Tagarchief: ontslag

Reorganisatie…alweer.

De reorganisatie van het bedrijf waar ik werk is deze week tot een hoogtepunt gekomen. Amechtig hijgend hangen we in de ring. We weten nu zo ongeveer wie mag blijven en wie weg moet. Van de mensen die worden ontslagen is een aanmerkelijk deel gelukkig met die beslissing. Dat zijn de mensen die de zestig zijn gepasseerd. Ze gaan met vervroegd pensioen, hoewel je dat natuurlijk officieel niet zo mag noemen. Vaak zijn het mensen met een enorm aantal dienstjaren. Daardoor krijgen ze een ontslagvergoeding mee die zo groot is dat het de AOW, die ze natuurlijk niet krijgen, makkelijk kan compenseren. Vaak hadden ze al recht op wat pensioen. Het gaat helemaal goed met die mensen; geen medelijden noodzakelijk en ik hoop dat als ik op die leeftijd ben er nog eens zo’n reorganisatie komt. Ik zou juichen!

De tweede categorie mensen die het bedrijf moeten verlaten doen het zeker niet vrijwillig. Ze willen graag bij mijn werkgever blijven werken, maar mijn bedrijf wil ze niet meer. Zuur voor hen maar gelukkig voor de achterblijver. Het gaat hier om mensen die niet kunnen samenwerken en met iedereen ruzie krijgen. Het zijn  mensen die op de één of andere manier niet sporen. In sociaal opzicht dan. Moeilijke mensen waarvan je je afvraagt wie ze ooit hebben aangenomen en hoe het komt dat ze er nooit in een eerder stadium uitgevlogen zijn. Dat maakt het namelijk nogal onrechtvaardig. Als je iemand dertig jaar voor je laat werken en na dertig jaar ongeschikt verklaard, dan zou je heel goed naar je organisatie moeten kijken. Maar over het algemeen kan je stellen dat zij ongelukkig zijn met hun ontslag, maar wij, de achterblijvers die hun baan dus niet verliezen, zijn blij dat ze opkrassen; het ging nooit makkelijk met hen.

Dan zijn er de nuttelozen. Die moeten nu ook weg. Nutteloos is niemand, maar in vorige rondes zijn mensen op een zijspoor gezet. Niet omdat ze per se slecht functioneerde. Helemaal niet. Dat kwam vooral doordat het bedrijfsleven ineens niet veel meer op heeft met management. Het gemiddelde opleidingsniveau heeft een fikse klim naar boven gemaakt. Bij hoogopgeleiden is de trend naar zelfsturende teams hot. Heel erg hot. Teamleiders hebben nu teams van vijftig man terwijl dat voorheen vijfentwintig man was. Teamleiders van nu beoordelen mensen niet meer, maar verzamelen feedback die de medewerker zelf heeft opgehaald…zoiets. Logisch dat de helft geen werk meer heeft en nutteloos is geworden voor de organisatie. Ik zie ze met pijn in mijn hart vertrekken want het waren vaak fijne mensen; ik zal ze missen, maar hun ontslag zagen ze mijlenver aankomen.

Dan de laatste categorie mensen die ontslagen worden. Een raadsel. Ik begrijp het niet. Wij begrijpen het niet. Goede mensen die hun werk goed doen. Mensen die goed in het team liggen en een wezenlijke bijdrage leveren aan de werkzaamheden. Geen idee waarom ze weg moeten. Voor hen komt het als een slag bij heldere hemel. Ze krijgen het wel uitgelegd, maar ze begrijpen het niet. Wij begrijpen het ook niet. Dat doet pijn. Niet alleen bij de mensen die het betreft maar ook bij de achterblijvers. Waarom? Eén van mijn directe collega’s is dit overkomen en wij staan compleet verstomd langs de kant. Verslagen. Het zorgt ervoor dat je moeilijk in slaap komt. Ik zie voor me hoe hij thuis zit. In dat huis dat ineens een dreigend hoge hypotheek heeft; kan hij dat straks nog wel betalen? Ik voel hoe het is om niet goed genoeg bevonden te zijn. Verschrikkelijk!

Reorganisatie

Eigenlijk zou ik vandaag mijn tekstverwerker moeten laten zwijgen. Hoewel ik me voorgenomen heb om me niets aan te trekken van de komende ontslaggolf bij mijn werkgever, doe ik dat wel. Ik had me voorgenomen om te denken dat alles al beslist was en dat ik er nauwelijks invloed op kan uitoefenen. Dat klopt wel, maar desalniettemin ben ik er nu dag en nacht mee bezig. Het gaat mij niet in de koude kleren zitten. ‘Ze willen gewoon van een aantal rotte appels af’, wordt er gezegd, maar wie zegt dat ik zelf niet tot die rotte appels behoor? Wat is precies de definitie van ‘rotte appel’? Ik weet het niet.

Overdag heb ik last van migraineaanvallen. Bij mij geen hoofdpijn maar een zich uitbreidende blinde vlek. Ik kan dan nauwelijks nog zien. Je wordt er behoorlijk moe en misselijk van. Ook hoofdpijn. Echte spanning. Ik merk dat ik niet goed tegen zo’n reorganisatie kan.

Inmiddels hebben we gehoord dat ruim tien procent van het vaste personeel weg moet. Dat is veel. Heel erg veel. Je troost jezelf dat er van die en die waarschijnlijk heel veel eruit moeten, maar zekerheid, dat heb je niet. Geeft ook niemand. Bovendien zijn er al lijstjes gemaakt en op welk lijstje sta ik? En bij wie sta ik op een lijstje. Om gek van te worden!

Maar zo erg is het nou ook weer niet om eruit gestuurd te worden. Je krijgt een zak geld mee en een outplacementtraject… Wat kan je gebeuren? Niets! Zeg ik dan. Van alles! Denk ik dan. Ik word helemaal gek! Voel ik dan. Maar pensioenen, dat is toch niets voor mij? Wat een saaiheid. Alleen al als je aan pensioenen denkt, verval je in één grote gaapkramp. Ja, dat is ook zo. Maar het verschaft mij wel welstand. Die is heus niet heilig, maar toch…

Zo’n reorganisatie doet mij geen goed. Zelfs het idee dat het anderen nog veel meer treft dan mij is helemaal geen pleister op de wond. Ik wil ook niet dat het een ander treft. Ik heb het echt moeilijk. Sorry dat ik een beetje zeur. Ik ben nou eenmaal iemand die best geeft om zekerheid en die zekerheid staat op de tocht. Was ik wat dat betreft maar iets meer als mijn pa; hem kon het allemaal helemaal niets schelen. Pfff, mijn pa. Hij zou er een pilsje op genomen hebben en gedacht hebben aan de zak met geld die hij mee zou krijgen.

Van Zutphen: Doe er iets mee!

Ombudsman Van Zutphen heeft helemaal niets met mijn advies gedaan. Ik ben hem zo’n slordige maand geleden te hulp geschoten. Het was duidelijk dat hij nog nooit met het hetze-zweepje geklapt had. Hij maakte beginnersfouten. Fouten van iemand die nog niet met de kracht van de publieke opinie te maken heeft gehad. Als die zich tegen je keert, is het met je gedaan. Maar Van Zutphen heeft niets gedaan met mijn advies, terwijl het toch zo simpel is. Onthoud dat je het zonder paardenmiddelen niet gaat redden. Soms lijkt de discussie verstomd, maar dat is maar schijn. Onder de oppervlakte smeult het vuurtje verder en er hoeft maar niet dat te gebeuren of de vlammen slaan er weer aan alle kanten uit. De Volkskrant heeft iets in handen gekregen. Een aanleiding dus. Bovendien blijkt dat de krant diep heeft lopen graven. Het leek zo stil: Van Zutphen, dit belooft niet veel goeds!

Het ontstaan van de situatie die er nu is, moet Van Zutphen zich helemaal zelf aanrekenen. Hij is de verantwoordelijke en daarom de kop van Jut. Niets aan te doen. Hij had zich moeten realiseren hoe populair Dullaert is. Kinderen maken een mens gelukkig. Iemand die opkomt voor de rechten van het kind maakt ons dubbel zo gelukkig. Iemand die het met zoveel overredingskracht doet als Dullaert, driedubbel. Als je zo iemand wilt ontslaan, dan moet je dat heel precies voorbereiden. Je zou dan bijvoorbeeld te rade kunnen gaan bij een serie als ‘House of cards’. Hoofdrolspeler Frank Underwood biedt maatwerk. Als het mogelijk is zet hij mensen zonder meer op straat. Kan zo’n ontslag kwaad in de zin van eigen carrièrekansen of publieke opinie, dan laat hij mensen hun eigen graf graven. Dat spel beheerst Frank Underwood als geen ander. Dat Van Zutphen nauwelijks een plan had, is een niet te vergeven fout in een publieke zaak.

Gedane zaken nemen geen keer. De publieke opinie heb je tegen je. Wellicht heb je wat mensen boven je die nog in je geloven, maar die zullen minder belangrijk gaan blijken. Die zijn doorgaans ook afhankelijk van het publiek. Neem Halbe Zijlstra. Hij wil best een keer zijn wenkbrauwen optrekken en verklaren dat hij niet over jouw instituut gaat. Weet je het tij niet te keren, dan zal ook hij je laten vallen. Omdat Frank Underwood nooit en te nimmer in dit soort situaties terecht komt, heb je niets aan hem. Kom bij mij! Nogmaals mijn advies. Kies één van de drie volgende mogelijkheden:

  • Probeer sympathie terug te winnen en werp je dilemma’s met je slachtoffer in de openbaarheid. Laat de buitenwereld weten wat voor enorme klootzak die Dullaert is. Dat hij met zijn gore poten niet van kinderen kan afblijven…(bijvoorbeeld) Hou je wel aan de waarheid, want de waarheid komt altijd boven tafel. Heb je gelogen, dan hang je alsnog. Je hebt een groot probleem als je eigenlijk geen argumenten tegen Dullaert hebt.
  • Geef je fout toe en sluit Dullaert in je armen. Het gezichtsverlies is enorm, maar dat gaat voorbij. Ondertussen blijf jij de ombudsman; blijf jij de baas. Hoewel…Dullaert is dan wel uitgegroeid tot een enorme factor van betekenis; je kan niet meer om hem heen. Tenzij…(geen idee, maar daar kan je dan nog even over nadenken.)
  • Je wilt helemaal niets met Dullaert maar hij heeft slechts publicitair moeilijk te benoemen negatieve kanten…(voorbeeld: hij stinkt uit zijn mond) Dan mijn ultieme advies: Treedt af! De storm gaat meteen liggen. Iedereen heeft zijn zin en jij kan je aan je hobby wijden.

Nou Van Zutphen: Doe er iets mee!

Advies voor Reinier van Zutphen

Nadat het aangekondigde gedwongen vertrek van Marc Dullaert in de publiciteit was gekomen, vertelde de kinderombudsman in het achtuurjournaal hoe verschrikkelijk hij zijn ontslag vond. Marc Dullaert is een populaire man. Met zijn energieke strijd voor kinderrechten (en wie is daar nou tegen?) heeft hij grote sympathie gewonnen. Zeer emotioneel stond hij voor de camera en vroeg, ja smeekte, of hij niet nog een paar maanden langer zijn functie mocht vervullen. Hij had zoveel contacten…Het ging niet om zijn persoon (dat het hem trof, heel erg jammer, maar helaas)….Hij kon nog zoveel betekenen voor de functie…hij kon zorgen voor continuïteit…Dat was zo belangrijk… Kortom, wie geen tranen in zijn ogen kreeg… Maar wat gebeurde er in werkelijkheid: Marc Dullaert tekende het doodvonnis van zijn baas, de ombudsman Van Zutphen.

De baas zijn, betekent niet dat je onkwetsbaar bent. Hoe gaat Reinier van Zutphen daarmee om? Nog zit de ombudsman in het zadel, maar voor hoe lang nog? Zo te zien is hij zonder veiligheidsriemen in een achtbaan terecht gekomen en wordt hij door elkaar geschud, in de afgrond gegooid en net op het laatst weer omhooggestuwd. Het is wachten op het moment dat hij uit het karretje geslingerd wordt. Zo ver is het nog niet, maar de fatale bocht is in zicht.

(Een akelig deja vu. Mijn geliefde die voor mijn ogen werd neergesabeld en uitgekotst en ik machteloos toe moest zien hoe haar vonnis werd voltrokken. Ik kon alleen maar troosten.)

De hele machinerie is op gang gekomen en de vraag is, hoe stop je die weer? Wat moet je doen als de hetze op gang gekomen is? Hoe keer je het tij? Ik zie drie mogelijkheden:

  • Probeer sympathie terug te winnen en werp je dilemma’s met je slachtoffer in de openbaarheid. Laat de buitenwereld weten wat voor enorme klootzak die Dullaert is. Dat hij met zijn gore poten niet van kinderen kan afblijven…(bijvoorbeeld) Hou je wel aan de waarheid, want de waarheid komt altijd boven tafel. Heb je gelogen, dan hang je alsnog. Je hebt een groot probleem als je eigenlijk geen argumenten tegen Dullaert hebt.
  • Geef je fout toe en sluit Dullaert in je armen. Het gezichtsverlies is enorm, maar dat gaat voorbij. Ondertussen blijf jij de ombudsman; blijf jij de baas. Hoewel…Dullaert is dan wel uitgegroeid tot een enorme factor van betekenis; je kan niet meer om hem heen. Tenzij…(geen idee, maar daar kan je dan nog even over nadenken.)
  • Je wilt helemaal niets met Dullaert maar hij heeft slechts publicitair moeilijk te benoemen negatieve kanten…(voorbeeld: hij stinkt uit zijn mond) Dan mijn ultieme advies: Treedt af! De storm gaat meteen liggen. Iedereen heeft zijn zin en jij kan je aan je hobby wijden.

En ik? Wat hoop ik? De hetze tegen Van Zutphen heeft mij ook beïnvloedt. Bij mij heeft hij zijn goodwill verspeeld. Ik hoop dat hij aftreedt. Niets menselijks is mij vreemd… Wat voor hobby zou van Zutphen hebben?