Tagarchief: boeven

Zware Jongens

Op woensdag kwam altijd de Donald Duck. Vechten wie hem als eerste mocht. De Donald Duck kwam niet via de gewone post. Er was een speciale Donald Duckman. Hij bracht tijdschriften rond. Kennelijk was het in het pre-digitale en pre-liberaal-kapitalistische tijdperk nog lucratief om tijdschriften via een eigen dienst te verspreiden. Ik kan me de Donald Duckman herinneren als een man in een beige regenjas achter een modern postkarretje met één handvat. Maar mijn herinnering kan vertroebeld zijn. Onze Donald Duckman wordt overschaduwd door die andere Donald Duckman. De man die kinderen van mijn leeftijd meelokte, verkrachte en wurgde en tenslotte gewikkeld in een deken dumpte. Toen daarvan overal de affiches hingen en mijn moeder bezorgd naar ons keek, wist niemand nog dat het de Donald Duckman was. Maar toen dat uitkwam, keek men ineens heel anders naar de man die de tijdschriften rondbracht. Achteraf…misschien…wellicht was ónze Donald Duckman wel dé Donald Duckman, wie zal het zeggen?

Onder al die figuurtjes in ons favoriete tijdschrift namen de Zware Jongens wel een speciaal plaatsje in. Op Katrien Duck en Minni Muis na droegen alle karakters eigenlijk altijd dezelfde kleren. Ook de Zware Jongens. Ze hadden altijd een gestreept gevangenispak aan en ze waren gemaskerd. Eigenlijk een combinatie die niet kan. De Jongens zaten al in de gevangenis terwijl ze rotzooi uithaalden. Als ik het me goed herinner waren de Jongens altijd bezig met ontsnappen. In hun plaats zou ik na een ontsnapping eerst van mijn gestreepte gevangenispakje proberen af te komen. De Jongens in de Donald Duck hadden dat wel heel laag op hun prioriteitenlijst staan want in andere kleren dan die gestreepte trui heb ik ze nooit gezien.

In Nederlandse gevangenissen hebben de boeven gewoon hun eigen kleren aan. Wat dat betreft lijkt de bajes best op een ziekenhuis; de familie brengt een plastic tas met kleren voor de zware jongen in kwestie. Ik vind niet dat een gevangenis hier een gratis hotel is. Aan de borreltafel wordt daar gretig over gesproken. Als het bewakend personeel het verstandig acht, wordt de boef naar een kamertje geleid waar hij al zijn kleren uit moet doen. Vervolgens wordt er in alle lichaamsopeningen gekeken of er niets verbodens in zit. Helemaal niet leuk als er een kerel in je hol kijkt. In de gevangenis bestaat privacy niet en omdat ik daar nogal aan gehecht ben, zorg ik dat ik niet in het gevang kom.

In de krant van vandaag een plaatje uit Amerika. Daar bereidt men zich voor op orkaan Irma. De storm die een deeltje van ons koninkrijk Sint-Maarten wegwoei en -spoelde en nu onderweg is om een deeltje Amerika plat te walsen. Om levens te sparen zijn inmiddels veel mensen geëvacueerd. Huis en haard zijn zo goed mogelijk beschermd. Op het plaatje twee echte Zware Jongens in een boevenpakkie die zandzakken staan vol te scheppen die de stad tegen het aanstormende water moeten beschermen. Op de achtergrond kijken twee te dikke dames toe. De boeven hebben kennelijk een taakstraf. Ik ben erg voor taakstraffen maar ik heb het liever zoals wij dat in Nederland doen; in eigen kleren. Deze mannen worden wel erg gestigmatiseerd. Maar toch ook wel een beetje grappig; hun maskers ontbreken, anders hadden ze zo in de Donald Duck gekund!

Een opgesloten man en het meisje

Een mensenleven geleden werkte ik als onderwijskracht in het Huis van Bewaring. Mijn kinderen waren toen nog niet eens allemaal geboren want ik kan me herinneren dat ik met een beruchte rovers-tweeling heb zitten praten over mijn zwangere geliefde. De roverstweeling had uitzicht op de haringstal. Dat maakte ze haast gek van trek in een haring.

Laten we wel wezen, de meug naar een harinkie viel in het niet bij het grote verlangen. Een gevangenis is voor negentig procent gevuld met mannen tussen de achttien en vijfentwintig jaar. Ze verlangden naar meiden en seksen. Eindeloos seksen. Seks, seks, seks. Je hormonen tegemoetkomen, dat wilden ze. Zelfs de oudere mannen verlangden massaal naar een paar troostende tieten. Zo gaat dat in de bajes.

Waar het idee destijds vandaan was gekomen, ik weet het niet, want mijn bazen aldaar, kregen honderden verzoeken van gewone mensen om eens een kijkje te mogen nemen in de gevangenis. Alles werd standaard afgewezen. Behalve die ene keer. Drie gymnasiummeisjes moesten hun eindwerkstuk schrijven. Ze wilden dat doen over het leven in de nor. Mochten ze eens bij ons op bezoek komen? Mijn baas gaf mij de opdracht om een dag voor de meiden te organiseren. Eerst een rondleiding en vertellen hoe het allemaal binnen de muren werkt. Dan eten in de kantine en vervolgens een gesprek annex interview met een paar leuke boeven. Ik was nog zo groen als gras. Mij leek het best een leuk idee. Een paar intelligente jonge meiden rondleiden en ze vertellen over mijn boeiende beroep aldaar, leek mij geen straf. Ik bereidde alles goed voor en vroeg drie goedgebekte wat oudere Amsterdamse boeven voor het interview.

Toen kwam de dag waarop het allemaal plaats zou vinden…Ik zat in mijn getraliede klaslokaal wat werk van mijn klasje na te kijken (jaja een echte onderwijsmeneer was ik toen) en ik werd gebeld. Of ik drie meiden wilde komen ophalen. Rammelend met mijn sleutelbos liep ik over de ring en ging de trappen af. Dwars over het vlak naar de deur. De bewaarder opende voor mij de deur en ik stond in de hal. En daar waren ook de meiden. Drie naieve, blauwogige, blonde equivalenten van de tweeënzeventig maagden die je in het paradijs te wachten staat als je als moslimterrorist een bom laat afgaan. Ik smolt. Wat een heerlijke meiden! Maar tegelijkertijd bekroop me een onbestemd voorgevoel.

Eerst zouden we naar mijn klaslokaal gaan. Ik belde aan bij het vlak en de bewaker deed open. We liepen het vlak op en op dat moment wisselden de gedetineerden van activiteit. De ringen raakten vol met opgesloten mannen die van ruimte a naar ruimte b liepen. Ik, met mijn mooie jonge meisjes stond midden op het vlak. Een soort piste in een arena. Toen werden we gespot. Eerst door een paar boeven en toen door…allemaal. Binnen korte tijd steeg er een gejuich en gejoel en een gezang op waarbij horen en zien je verging. Ik zag de drie meisjes compleet in elkaar duiken. Ze waren bang…echt bang. Ze hadden nog geen idee wat ze bij een man teweeg konden brengen. Bij een opgesloten man