Tagarchief: Jeroen Olyslaegers

Wil – Jeroen Olyslaegers. Geen kanshebber!

De eerste van de zeven heb ik uit. De eerste genomineerde voor de Frits’ Libris Literatuurprijs 2017. Ik heb er best lang over gedaan, moet ik zeggen. Het was dan ook geen eenvoudig boek. Geschreven in plat Antwerps. Dat was mij bijna teveel geworden. Ik ben twee keer overnieuw begonnen aan het boek. Toen ik het de eerste keer las, was ik al snel de draad kwijt. De tweede keer heb ik het met meer aandacht gelezen. Toen bleven de personages iets meer op hun plaats dan de eerste keer. De eerste keer werd het een chaos en kon ik moeilijk bepalen wie het baardje had of Lode heette. Maar ook de tweede keer viel het boek niet mee. De roman ging niet echt leven, bij mij. Het boek nam me niet echt mee.

De hoofdpersoon is een hoogbejaarde man die zijn verhaal aan het papier toevertrouwd. Het verhaal is bestemd voor zijn achterachterkleinzoon die vooralsnog nog niet verwekt is, blijkt uiteindelijk. De hoofdpersoon speelde als jonge politieagent een dubieuze rol in de oorlog. Belgische en Nederlandse politieagenten spelen allemaal een dubieuze rol tijdens de oorlog. Helemaal als het gaat om de jodenvervolging. Daarnaast worstelt hij met de zelfmoord van zijn kleindochter, vele jaren na de oorlog; in haar afscheidsbrief legt ze alle schuld voor haar zelfmoord bij de hoofdpersoon. Uitgekotst door iedereen vertelt Wilfried Wils (Wil) zijn verhaal.

De openingsscene maakte wel indruk op me. Het speelt in de oorlog. Wil en zijn collega en vriend Lode moeten mee met de SD om een ‘werkweigeraar’ op te halen. Het blijkt het gezin te zijn van Chaim Litzke. Met veel geweld wordt het joodse gezin naar buiten gedreven en de twee jonge agenten moeten ervoor zorgen dat er geen gezinsleden ontsnappen. Lode doet een poging om het gezin te beschermen terwijl de hoofdpersoon toekijkt hoe het noodlot de joodse familie treft. Wil legt zich neer bij de situatie terwijl Lode in verzet komt. Dat toekijken is zo ongeveer de houding die Wil aanneemt; hij kijkt toe en onderneemt zelf geen actie. Hij verkeert in zeer verkeerde kringen, maar laat alles gaan zoals het gaat. Hij gaat ook om met Lode die Chaim Litzke laat onderduiken. Hij brengt de onderduiker zelfs eten, maar zelf een daad stellen tegen de bezetters, dat doet hij niet. Of…hij doet het wel, maar dan is het eigenlijk te laat. Als de oorlog afgelopen is, vermoord hij Omer; het gepersonifieerde racistische kwaad in Antwerpen. Een haast terloopse moord. Terloops beschreven.

Voor de oorlog krijgt Wil bijles Frans van Nijdig Baardje. Nijdig Baardje heeft nationaalsocialistische sympathieën. Tijdens de oorlog zal Nijdig Baardje zich samen met Omer ontwikkelen tot nietsontziende jodenjagers. Wil blijft omgaan met deze twee collaborateurs. Wils geliefde Yvette, de zus van Lode, wordt gezelschapsdame voor de moeder van Nijdig Baardje. Zo wordt de verhouding tussen goed en kwaad tijdens de oorlog geheel met elkaar vervlochten.

Het verhaal speelt zich af in Antwerpen. Antwerpen ken ik vrij goed en in die zin was het wel een leuk boek om te lezen. De Meir, het station, de opera, ik kan me de plekken makkelijk voor de geest halen. Vooral het stukje Antwerpen rond het station. De wijk waar nog steeds veel joden wonen. Ik zie het allemaal voor me. Verder vond ik het niet een heel sterk boek. Ik weet nu al zeker dat het niet hoog gaat eindigen in mijn prijsuitreiking. Olyslaegers slaagt er niet in om mij echt te boeien. De verhalen uit de oorlog zoals hij het verteld, ken ik al. Het sleepte me zeker niet mee.

Op naar de volgende roman!

De Libris-literatuurprijs van 2017

Gisteren werd de Libris literatuurprijs uitgereikt aan Alfred Birney. Ik zou daar graag een mening over hebben, net als vorig jaar, maar die heb ik niet. Ik heb geen mening omdat ik nog geen enkel boek van de lijst uit heb. Hoewel ik vorig jaar ook pas alle genomineerde boeken in de zomervakantie uithad, is het dit jaar bar en boos. Ik ben nog steeds bezig met het eerste boek. Ik ben al een goed eind op weg, maar uit heb ik het nog lang niet. En nu moet ik mij bij het lezen van de roman ook nog eens niet laten afleiden door het uiterlijk van de schrijver. Jeroen Olyslaegers vertoont best overeenkomsten met een vogelverschrikker. Niet door laten afleiden!! Doorlezen!! Ik wil me zo graag een mening vormen over de shortlist van de Libris literatuurprijs!

Ik lees verdomd langzaam het afgelopen jaar terwijl ik niet het gevoel heb dat ik minder lees. Maar dat kan eigenlijk haast niet anders; ik moet wel minder lezen. Er heeft zich een file gevormd op mijn e-reader. Ik koop namelijk nog wel regelmatig boeken. Ik vind gewoon dat ik bepaalde boeken gelezen moet hebben. Wat betreft deze literatuurprijs heb ik alvast Het smelt van Lize Spit gekocht. Verder staat de laatste A.F.Th. van der Heijden-roman in de file. Ook nog dat boekje van Anousha Nzume… Daar heb ik al wel wat hoofdstukjes in rondgeworsteld. Dat is geen feest om te lezen. Het maakt me boos en verdrietig als ik dat boekje lees. Ik hou niet van racisme. Bovendien erger ik me aan haar pedante schrijfstijl. Zonder scrupules trekt het boekje een racistische scheidslijn dwars door mijn familie. Dat zal die mevrouw Nzume niet zo bedoeld hebben, maar toch is het zo. Iedereen die een kleurtje heeft staat aan de goede kant, iedereen die kleurloos is, is FOUT en is bewust of onbewust racist. Heeft schuld aan kolonialisme en slavenhandel. Draagt de last van vierhonderd jaar geschiedenis op zijn schouders. Hoewel…ik vraag me af…ik heb natuurlijk ook een joodse kant. Anousha, draagt die joodse kant soms de verantwoordelijkheid voor duizend jaar uitbuiting en woekerhandel? Veel van mijn familie koos voor een partner met een kleurtje…en die kregen kinderen met een kleurtje…en die kinderen zie ik het best goed doen op school…en bij hun studie…en bij het krijgen van een baantje. Een vervelend en fout boekje, van Nzume. Wellicht moet ik dat boekje links laten liggen zodat ik meer tijd heb voor wat echt belangrijk is.

Van winnaar Alfred Birney had ik nog nooit gehoord. Het schijnt dat hij al jaren boeken schrijft. Ik ga zeker zijn boek lezen en ik hoop dat de jury van de Libris Literatuurprijs en ik het dit jaar wel met elkaar eens zijn. Maar dan moet dat boek van Olyslaegers wel eerst uit en dat boek is best taai. Ik ben er al een tijd mee bezig. Dat platte Vlaams beheers ik niet echt. Dat is een handicap. Verder gaat het over een man in de oorlog met veel tegenstrijdigheden: Politieagent tegenover dichter, collaborateur tegenover verzetsheld. Moeilijk vind ik het. Maar geen slecht boek, dat zeker niet.

Nou goed…laat ik het beloven…na de zomervakantie geef ik mijn visie op de genomineerden van de libris literatuurprijs.