Tagarchief: delta lloyd

Gaat de overname door?

Er gloort hoop! Enkele maanden geleden vertelde onze CEO dat Nationale Nederlanden ervoor gaat zorgen dat mijn bedrijf dat al tweehonderd jaar bestaat, nog eens tweehonderd jaar zal bestaan. Alleen dat is al onzin want mijn bedrijf verdwijnt volledig als Nationale Nederlanden het overneemt. Drie en een half miljard gaat dat kosten. Een enorm bedrag. Half Afrika zou je een economische boost van jewelste kunnen geven met dat bedrag. Je zou er alle basisschoolleerkrachten die zwaar onderbetaald hun goede werk doen, er een rechtvaardige salarisverhoging mee kunnen geven. Maar nee, het bedrag wordt in een hebberige put gegooid; de aandeelhouders. Heus, Nationale Nederlanden denkt dat ze dat gigantische bedrag kunnen terugverdienen. Ze krijgen veel meer premie binnen, en omdat er in beide bedrijven deels hetzelfde werk wordt gedaan, kan je een boel mensen van hun baan beroven. De overname is een ware bedreiging van de werkgelegenheid!

Vraag is of mijn bedrijf zelfstandig door kan. Vraag is of zo’n overname of fusie niet nodig is om het bedrijf te laten voortbestaan. Het antwoord is: ja, we konden zelfstandig door. Ik ga uit van de signalen die kwamen van de Raad van Bestuur voordat er ook maar enige sprake was van een overname. De vooruitzichten waren somber, dat wisten we, en daardoor waren de aandelen fiks in waarde gedaald, maar na de maatregelen die genomen werden, had het bedrijf echt weer kansen. Bovendien liepen sommige divisies bijzonder goed. Ik blaat hier de berichten na, die we van de Raad van Bestuur kregen. De reden voor de overname zat hem er vooral in dat het mogelijk was; het kon. De aandelen waren zo verschrikkelijk in waarde gedaald, dat een ander bedrijf in staat was om grote hoeveelheden aandelen op te kopen.  Volgens welingelichte kringen gaan bijzonder veel overnames fout. Uiteindelijk leiden ze naar de ondergang van het moederbedrijf. Waarom dan toch zo’n overname? Macht, pure macht. Als CEO ben je ineens twee keer zoveel CEO. Wie wil dat nou niet?

Maar…er gloort hoop. Zoals elke verzekeraar verkocht NN in het verleden polissen waarvan men nu zegt dat het woekerpolissen zijn. Ze verkochten er erg veel. Heel erg veel. Hoewel er allerhande schikkingen in het verleden zijn overeengekomen, blijkt dat nog niet genoeg. Ook bij ons hebben we heel hard gewerkt om te compenseren. Drie grote projecten hebben we gehad waarin onterecht in rekening gebrachte kosten werden terugbetaald. Tegen NN is door één polishouder een proces gevoerd over meer compensatie. NN verloor. NN moet betalen. Doorgerekend naar alle verkochte woekerpolissen zou het om een extra drie en een half miljard euro gaan die NN nog moet compenseren. Dat is dus hetzelfde bedrag dat ze voor mijn bedrijf willen betalen. Kunnen ze het dubbele bedrag, zeven miljard euro, betalen? Ik betwijfel het. Ik hoop dat ze het niet kunnen betalen. Ik hoop het zo!

Volkomen oninteressant en buitengewoon slaapverwekkend…

Sinds ik het nieuws las dat mijn werkplek zo’n beetje opgeheven wordt, ben ik met niets anders meer bezig. Heus, ik doe mijn best, maar het wil niet lukken. Kerstdagen, lamsbout, tafelgrillen met mijn volwassen kinderen; het helpt allemaal niets. Ik moet weer solliciteren, denk ik steeds. Ik moet mezelf weer gaan verkopen aan mensen en bedrijven die helemaal niets van me afweten. Hier, bij het bedrijf waar ik nu werk, hebben ze me in huis gehaald en men is tevreden over me. Meer dan tevreden zelfs. Ik heb taaie materie doorgrond. Ik heb me weten aan te passen aan de manier van werken die men hier wil. Altijd luisteren en opzuigen. Nooit te beroerd om weer iets nieuws te leren. En nu lees ik zomaar even in de krant dat de Amsterdamse vestiging en de naam van Delta Lloyd gaan verdwijnen. Ik zit niet hoog genoeg in de boom om te weten of dit terecht is of niet, ik weet het gewoon niet. Wat ik wel weet is dat ik mijn baan ga verliezen. In ieder geval mijn baan in Amsterdam. Misschien dat ik in Arnhem mag blijven werken. Misschien dat ze daar een plek voor mij hebben, wie weet. Ik zal daar graag op ingaan, maar jammer vind ik het wel want ik werk gewoon erg lekker in Amsterdam.

Ik fantaseer graag hoe dat onderhandelen verlopen is… Ik denk dat de top van mijn bedrijf de huid zo duur mogelijk verkopen wilde. Ik denk dat ze dat werkelijk van plan waren. Maar het werd niets. Helemaal niets. Hans van der Noordaa tegenover Lard Friese. Ze kenden elkaar al. Van der Noordaa moet beseft hebben dat hij geen enkele partij was voor Lard Friese. Geen enkele. In zijn vorige baan had hij al met hem te maken gehad en hij wist, als ik tegenover hem zit dan krimp ik net zo hard als mijn pielemoos bij de nieuwjaarsduik in de koude Noordzee.

Hans van der Noordaa is voor mij veranderd in de kwade genius. Veranderd in de man die ervoor zorgt dat ik straks weer achter een nieuwe baan aan moet. Wellicht heb ik ongelijk. Misschien is Niek Hoek wel degene die veel verpest heeft met zijn valsspelen. Uiteindelijk is het de koersval die Delta Lloyd heeft genekt. Maar…denk ik aan koersval, dan denk ik aan de beursgang.

September/oktober 2009. Ik werkte net enkele weken bij het bedrijf toen we allemaal naar de foyer werden geroepen. Grote televisieschermen aan de wand. Bij het betreden van de foyer kregen we allemaal een glaasje bubbels. Er was duidelijk wat te vieren. De televisies lieten ineens Niek Hoek zien naast de gong van het beursgebouw. Heel veel mensen om hem heen, maar Niek had de stok in handen waarmee hij, via een slag op de gong, de handel in het aandeel Delta Lloyd mogelijk maakte. Sindsdien, zo werd gefluisterd, werkten we vooral voor de aandeelhouders. Na enkele jaren bleek dat Niek Hoek CS vals speelden en dat ze zich niets gelegen hadden laten liggen aan de regels van AFM en Nederlandse Bank. Toen kelderde het aandeel en werden we ‘prooi’. Allemaal volkomen oninteressant en buitengewoon slaapverwekkend ware het niet dat het over mijn baan gaat.

Veni, vidi, foetsie

Het ziet er toch naar uit dat ik een nieuwe baan moet gaan zoeken. Het is treurig…Het lijkt alsof dit nieuws niet tot mij door wil dringen. Ik voel er haast geen emotie bij. Ik las net in de Volkskrant dat het kantoor van Delta Lloyd in Amsterdam dicht gaat. Dat is het kantoor waar ik doorgaans mijn werk zit te doen. Op het ogenblik hebben we reorganisatie op reorganisatie en aanvankelijk leek het erop alsof de overname van Delta Lloyd wat extra banen ging kosten. Niets nieuws onder de zon, dus. Maar het gaat veel verder. Ik ben niet emotioneel maar wel wat beduusd. Ik kan me niet voorstellen dat ze met de overname van Delta Lloyd en het wegbezuinigen van het kantoor in Amsterdam ook meteen al het personeel gaan ontslaan. Maar waar willen ze ons anders gaan huisvesten? Ik heb geen idee… Het gaat wel om een slordige vierduizend mens. Spannende tijden. Ik zet het van me af. Eerst de kerstdagen, OudEnNieuw en op vakantie naar Texel. Daarna zien we wel weer verder. Ik ga het helemaal van me afzetten. Ik vrees dat er voor mij ook helemaal niets anders op zit. Ik ben geen aandeelhouder dus er is niets dat ik eraan kan doen. Helemaal niets.

David Knibbe wordt mijn nieuwe bovenbaas. Gisteren zat hij tijdens het journaal naast ónze roerganger; Hans van der Noordaa. Qua uitstraling gaan we er flink op vooruit, dat moet gezegd. Als Van der Noordaa zijn mond opendoet verwacht je gestotter en ge-uh, maar dat valt wel mee. Het is zijn afwezige charisma dat opvalt en zijn uiterlijk van een gemiddelde boekhouder. Ik begrijp niet waarom deze man ooit op deze plek is gekomen. Niek Hoek was ook niet echt een flamboyante persoonlijkheid. Pas achteraf bleek dat hij een economische schuinsmarcheerder was. Wellicht dat ze daarom een extra saaie, compleet nietszeggende man op de hoogste positie hebben gezet; zodat ze zeker wisten dat Delta Lloyd zich aan de regels hield.

Inhoudelijk gaat het werk bij Delta Lloyd over helemaal niets. Over geld. Voor mij zijn mensen interessant, geld niet. Maar helaas we kunnen niet zonder geld omdat ons verlangen naar dingen zo groot is. Bij Delta Lloyd zorgen we ervoor dat je ook, nadat je gestopt bent met werken, dingen kunt blijven kopen. Meer niet. Maar er wordt heel gewichtig over gedaan, terwijl dat het natuurlijk nauwelijks is. Zorg en onderwijs…dat zijn belangrijke dingen. Vooral het onderwijs. Jonge mensen begeleiden in het omgaan met de wereld. Mensen leren wat er leuk en mooi is aan alles om ons heen. Jonge mensen leren nieuwsgierig te zijn naar alles. Dat is werk dat ertoe doet. Daartegen valt de betekenis van mijn werk bij Delta Lloyd in het niet. Maar toch wil ik mijn baan niet verliezen. Maatschappelijk weliswaar wat minder relevant, maar toch behoorlijk complex. En…complex werk maakt mij blij. Ik hou van het oplossen van puzzels en…ik wil mijn welstand niet verliezen.

Een jaartje of twee geleden stelde men Hans van der Noordaa aan als bovenbaas van Delta Lloyd. Alsof ze de ondergang van het bedrijf zagen aankomen. Van der Noordaa; onze bangige Caesar in Asterix: Veni vidi foetsie: Ik kwam, ik zag, en ik maakte de pleiterik.

Ingrid de Graaf, lerares Nederlands?

Gisteren kregen wij het bericht dat Ingrid de Graaf gaat vertrekken bij het bedrijf waar ik werk. Binnenkort verlaten heel veel mensen het bedrijf, maar het vertrek van Ingrid de Graaf is bijzonder; ze is lid van de raad van bestuur. Relatief kortgeleden trad ze toe. Er zat op dat moment een raad van bestuur waar iedereen erg veel respect voor had, aangevoerd door Niek Hoek. De gewone werknemer had geen enkel zicht op wat zich in die raad van bestuur precies afspeelde, want ineens waren er draconische boetes en het wegsturen van raad van bestuursleden. Van een keurig en een beetje saai bedrijf veranderde het op slag in een bedrijf dat met valsspelen miljoenen naar binnen had geharkt. Niet dat ik me er erg door aangesproken voelde, maar ik werd er op feestjes soms wel op aangesproken. Tot die raad van bestuur trad Ingrid de Graaf destijds toe.

Na het valsspeel-debacle werd de hele raad van bestuur vervangen behalve Ingrid de Graaf. Haar werd kennelijk niets verweten. Niek Hoek werd opgevolgd door Hans van der Noordaa. Bij Van der Noordaa moet ik denken aan de woorden van Nigel Farage toen hij sprak over de benoeming van Herman van Rompuy tot President van Europa: ‘U heeft het charisma van een natte dweil en het voorkomen van een bankbediende’…

Maar voor Ingrid de Graaf heb ik altijd een zwak gehad. Niet alleen is Ingrid de Graaf een rijzige, knappe vrouw, ze is ook van oorsprong Neerlandica. Niks geen econome, verzekeringsjuriste of ander saai vak; ze is Neerlandica. Ze is één van de bovenbazen van Delta Lloyd en ze houdt van literatuur. Ze houdt van de taal die wij spreken. De afgelopen jaren heeft ze zich moeten bezighouden met het goedpraten van wat krom was voor de AFM en voor de Nederlandse Bank. Ze heeft zich beziggehouden met de tegenvallende cijfers van de schadedivisie met de lage rentestand en de dramatische dekkingsgraad. Met de nieuwe solvency regels die ervoor zorgden dat de koers van het aandeel zonk.  Met de vijandige maar toch best wel aantrekkelijke eventuele overname door een andere verzekeraar… Dat soort dingen, dus. Gemeten naar het leven volkomen irrelevante zaken die je in een absolute gaapkramp doen belanden.

Maar Ingrid de Graaf gaat Delta Lloyd dus verlaten… Wat zou ik doen in haar plaats. Ik denk dat ik leraar Nederlands zou willen worden in haar plaats. Ik zou het haar gunnen. Van het nietszeggende grote geld terug naar de menselijke proporties. Naar kinderen. Naar mensen die aan het begin staan. Die nog moeten leren omgaan met de wereld. Die het leven nog omarmen. Kinderen die geen contact met je zoeken vanwege hun mogelijke carrière, maar puur om wie je bent. Omdat je hun lerares bent. Kinderen die je zeker niet naar de mond praten maar die je grenzen opzoeken; wat tolereer je nog wel en wat niet. Helemaal geen makkelijk beroep maar wel heel erg bevredigend, denk ik.

En dan je vak. Kinderen bijbrengen wat voor mooie verhalen we in Nederland aan elkaar hebben verteld. Hoe je door te schrijven je gedachten vereeuwigd. Dat gedachten maar gedachten zijn maar dat als je ze opschrijft ze ineens tastbaar worden. Dat lijkt me zo leuk. Zo verschrikkelijk leuk.

Als ik Ingrid de Graaf was, zou ik lerares Nederlands worden na mijn carrière bij Delta Lloyd.  Maar…als ik het dan zo leuk vind, waarom ben ik zelf dan geen leraar geworden? Goeie vraag!

Homme fatale

In de literatuur is het thema van de femme fatale eeuwenlang erg populair geweest. Misschien nog steeds wel een beetje. Een goed functionerende man (huisje, boompje, beestje, vrouwtje) komt onder invloed van een zeer begerenswaardige vrouw. Ze ontneemt hem alles en uiteindelijk eindigt hij in de goot. Met niets. Langzamerhand begin ik mezelf te zien als homme fatale. Een homme fataal voor bedrijven.

Ongeveer veertien jaar geleden zocht ik een nieuwe baan. Gelukkig was het voor mij niet moeilijk om vacatures te vinden. Ik kon zelfs selecteren op branches waar ik iets mee had. Onderwijs bijvoorbeeld. Zo kwam ik te zitten tegenover een paar mensen van een bedrijf dat software bouwde voor het voortgezet onderwijs. Mijn latere manager vertelde me over zijn bedrijf. Ze waren onderdeel geweest van CMG maar nu zelfstandig. Marktleider in VO software.  De concurrentie? Lachwekkend. De ene kon nauwelijks zijn broek op houden en de ander was niets, had niets en zou nooit wat worden. Voldaan leunde mijn toekomstige manager achterover.

Maar zodra ik in dienst kwam, werd dat bedrijf waarvan mijn manager had gezegd dat het niets was, niets had en nooit wat zou worden, dus wel wat. Met mijn aanstelling begon gelijk het gevecht om het bestaan. Hoe we ook ons best deden. Mijn bedrijf werd van marktleider, goede tweede in de branche. Van goede tweede werden we de zwakke broeder en toen ging het bedrijf failliet en kwam er een doorstart. Toen werden we zwaar gesubsidieerd door het moederbedrijf en uiteindelijk hielden ze ermee op.

En toen dacht ik: Nooit meer solliciteren bij een armoedzaaier. Wel bij Delta Lloyd dus. Niet direct een branche waar ik erg warm van werd. Laat ik daar maar eerlijk over zijn. In het begin had ik het gevoel dat alle wurg- en woekerpolissen op mijn schouders drukten; dat ik een lekker leventje leidde doordat mijn werkgever arme mensen een poot uitdraaiden. Ik werkte toch bij dat bedrijf…Ik was toch dat bedrijf…schuld…SCHULD!!!! Maar aan de andere kant werd ik door mijn collega’s warm binnengehaald. Allemaal heel complexe materie en dat maakte het toch wel weer erg leuk. Maar geloof het of niet, ik bleek een slechte invloed uit te oefenen op dat verzekeringsbedrijf.

Ik was betrokken bij zo’n beetje alle projecten waar iets van dat geschonden imago van de woeker- en wurgpolissen werd hersteld. Metamorfose heette die projecten. Metamorfose? De metamorfose van geldwolf naar verstandig spaarvarken…zoiets stelde ik me daarbij voor. Een metamorfose die Delta Lloyd zich voor zichzelf had voorgesteld, vermoed ik. Ik heb de kapitalen gezien die Delta Lloyd moest betalen. In totaal enorme bedragen. Maar ik wist ook dat het nooit genoeg zou zijn omdat het individu per polis een schijntje kreeg ten opzichte van alle roering in de media. En Delta Lloyd ging bezuinigen…en kosten naar beneden brengen…en bezuinigen…en de kosten naar beneden brengen…

En zo zakte ook Delta Loyd af. Homme fatale. Wie had dat ooit gedacht… Wie gaat de resten opkopen van het zo bloeiende bedrijf dat ik destijds binnenstapte? Enne…Waar zal ik nu eens gaan solliciteren?

De AEX en het faillisement

In mijn loopbaan heb ik twee keer bij een bedrijf gewerkt dat op de AEX genoteerd stond. Een paar jaar bij Randstad en nu al een tijdje bij Delta Lloyd. In het overzicht van het afgelopen jaar waar de verliezers en winnaars van die beurs worden getoond, staat Randstad helemaal bovenaan als grote winnaar over 2015 en Delta Lloyd als grote verliezer. Het bedrijf waar ik nu werk is in de loop van 2015 70% minder waard geworden. Als je in januari 2015 voor €100,- een stukje Delta Lloyd gekocht hebt, dan is dat nu nog maar €30,- waard. Had je op datzelfde moment voor dezelfde prijs ook een stukje Randstad gekocht, dan is dat nu €143,60 waard. Ik ben geen econoom en al helemaal geen beurskenner. Ik merk dat er onrust is binnen het bedrijf maar dat het feitelijk niet veel uitmaakt; Er komt onverminderd geld binnen en er wordt onverminderd geld uitgekeerd. Wat zo’n daling van de beurswaarde precies voor betekenis heeft lijkt vooral op de aandelenbeurs belangrijk. Behalve dan de sfeer binnen het bedrijf. Ik kan me voorstellen dat het nu goed toeven is bij Randstad. Maar daar werk ik dus niet; daar werkte ik. Ik werk nu bij Delta Lloyd…de grote verliezer.

Bij mijn huidige werkgever heb ik ambivalente gevoelens over hoe het met het bedrijf gaat. Aan de ene kant dus die beurswaarde die maar blijft dalen maar aan de andere kant lijkt het Delta Lloyd bij het uitvoeren van de zaken waarvoor ze bestaan, erg goed te gaan.

Dat was heel anders bij het bedrijf waarbij ik een aantal jaren geleden werkte en dat ineens failliet ging. IOsys. Een klein softwarebedrijfje in Gouda. Er werkten zo’n veertig man. Ik heb nog nooit zo veel luxe ontmoet onder werktijd als bij dit bedrijf. Gelijke monniken, gelijke kappen, vond men en daarom had iedereen die bij het bedrijf werkte een leaseauto. Mensen die teveel verdienden waardoor ze niet meer in het ziekenfonds vielen, kregen hun ziektekostenverzekeringspremie in z’n geheel vergoed. Behalve de vrij te pakken frisdrank voor onder het werk, de beste wijnen voor na het werk. Elke veertien dagen werd er een feestmaal aangericht als we de bedrijfsvergadering hadden na werktijd. Ik voelde me daar een goudhaantje. Tijdens de bedrijfsvergadering kregen we van de toenmalige directeur het financiële overzicht. Het ene juichverhaal na het andere. Het was werkelijk heerlijk werken daar!

Op een dag meldde de directeur zich ziek. Kan gebeuren, dachten wij. Griepje ofzo. Maar dat bleek niet aan de hand; de directeur wist niet meer hoe nu verder te gaan. Vanaf dat moment kantelde alles. De directeur werd op non-actief gezet en uiteindelijk ontslagen. Een interim-directeur werd benoemd. Zijn aanstelling was uitsluitend bedoeld om het bedrijf naar een faillissement te leiden en daarna een doorstart te laten maken. Tragische dagen. De dag van de doorstart was het meest dramatische. We zaten allemaal dicht bij elkaar. Als angstige kippen wachtend op de slacht. Het managementteam zat in een kamertje. Eén voor één werden mijn collega’s binnengeroepen. Even later kwamen ze huilend het kamertje weer uit. Mensen waar ik mee samengewerkt had; goed samengewerkt. Mensen die ik als absoluut deskundig beschouwde en mijn vraagbaak en houvast waren geweest. Ontslagen. Dramatisch. Ik zou dat niet nog een keer mee willen maken. Een aantal collega’s en ik werden niet binnengeroepen maar kregen te horen dat we meegenomen zouden worden naar het nieuwe bedrijf. De opluchting voelde ziek en krom…

Ga ik zo’n zelfde drama weer meemaken bij Delta Lloyd? Uit de kamer van de Raad van Bestuur niets dan goeds. Hoe ik dat moet waarderen heb ik bij Iosys geleerd…