Tagarchief: vluchteling

Afgewezen worden bij een sollicitatie

Eén van de vervelendste klussen in het leven is solliciteren. Solliciteren ligt mij niet. Je moet je ietsje beter voor doen dan je bent. Ze gaan je vreemde vragen stellen die met geen mogelijkheid te beantwoorden zijn. Ze gaan je kennis toetsen terwijl dat vrijwel niet mogelijk is en ze gaan over geld verdienen praten. Nee, ik vind solliciteren niet leuk.

Als je veel solliciteert, wordt je ook vaak afgewezen. Doorgaans neem je een afwijzing voor kennisgeving aan. Soms ben je geschokt. Ik had zeven jaar gewerkt voor een bedrijf dat software maakte voor het voortgezet onderwijs. Als softwareontwikkelaar en softwareontwerper was ik bijna een goeroe op dat gebied. Vertel mij even hoe je een examenmodule in elkaar draait of hoe je absentie regelt. Hoe je cijferlijsten produceert of lesroosters administreert; deze jongen wist er alles vanaf. Er kwam een moment dat ik op zoek moest naar een nieuwe baan. Ik vond een advertentie. Hij leek op mij geschreven. Precies waar ik op dat moment mee bezig was en waarin ik mijn talenten had kunnen laten zien… zo iemand vroegen ze. Ik werd uitgenodigd en het gesprek was…alsof ik thuiskwam. Ik wist zeker dat ik daar zou gaan werken. Na een week kreeg ik een klein briefje waarin ze vertelden dat ze iemand anders hadden aangenomen die beter in het profiel van de functie paste… Ik begreep er helemaal niets van en was behoorlijk van de kaart. Wat een slecht argument om mij af te wijzen want zo iemand bestond gewoonweg niet!

Vandaag lees ik in de krant over het COA en het College voor de rechten van de mens. Het COA wil dat haar medewerkers de mensen die als vluchteling Nederland binnenkomen vertrouwd maken met de normen en waarden in Nederland. Daar hoort bepaald gedrag bij. In Nederland is de norm dat mensen elkaar bij een begroeting de hand schudden. Als je dat niet doet, dan ervaren we dat als onbeschoft. Goed, op die regel zijn we tegenwoordig, schoorvoetend, bereid een uitzondering te maken. Godsdienstfanatici interpreteren hun heilige boeken op een rare manier. Die interpretatie stelt dat handenschudden gelijk is aan een pijpbeurt. Zíj hoeven géén handen te schudden. Als je de wereld zo bizar erotiseert, dan moet je het handenschudden maar laten, denken we dan. Maar zo’n halfgare wil je niet bij een organisatie die mensen van buiten Nederland moet leren wat de normen en waarden hier zijn.

Het COA heeft een vrouw afgewezen die geen hand wil geven aan mannen. Nee, zegt het College voor de rechten van de mens, dat is discriminatie. Godsdienstwaanzin vinden ze een slecht argument om iemand af te wijzen.

Ik vind dat het College de weg kwijt is. Ik ben haast jaloers om op zo’n grond afgewezen te worden. De reden lijkt me volledig duidelijk. Het geeft de vrouw de mogelijkheid om het in het vervolg anders te doen; haar gedrag te veranderen.

Het spijt me COA. De volgende keer zul je godsdienstwaanzinnigen moeten afwijzen omdat: Ze niet ‘in jullie team passen’. Of…verzin maar wat.  Het zijn achterlijke nietszeggende argumenten, maar het College voor de rechten van de mens slikt ze…zonder meer!

Hoe voelt de winterse miezerregen op de Iraakse huid?

Bijna twee jaar geleden waren Josien en ik een week in Teheran. In plaats van dagelijkse columns schreef ik toen berichtjes naar mensen over de hele wereld. Zo ook naar een vrouw in Teheran. We kletsten over ditjes en datjes. In mijn geval over…eten. Zo gaat dat met mij; altijd bezig met lekkers. Langs haar neus weg mailde Najme me dat ze graag een keer voor ons wilde koken. Dat lieten Josien en ik ons geen twee keer zeggen.

Natuurlijk is de cultuur in Nederland anders dan in Iran, maar wat ons opviel was dat het ook weer zo gewoon was allemaal. We vonden onszelf terug in een land waar iedereen goed te eten had. Minder bedelaars dan in Amsterdam. Onze indruk was dat het een welvarend land was waarin wel strenge kledingvoorschriften waren, maar waar mannen en vrouwen gezamenlijk deelnamen aan het arbeidsproces. We zagen alleen al in het hotel mannen gehoorzamen aan hun vrouwelijke, voor onze begrippen, bazige chef. Iran is een eiland van stabiliteit, vrijheid, welvaart en democratie in een oceaan van kwaadaardige regimes vol oorlog en ellende. Laten we dat even vaststellen.

We werden getrakteerd op een uitgebreid diner bij Najme thuis. Een schat van een vrouw. Alleenstaande moeder van een dochter. Ook vriend Reza was er. Een gescheiden vader, zo bleek, ook van een dochter. Wij vermoedde dat Reza Najme’s liefde was. Hoewel dat in alle toonaarden werd ontkend, dachten wij er het onze van. Reza vertelde dat hij al meerdere malen een visum had aangevraagd voor Europa, maar dat het telkens werd afgewezen. Op onze vraag waarom hij zo graag een visum wilde, vertelde hij tot onze verbazing, dat hij wilde emigreren naar Europa. Want daar was alles van goud; Europa was, in zijn ogen, het paradijs.

Met Najme correspondeerde ik later verder en ook zij vertrouwde me toe dat ze wilde emigreren. Voor haar dochter. Kennelijk gaan er geruchten over het gouden Europa rond in de Wereld. Waarom zou je huis en haard, je familie en je vrienden verlaten om ergens in een koud kikkerlandje te gaan wonen? Maar de drang lijkt zo sterk! Alle argumenten worden ervoor aangedragen. Goed, de zedenpolitie is daar irritant en vernederend en je weet nooit of je het qua kleding goed of fout doet. Maar dat kan toch niet de reden zijn om te vertrekken?

Er gaan gewoon verkeerde verhalen in de Wereld rond. Vraag is waar die vandaan komen en hoe die te bestrijden. Ik lees vandaag dat veel Irakezen na een lange, gevaarlijke en barre tocht met veel plezier weer op het vliegtuig terug stappen. Ze hadden alle bezittingen in Irak opgegeven om de reis te kunnen betalen, maar eenmaal aangekomen zien ze met een klap de werkelijkheid. Niks geen luxehotel plus een hoop zakgeld om je te vermaken. Grote sporthallen met bedden op een rijtje en eten uit de gaarkeuken. De procedure om een status te krijgen duurt eindeloos en eer je partner en kinderen over mag laten komen, zijn de kinderen al haast volwassen.

En dan…hoe voelt de winterse miezerregen op de Iraakse huid? Snel weer terug naar huis dus…en kijken hoe je je gezin veiligstelt voor het onvoorspelbare oorlogsgeweld.