Tagarchief: Trump

Mensen zoals jij en ik…

In mei 2014 stapten wij in Teheran uit het vliegtuig zomaar in een van onze spannendste avonturen ooit; Teheran ligt in Iran en Iran is de VIJAND. Frits waagt zich in een vijandelijk land. Zouden we überhaupt dat land wel inkomen? Na een uur hadden we een visum. Later hoorden we dat een uurtje wachten in Iran in het niets valt bij het wachten op het vliegveld in Amerika om aldaar het land in te komen. Dat je daar als vee voortgedreven wordt en afgesnauwd als je iets verkeerd doet. Wat dat betreft geen onvertogen woord in Iran. Zelfs toen we een onbedoelde poging deden om het land niet via de douane maar anderszins binnen te dringen, werden we door een gehoofddoekt lid van de Iraanse marechaussee vriendelijk doch dringend teruggeleid naar het juiste pad via de douane. No problem at all.

Die milde vriendelijkheid waarmee we op het vliegveld bejegend werden, ontvingen wij eigenlijk overal. We waren natuurlijk behoorlijk onzeker over wat wel en niet mocht en de akelige verhalen waren ons vooruit gesneld. We wilden best graag voorkomen dat we zomaar in een Iraanse cel zouden wegrotten beschuldigd van iets waarvan we niet eens wisten dat het verboden was. Dus vroegen we in het hotel bij alles hulp. We wilden vooral een aanvaring met de zedenpolitie voorkomen en daarom lieten we onze kleren door de receptioniste van het hotel goedkeuren alvorens de straat op te gaan. Haar enige commentaar ooit was dat we wat minder kleren aan moesten trekken omdat het best warm was. Maar ondanks dat we er helemaal niet als toeristen wilden uitzien, waren we kennelijk van verre te herkennen want overal op straat werd aan ons gevraagd waar we vandaan kwamen en dat we welkom waren in Teheran. Zoveel vriendelijkheid in een vijandelijk land! Terwijl de atoomdeal nog lang niet was gesloten en de wereld nauwlettend en argwanend toekeek. Ik besefte toen heel goed dat vijandelijk land op politiek slaat en onmin tussen overheden en dat het niets te maken heeft met menselijke verhoudingen terwijl het wel enorm veel invloed heeft op mensen; door de economische boycot die het westen Iran had opgelegd, waren de mensen veel armer dan ze hadden hoeven zijn zonder die boycot. De boycot was opgelegd omdat overheden dat op geopolitieke gronden zo beslisten.

Na ons bezoek aan dat land met de vriendelijke mensen, waren wij echt blij voor hen dat de Iraanse overheid zich met de westerse wereld leek te verzoenen en er een atoomdeal werd gesloten. Wij verwachtte dat al die mensen die we daar in dat verre Teheran hadden ontmoet het stukken beter gingen krijgen… En het leek ook allemaal op zijn pootjes terecht te gaan komen. Iran hield zich volgens de internationale en onafhankelijke controleorganen goed aan de afspraken. Een einde aan de economische boycot werd niet gerealiseerd, maar leek toch wel in het verschiet te liggen. Kortom, wij waren best positief gestemd over de toekomst van Iran in de wereld.

Maar toen kwam Trump. Trump is een lompe olifant met een lange snuit en die blies eenzijdig het mooie Iraanse verhaaltje uit. En nu volgt het ene incident op het andere. Iran moet steeds met gelijke munt terugbetalen…helaas. Vervolgens krijgt de wereld te horen dat de reactie de agressieve daad was; Engeland kaapt een boot van Iran, vervolgens doet Iran datzelfde met een Engelse boot en wordt dan toch gezien als de agressor…

Ik moet denken aan Reza en Nahme die ik in Teheran heb leren kennen en die helemaal niet zitten te wachten op dit gedoe… Mensen zoals jij en ik die alleen maar het beste willen voor hun kinderen…en de wereld…

Bijltjesdag

Vandaag is het voor Max Pam bijltjesdag. Hij vergelijkt wat president Trump op dit moment doet met wat links (ik, dus) destijds wilde en komt tot de conclusie dat Trump doet wat ik destijds wilde. Zo’n vergelijking lijkt leuk en ook hout te snijden, maar voelt als een afrekening en gaat aan alle kanten mank. Ik hoef Max Pam er natuurlijk niet op te wijzen dat de wereld er nu heel anders uitziet dan veertig jaar geleden. We kunnen alleen maar weten hoe de keuzes die toen in werkelijkheid zijn gemaakt, hebben uitgepakt. Over alle andere mogelijkheden die er toen waren kan je dus eigenlijk niets zeggen. We weten het niet. In zijn column van vandaag laat Pam een aantal ‘linkse’ issues van toen de revue passeren waar Trump de keuze lijkt te maken die links destijds wilde.

Uit de Navo stappen, bijvoorbeeld. Trump doet zijn best om de Navo uit elkaar te laten vallen. Veertig jaar geleden wilde links dat Nederland uit de Navo stapte. Lijkt dus hetzelfde, behalve dit dan: De wereld, maar vooral Europa zag er heel anders uit. De wereld was in tweeën gedeeld: De Navo en het Warschaupact. Twee grote machtsblokken recht tegenover elkaar. Ze deden niets anders dan dreigen en dat zorgde voor een ongekende wapenwedloop die miljarden verslond. Dat koude evenwicht moest op een dag doorbroken worden; die machtsblokken moesten uiteenvallen omdat er eigenlijk niet mee te leven viel. Het was of het Warschaupact of de Navo die eraan geloven moest. Het werd uiteindelijk het Warschaupact. Dertig jaar geleden viel dat uit elkaar. De machtsverhoudingen waren daarmee volledig gewijzigd. Vanaf dat moment werd de Navo uitgebreid met landen die daarvoor nog tot het Warschaupact behoorden. Kijk je achteraf, dan kun je je afvragen of de landen die van het ene machtsblok naar het andere zijn overgelopen, daar zo gelukkig mee zijn. Juist in die voormalige Oostbloklanden lijkt men erg terug te verlangen naar vervlogen dagen. Nederland had destijds ook het evenwicht kunnen verstoren door uit de Navo te stappen. Wie weet wat er toen gebeurd was. Misschien waren Duitsland en Nederland dan lid geworden van het Warschaupact en waren de Verenigde Staten nu een opkrabbelende natie die weer terug wilden keren op het wereldtoneel. Maar dat is dus niet gebeurd… Geen idee wat Trumps onvoorspelbare bewegingen op dit moment voor de wereldgeschiedenis als gevolg hebben. Eén ding weet ik zeker: Zijn daden en drijfveren zijn onvergelijkbaar met het idealisme van links destijds.

Een ander issue: De CIA. Trump ziet de CIA als de bron van alle kwaad, net als de linkse beweging van toen. Ook wat dit betreft een heel andere verhouding in de wereld dan destijds. In de status quo van de twee machtsblokken dachten ze elkaar pijn te doen door op slinkse wijze te manipuleren. Vooral burgers werden het slachtoffer. Neem bijvoorbeeld de staatsgreep in Chili. Die heeft de Chileense bevolking jaren achterop gebracht en onnoemelijk veel leed veroorzaakt. Was grotendeels het werk van de CIA in de periode dat oorlogshitser Nixon president was. De CIA speelde destijds een kwalijke rol en doet dat waarschijnlijk nog steeds. Dat je daartegen protesteert is heel logisch in mijn ogen. Maar dat is heel anders dan wat Trump doet. Trump ziet de CIA als een organisatie die de glans van zijn verkiezingsoverwinning afneemt. De CIA ontdekte dat Trump Russische hulp heeft gehad bij het behalen van zijn overwinning. Dat krenkt een narcist.

Kansen voor Europa

Ik lees heel verschillende reacties op het besluit van Donald Trump om uit het klimaatverdrag van Parijs te stappen. De reacties die ik gelezen heb, gaan er niet zozeer over of Trump gelijk heeft met zijn stap, maar meer over wat het effect is. Vandaag in de Volkskrant een artikeltje van Cristel van de Ven met een interessant standpunt. Het is goed voor Europa dat Trump uit dat Akkoord stapt. Eigenlijk trekt deze auteur het veel breder. Het gaat over de algehele houding van Trump. Met zijn isolationisme geeft hij Europa de kans om naar andere wegen te zoeken. Europa heeft te lang geleund op grote en rijke oom Amerika. Nu Trump daar de scepter zwaait, valt die rijke en sterke oom weg. Daardoor zakken we ietsje door onze knieën, maar het geeft ons ook nieuwe kansen. Als Europa zich, bijvoorbeeld, bedreigd weet door buitenlandse mogendheden, dan moeten ze zichzelf daartegen wapenen. Nu leunt Europa grotendeels op de verdediging die Amerika ons biedt. Wat betreft vervuiling en de vervuiler betaalt, is Amerika altijd al een achterloper geweest. Obama was een verlichte geest in een op geld belust en een milieu-nonchalant land. Het is nu wel duidelijk dat Obama’s verlichte geest weer in de fles gestopt is. Qua milieu en milieubescherming is Amerika een volslagen onbetrouwbare partner. Altijd al. Waarom leunen we zo zwaar op Amerika?

Europa moet nu zoeken naar nieuwe partners nu Amerika ineens niet zoveel meer met ons te maken wil hebben. Ik denk dat dat een hele goede stimulans en een goede zaak is. We zouden best eens wat beter kunnen nadenken over wat voor ellende door Amerikaanse bedrijven over de wereld verspreid wordt. Winstmaximalisatie en obesitas lijken Amerikaanse exportproducten. Laten we wel wezen, bij Amerikaanse bedrijven gaat het om winst maken, winst maken en winst maken. Al die drie argumenten zijn niet persé goed voor mensen of voor het milieu.

Een andere opvatting die ik vaker en vaker hoor is dat Trump Amerika eeuwen teruggooit in de tijd en dat dat desastreuze gevolgen heeft voor de inwoners van het land. Door de steenkoolindustrie te ondersteunen val je terug op een model dat passé is. Het is oude koek; vergane glorie. Steenkool is niet meer van deze tijd. Behalve dat je er het milieu schade mee doet, zal je zien dat het ook economisch achterhaald is. Door duurzame energieopwekking te stimuleren zorg je voor innovatie en op niet zo heel lange termijn zal die duurzame energieopwekking niet alleen veel schoner zijn, maar ook veel goedkoper. Als je de technologie hebt ontwikkeld dan kan je die technologie ook weer verkopen. Door mensen in de steenkoolindustrie weer aan het graven te zetten, zorg je voor tijdelijk werk voor mensen, maar tegelijkertijd houdt je hun ontwikkeling tegen. Ze moeten zich herscholen en nieuwe wegen zoeken; de steenkoolbranche is verleden tijd. Weg ermee.

Veel bedrijven in Amerika hebben door dat de duurzame weg de weg naar de toekomst is. Dat komt vooral omdat Amerikaanse bedrijven slechts denken in termen als ‘winst maken’. Daarom zal het effect van Trumps stap beperkt zijn en de wereld slechts voor een tijdje op achterstand zetten, denk ik. Tenminste, dat hoop ik…

Maar ik ben het met Cristel van de Ven eens dat Trump heel veel in beweging heeft gezet en dat dat beslist kansen biedt aan het opkrabbelende Europa.

Steenkool, olie en schaliegas

Doorgaans kan ik goed overweg met mijn leidinggevenden. Een enkele keer niet en dan loopt het meteen uit op een drama. De laatste keer dat het goed mis ging was met manager S.P. Maar laten we wel wezen, die man deugt gewoon niet. Mijn huidige werkgever zou er goed aan doen om deze man te lozen. Enkele jaren geleden had ik een leidinggevende waar ik heel erg goed mee door de deur kon. We waren twee handen op één buik. We hadden goeddeels dezelfde mening over hoe de afdeling moest draaien en ik kon daar, door zijn toedoen, het mijne aan bijdragen. Door hem voelde ik me daar als een vis in het water en steeg ik boven mezelf uit. Zelfs toen dat bedrijf door de markt gedwongen werd om te stoppen met dat deel van het bedrijf waar ik werkte en ik dus naar een andere baan moest omkijken, wist hij me op te porren en op te stoken. Ik ben hem daar nog steeds dankbaar voor. Lange tijd nadat wij gedwongen waren ieder ons weegs te gaan, gingen we nog regelmatig samen uit eten om bij te praten.

Deze manager had ook een kant die ik veel minder kon waarderen; Hij geloofde in bizarre complotten. Hij ging ervan uit dat er complotten waren om onze manier van leven negatief te beïnvloeden. Het zouden complotterende mensen zijn die vooral uit eigenbelang handelden. Het betreffende complot werd steevast gevormd door mensen die in de normale wereld neutraal en wetenschappelijk te werk gaan. Die doorgaans ook van onbesproken gedrag zijn. Zo’n standpunt kende ik destijds nog niet en ik was er zeer door verrast. Als ik met hem discussieerde, dan kon ik niet begrijpen waarom zo’n bijzonder aardig mens in zulke absurditeiten kon geloven. Maar de laatste tijd blijkt dat niet alleen mijn ex-manager op zo’n manier met de realiteit omgaat. Trump, maar ook Wilders, lijken zo te denken.

Vandaag staat er een fantastisch artikel over in de Volkskrant van de hand van Francis Fukuyama. Hij stelt dat wij nooit alles kunnen weten. Daarom moeten we vertrouwen op bronnen die onkreukbaar zijn en die wél in staat zijn om op hun terrein de waarheid, voor zover bekend, te vertellen. Wat Fukuyama in toenemende mate ziet gebeuren is dat de geloofwaardigheid van die instituties ter discussie wordt gesteld.

Over het klimaat, bijvoorbeeld, is het KNMI een toonaangevend instituut die op wetenschappelijk verantwoord onderzoek tot uitspraken komen over klimaatverandering. Die kennis hebben ze niet alleen uit eigen onderzoek, maar ook bundelen en interpreteren ze onderzoeken wereldwijd. Over de adviezen die ze geven, bestaat binnen de wetenschap nagenoeg consensus. Doordat we CO2 uitstoten ontstaat er een broeikaseffect en daardoor warmt de aarde op en daardoor smelten de ijskappen en stijgt de zeespiegel. Dat brengt de mensheid in gevaar. CO2-uitstoot is wat vrijkomt als je fossiele brandstoffen verbrandt. Volgens mijn ex-manager leven de medewerkers van het KNMI allemaal van subsidie. Als ze niet zulke onzinverhalen verkopen dan wordt de subsidie ingetrokken en raken ze hun baan kwijt. Een volkomen kromme redenering. Veel voor de hand liggender is het om te denken dat de olie- en auto-industrie het KNMI in diskrediet willen brengen omdat ze grote economische belangen van die industrie in gevaar brengen. Toch geloven sommigen liever het complotverhaal over het KNMI. Wellicht dat dat het gevoel geeft dat niets hoeft te veranderen en we door kunnen gaan op de weg die we gaan.

In Amerika, zo heb ik begrepen, stellen meteorologen hun onderzoeksgegevens veilig en zoeken ze een goed heenkomen. Voor hen is een zwarte tijd aangebroken nu Trump gekozen is tot president. Hun werk wordt gezien als een groot complot tegen de wereld. Tegen de welvaart. Welvaart is in Trumps visie het verder exploiteren van steenkool, olie en schaliegas.

Griep

Ik heb dus griep. Daar wordt ik niet vrolijk van. Ik vul de dagen met niets. Ik internet een boel, maar het dringt nauwelijks tot me door. Voel me er eigenlijk erg vervelend onder. Al het nieuws van de dag heb ik van links naar rechts en van rechts naar links gelezen. Het boeit me niet en ik kan me er maar moeilijk op concentreren. Vervelend, heel vervelend. Vannacht was het laatste debat tussen Hilary Clinton en Donald Trump. Donald Trump trekt, in het geval hij verliest, de eerlijkheid van de verkiezingen meteen in twijfel, heeft hij gezegd. Dat dat een bom legt onder het democratische systeem van Amerika kan hem weinig schelen. Hij ziet vooral zichzelf. Als de voortekenen juist zijn, dan gaat Clinton winnen en ik denk dat de wereld daar ietsje veiliger van wordt. Maar echt boeien doet dat me niet.

Ik wou dat ik van die vervelende griep af was en dat alles weer gewoon wordt. Ik wil mijn leven terug.

Gisteren heb ik de hele dag over mijn stukje gedaan. Uiteindelijk ben ik wel tevreden, maar wat kostte dat een moeite.

Vandaag hou ik het kort. Er zijn wel tienduizend dingen waar ik over wil schrijven. Een greep:

  • Interview met Gloria Wekker van eergisteren in de Volkskrant
  • De verspreiding van een anti homo foldertje afkomstig van een leipe turkse goeroe
  • De partij Denk
  • Het debat tussen Trump en Clinton
  • Van Agt en de geexecuteerde Molukkers (vervolg)
  • Van Agt moet voor het gerecht gebracht

 

Echt waar, inspiratie genoeg, maar puf te weinig. Morgen beter.