Tagarchief: Elma Drayer

Wegrotten in Irak…

Ik ben nu eenmaal niet iemand die vindt dat een slechterik mag wegrotten in de hel. Ik denk dat een pure slechterik niet bestaat en dat iedereen recht heeft om zich te verdedigen. Ik mag best een mening over een slechterik hebben, maar alleen een onafhankelijke rechter mag oordelen en veroordelen. Zo’n rechter heeft ervoor doorgeleerd om de wetten toe te passen. Wetten die democratisch tot stand zijn gekomen. Ik ben van dat systeem in Nederland een grote fan. De rechtsstaat; ik ben er trots op dat het hier in Nederland zo goed functioneert. Heus er gaat wel eens iets mis en heus, dat heeft gigantische consequenties voor de betrokkenen, maar over het algemeen…ik zou echt niet ergens anders willen wonen. En ik sta daar niet alleen in. Slechts wat gekkies en slachtoffers vinden in Nederland dat het rechtssysteem niet deugt. Slachtoffers mogen dat van mij vinden; het liefst doe je als slachtoffer aan bloedwraak om je verdriet te stelpen, maar gelukkig hebben we dat in de vroege middeleeuwen afgeschaft want, zo bleek, er kwam niets dan ellende van. Nogal een cliché, allemaal.

Ik lees alle columns van Elma Drayer in de Volkskrant. Ik ben het eigenlijk altijd wel met haar eens. Dat is voor mij lekker makkelijk; ik lees in haar stukjes mijn eigen mening en voel me daardoor in mijn mening gesterkt. Bovendien kan ze, wat ik vaak denk, ook bijzonder goed verwoorden. Hulde dus, zou je zeggen. Maar helaas, in haar laatste column drijft ze ineens helemaal weg van me. Zonder rationele overwegingen lijkt ze van mening dat mensen die destijds, om wat voor reden dan ook, naar Syrië zijn vertrokken – naar IS – mogen wegrotten in opvangkampen. Kampen waar de basisvoorzieningen ontbreken en hun leven elke dag bedreigd wordt. Onder hen vele kinderen, vaak niet ouder dan kleuters. Dat valt me vies tegen. Vindt Elma Drayer dan dat het veiliger is als die mensen daar blijven? Nee, daar heeft ze het niet over. Het gaat eigenlijk voor haar er alleen maar om dat het mensen zijn die slechte dingen hebben gedaan. Hele slechte dingen. Nou, dat ze slechte dingen hebben gedaan, daar ben ik het wel mee eens. Maar ja, daar zijn er zoveel van. Als we alle mensen die hele slechte dingen hebben gedaan lieten wegrotten, dan werd Nederland al snel een grote stinkende rottende mestvaalt.

Elma Drayer die een groep mensen veroordeelt zonder rationele argumenten. Ze veroordeelt op grond van het idee dat ze iets slechts hebben gedaan. Merkwaardig. Mijn Elma Drayer waar ik zo verschrikkelijk veel goede en weldoordachte columns van gelezen heb. Elma Drayer gaat zelfs tekeer tegen de advocaat die de rechtsgang van die mensen ondersteund. Ik kan er even helemaal met mijn pet niet bij. Iedereen heeft het recht om zijn of haar recht te halen als hij of zij meent dat rechten geschonden zijn. Dat is nou juist het systeem waar ik zo trots op ben en dat ik Elma Drayer regelmatig heb lezen verdedigen. Een advocaat door het slijk halen omdat hij mensen verdedigd die menen dat hen onrecht is aangedaan? De financiering van de advocaat en de rechtsgang in een kwalijk daglicht stellen? Dat is een kant van Elma Drayer die ik nog niet kende. Helaas.

De hoer spelen

Met Asha ten Broeke ben ik het zelden eens. Zij vindt dat mensen die zich in de #metoo hype als slachtoffer aanmelden, zonder meer geloofd moeten worden. Het zal me wat worden! Of men zich presenteert als slachtoffer, zegt nog niets over het feit of je een manipulator bent. Zegt niets over de omstandigheden waaronder je slachtoffer zegt te zijn geworden. Mensen zomaar geloven die zeggen dat ze slachtoffer zijn is niet alleen naïef, het is fout; heel erg fout. Het druist frontaal tegen de rechtstaat in. Asha ten Broeke nam ik al niet serieus, maar na haar laatste artikeltje neem ik haar nooit meer serieus. Van Elma Drayer had ik, daarentegen, wel een hoge pet op. Weliswaar kiest ze in man-vrouw discussies rücksichtslos voor de vrouw, maar meestal vind ik dat wel oke. Misschien dat ik het er niet helemaal mee eens ben, maar kom op, voor negentig procent vaak wel.

Vandaag schrijft ze over Melissa Farley, de anti-prostitutie goeroe, en terwijl ik Drayers column lees, bekruipt me een gevoel dat Drayer niet helemaal doorheeft dat Farley (net als #metoo), een hype vertegenwoordigd vanuit de Verenigde Staten die onze relatieve seksuele vrijheid aan banden aan het leggen is. Heus ik ben geen verstokte vreemdganger en al helemaal geen vrouwenverslindende Casanova. Helemaal niet. Maar ik zie wel hoe Nederland, na een periode van vrijheid, langzamerhand bedekt wordt met een deken van schaamte en preutsheid. Ik zie dat men langzaam steeds minder vrij wordt. Een psychologe, onderzoekster uit Amerika, die iets beweert over seks, daar zet ik al meteen mijn vraagtekens bij. Ik ken het onderzoek van Farley niet, maar wantrouwen doe ik het wel. Na Diederik Stapel en Roos Vonk weten we dat psychologisch onderzoek doorgaans niet deugt, maar wel alles kan bewijzen. Waarom zou dat onderzoek van Farley wel deugen? Bovendien drijft Farley mee op een anti-seks en een anti prostitutie hype vanuit Amerika. Wat moeten we daarvan denken? Ik mis de kritische blik van Elma Drayer die ik anders zo waardeer.

Ik weet heus wel dat prostitutie geen gewoon beroep is. Vanuit sekswerkershoek wil men dat ons graag laten geloven. Dat er heel vaak geweld aan te pas komt, en dat er weinig vrouwen zijn die zich echt gelukkig voelen in de prostitutie, dat zal best zo zijn. Maar prostitutie wordt niet alleen veroorzaakt door mannen die geld verdienen aan vrouwen of mannen die hun bevrediging vinden in de schoot van de hoer. In zekere zin is prostitutie vaak een laatste vangnet voor de totale ondergang. Een redmiddel is het voor vrouwen. Waar mannen alleen nog maar kunnen kiezen voor rover, inbreker of fraudeur, hebben vrouwen ook nog de mogelijkheid om de hoer te spelen. Daarom is prostitutie heus een bak ellende, alleen moet je je de vraag stellen hoe je die bak ellende bestrijdt. Je moet je afvragen of verbieden en straffen de juiste weg is en of je, als maatschappij, prostitutie wel helemaal kwijt wil.

Elma Drayer vindt dat als een klant een prostitué bezoekt, hij haar misbruikt heeft. Daarom vindt ze dat het onterecht is als prostitutie wordt overgeslagen in de #metoo discussie. Flauwekul dus; de hoer was erg blij met de klant, want ze heeft geld verdiend. Klaar.

Roos Vonk en de wetenschap

Ik heb het artikel van Roos Vonk gelezen waarin ze de veehouderij vergelijkt met de holocaust. Eerst heb ik alle deining gevoeld die het artikel teweeg bracht en alle kritiek gelezen. Daarna las ik het artikel zelf. Die deining en kritiek heeft ze zelf gewild, is mijn conclusie. In haar artikel vertelt ze zelf dat een bepaalde vergelijking even hard terugkomt als dat je hem uitgespuugd hebt; als een boemerang. Daar kan ze zelf dus niet over verbaasd zijn. Wat schrijft Vonk? ‘Helaas werkt de parallel vaak averechts – en helemaal wanneer de industriehallen met duizenden varkens tussen metaal en beton worden vergeleken met concentratiekampen.’ Als je weet dat een vergelijking tussen de huisvesting van varkens en een concentratiekamp averechts werkt, waarom maak je die vergelijking dan? Dommigheid?

Elma Drayer reageerde in haar column in de Volkskrant op Vonks artikel en concludeerde (onder anderen) dat Roos Vonk niet aan kan blijven als hoogleraar omdat ze er vooral op uit is om haar gelijk als activist te bewijzen. Een activist heeft geen open blik en kan dus niet neutraal naar de materie kijken die onderzocht wordt, aldus Elma Drayer. Ik ben het daar mee eens. In het geval van Roos Vonk durf ik te beweren dat als uit haar frauduleuze onderzoek naar vleeseters en agressief gedrag was ‘bewezen’ dat vleeseters veel tolerantere en lievere en gelukkiger mensen zijn dan fanatieke en rechtlijnige veganisten dat ze dat nooit had gepubliceerd. Als activist publiceer je alleen wat er in je straatje te pas komt.

Maar zo vraagt Roos Vonk zich op de site(..?) van de Volkskrant zich op 25 september af: Bestaat onpartijdig onderzoek wel? Ze stelt vast dat onderzoekers bijna altijd doelen hebben: ‘…’ze willen bijvoorbeeld een subsidie of publicatie binnenhalen, carrière maken, erkenning krijgen of bevestiging vinden voor hun theorie.’ Ik heb een tijdje naar deze doelen zitten staren. Zitten herkauwen. Dat laatste doel…Bevestiging vinden voor hun theorie…Dat lijkt me nou niet zo’n slecht doel in de wetenschap. Ik bedoel…eerst probeer je je theorie te bewijzen en daarna kijk je of andere vakgenoten jouw onderbouwing vinden kloppen; je zoekt bevestiging… Misschien had Roos Vonk dat zelf wat vaker moeten doen. In tegenstelling tot al die anderen wil Roos Vonk met haar onderzoek de wereld verbeteren. Om even in de concentratiekampsfeer te blijven: Wilde Adolf H. niet ook de wereld verbeteren? Wie zegt dat haar verbetering van de wereld de mijne is? Om de wereld te verbeteren kan je aansluiting zoeken bij een politieke partij. Dan kan je beleid beïnvloeden. Daar kan je naar meerderheden zoeken voor jouw ideale wereld. Democratisch. Doen we graag in Nederland. Maar de wereld verbeteren via de wetenschap? Ik denk het niet… Activisme en idealisme in de wetenschap kunnen makkelijk leiden tot verkeerde dingen. Je kan bewijzen dat zwarte mensen lui zijn, dat joden gierig zijn, dat witte mensen per definitie racisten zijn. Je kunt bewijzen dat vleesetende mensen agressiever zijn. Je kan vanuit je ideologie en je activisme bijna alles bewijzen.

Het gelijkstellen van mens en dier komt voort uit sentimentalisme; dat is mijn opvatting. Als we met z’n allen niet absoluut veganistisch worden, dan kan het niet anders dan dat er dieren geslacht worden. Inderdaad, uit economische overwegingen.

Opium voor het volk!

Een televisieoptreden van Shirin Musa samen met een Leefbaar Rotterdam raadslid en een PvdA raadslid had mij erg verontrust. Dat verontrustende gevoel was weggezakt, maar Elma Drayer roept mij vandaag met haar column in de Volkskrant weer tot de orde. Het verontrustende zat’em in de houding van mijn partij. De PvdA. Hoewel ik de houding van mijn partij wel begrijp, is hij toch fout. Ik vind dat mijn partij stelselmatig de verkeerde houding aanneemt ten opzichte van moslims. Ik vind niet dat mijn partij islamofoob zou moeten worden, maar wel dat ze zich aan hun principes moeten houden.  De PvdA wil tolerant zijn ten opzichte van iedereen en ze willen dat iedereen het gevoel heeft dat ze erbij horen. Een humaan standpunt dus. Maar dat standpunt heeft wel tot gevolg dat we onze grondbeginselen laten varen. Socialisten vinden dat godsdienst opium voor het volk is. Socialisten geloven erin dat godsdienst ervoor zorgt dat je je niet emancipeert tot vrije burger. Godsdienst zorgt ervoor dat je je laat onderdrukken en dat je genoegen neemt met de bescheiden plaats die je (door God?) is toebedeeld.

Shirin Musa streeft met haar stichting Femmes for Freedom voor vrijheid van partnerkeuze voor iedereen. Daar kan de Partij van de Arbeid niet tegen zijn, zou je zeggen, maar de partij komt in een innerlijk conflict waarbij ze de verkeerde keuzes maken in mijn ogen. Veel moslims vinden dat hun geloof hun voorschrijft dat ouders mogen bepalen met wie hun kind trouwt. Dat als je eenmaal getrouwd bent,  je niet meer kunt scheiden. Dat een ander het laatste woord heeft over jouw liefdesleven. Dat het goed is dat het geloof je veel regeltjes oplegt en dat je het voor lief moet nemen dat je daardoor je talenten, en vooral je talenten als je vrouw bent, niet ten volle kunt benutten. Socialisten zijn traditioneel tegen godsdienstdwang. Als er iets door de socialisten is bereikt dan is het wel de secularisatie van Nederland. In de eerste helft van de twintigste eeuw nestelde de socialistische zuil zich als een koekoeksjong tussen de religieuze zuilen. De socialisten voerden zonder meer de secularisatie in de tweede helft van de twintigste eeuw aan. Vrijheid wilden we. Vrije liefde, vrije seks. Vrijheid kwam uit linkse hoek. De socialisten emancipeerde de arbeidersklasse en verhief de mens. Ook de bevrijding van de moslim moet uit linkse hoek komen, vind ik. Daarom zou de PvdA ieder initiatief op dat terrein van harte moeten ondersteunen. In het geval van Shirin Musa is het zuur dat een law-and-order partij als Leefbaar Rotterdam vooroploopt haar te steunen. Echt heel zuur. Maar ons socialisten gaat het om de inhoud! Inhoudelijk verdient Musa alle steun!

Betuttelend? Jazeker! De PvdA is een emancipatorische partij en een emancipatorische partij heeft ideeën over hoe mens en maatschappij idealiter functioneren. Betutteling hoort er helemaal bij. Ik vind dat niet erg als dat in dienst staat van de bevrijding van de mens. Laten we niet vergeten dat  moslims niets te verliezen hebben dan hun ketenen; godsdienst is opium voor het volk!