Tagarchief: stress

Insuline

Met mijn geliefde J. opgesloten worden, is niet echt een straf. Pasgeleden besefte ik me dat we al zes weken bijna fulltime bij elkaar zijn. Dat moet een record zijn. Onze gezamenlijke vakanties hebben nog nooit langer geduurd dan drie weken. Dan gaat ieder weer zijns en haars weegs en komen we elkaar vooral onder het avondeten en in bed tegen. En de weekenden natuurlijk. Maar zes weken vrijwel constant samen in een huis; dat hebben wij nog nooit meegemaakt. En die zes weken zullen zich nog uitbreiden. Geen idee hoe ver. Niemand weet dat. Sinds de jongetjes mannen werden en hun eigen leven gingen leiden, hebben we best een groot huis. Dat zullen we vast voorhebben op veel mensen die minder harmonisch met elkaar omgaan; ons huis is zo groot dat we elkaar niet voortdurend hoeven te zien.

Best goed dus allemaal; ik lijk makkelijk en ongeschonden door de coronapandemie heen te meanderen…Maar helaas…

Ik had in de loop van de afgelopen weken ineens het idee dat er iets met mijn prostaat aan de hand was. Mijn grote angst. Mijn prostaat. Die onderzoekjes bevallen mij niet. In mijn lichaam heb ik ingangen en uitgangen en dat hou ik graag zo. Maar bij onderzoek naar je prostaat heeft de dokter geen enkel respect voor uitgangen. Dus alleen daar al zie ik tegenop. Bovendien hoorde ik dat prostaatoperaties vaak impotentie tot gevolg heeft… Say no more… Waarom dacht ik dat er misschien wat met mijn prostaat was? Ik pieste elk uur. Ik dronk ook wel veel; had steeds dorst. De dorst en het drinken vielen mij niet zo op, maar dat plassen wel. Bovendien was ik zo verschrikkelijk moe. Dacht dat dat te maken had met thuiswerken. Niets van dat alles; glucose. Mijn suikerspiegel was hoog. Terwijl ik me zo strak aan het dieet hield. Toen ik weer begon te meten was de glucose hoog maar elke dag werd het hoger. En elke dag zo moe. Viel niet mee. Tijdens mijn thuiswerk onweerstaanbare zin om mijn ogen dicht te doen en heerlijk weg te dromen. Maar ik moest wakker blijven en doorwerken en dat botste en gaf wrijving. En toen kwamen er laboratoriumuitslagen want ik had bloed laten prikken; en toen was het geen grapje meer.

Stress is één van de factoren die de bloedsuikerspiegel op stuwt. Dat thuiszitten en niet met anderen omgaan en niet mijn eigen werkplek maar een thuiswerkplek en niet mijn eigen kinderen dichtbij, bleek wel stressvol; het coronavirus heeft van mij een echte patiënt met suikerziekte gemaakt.

Dus…tegenwoordig staat er een naaldencontainer naast mijn bureau. Om acht uur elke avond schud ik behoedzaam een buis met insuline. Dan schroef ik er een naaldje op, spuit ik de lucht uit het naaldje en vervolgens steek ik het naaldje in mijn bovenbeen en spuit ik insuline onder mijn huid. (En van dat prikken voel ik vrijwel niets. Dat is heel raar want ik duw de naald wel in mijn vlees.) Daarna deponeer ik het naaldje in mijn naaldencontainer. Insuline spuiten. Het is een nieuwe fase; een brug over. Nee, ik vind dat allemaal niet fijn. Dus zocht deze jongen naar een lichtpuntje in dit donkere corona-diabetes tijdperk. Gevonden! Op zaterdagavond ga ik ietsje meer insuline spuiten omdat ik dan mijn heerlijke versgebakken knapperige stokbrood ga eten. Met ambachtelijke boeren belegen kaas erop. Dat heb ik mezelf zo lang ontzegd. Dat is het voordeel met insuline…je kan er ietsje meer van spuiten om er je onverstandige eetgedrag mee te compenseren…

Het huis van Alba blijft gesloten

Gisteren een stukje over de piepjonge nieuwe artistiek directeur van het Noord Nederlands Toneel in de Volkrant. Wat voor stress leeft er onder acteurs en regisseurs? Dat moet enorm zijn. Vandaag lees ik over een theaterproductie waar ik graag kaartjes voor gekocht zou hebben. De voorstelling wordt afgeblazen. Het zou de binnenkomer moeten zijn van de nieuwe artistiek directeur Julie van den Berghe. De voorstellingen werd afgezegd omdat men niet zeker is van de geboden kwaliteit. Bovendien lees ik dat er met de nieuwe artistieke leider gesprekken gevoerd worden over haar toekomst. Ik krijg het er Spaans benauwd van. Vreesde ik in het verleden dat men achter mijn rug om, in stilte, aan mijn kwaliteiten twijfelde, bij deze nieuwe, piepjonge, artistiek leider staat haar mogelijke falen breed uitgemeten in de krant. Dat gaat ver. Wellicht dat het NNT zichzelf eens flink achter de oren moet krabben en moet nadenken over de vraag: Hoe breng ik jong talent tot bloei. Ik denk dat ze daar de verkeerde weg gekozen hebben. Wat moet zo’n jonge vrouw een enorme stress ervaren. Het siddert door mijn botten.

Wat betreft werkstress ben ik zonder meer ervaringsdeskundige. Ik werkte bij een detacheerder en werd bij een grote bank voor een enorm tarief per uur weggezet. Vergelijkenderwijs met andere collega’s zat ik er voor een koopje, maar voor mijn eigen gevoel was dat bedrag enorm. Ik moest van mezelf een prestatie neerzetten die in verhouding stond tot dat astronomische tarief.  Ik had het gevoel dat ik aan alle kanten faalde. Een lange tijd leefde ik in hoogspanning en tegen overspannen aan.  In werkelijkheid functioneerde ik helemaal niet slecht.  Maar dat stresserige gevoel van immer falen heeft mij lange tijd in mijn carrière begeleid.

Bij Julie van den Berghe komen mijn door stress gedreven fantasieën uit. Haar, in hun ogen, falen wordt haar niet binnenskamers medegedeeld, maar van de daken geschreeuwd. Ik vind dat men zo niet met iemand moet omgaan. Wellicht is ze zelf ook niet zo’n makkelijk persoon, maar iemands vermeende falen zo breed en luid uitmeten, vind ik eerlijk gezegd niet kunnen.

Jammer trouwens, ik had echt gehoopt dat dat toneelstuk wel op de planken kwam. Een stuk van Federico Garcia Lorca. Zo’n schrijver waar je veel over gehoord hebt, maar nog nooit iets van hebt gelezen. Tenminste ik niet. Wel Spaanse films gezien waarin de suggestie werd gewekt dat hij erin voorkwam. Vaak enorm poetische films. Ik had ‘Het huis van Bernarda Alba’ graag gezien… Dat huis blijft nu voor mij gesloten.