Tagarchief: Esther Voet

Ik ben Zionist!

Vandaag heb ik geleerd dat ik zionist ben. Iedereen die vindt dat Israël bestaansrecht heeft is zionist. Tenminste dat begrijp ik uit het dubbelinterview dat vandaag in de Volkskrant staat met Esther Voet en Natascha van Weezel. Toch vind ik het gek. Waarom ben ik speciaal een zionist als ik vind dat Israël bestaansrecht heeft? Waarom is er niet een naam voor mensen die vinden dat Nederland bestaansrecht heeft? Waarin verschillen Nederland en Israël. Beide landen bestaan; beide landen zijn internationaal erkend. Als je het bestaansrecht van Israël niet erkend dan loop je gewoon een tijdje achter. Israël heeft niet alleen bestaansrecht, het land moet bestaansrecht hebben. Zeker na de tweede wereldoorlog. De holocaust rechtvaardigt een joodse staat. Dat die staat op de plaats terecht gekomen is waar hij nu ligt; tsja, dat kon niet anders. Wellicht had het ook wel in Oekraiene gekund, of Polen. Daar leefden ook van oudsher heel veel joden, maar de geschiedenis besliste anders. De overgebleven joden besliste anders. De wereld besliste anders. Bovendien was al voor de oorlog, en de holocaust, een blauwdruk van het huidige Israël in Israël zichtbaar.

Kijk je in mijn hart dan voel ik helemaal niets voor joden. Ook niet voor Nederlanders of Welshman. Niet voor Molukkers of Oezgoeren. Niet voor Masai en ook niet voor Pygmeeën. Ik geloof in de mens. Wat mij betreft mag alles en iedereen door elkaar gemengd worden. Wat mij betreft zou ik huwelijken willen stimuleren tussen alle volkeren op aarde totdat er één soort overblijft; de mens. Noem het wat mij betreft: MENSCH. Het maakt me niet uit. Van volkeren komt uiteindelijk heel veel ellende. Dat discrimineert elkaar en dat voert oorlog tegen elkaar. Daar staat cultuur tegenover. Dat moet ik niet vergeten; het is niet allemaal kommer en kwel. Maar wil je een einde aan discriminatie en raciale ellende maken, hef de verschillen op door een mooie mengelmoes te maken van alle volkeren op aarde.

Dat is dus op dit moment niet realistisch. In de westerse wereld doen we er al wel ons best voor. Maar racisten liggen op de loer. We wapenen ons tegen discriminatie maar het valt niet mee. Zelfs mensen van goede wil worden makkelijk om de tuin geleid. Neem Sunny Bergman; ze trapt zo in Gloria Wekkers racistische val. In Nederland doen we ons best om MENSCH te worden. In de rest van de wereld gaat dat allemaal veel langzamer. Daar liggen volkeren nog tegenover elkaar omdat ze zich…een ander volk voelen. Neem bijvoorbeeld de Oekraïners en de Russen. Leg mij de verschillen uit! Maar toch liggen ze als vijanden tegenover elkaar.

Helaas is het zo dat in deze wereld volkeren zonder staat het nog veel moeilijker hebben dan volkeren met een eigen staat. Een volk zonder staat heeft geen leger om zich te verdedigen maar woont wel in bij andere volkeren die wel een eigen staat hebben. Neem bijvoorbeeld de Armeniërs die destijds in Turkije leefden. Weerloos waren ze. Met een beetje opgeklopte Turkse haat werden ze massaal over de kling gejaagd. Ook de joden ontliepen hun lot niet als volk zonder staat. Ik ga dat hier niet uitkauwen. Maar dat maakt wel dat ik vind dat Israël bestaansrecht heeft. Dat maakt dat ik zionist ben, kennelijk. Het zij zo.

Het jodendom van Esther Voet

Ik heb moeite met religie en etniciteit. Zowel religie als etniciteit zorgen ervoor dat je binnen een samenleving insiders hebt en outsiders. Dat je duidelijkheid hebt over wie goed is en wie fout. Zo simpel is de wereld niet en om even een open deur in te trappen; niemand is voor honderd procent goed of voor honderd procent fout. Ga een individuele band aan met jouw God of Goden als je daar behoefte aan hebt maar laat je normen en waarden bepalen door het land waar je in woont…nog liever…de wereld waar je op woont. ‘Het mag niet van mijn geloof’ stuit mij tegen de borst.

De meeste mensen in Nederland zijn al hard op weg om religie en etniciteit individueel te beleven. Een grote groep relatieve nieuwkomers zijn nog erg zoekende. Moslims hebben de neiging om hun religieuze heil bij elkaar te zoeken. Dat levert dan ook meteen spanningen op. Maar ook bij religies als het jodendom, met een lang verleden in Nederland, zoeken de gelovigen nog vaak hun heil bij elkaar.

Vandaag een interview met Esther Voet in de Volkskrant. Zij is hoofdredact5eur van het Nieuw Israëlitisch Weekblad, de spreekbuis van de joodse gemeenschap in Nederland. Uit het interview blijkt dat ze in principe haar eigen individuele band met haar religie en etnische achtergrond heeft gevonden, maar dat ze zich aan de andere kant verbonden voelt met het collectieve jodendom. Deze twee uitersten probeert ze met elkaar te verbinden door aan het collectieve in het jodendom en individuele draai te geven. Klinkt ingewikkeld, maar een voorbeeld maakt het duidelijk.

Als er iets is dat de grote monotheïstische godsdiensten gemeen hebben, dan is het wel de kanalisering van de seksualiteit. In de loop van de eeuwen zijn regels geschreven die bepalen hoe je om mag gaan met je seksualiteit. Zonder uitzondering beperkt de seksualiteit zich tot het huwelijk van man en vrouw. Seks buiten het huwelijk wordt afschrikwekkend gemaakt. Wordt met zware straffen gesanctioneerd. Verhalen in elke religie illustreren hoe omgegaan dient te worden met mensen die naast de pot piesen.

Esther Voet is een vrouw die er wel van houdt. Ze vindt seks het leukste spelletje voor volwassenen dat er is. Relaties met mannen die langer dan een jaar duren heeft ze niet. Ze verveelt zich snel bij mannen en gaat dan weer op zoek naar een andere. Ondertussen is Esther Voet hoofdredacteur van hét joodse tijdschrift. Daar gaat de schoen wringen. Er qua seks op los leven en het jodendom passen niet bij elkaar. Wie dacht dat het stenigen van een overspelige is uitgevonden door de islam, komt van een koude kermis thuis; dat hebben de moslims geleerd van de joden!

Om een goede, volgens de joodse regels levende, joodse vrouw te zijn, maar toch ook haar eigen seksuele gang te gaan, schept Esther Voet haar eigen jodendom. In dat jodendom wordt de vrouw niet: ‘… opgeknipt in maagd en hoer.’ Had je gedacht, dus!! In het gewone jodendom wel; maar in Esther Voets jodendom niet. Ik hou wel van mensen die hun eigen individuele band met God zoeken. Esther Voet is daar een mooi voorbeeld van. Ook een beetje lachwekkend, trouwens.