Tagarchief: bonus

Bonus – Saskia Noort; als je eenmaal begonnen bent…

Als er iets traumatisch in mijn kindertijd is geweest, dan is het wel het liefdesleven van mijn ouders. Als het goed is, dan krijg je daar als kind niets van mee. Je ouders zijn je ouders. Ze zijn er en ze blijven er. Of ze van elkaar houden, het boeit je pas tijdens je pubertijd. Daarvoor is de liefde tussen je ouders even vanzelfsprekend als de liefde die ze voor jou – hun kind – hebben. Mijn pa, zo bleek, was een feestneus tot en met terwijl mijn moeder veel serieuzer in het leven stond. Veel feesten betekent veel drinken en veel drinken betekent een lagere drempel om gehoor te geven aan allerlei leuke impulsen. Om een lang verhaal kort te maken, toen ik net acht jaar oud was, ging mijn pa er met B. vandoor. Ik verviel in volkomen apathie omdat de wereld niet meer klopte en B. werd de meest gehate vrouw in mijn universum. Maar daar eindigde het verhaal niet, want mijn ma kwam ietsjes na de scheiding thuis met T. Een persoon die mijn pa had moeten vergeten, vervangen, overklassen. Na een maandje of wat, werd T. de onbetwist meest gehate man in mijn universum. Scheiden was voor mij lijden, zonder meer. Omdat sindsdien veel ouders het voorbeeld van mijn ouders volgden, vraag je je af of dat lijden van de slachtoffer-kinderen kleiner is geworden. Als ik Saskia Noort mag geloven in haar nieuwe roman ‘Bonus’, dan is dat zeker niet verandert.

In ‘Bonus’ gaat het om een vechtscheiding. De vader in het verhaal gaat er niet alleen met een ander vandoor, maar laat dit volgen door een strijd met de moeder – zijn ex-partner, dus – over van alles en nog wat. Vooral over de vraag wie het over de kinderen voor het zeggen krijgt. En dat zo’n vechtscheiding ver kan gaan, laat dat maar aan Saskia Noort over. ‘Bonus’ is een thriller en bespreek je een thriller dan ben je een vervelende klier als je te veel over de inhoud van het boek zegt. Dat ga ik dan dus ook niet doen. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de vijftienjarige dochter. Pa is er met zijn secretaresse vandoor gegaan en ja hoor, secretaresse Laura is de meest gehate vrouw in het leven van de hoofdpersoon. Hoe Laura ook haar best doet om het de hoofdpersoon en haar broertje naar de zin te maken, ze blijft tot op het bot gehaat. Zelfs als Laura laat zien dat ze een bondgenoot is in de strijd die de hoofdpersoon voert, wordt ze afgewezen.

Het liefdesleven van de moeder na het huwelijk wordt in geheime video’s en een door moeder opgeschreven verhaal uit de doeken gedaan. Eigenlijk meer haar seksleven. Ongekuist en grof. Als er iets is dat je als kind niet wilt weten en zeker niet mee wil worden lastiggevallen, dan is het wel het seksleven van je ouders. Bij de vijftienjarige hoofdpersoon wordt het seksleven van haar moeder er, bij wijze van spreken, ingeramd. Van dik hout zaagt men planken. Je moeder als hoofdpersoon in een soort van pornovideo, dat is echt niet fijn. En ja, moeders partner wordt de meest gehate man in het universum van de hoofdpersoon.

Saskia Noort schrijft echt verschrikkelijk lekker. Ze weet je aan het boek te binden als geen ander. Na twee hoofdstukken heeft ze je te pakken en laat ze je pas weer los als je het uit hebt. Ik vind dat verschrikkelijk knap want de laatste tijd ben ik een regelrechte bofferd want ik heb veel heel goede boeken gelezen, maar mij zo extreem aan een verhaal binden, dat lukt alleen Saskia Noort. Gisteren werd ik wakker en een van mijn eerste gedachten was om snel dat boek weer op te pakken. Zo ken ik mezelf niet!

Toch, en dat is het rare, blijft Saskia Noort oppervlakkig. Ik heb geen idee waar dat precies aan ligt. Ook als je deze roman leest dan heb je het gevoel dat het om oppervlakkige mensen gaat. Heb je het gevoel dat het verhaal oppervlakkig is. Ik heb lang nagedacht over waarom ik dit denk en voel en lees, maar ik kom er niet echt uit. Het kan zijn omdat Saskia Noort mensen en situaties kiest waarin lusten en instincten de hoofdrol spelen. Misschien. Het kan net zo goed zijn dat het vrijwel geen intellectuele inspanning kost om de roman te lezen. Ik weet het dus echt niet.

Wat jammer is, is dat er een dijk van een fout in de roman zit die ik hier niet kan bespreken. In dat geval zou ik te veel de inhoud van de roman prijsgeven. Dat dit een fout is, is evident. Saskia Noort zal dit zelf ook wel gezien hebben. Ik denk dat ze gewoonweg geen andere oplossing kon bedenken om de roman naar dit punt te brengen. Als ik er iets meer over zeg…nee, doe ik niet; lees zelf maar.

Kortom, de roman ‘Bonus’ van Saskia Noort is een ideaal vakantieboek. Je bent wel een hele vakantiedag kwijt, want stoppen met lezen voordat je het boek uit hebt, gaat je niet meer lukken!

Die supermarkt van mij…

Ik weet het niet bij Albert Heijn. Ik kom er heel vaak. Op de één of andere manier weet dit bedrijf me het gevoel te geven dat ze prima kwaliteit tegen de juiste prijs leveren. Omdat ik er zo vaak kom weet ik waar alles staat, hebben ze mijn producten, en mijn vertrouwde merkjes en voel ik me er even thuis als…thuis. Soms ga ik weleens naar een andere super. Ik moet dan constateren dat ze goedkoper zijn en even goede spullen hebben en dat de meisjes er achter de kassa evengoed bloeien. Maar toch voel ik me op bezoek; te gast. Niet wat ik zoek. Ik wil tijdens het boodschappen doen niet hoeven nadenken. Mijn boodschappenlijstje vormt zich in mijn hoofd volgens de route die ik door de supermarkt loop. Als ik voor een andere weg door de supermarkt kies, dan vergeet ik van alles. Bij een andere super, waar ik te gast ben, vergeet ik alles. Behalve de lekkere dingen, want die weet ik overal te vinden.

Mijn supermarkt geeft me ook het gevoel dat ze het goed menen met de wereld. Dat is belangrijk voor mij. Hoewel…Natuurlijk ben ik begaan met de wereld, maar zonder mijn Josien had ik, denk ik, veel gedachtelozer mijn karretje gevuld. Dat mijn super het goed met de wereld meent is belangrijk voor ons. Ze verkopen producten die minder belastend zijn voor het milieu en bovendien de productkenmerken behouden. Mijn super verkoopt veel ‘Fair trade’ producten. Hou ik van. Als mensen in arme landen eerlijke prijzen krijgen voor hun producten worden arme landen minder arm. Ik werk daar graag aan mee…

Het leukste van mijn super? De spaaracties! We gaan BBQ-en in onze tuin met het met zegeltjes bij elkaar gespaarde buitenservies terwijl ik het vlees hapklaar snij met de messen die ik ook al met zegeltjes heb gespaard. Ik lijk zo tevreden! Maar ben ik dat ook. Is mijn supermarktketen zo fraai bezig? Nee dus. Dat eerste besef drong bij mij door toen koekfabrikant Peijnenburg weigerde mee te doen aan een bonusactie met hun ontbijtkoek. Mijn super legde de koek namelijk voor afbraakprijzen in de aanbieding. De korting betaalde de koekfabriek, de winst van de super bleef dezelfde. Een gekke opvatting over voordeel bieden aan je klanten… Ik had gespaard voor een gratis diner in een restaurant. Met zegeltjes. Dat betekende dat het restaurant een gratis maaltijd moest verstrekken terwijl mijn super slechts zegeltjes hoefde te geven bij 10 euro boodschappen. De messenspaaractie hield in dat de messenfabrikant tegen weggeefprijzen messen leverde en dat er daardoor zeker sprake was van valse concurrentie. Goedkope eieren, betekent dat de super de eierboeren minder betaald. Mijn supermarkt heeft in de detailwereld een ongehoorde machtspositie opgebouwd en verdient goudgeld aan het uitknijpen van anderen. Vandaag in de krant de ellende van de pannenfabrikant die ineens de helft minder pannen verkocht omdat mijn super de markt vol plempte met hoogwaardige pannen die hij ver onder de kostprijs liet dumpen door een andere pannenfabrikant. Ik weet niet of mijn super mijn super moet blijven… Ik weet niet of zoveel ongecontroleerde macht bij weinigen zo heilzaam is. Ik weet het niet.

Maar hij is me zo vertrouwd, die supermarkt van me.