Ja, ik ben voor roetveegpieten en ik ben ertegen dat er iemand gelijk heeft over dit onderwerp.

Hypes vanuit Amerika

Alsjeblieft laten we ophouden. Laten we er helemaal mee stoppen. Om te voorkomen dat regisseurs, acteurs, politici in de openbare seksuele mangel geraken worden inmiddels al excuses aangeboden voor intimiteiten die de vermeende slachtoffers zich niet eens meer kunnen herinneren. Laten we stoppen met deze oeverloze, uit Amerika overgewaaide hype. Gewoon stoppen. Mensen worden tegen misbruik beschermt door de wet. Maak daar gebruik van! Mensen die last hebben van ongewenst gedrag van anderen: Wordt weerbaar! En hiermee sluiten we de discussie.

Veel interessanter en veel bedreigender is een andere hype die overwaait vanuit Amerika en die zich hier al een tijdje irritant en dreigend heeft genesteld. Het gaat om een nieuwe kijk op culturele identiteit. Die nieuwe kijk op de samenleving wordt uitgedragen door mensen als Sunny Bergman en Asha ten Broeke en van een frauduleus wetenschappelijk jasje voorzien door Gloria Wekker. Het is puur antiracistisch racisme waarbij schuld en boete een grote rol spelen en waarbij bevolkingsgroepen op grond van hun huidskleur als schuldig of onschuldig worden neergezet. Op een verwerpelijke manier worden mensen in de Nederlandse samenleving ingedeeld op grond van een bedachte culturele achtergrond die goeddeels vastligt en waar je nauwelijks vanaf komt. Ik hou mijn hart vast voor deze stroming die, met wellicht goede bedoelingen, aanstuurt op segregatie.

Vandaag schrijft Stephan Sanders in zijn column in de Volkskrant over deze hype: ‘Wit en zwart beginnen in Nederland op zijn Amerikaans tegenover elkaar te staan.’ En eerlijk gezegd zie ik dat ook. Met haar films ‘Wit is ook een kleur’ en ‘Zo zwart als roet’ zet Bergman de witte Nederlander neer als losstaande entiteit, maar vraagt ze zich tegelijkertijd niet af of die entiteit wel op die manier bestaat. Louter op grond van de kleur van je huid ingedeeld worden in een groep met bepaalde eigenschappen is racisme pur sang; ook wanneer dit door een wetenschapper ‘van kleur’ wordt gezegd.

Als ik mijn wenkbrauwen samenknijp, de glimlach van mijn gezicht laat verdwijnen en strak onder mijn wenkbrauwen door in de spiegel kijk, dan zie ik de boze witte man. Ja, mijn huid is echt wit. Geen straaltje zonneschijn of mijn huid verbrandt. Daarom voel ik me ook zo aangesproken. Ik wil geen racist zijn en ik wil ook niet zo genoemd worden. Mijn vader had een witte huid en mijn moeder ook. Dat is de reden dat ik een witte huid heb. Meer niet. In mijn familie geen slavernijverleden… zou je denken. Maar de laatste slaaf in mijn familie is tien jaar geleden overleden. Mijn omaatje. Mijn diep beschadigde en getraumatiseerde joodse omaatje. Ze heeft een paar jaar als slaaf moeten werken in Polen en mocht haar leven behouden als beloning. Weliswaar kreeg ze slaag en nauwelijks te eten, maar ze bleef leven. Zij leerde me dat racisme altijd op de loer ligt en daarom- zij stond daar heel anders tegenover – wil ik niets weten van het jodendom. Mijn moeder voelt zich joods, ik niet. Helemaal niet. Ik heb er niets mee. Ik voel me wél Nederlander. Met hen deel ik dezelfde taal en sta ik achter hetzelfde (vrouwen)voetbalelftal. Verder niets.

Inferioriteit van een ander bewijzen

Wauw! Ik word gelezen! Mijn argumenten tegen pedante mensen als Anousha Nzume, naïeve zelfkastijders als Sunny Bergman en domme hooggeleerden als Gloria Wekker worden opgepikt. Je kunt van een sociaal probleem geen historisch probleem maken. Racisme is een sociaal probleem en geen historisch probleem. Maak je van racisme een historisch probleem dan hitst dat groepen tegen elkaar op. Het eist van onschuldigen om de rol van dader op te pakken en het verheerlijkt slachtofferschap. Weg ermee! Je moet racisme nooit ondersteunen. Niet als het van rechts komt en ook niet als het van links komt. Racisten hebben het altijd bij het verkeerde eind. Racisten kunnen geen gelijk hebben. Of ze Geert Wilders heten of Gloria Wekker. Geert Wilders is een politicus en vertegenwoordigd met zijn racistische standpunten vele mensen; daar kan je tegen argumenteren. Gloria Wekker echter, bedrijft racisme vanuit de wetenschap. In dat geval begeef je je al snel op het glibberige pad dat door Duitse wetenschappers voor de oorlog werd bewandeld en waar ze de minderwaardigheid van joden en Slavische volken konden ‘bewijzen’. Er waren wel wat protesten tegen de Gloria Wekkers de laatste tijd, maar het wilde niet echt loskomen.

Het Witte de Withcentrum in Rotterdam was kennelijk de druppel die de emmer deed overlopen. Een kunstcentrum, gevestigd aan (jawel!) de Witte de Withstraat in Rotterdam wilde haar naam wijzigen om niet geassocieerd te worden met de ‘misdaden’ die waren gepleegd door die zeventiende-eeuwse ijzervreter. Gelukkig schoot die aangekondigde naamswijziging menigeen in het verkeerde keelgat. Eindelijk worden er diverse zeer leesbare artikelen in de Volkskrant gepubliceerd die de kolder tegen het verleden bestrijden.

De emmer was bij mij allang overgelopen. Zeker wat betreft zeventiende-eeuwse zeehelden. Zo begreep ik niets van de protesten toen de Nederlandse film ‘Michiel de Ruyter’ uitkwam. De man heeft uiteindelijk zijn leven gegeven in opdracht van de toenmalige regering. Alles deed hij in opdracht van de regering. Je kunt nauwelijks van hem zeggen dat hij iets te maken heeft gehad met zaken die we in onze huidige tijd als verwerpelijk ervaren. Voor zover ik weet heeft hij niets gekolonialiseerd en heeft hij geen slavenhandel bedreven. En zelfs al had hij dat wel gedaan; destijds was het de normaalste zaak van de wereld dat je mensen overwon en aan je onderwierp. Ik begreep compleet niet waarom er betogers waren bij de première van die film. De Ruyter werd wel een beetje verheerlijkt maar helemaal niet zo dat het storend was.

Van verschillende kanten wordt er nu voor gepleit om de geschiedenis de geschiedenis te laten. Ik ben het daar volledig mee eens! Historici bestuderen het verleden. Punt. Dat doen ze op een manier die wetenschappelijk verantwoord is. Wat wetenschappelijk verantwoord is bepalen historici onder elkaar. De wetenschappelijke vrijheid moet daarbij hoog in het vaandel staan. De geschiedenis misbruiken om de inferioriteit van een ander aan te tonen kan niet en mag niet! Daarom denk ik dat Gloria Wekker met terugwerkende kracht ontslagen moet worden!

Ik ben Zionist!

Vandaag heb ik geleerd dat ik zionist ben. Iedereen die vindt dat Israël bestaansrecht heeft is zionist. Tenminste dat begrijp ik uit het dubbelinterview dat vandaag in de Volkskrant staat met Esther Voet en Natascha van Weezel. Toch vind ik het gek. Waarom ben ik speciaal een zionist als ik vind dat Israël bestaansrecht heeft? Waarom is er niet een naam voor mensen die vinden dat Nederland bestaansrecht heeft? Waarin verschillen Nederland en Israël. Beide landen bestaan; beide landen zijn internationaal erkend. Als je het bestaansrecht van Israël niet erkend dan loop je gewoon een tijdje achter. Israël heeft niet alleen bestaansrecht, het land moet bestaansrecht hebben. Zeker na de tweede wereldoorlog. De holocaust rechtvaardigt een joodse staat. Dat die staat op de plaats terecht gekomen is waar hij nu ligt; tsja, dat kon niet anders. Wellicht had het ook wel in Oekraiene gekund, of Polen. Daar leefden ook van oudsher heel veel joden, maar de geschiedenis besliste anders. De overgebleven joden besliste anders. De wereld besliste anders. Bovendien was al voor de oorlog, en de holocaust, een blauwdruk van het huidige Israël in Israël zichtbaar.

Kijk je in mijn hart dan voel ik helemaal niets voor joden. Ook niet voor Nederlanders of Welshman. Niet voor Molukkers of Oezgoeren. Niet voor Masai en ook niet voor Pygmeeën. Ik geloof in de mens. Wat mij betreft mag alles en iedereen door elkaar gemengd worden. Wat mij betreft zou ik huwelijken willen stimuleren tussen alle volkeren op aarde totdat er één soort overblijft; de mens. Noem het wat mij betreft: MENSCH. Het maakt me niet uit. Van volkeren komt uiteindelijk heel veel ellende. Dat discrimineert elkaar en dat voert oorlog tegen elkaar. Daar staat cultuur tegenover. Dat moet ik niet vergeten; het is niet allemaal kommer en kwel. Maar wil je een einde aan discriminatie en raciale ellende maken, hef de verschillen op door een mooie mengelmoes te maken van alle volkeren op aarde.

Dat is dus op dit moment niet realistisch. In de westerse wereld doen we er al wel ons best voor. Maar racisten liggen op de loer. We wapenen ons tegen discriminatie maar het valt niet mee. Zelfs mensen van goede wil worden makkelijk om de tuin geleid. Neem Sunny Bergman; ze trapt zo in Gloria Wekkers racistische val. In Nederland doen we ons best om MENSCH te worden. In de rest van de wereld gaat dat allemaal veel langzamer. Daar liggen volkeren nog tegenover elkaar omdat ze zich…een ander volk voelen. Neem bijvoorbeeld de Oekraïners en de Russen. Leg mij de verschillen uit! Maar toch liggen ze als vijanden tegenover elkaar.

Helaas is het zo dat in deze wereld volkeren zonder staat het nog veel moeilijker hebben dan volkeren met een eigen staat. Een volk zonder staat heeft geen leger om zich te verdedigen maar woont wel in bij andere volkeren die wel een eigen staat hebben. Neem bijvoorbeeld de Armeniërs die destijds in Turkije leefden. Weerloos waren ze. Met een beetje opgeklopte Turkse haat werden ze massaal over de kling gejaagd. Ook de joden ontliepen hun lot niet als volk zonder staat. Ik ga dat hier niet uitkauwen. Maar dat maakt wel dat ik vind dat Israël bestaansrecht heeft. Dat maakt dat ik zionist ben, kennelijk. Het zij zo.

Leve het leven!

Pas na het tellen van mijn zegeningen lukt het me om mijn kop weer boven water te krijgen als ik ’s ochtends wakker word. Op het ogenblik is het hopeloos. Ik begrijp niet waarom mijn werk zoveel invloed kan hebben op mijn leven. Juist op de momenten dat ik op mijn onschuldigst ben – als ik slaap – komt alle ellende op me af van de komende reorganisatie. Terwijl ik het al een keer heb meegemaakt. Ik heb het al twee keer meegemaakt. Maar nu raakt het me dieper. Het is lang van tevoren aangekondigd met als gevolg dat ik me inmiddels al maanden voel bungelen. Een ander verschil met vorige keren is dat men je het gevoel geeft dat je er iets aan kunt veranderen. Als je goed uit de bus komt tijdens een bepaald gesprek, dan zou je mogen blijven, anders vlieg je eruit. In vorige rondes, bij andere werkgevers vloog je er gewoon uit of niet. Klaar. Zonder dat je daar iets aan kon veranderen.

De hele bliksemse zooi landt tijdens mijn slaap bovenop me. Het boort zich een weg door mijn hoofd naar mijn maag en daar legt het zich als een baksteen neer. Gevolg is dat ik met hoofd- en maagpijn wakker wordt, en dat er een grote doem op mij drukt. Terwijl werk maar werk is en mijn vangnet uiteindelijk een zachtverend warm bed. Maar dat besef ik dus niet op het moment dat ik wakker word. Ik begin met het verdragen van de pijn en het verjagen van de doem. Dat kost zoveel energie!

Gelukkig is er nu de video van Lubach waarin Nederland wordt aangeprezen voor Trump. Heel erg sterk. Het maakt Lubachs drammerige, gelijkhebberige uitzending over inenten weer helemaal goed bij me. Ik heb de video alweer een paar keer bekeken. Echt heel erg leuk en heel erg origineel. Dat beurt me op. En dan denk ik aan mijn huis. We dreigen toch rond juni weer te mogen verhuizen naar ons eigen gerenoveerde en gerestaureerde huis. Ik heb gezien dat ze de eerste steigers rond de woningen verderop alweer weggehaald hebben; er gebeurt dus wat! Meteen staaltjes zeil opgevraagd en die zitten Josien en ik te vergelijken. Wat zou mooi staan in de slaapkamer? Ah, en Josien met haar nieuwe werk. Ze is enthousiast. Ze is weer druk bezig. Hoe zal ik die en die leerling aanpakken, wat werkt wel en wat werkt niet? Dan komt mijn middelste om samen lekker een hapje te gaan eten in de stad. Waar dan? In de sushi bar. En dan stap ik onder de douche en rij ik naar mijn werk en ga ik bezig met het automatiseren van de automatisering. Jazeker! En vandaag komen de worstpijpjes die ik besteld heb. Kan ik eindelijk wat sneller worst maken. Misschien kan ik als ik ontslagen wordt wel hotdogs verkopen van eigen gemaakte broodjes, worst en kimchee. Wie weet gaat dat wel als een tierelier verkopen! En dan pas voel ik me weer een beetje goed. Weggedrukt is de reorganisatie. Leve het leven!

Zelfs raciste Bernadette de Wit kan me er niet meer onder krijgen. Ik ga helemaal geen aandacht aan haar besteden. Ook crimineel Aydin C. die kleine meisjes chanteert en voor hem geile shows laat opvoeren (wat een jerk!!!) laat ik links liggen. Niet denken aan Syrië of IS. Nadenken over vluchtelingen, Gloria Wekker, Sunny Bergman, slavernij, racisme…NIET DOEN!!!

Ga naar je werk. Doe wat je doet en geniet van het leven!

Leve het leven!

De wereld is onrechtvaardig.

Het is om moedeloos van te worden. Alles om me heen. Sunny Bergman is het gelukt om ook nog de intellectuele linkse bovenlaag in conflict te brengen met elkaar en met anderen. Een prestatie van jewelste. Mensen die, wellicht niet volledig met hun hart, maar toch wel met hun verstand, vinden dat iedereen gelijk is hadden we moeten mobiliseren en ondersteunen. Mensen zoals jij en ik die vinden dat je ongeacht je afkomst, je huidskleur, je sekse of je seksuele geaardheid gelijke kansen moet hebben. Dat zouden de mensen moeten zijn die een front blijven vormen tegen de PVV-aanhang. Tegen de racisten en de xenofoben. Sunny Bergman weet met haar film ‘Wit is ook een kleur’ ook het laatste bolwerk nog te nemen: De linkse intellectueel van goede wil. Gefeliciteerd! Natuurkundig gezien is de titel flauwekul, trouwens. Dat heb ik van Robert Dijkgraaf geleerd tijdens zijn televisiecollege een week of twee geleden. Wit is alle kleur. Alles bij elkaar. Dat gegeven zegt weer helemaal niets over huidskleur.

Ik heb Sunny Bergmans film niet gezien. Niet omdat ik het niet wilde, maar ik heb hem gewoon gemist toen hij uitgezonden werd. Ik kan dus nauwelijks iets over de inhoud zeggen. Wel wat over de reacties. Die liegen er niet om. Dan heb ik het niet over het volksdeel dat zonder blikken of blozen hun sluitspier hebben geopend. Die gewoon de stront laten lopen. Nee, ik heb het over de mensen die nadenken en die zich er genuanceerd over uitlaten. Heel veel methodologische kritiek. Zo schijn Bergman kleuters voor twee poppen te hebben gezet; een wit popje en een zwart popje. Vervolgens zadelde ze de kleuters op met de vraag welke pop lief was en welke stout. Het gewenste antwoord is natuurlijk: Ik vind beide popjes even lief. Maar alleen al door de opdracht was dat niet mogelijk, begreep ik. Lijkt me foute boel. De meeste kleuters kozen voor de witte pop, hoorde ik. Dat kan aan honderd zaken liggen maar Sunny schijnt er slechts één interpretatie aan te geven; het zit in onze genen als gevolg van vierhonderd jaar slavernij… De grootste onzin theorie van de afgelopen jaren.

Bovendien, zo lijkt het, heeft Sunny Bergman zich volledig in haar stellingen ingegraven. Als ik Elma Drayer en Robert Vuijsje mag geloven is er nergens een spoortje twijfel in het denkraam van Sunny Bergman. Ik weet ook niet goed wat Bergman probeert te bereiken, eerlijk gezegd. Ik denk dat de analyse van Bergman tot weinig goeds leidt. Mensen als Bergman en Gloria Wekker zijn erg slecht voor mensen die een gekleurd velletje hebben. Het maakt hen passief. Want…als mensen met een witte kleur er alles aan doen om mensen met een andere huidskleur dwars te zitten, waarom zou je dan, als gekleurde mens, nog ergens je best voor doen? Laat die witte mensen maar een eerste stap doen. Als de witte mensen veranderen, dan krijgen de gekleurde mensen kansen… Zo contraproductief als wat, lijkt mij.

Verfrissend is daarom vandaag de bijdrage van Willem van Oostvoorne in de Volkskrant. Niet jammeren omdat het allemaal zo oneerlijk was, staat er boven zijn artikel. En daar heeft hij gelijk in. De wereld is altijd onrechtvaardig geweest; wat we er ook aan deden. We zullen ermee moeten omgaan en er het beste van maken. In het verlengde wat Willem van Oostvoorne schrijft, voel ik me zelf vaak miskend; net of het bij mij altijd vanzelf gegaan is…

White privilege van de koude grond

Sunny Bergman neemt het ‘theoretische kader’ van Gloria Wekker over en Gloria Wekker nam het weer van Peggy McIntosh over. White privilege…bestaat dat? Heb ik, alleen al door mijn blanke huid, voordelen ten opzichte van mensen met een gekleurde huid?

‘White Privilege’ is uitgevonden door Peggy McIntosh. Een grotendeels uit haar duim gezogen theorie. Dat zegt ze zelf in het interview dat ze aan de Volkskrant gaf: ‘Met bewijs verzamelen was ik niet bezig.’ Haar kennis kwam binnen als Sinterklaas op Sinterklaasavond. Zomaar ineens. En ze geloofde in Sinterklaas. Volgens McIntosh is het een historisch gegeven dat gekleurde mensen altijd in lager aanzien staan dan witte mensen. Voor haar hoeft dit niet bewezen te worden. Als mensen daar anders over denken, dan vindt McIntosh dat ze een gebrek aan historisch besef hebben; ze zijn te dom om haar gelijk te zien.

Maar stel dat het inderdaad zo is dat er onder invloed van de geschiedenis een situatie ontstaat waarin mensen met een bepaalde kleur huid voordelen hebben ten opzichte van andere mensen, dan moet dat aantoonbaar zijn, denk ik. Bovendien moet de historische context aanwijsbaar zijn. Zomaar beweren dat superioriteitsgevoel alleen maar met de kleur van de huid te maken heeft, is racistisch.

Als ik het interview met McIntosh lees en de Amerikaanse geschiedenis bekijk…tsja…dan zit daar natuurlijk wel wat in. McIntosh vertelt dat witte kolonialisten de oorspronkelijke bewoners van Amerika hebben uitgemoord en daarna zwarte mensen in slavernij naar hun gestolen land hebben gevoerd. Een land gebaseerd op moord en slavernij. Weliswaar werd de slavernij in de negentiende eeuw afgeschaft maar toch was er tot in de jaren zestig van de vorige eeuw, een volledige segregatie tussen blank en zwart. Het beeld van slaafse dienstbaarheid van zwarte mensen zonder dat ze rechten hadden, lijkt me wel te kloppen. Het lynchen van al of niet terechte zwarte criminelen leek volksvermaak numero uno. Je kan je in zo’n situatie voorstellen dat er aan het emancipatiefront nog heel wat werk te verzetten is. Dat de verhoudingen in zo’n korte tijd helemaal rechtgezet zijn, kan ik me nauwelijks voorstellen. Daarom denk ik dat het in veel streken van Amerika wel degelijk voordelig is om een witte huid te hebben.

Gloria Wekker zet McIntosh’ d’r theorie over naar ons kikkerlandje. Wekker beweert dat in Nederland sprake is van een geschiedenis van vierhonderd jaar slavernij en kolonialisme. Net als in Amerika moet dat wel iets doen met de Nederlandse samenleving. Volgens Wekker zitten kolonialisme en het slavernij verleden in de haarvaten van de Nederlandse witte cultuur. Daarom worden gekleurde mensen systematisch achtergesteld, volgens Gloria Wekker.

Maar heeft Nederland wel dat verleden waar Wekker het over heeft? Nee, dus. Helemaal niet. Nederland heeft geen slavernijverleden en Nederland heeft geen koloniaal verleden. Een kleine top in Nederland verdiende kapitalen aan slavernij en kolonialisme in Suriname en Indonesië, dat wel. Suriname heeft een koloniaal en bovendien een slavernij verleden. Indonesië heeft alleen een koloniaal verleden. Een beperkte groep mensen die van oorsprong Nederlands waren, maken onderdeel uit van de geschiedenis van beide landen. De Nederlanders die in de kille delta van de Rijn en de Maas bleven wonen maakten hun geschiedenis hier. In die geschiedenis speelde kolonialisme en slavernij geen rol van betekenis. In dat drassige land waar het altijd miezert en druilt, droomden ze van vrolijke warme landen waar alles beter was. De ongelijkheid tussen mensen is niet te verklaren vanuit white privilege in Nederland. Echt niet.

 

De racist in mij

Sunny Bergman heeft in de Volkskrant van 5 november helemaal gelijk; ik, blanke, linkse, tolerante heteroman ben een racist. Geen erge racist; ik heb alles onder een dikke laag beschaving weggestopt. Maar soms komt dat racisme ineens naar boven. Zonder dat ik het zelf lijk door te hebben en dan schaam ik me verschrikkelijk. Ik heb besloten om van mijn laatste puur racistische oprisping verslag te doen. Echt niet zonder diepe schaamte. Ik voel me bloot en kwetsbaar, want ik wil niet zo zijn. Ik wil open staan voor alles en iedereen en daarom val ik mezelf zo tegen. Laten we beginnen bij het begin…

Racisme komt voort uit het feit dat we sociale wezens zijn. We horen graag bij een groep. Niets meer en niets minder. In een groep heb je insiders (die horen erbij) en outsiders (die horen er dus niet bij). Omdat je dat van de natuur hebt meegekregen ben je graag een insider. En bijna iedereen is een insider. Weliswaar niet van dezelfde groep maar een insider. Zelfs vaak insider binnen een paar groepen. Verschillende groepen leven doorgaans vredig naast, in en door elkaar heen. We proberen de verschillen zo klein en de grenzen zo vaag mogelijk te maken. Daardoor gaan we elkaar best wel aardig vinden. Maar op de achtergrond blijven die anderen natuurlijk outsiders. Dat racisme niet perse iets met de kleur van onze huid te maken heeft, want dat wordt vaak beweerd, bewijzen de grootste racistische moordpartijen uit de recente geschiedenis: De Hutu’s en de Tutsi’s, de Europeanen en de Joden, de Turken en de Armeniërs. Haviken en duiven heb je in elke groep. Taak van de duiven om de haviken niet de overhand te laten krijgen. Ik reken mezelf tot een duif. Ik reken ook Sunny Bergman tot de duiven, maar een misleidde, want ze neem Gloria Wekkers woorden klakkeloos over. Geert Wilders is een havik. Van hem hebben we veel te duchten. Hij zegt lelijke dingen over zaken die binnen een andere sociale groep als bijzonder waardevol worden gezien. Dat zet die andere groep op scherp. Dat willen we niet; wij willen harmonie tussen de groepen.

Openlijke racisten analyseren de samenleving fout maar heel aantrekkelijk voor de eenvoudigen van geest: WIJ zijn goed en wat er fout gaat hebben ZIJ gedaan. Geert Wilders is openlijk racist en hitst op om macht te vergaren. Dat baart me enorm veel zorgen en ik wil er alles aan doen om de geest weer in de fles te krijgen. Dat is mijn opdracht, vind ik.

De laatste tijd zijn er een paar gekke dingen gebeurt die veel bij mij op scherp hebben gezet: Zo werd ik frontaal aangevallen… Gloria Wekker vertelt mij dat ik racist ben omdat mijn groep een fout verleden heeft. Dat foute verleden kleeft aan mijn blanke huid en daarom ben ik slecht. Dat foute verleden hebben mensen met een ander kleur velletje niet en dus zijn zij goed… Het doet pijn als iemand dat over mij zegt. Het roept ook verzet op. De analyse is idioot en fout; op zichzelf racistisch en het draagt helemaal niets bij aan een betere maatschappij. ‘WIJ zijn goed en wat er fout gaat hebben ZIJ gedaan’ dat is wat Gloria Wekker beweert.

En toen kwam ook nog Jerry Afriyie. Hij zegt lelijke dingen over iets wat in mijn groep als zeer waardevol wordt gezien. Sinterklaas en Zwarte Piet. Was ik bereid om met onze veranderende maatschappij nog eens een keer goed te kijken naar Zwarte Piet, Kno’Ledge Cesare haalde de pure racist in mij naar boven door Zwarte Piet gelijk te stellen aan racisme. Dat is een foute analyse. Zwarte Piet is namelijk Zwarte Piet en heeft niets te maken met racisme. Deze foute analyse gaat gepaard met stevige acties die tot doel hadden om ONS kinderfeest te verstoren. Een soort ontheiligen. Dat een man – en hier begin ik mij echt te schamen want de racist in mij komt boven – die uit een achterlijk land komt waar in het verleden de ene helft van de bevolking de andere helft als slaaf verkocht heeft en die hier gastvrij ontvangen is… Een man die hier een opleiding genoten heeft, grotendeels betaald vanuit belasting die wij met elkaar opgebracht hebben… Een man die hier in welstand kan wonen en leven en die dan zijn bek opentrekt over een feest waarvan hij helemaal niets begrijpt omdat dat feest een kilometer of duizend buiten zijn gezichtsveld ontstaan is…

Oké De Klerk, zo is het wel weer genoeg!

Ik ben blij dat Zwarte Piet van gedaante veranderd is in Amsterdam. Ik hoop dat in het hele land en in heel België het Amsterdamse voorbeeld gevolgd wordt. En ik wil dat iedereen daarna zijn bek verder dicht houdt over Zwarte Piet…Piet (zonder ‘Zwarte’). Klaar uit! En ik geef het toe; ik ben racist. Dat komt soms boven maar meestal niet. Meestal zoek ik naar harmonie en vermenging en zoek ik naar overeenkomsten en interessante verschillen. Zo ben ik…denk ik.

Weg met Gloria Wekker!

Als je over Gloria Wekker wil schrijven, dan overkomt het je dat je denkt: Waar moet ik beginnen (maar dat zei ze zelf al bij Buitenhof). Gloria Wekker maakt je tot racist en dat roept emoties op…

Gloria Wekker is een vrouw die onder het mom van antiracisme, racistische dingen beweert. Hoogleraar en erg overtuigd van haar gelijk. Maar…Als ik alles aan elkaar knoop, dan heeft ze haar theorie op incidenten gebaseerd. Ze een aanhangster van de theorie van Peggy McIntosh over White Privilege. Op die theorie lijkt Wekker te zijn gaan voortborduren. Ze heeft er het Nederlandse koloniale verleden bijgehaald

Met White Privilege werd ik voor het eerst geconfronteerd in Sunny Bergmans film ‘Zo zwart als roet’. Het legt de oorzaak van racisme (en dus ook de toekomstige oplossing) bij de dominant blanke samenleving. Slechte zaak, want dit uitgangspunt maakt mensen tot slachtoffer en tot dader op grond van hun huidskleur. Niet productief, want je huidskleur kan je niet veranderen. Een slechte theorie die niets verklaart en al helemaal niets oplost.

In een uitzending van Buitenhof van kortgeleden gaat Gloria Wekker met het Amsterdamse VVD-raadslid Dilan Yesilgöz in debat. Yesilgöz vaagde Wekker, uiteraard, met gemak van tafel. Maar dat zag Wekker niet zo. Met bedachtzame stem zette ze Yesilgöz op haar plaats als niet voldoende onderlegd. De arrogantie!

Ik kan me dus niet voorstellen dat kolonialisme ook maar iets te maken heeft met het racisme van nu of in het verleden. Het is ook niet te bewijzen (en mocht het wel te bewijzen zijn (wat niet zo is), dan leidt dat verder tot niets.) Overal in de wereld is racisme; daar is geen koloniaal verleden voor nodig. Wel verschillende etnische groepen die op een bepaalde plek samenleven. Als aan die voorwaarde is voldaan, dan steekt vroeg of laat het racisme op. Neem Hutu’s en Tutsi’s. Ik kan ze niet van elkaar onderscheiden. Allemaal even prachtig zwart qua huidskleur. Kolonialisme heeft er weinig mee te maken gehad dat er een half miljoen mensen om een racistische reden in een paar dagen vermoord zijn. Neem Joden en Europeanen in 1936. Niet uit elkaar te houden qua huidskleur, maar het heeft in een periode van drie jaar geleid tot zes miljoen doden. Kom op Gloria Wekker, verwijder dat bord voor je kop!

Volgens mij is er maar één weg naar een racisme-loze samenleving en dat is het uittrekken van je etnische jas en daarnaast je huidskleur als gegeven nemen. Die mix van mensen die samenleven in Nederland noemen we: Nederlander. We worden individuen in Nederland die vrij zijn in onze partnerkeuze en in onze wereldbeschouwing. Jouw vrijheid is mijn vrijheid en van mijn vrijheid blijf je af.

We zijn ons bewust van onze al of niet gezamenlijke geschiedenis maar die bepaalt niet of we schuldig zijn of niet. Een bevolkingsgroep kan namelijk niet schuldig of slachtoffer zijn; een individu is schuldig en een individu is slachtoffer. Mochten er mensen, bijvoorbeeld door een andere huidskleur, minder kansen hebben in de samenleving, dan helpt emancipatie wel, maar slachtofferschap niet. Emancipatie heeft zichzelf bewezen bij het overbruggen van verschillen!

Zo, dat is mijn credo. Daar ga ik voor. Weg met racisten als Gloria Wekker! (ze roept veel emotie op bij mij…)