Tagarchief: ombudsman

Kinderombudsvrouw.

Er is geen onderwerp waarbij ik zo heen en weer word geslingerd als bij Zwarte Piet. Het zou me geen zak moeten uitmaken maar hoe harder de ene kant schreeuwt hoe sneller ik naar de tegenpartij loop. En omdat beiden kanten het niet kunnen laten om hard te schreeuwen ga ik keihard van de ene naar de andere kant. Daarom heb ik besloten om tegelijkertijd naar beiden kampen te luisteren en daardoor zo ongeveer in het midden te blijven. Ik heb best te doen met mensen die door hun positie gedwongen zijn om iets over Zwarte Piet te zeggen in het openbaar. De kinderombudsvrouw: Zelfs haar genuanceerd gefluister klinkt als oorverdovende rauwe kreten op een hardrock festival. Op de één of andere manier raakt Zwarte Piet het oergevoel van beide partijen. Een genuanceerd midden bestaat bijna niet. Het voelt als oorlog waarbij je partij móét kiezen.

Ik merkte dat mijn haren overeind gingen staan toen ik hoorde dat de kinderombudsman Zwarte Piet in de huidige vorm afwees. Zo werden haar woorden in de pers naar buiten gebracht. Meteen liet het journaal de Ghanees Jerry Afriyie vertellen hoe gelukkig hij werd van de woorden van de ombudsvrouw. Hoe komt dat bij mij binnen?

Ik woon heel gezellig in mijn huis. Heb mijn huis ingericht zodat ik er, samen met mijn geliefde en mijn kinderen prettig kan wonen. Mijn kinderen groeien op. Allemaal leuke herinneringen. Ook wat slechte; ieder huis heeft zijn kruis. Op een dag nodig ik mijn buurman uit in mijn huis. Maar wat zegt die buurman: Ík heb niet te eten, mag ik met jullie mee-eten?   “Natuurlijk mag je mee-eten. Ik heb het goed en ik deel graag met je”. En de buurman begint te schransen. Als hij zijn lepel na het toetje neerlegt, zegt hij: “Dat schilderij, dat moet je weghalen. Dat stoort me enorm. Weg met dat schilderij!” Daar word je als gastvrij mens boos van. Bemoei je met je eigen zaken! Maar dat roepen om het verwijderen van dat schilderij blijft doorgaan. Jóúw schilderij in jóúw huis. Wat een ondankbaar mens! Je zoekt steun bij een overheid: “Nou ja, zo mooi is dat schilderij nou ook weer niet: probeer er samen uit te komen.” Dan voel je je pas echt genomen.

Dat gevoel dus. Maar dat gevoel klopt gewoon niet. Nederland is niet te vergelijken met mijn huis. Je mag hier in Nederland alles aan de orde stellen en het land is van iedereen die er woont. In de Zwarte Pieten discussie gaat het uiteindelijk over discriminatie. Mensen voelen zich gediscrimineerd. Moet je die discriminatie bestrijden? Bij de bestrijding van discriminatie ben je gericht op de verandering van een ander. Een onbegonnen zaak. Neem raciste Gloria Wekker; niets zal haar overtuigen; ze zit vastgeroest in haar eigen gelijk. Ze onderbouwt haar rassentheorie quasiwetenschappelijk. Maar ook het Zwarte Pieten gilde. Net zo goed overtuigd van eigen gelijk. Mij hoor je dat niet goedpraten. Misschien is het kweken van minder lange tenen een betere oplossing dan al dat gedoe over discriminatie… Ik ga er in ieder geval voor!

Het verhaal van de kinderombudsvrouw was veel genuanceerder en voorzichtiger dan de pers ons liet geloven. Feitelijk zegt ze dat de volwassenen er samen moeten zien uit te komen. Dat is alles.  Zwarte Piet…wat een discussie!

Van Zutphen: Doe er iets mee!

Ombudsman Van Zutphen heeft helemaal niets met mijn advies gedaan. Ik ben hem zo’n slordige maand geleden te hulp geschoten. Het was duidelijk dat hij nog nooit met het hetze-zweepje geklapt had. Hij maakte beginnersfouten. Fouten van iemand die nog niet met de kracht van de publieke opinie te maken heeft gehad. Als die zich tegen je keert, is het met je gedaan. Maar Van Zutphen heeft niets gedaan met mijn advies, terwijl het toch zo simpel is. Onthoud dat je het zonder paardenmiddelen niet gaat redden. Soms lijkt de discussie verstomd, maar dat is maar schijn. Onder de oppervlakte smeult het vuurtje verder en er hoeft maar niet dat te gebeuren of de vlammen slaan er weer aan alle kanten uit. De Volkskrant heeft iets in handen gekregen. Een aanleiding dus. Bovendien blijkt dat de krant diep heeft lopen graven. Het leek zo stil: Van Zutphen, dit belooft niet veel goeds!

Het ontstaan van de situatie die er nu is, moet Van Zutphen zich helemaal zelf aanrekenen. Hij is de verantwoordelijke en daarom de kop van Jut. Niets aan te doen. Hij had zich moeten realiseren hoe populair Dullaert is. Kinderen maken een mens gelukkig. Iemand die opkomt voor de rechten van het kind maakt ons dubbel zo gelukkig. Iemand die het met zoveel overredingskracht doet als Dullaert, driedubbel. Als je zo iemand wilt ontslaan, dan moet je dat heel precies voorbereiden. Je zou dan bijvoorbeeld te rade kunnen gaan bij een serie als ‘House of cards’. Hoofdrolspeler Frank Underwood biedt maatwerk. Als het mogelijk is zet hij mensen zonder meer op straat. Kan zo’n ontslag kwaad in de zin van eigen carrièrekansen of publieke opinie, dan laat hij mensen hun eigen graf graven. Dat spel beheerst Frank Underwood als geen ander. Dat Van Zutphen nauwelijks een plan had, is een niet te vergeven fout in een publieke zaak.

Gedane zaken nemen geen keer. De publieke opinie heb je tegen je. Wellicht heb je wat mensen boven je die nog in je geloven, maar die zullen minder belangrijk gaan blijken. Die zijn doorgaans ook afhankelijk van het publiek. Neem Halbe Zijlstra. Hij wil best een keer zijn wenkbrauwen optrekken en verklaren dat hij niet over jouw instituut gaat. Weet je het tij niet te keren, dan zal ook hij je laten vallen. Omdat Frank Underwood nooit en te nimmer in dit soort situaties terecht komt, heb je niets aan hem. Kom bij mij! Nogmaals mijn advies. Kies één van de drie volgende mogelijkheden:

  • Probeer sympathie terug te winnen en werp je dilemma’s met je slachtoffer in de openbaarheid. Laat de buitenwereld weten wat voor enorme klootzak die Dullaert is. Dat hij met zijn gore poten niet van kinderen kan afblijven…(bijvoorbeeld) Hou je wel aan de waarheid, want de waarheid komt altijd boven tafel. Heb je gelogen, dan hang je alsnog. Je hebt een groot probleem als je eigenlijk geen argumenten tegen Dullaert hebt.
  • Geef je fout toe en sluit Dullaert in je armen. Het gezichtsverlies is enorm, maar dat gaat voorbij. Ondertussen blijf jij de ombudsman; blijf jij de baas. Hoewel…Dullaert is dan wel uitgegroeid tot een enorme factor van betekenis; je kan niet meer om hem heen. Tenzij…(geen idee, maar daar kan je dan nog even over nadenken.)
  • Je wilt helemaal niets met Dullaert maar hij heeft slechts publicitair moeilijk te benoemen negatieve kanten…(voorbeeld: hij stinkt uit zijn mond) Dan mijn ultieme advies: Treedt af! De storm gaat meteen liggen. Iedereen heeft zijn zin en jij kan je aan je hobby wijden.

Nou Van Zutphen: Doe er iets mee!

Advies voor Reinier van Zutphen

Nadat het aangekondigde gedwongen vertrek van Marc Dullaert in de publiciteit was gekomen, vertelde de kinderombudsman in het achtuurjournaal hoe verschrikkelijk hij zijn ontslag vond. Marc Dullaert is een populaire man. Met zijn energieke strijd voor kinderrechten (en wie is daar nou tegen?) heeft hij grote sympathie gewonnen. Zeer emotioneel stond hij voor de camera en vroeg, ja smeekte, of hij niet nog een paar maanden langer zijn functie mocht vervullen. Hij had zoveel contacten…Het ging niet om zijn persoon (dat het hem trof, heel erg jammer, maar helaas)….Hij kon nog zoveel betekenen voor de functie…hij kon zorgen voor continuïteit…Dat was zo belangrijk… Kortom, wie geen tranen in zijn ogen kreeg… Maar wat gebeurde er in werkelijkheid: Marc Dullaert tekende het doodvonnis van zijn baas, de ombudsman Van Zutphen.

De baas zijn, betekent niet dat je onkwetsbaar bent. Hoe gaat Reinier van Zutphen daarmee om? Nog zit de ombudsman in het zadel, maar voor hoe lang nog? Zo te zien is hij zonder veiligheidsriemen in een achtbaan terecht gekomen en wordt hij door elkaar geschud, in de afgrond gegooid en net op het laatst weer omhooggestuwd. Het is wachten op het moment dat hij uit het karretje geslingerd wordt. Zo ver is het nog niet, maar de fatale bocht is in zicht.

(Een akelig deja vu. Mijn geliefde die voor mijn ogen werd neergesabeld en uitgekotst en ik machteloos toe moest zien hoe haar vonnis werd voltrokken. Ik kon alleen maar troosten.)

De hele machinerie is op gang gekomen en de vraag is, hoe stop je die weer? Wat moet je doen als de hetze op gang gekomen is? Hoe keer je het tij? Ik zie drie mogelijkheden:

  • Probeer sympathie terug te winnen en werp je dilemma’s met je slachtoffer in de openbaarheid. Laat de buitenwereld weten wat voor enorme klootzak die Dullaert is. Dat hij met zijn gore poten niet van kinderen kan afblijven…(bijvoorbeeld) Hou je wel aan de waarheid, want de waarheid komt altijd boven tafel. Heb je gelogen, dan hang je alsnog. Je hebt een groot probleem als je eigenlijk geen argumenten tegen Dullaert hebt.
  • Geef je fout toe en sluit Dullaert in je armen. Het gezichtsverlies is enorm, maar dat gaat voorbij. Ondertussen blijf jij de ombudsman; blijf jij de baas. Hoewel…Dullaert is dan wel uitgegroeid tot een enorme factor van betekenis; je kan niet meer om hem heen. Tenzij…(geen idee, maar daar kan je dan nog even over nadenken.)
  • Je wilt helemaal niets met Dullaert maar hij heeft slechts publicitair moeilijk te benoemen negatieve kanten…(voorbeeld: hij stinkt uit zijn mond) Dan mijn ultieme advies: Treedt af! De storm gaat meteen liggen. Iedereen heeft zijn zin en jij kan je aan je hobby wijden.

En ik? Wat hoop ik? De hetze tegen Van Zutphen heeft mij ook beïnvloedt. Bij mij heeft hij zijn goodwill verspeeld. Ik hoop dat hij aftreedt. Niets menselijks is mij vreemd… Wat voor hobby zou van Zutphen hebben?