Tagarchief: zonen

Het fenomeen dochter

Ik ben vader van drie mannen. Afentoe kunnen Josien en ik het niet laten: Hoe zou het zijn geweest als we ook een meisje hadden gehad. Hoe hadden we haar opgevoed? Hoe had ons gezin er dan uit gezien? Had ik het leuk gevonden om haar op zaterdag naar ballet te brengen of paardrijden? Of… zou ik langs de lijn hebben gestaan om haar meidenvoetbalteam aan te moedigen? Zou ik het kunnen verdragen dat ze ’s avonds niet op tijd thuiskwam? Zou ik het verbieden dat ze een truitje droeg met diep decolleté en onbedekte navel (in de winter)? Zou ik het kunnen verdragen dat ‘vreemde’ jongens zich verlustigen aan het lichaam van mijn prinsesje? Zou ik het kunnen verdragen dat mannen op dezelfde manier naar haar kijken als ik naar andere sexy vrouwen kijk (en daar schaam ik me soms een beetje voor)? Als ik al deze vragen stel, lacht Josien me uit. Ik zou daar nauwelijks tijd en ruimte voor krijgen. Ze zou doen wat ze deed en zich daarbij weinig van mij aantrekken. Eigenlijk hetzelfde als mijn zonen. Wat heb ik daar nou precies voor invloed op gehad? Ze bleken heel anders dan ik me ooit kon voorstellen had en dat maakt het allemaal tot zo’n fantastisch avontuur. Daarom zijn het waarschijnlijk zulke fijne volwassenen geworden.

Ik had ook grote zorgen. Op de middelbare school hadden mijn mannen het alle drie niet makkelijk. Pure bèta’s alle drie. Hebben ze niet van mij geërfd (denk ik) maar zeker wel van Josien d’r moeders kant. In die familie vrijwel uitsluitend wiskunde genieën. Binnen het onderwijs wordt dat slechts op papier gewaardeerd. Mijn jongens hebben weinig met taal. Ook niet met de creatieve vakken, trouwens. Zij wilden bijvoorbeeld precies kunnen meten wanneer water kookt en een sluitende definitie van koken. Daar zijn zij goed in. Maar omdat het tekenen van een erlenmeyer met bunsenbrander plus een uitgebreid verslag van het verloop van de proef en wat je erbij voelde ook meetelde voor het cijfer, konden mijn jongens nauwelijks hoge cijfers halen. Voor hun is ‘100°C’ het enige juiste antwoord en daarmee basta. Pas op de universiteit en hogeschool, waar ze studies kozen die helemaal niet damesachtig waren, konden ze opgelucht ademhalen. Josien en ik hadden het erover dat het onderwijs zwaar gefeminiseerd was. Voor de klas vooral vrouwen en die leken er erg op gericht om meisjes het juiste onderwijs te geven. Jongens ervaarden deze juffen als lastig. Binnen het onderwijs leken juist die competenties te worden gewaardeerd waar traditioneel meisjes erg hoog in scoorden. Veel talige dingen.

Er wordt geklaagd dat er nog steeds weinig vrouwen in de top zitten. Ik denk daar anders over. Ik zie dat (mijn) jongens zich hebben gespecialiseerd in het uitvoerende werk. Dat ze zich heel erg kunnen verdiepen in het oplossen van problemen op de vierkante centimeter waar ze zich zo min mogelijk talig hoeven te uiten. Meisjes daarentegen op het organiseren, overzicht bewaren en voortgang bewaken. Ik zie dat bij mijn huidige werkgever op dit moment gebeuren. Traditionele mannenafdelingen worden geleid door meisjes. Op de vloer nauwelijks tot geen vrouwen, maar ietsje boven de vloer: Meisjes. Gemiddelde leeftijd vijfentwintig, schat ik. Die meisjes komen vanzelf als vrouwen in de top. Op dit moment zouden we ons moeten afvragen of we niet meer moeten gaan doen aan de ontwikkeling van jongens. Die dreigen nu achterop te raken en regeren is vooruitzien.

Josien en ik denken dat we kleindochters gaan krijgen en nauwelijks kleinzoons; dan maken we het fenomeen ‘dochter’ toch een heel klein beetje mee! Ik kan nauwelijks wachten!

75 jongens zijn gearresteerd

Sommige mensen geloven erin dat je invloed hebt op je kinderen. Dat jij, als ouder, ervoor kunt zorgen dat ze het verkeerde pad niet opgaan. Dat kan je vergeten! Natuurlijk heb je invloed want je kinderen houden van je en kinderen willen hun ouders niet teleurstellen. Maar, vaak zijn de verleidingen groter of trekt het ideaal sterker dan de liefde die ze voor jou als ouder hebben. Kinderen gaan hun eigen gang en laten jou in vertwijfeling achter.

Maar je kinderen blijven wel je kinderen. Neem mij nou. Ik hou onvoorwaardelijk van mijn zoons. Nu ze volwassen zijn even hard als toen ze nog in de wieg lagen. Mijn zoons zijn m’n alles en als het hun slecht gaat, gaat het mij slecht. Zo simpel is dat. Maar gelukkig gaat het hun redelijk voor de wind. Teveel recht voor de wind maakt het leven saai dus gelukkig deelt het leven hier en daar een tikje uit,

Als je kind iets uitvreet dan komt er veel onder druk te staan. Als je verpleegkundige dochter ineens uit liefde voor de mens een reeks lijken achterlaat; met de beste bedoelingen uit hun lijden verlost, dan is er een groot loyaliteits- en liefdesprobleem. Natuurlijk blijf je van je dochter houden, maar hou rijm je dat met wat ze gedaan heeft? Je wordt verscheurd als ouder. Mensen die er niets vanaf weten hebben hun vernietigende mening klaar terwijl jij als ouder hetzelfde gevoel voor haar houdt dat je had toen je haar kwetsbare hoofdje boven het badwater hield.

Gisteren het nieuws dat er 75 jongens zijn gearresteerd. Jongens die uit idealisme naar een land ver hier vandaan zijn getrokken om daar mee te strijden voor de perfecte maatschappij. Ik zie hun 150 radeloze ouders voor me en heb met hun te doen. Het maakt me veel milder ten opzichte van hun kinderen. Ik kan het leed van die ouders haast niet aanzien. Ze krijgen ramp op ramp te verduren en ze kunnen er niets aan veranderen. Die ouders hebben vaak alles goed gedaan; echt alles goed. Ze werden geboren in een kansarm land. Voor hun kinderen verhuisden ze naar een kansrijk land. Een land waar je vrij was en waar je kinderen kans op een toekomst hadden… Hoeveel meer kan je als ouders doen?

Die ouders hebben gezien hoe hun kinderen in eerste instantie dreigden te ontsporen maar zich, tot hun ouders’ opluchting tot de religie keerden. Daarna zal er vage onrust zijn geweest dat de religie wat doorschoot en later de wanhoop. Ouders hebben hun zonen zien veranderen in extremisten. Wat ze ook deden, niets kon hun zonen stoppen. Wat een ramp!

Gisteren kwam dus het nieuws naar buiten dat 75 jongens zijn gearresteerd. Gevangengenomen door mensen in wiens handen je je kinderen niet wenst. Ik denk dat de ouders zullen moeten berusten in het idee dat hun zonen niet meer terugkomen en dat ze een akelige dood gaan sterven. Om die ouders… Zij kunnen er niets aan doen. Om die ouders vind ik dat er geen hard oordeel mag worden uitgesproken over die 75 jongens daar in de politieke rimboe op de grens van Irak en Syrie en op de grens van leven en dood. Dat vind ik.

Maar weinigen luisteren naar mij.