Tagarchief: samenwerken

Bevrijd de geest! Weg met die hekjes!

Ik woon inmiddels al zestien jaar in de Spaarndammerbuurt. Een lekker rustig buurtje met een roemrijke geschiedenis. Bovendien een architectuur om van te smullen. Ik woon er met heel veel plezier. Vijf keer per week spring ik tussen acht en half negen op mijn fiets om naar mijn werk te gaan. Ik fiets dan door de Zaanstraat via het spoorwegtunneltje naar het Westerpark om vervolgens via het Westerpark bij het Nassauplein uit te komen alwaar Ferdinand Domela Nieuwenhuis ons met geheven vinger de juiste weg wijst. ’s Avonds zie ik Domela Nieuwenhuis opdoemen vlak nadat ik de Haarlemmerpoort gepasseerd ben en ik weet, ik ben er bijna. Ik fiets via het Westerpark naar het poortje onder de spoorbaan door naar de Zaanstraat en dan via de Zaanstraat weer naar huis. Elke dag dus. En moet ik niet naar mijn werk, maar ergens anders naartoe, dan is eigenlijk mijn weg hetzelfde.

Onder het viaduct tussen de Zaanstraat en het Westerpark is een voetgangers- en een fietsgedeelte. Een richel scheidt voetgangers en fietsers. Vlak vóór het viaduct echter, aan de kant van de Zaanstraat, is het even oppassen geblazen. De bocht van Zaanstraat naar het tunneltje neem je namelijk, als fietser, het lekkerst als je een stukje stoep meeneemt. Ga je over een puntje stoep, dan kom je net even lekkerder uit dan als je alleen maar van het fietspad en de weg gebruik maakt. Het is weleens gebeurd dat ik, als fietser, even in mijn remmen moest knijpen om geen voetganger aan te rijden, en andersom, als voetganger is het me wel eens gebeurd dat ik even opzij moest stappen omdat er een fietser langs kwam. Geen groot probleem.

Geen groot probleem…vind ik…vinden velen met mij…denk ik. Misschien wat ergernis, zo af en toe. En toen was er kennelijk een ambtenaar die het wel een probleem vond. Hij of zij maakte een eind aan het ‘onverantwoord’ rijden over de stoep en liet twee hekjes plaatsen. Je vraagt je af welk probleem de ambtenaar in kwestie wilde oplossen of wiens probleem. Ik zag voetganger en fietser fantastisch samenwerken en ik zag hen gezamenlijk het probleem oplossen. Nu staan er dus twee hekjes die het leven voor zowel fietser als voetganger zuur maken. Pappa’s en mamma’s probeer er met je kinderwagens en jengelende kindertjes maar eens langs te komen. Bejaarden van De Bogt/Westerbeer, probeer er met je rollator of rolstoel maar eens langs te komen… Dat zal je niet lukken. Fietsers moeten nu vol in de remmen om de bocht te slechten en de tegenligger te ontwijken en een deel van de voetgangers kunnen er niet meer langs.

De hekjes zijn niet geplaatst om het verkeer te regelen, maar om ons denken in te perken. Door die hekjes gaan we niet meer zelf nadenken over oplossingen maar zijn we gedwongen om andermans oplossingen te slikken. Bevrijdt de geest! Weg met die hekjes

Harde maatregelen

Het valt mij op dat in het bedrijf waar ik werk (maar het schijnt voor veel bedrijven in de financiele sector te gelden) op twee gedachten wordt gehinkt die feitelijk tegenstrijdig aan elkaar zijn. Aan de ene kant de gedachte van de bv-werknemer en aan de andere kant de geoliede machine. Tegengestelde manier waarop mensen zich in het bedrijf moeten gedragen. De bv-werknemer-gedachte vraagt van een werknemer dat hij zich profileert en de concurrentie aangaat met zijn collega’s. De geoliede machine gaat uit van compromisloze samenwerking. Wat men niet lijkt te begrijpen is dat de geoliede machine noodzaak is om te overleven in een snel veranderende maatschappij en dat het idee van de bv-werknemer uit een andere tijd stamt dat ons niet verder helpt maar desalniettemin niet uit te roeien is. De huidige managers hangen bijna zonder uitzondering de weg van de bv-werknemers aan terwijl ze de geoliede machine prediken. Niet zo gek, want met behulp van de bv-gedachte zijn ze manager geworden.

Bij een geoliede machine is het de bedoeling dat er een team staat dat bestaat uit mensen die elkaar aanvullen en uitdagen, die zich met elkaar verbonden weten in het streven naar gezamenlijke resultaten van hoge kwaliteit en complexiteit. Daarvoor is teamgeest, inspiratie en motivatie nodig die uit het team zelf voortkomt maar die op de juiste manier wordt versterkt door krachten van buitenaf. De geoliede machine heeft rust nodig en gave gezichten en gave ellenbogen om in een veranderende maatschappij de juiste dingen te doen voor het bedrijf. Dat staat in schril contrast met de werknemer-bv. De werknemer-bv plant met graagte zijn ellenboog in het gezicht van zijn collega. Het gaat uit van het achterhaalde idee dat het beste in mensen naar boven komt als ze met elkaar concurreren. Door concurrentie zouden vanzelf de beste mensen komen bovendrijven, terwijl het dan onduidelijk is waar die drijvende mensen dan precies het beste in zijn.

Het is wel duidelijk dat bedrijven die geloven in de werknemer-bv-gedachte het niet gaan redden. Concurrentie brengt onrust en onzekerheid met zich mee en prikkelt mensen op een verkeerde manier, namelijk om elkaar de loef af te steken. Het slokt energie op geinvesteerd in het jezelf handhaven in plaats van de juiste dingen voor het bedrijf te doen. Maar helaas, ook in mijn bedrijf kan men niet anders denken dan in werknemer-bv-tjes. Een goed voorbeeld hiervan is de manier waarop er op managers bezuinigd wordt. Hoe doet men dat…Een reorganisatie van de organisatiestructuur: Van tien afdelingen worden zeven afdelingen gemaakt. Vervolgens mogen de tien oude managers solliciteren op de zeven overgebleven plekken. Dat kan dus alleen maar leiden tot heftige concurrentie en ontwrichting van de onderliggende afdelingen door de solliciterende managers. Want ze moeten zich profileren; laten zien dat ze stevige managers zijn die de baas zijn over hun afdeling. Die in staat zijn om krachtige maatregelen te nemen. Ze vinden dat ze moeten laten zien dat ze verbeterplannen kunnen uitvoeren en doorvoeren ongeacht de slachtoffers of het resultaat. Gek genoeg speelt geld geen rol, wel imago; het imago van de solliciterende manager.

Ben je een manager die de juiste prikkels geeft aan de geoliede machine die onder je werkt, door te inspireren en te motiveren… Nou, Dat is niet erg sexy. Daar worden de mensen waarbij je voor één van de zeven overgebleven plekken moet solliciteren niet echt geil van. Nee, spraakmakende, harde maatregelen, die doen het hem!

(wordt vervolgd…)