Tagarchief: Ajax

Arme ouders…

Ik voel ontzettend mee met de ouders van Abdelhak Nouri. Aan den lijve heb ik mogen ondervinden hoe het is om een kind te hebben waar je zo verschrikkelijk trots op bent en enorm van houdt maar met wie het niet zo goed gaat. Dat is moeilijk te verkroppen. Wat het voor die ouders nog veel moeilijker maakt is dat Nouri niet een gewoon talent was, maar een toptalent en dat men zich in het gezin Nouri, naar verluidt, in dienst had gesteld van het talent van de voetballende telg. Als dan het licht uitgaat, dan sterft er veel. Heel veel. Het valt al niet mee om een kind te verliezen maar hebben de omstandigheden ervoor gezorgd dat je eigenlijk niets anders meer hebt dan dat kind, dan is de klap des te harder.

Als je zo verdrietig bent als de ouders van voetballer Nouri, dan wil je precies weten hoe het zo heeft kunnen gebeuren en je wilt de daders en schuldigen straffen. Niet uit wraak, maar als demping van de pijn. Zelfs als je weet dat het straffen van daders geen soelaas biedt en zelfs als je weet dat als je zelf de voorkennis had gehad, je niet anders zou hebben gehandeld. Het probleem is dat de hartproblemen van Nouri al een tijd bekend waren. Dat de KNVB het wist en dat Ajax het wist en dat we er zonder meer vanuit kunnen gaan dat Abdelkader ervan wist. Zijn ouders niet. Daar zijn ze nu verbijsterd en heel erg boos over want Abdelkader was nog minderjarig.

Stel dat het allemaal anders was gelopen. Stel dat Nouri de uitslag van de keuring had gehoord en openhartig was geweest tegen zijn ouders. Wat had dat veranderd? Gewoon een gedachtenexperiment. Abdelkader komt thuis van de KNVB keuring. Hij heeft zojuist de uitslag gehoord. Een hartafwijking. Er bestaat een risico op hartfalen bij inspanning. Hoe groot is het risico, had Abdelkader gevraagd. De arts had bedenkelijk gekeken. Er zijn mensen negentig geworden met zo’n afwijking en er zijn mensen vroegtijdig aan overleden. Het risico is niet in te schatten maar het staat als een paal boven water dat er een groter risico bij hem is dan bij al zijn teamgenoten. Somber en diep teleurgesteld vertelt hij het aan zijn ouders. Zijn ouders die alles hebben opgeofferd om zijn talent te laten schitteren. Even zien ze een sombere toekomst. Zijn vader overweegt of hij toch maar niet terug zal keren in de slagerij om daar al lamsruggen klievend zijn geld te gaan verdienen. Maar nee, zo groot is het risico nou ook weer niet en bovendien, kunnen ze het Abdelkader wel aandoen om hem het voetballen te ontnemen? Hoe moeten ze dat dan doen? Elke stap die hij zet staat in het kader van voetballen. Elke gedachte gaat richting het eerste elftal van Ajax. Al zijn dromen staan in het teken van het WK-voetbal waar het talent, het ultieme talent van Nouri duidelijk wordt voor de wereld. De beste voetballer van de wereld. Ga je als ouders je zoon die droom afnemen? Nee natuurlijk niet. Ook met de kennis van de hartproblemen van hun zoon hadden ze het risico afgewogen tegen alle dromen en ambities en dan waren ze tot de conclusie gekomen dat Abdelhak gewoon had moeten door voetballen en was hem nu precies hetzelfde overkomen.

Vandaag wordt in de Volkskrant korte metten gemaakt met één van de strohalmen waar de familie zich nog aan vast hield; de ouders hadden geïnformeerd moeten zijn over de hartproblemen. Dat is niet zo. Abdelhak koos ervoor niets aan zijn ouders te vertellen en dat recht had hij. Arme ouders…

Joke van Leeuwen heeft de prijs gewonnen!

Ik moet wat teleurstellingen verwerken de laatste tijd… Eerst afgelopen zondag. Het is natuurlijk wel duidelijk hoe deze Amsterdammer denkt over voetbal. Over de eredivisie. Er leek geen vuiltje aan de lucht. Maar dat dichterbij sluipen had me wakker moeten maken. Uiteindelijk het uitgangspunt voor afgelopen zondag: Hetzelfde aantal punten, maar een beter doelsaldo. Goed, toegegeven, niet echt een solide basis. Maar zondag leek het qua tegenstander bijna zeker. Zij en wij tegen boeren, maar wij tegen de zwakste boeren. Uit Doetinchem. Een zware teleurstelling. En zij daar in Eindhoven maar feesten… terwijl wij hier gewoon naar ons werk moesten. Tsja, zo gaat dat.

Maar een teleurstelling komt nooit alleen. Connie Palmen, gisterenavond. Schrijfster van kapsones boeken. Eigenlijk nog nooit een goed boek van d’r gelezen. Nog nooit een boek waarvan ik dacht toen ik het uit had…YES! Altijd gewauwel over hoe slim ze zelf wel niet is en hoe dom de rest. Haar kapsel zit nog precies hetzelfde als toen ze nog niet met Ischa Meijer omging dertig jaar geleden, kan je nagaan. Connie Palmen. Haar roman wint de Libris literatuurprijs. En dat terwijl er minstens twee boeken sowieso boeiender zijn. Wat een teleurstelling.

Bijkomend probleem is dat ik die roman van Palmen ook nog eens moet gaan lezen. Ik ben al een poos afgehaakt bij Palmen. In haar eerste succes, De Wetten, plaatst ze zichzelf in een superieure underdogspositie door relaties aan te gaan met geleerden en gezagsdragers. Gewoon een vervelend boek om te lezen. Vervolgens heb ik ‘De vriendschap’ uitgekregen. Haar matig begaafde vriendin naast de super en heel erg hoogbegaafde schrijfster; Connie Palmen herself dus. Nee, ik ben geen fan.

Als ik het voor het zeggen had, had ik het toch nog erg moeilijk gehad. Alleen al doordat ik enkele boeken niet gelezen heb. Maar dat is een detail….

Ik zou moeten kiezen tussen ‘De Onderwaterzwemmer’ van Thomése en ‘De Onervarenen’ van Joke van Leeuwen. Ik denk dat ik uiteindelijk voor de laatste roman had gekozen. Joke van Leeuwen weet de spanningsboog over de hele roman erg hoog te houden terwijl de boog in Thomése zijn roman wat inzakt na het ijzersterke begin. Maar beide romans zijn uitzonderlijk goed.

Het taalgebruik van Joke van Leeuwen heeft mij gecharmeerd. Je kan moeilijk ontdekken waar hem dat nou precies in zit. Wat zij schrijft is zo helder. Ik heb dat geweten aan het feit dat ze ook kinderboekenschrijfster is. Je kunt wat ze schrijft, gewoon niet verkeerd begrijpen. Tot nog toe heb ik alleen historische romans van haar gelezen. Het probleem van een historische roman is dat je met de ogen van nu meeloopt in een andere tijd. Gevoelens van toen en nu zijn gelijk, maar het handelen naar aanleiding van die gevoelens compleet verschillend. Dat veroorzaakt spanning bij de lezer. Vrouwen die het écht beter weten, nemen juist niet het heft in handen, want zo ging dat in het verleden. Echt heel boeiend!

Wat mij betreft heeft Joke van Leeuwen de prijs gewonnen. Ajax niet…want dan hadden ze maar wel moeten winnen…van die boeren.

Ajaxfan

Vandaag gelukkig ook wat belangrijks in de krant: Sytze de Boer roept de leden van Ajax op om vanavond, tijdens de ledenvergadering, massaal te kiezen voor Johan Cruijff. Ik vraag me meteen af: Achter wat van Johan Cruijff moet Ajax zich scharen. Volgens mij heeft Ajax al grotendeels gedaan wat Cruijff wilde, namelijk Ajax laten besturen door (oud-)voetballers. Alleen Wim Jonk werd weggestuurd. Ik weet niet waarom Jonk het veld moest ruimen. Zou best kunnen dat de man gewoon een slechte trainer was. Wim Jonk wordt door Cruijff op handen gedragen en zie daar het conflict. Cruijff houdt van zijn vrienden en laat ze niet vallen. Maar…is Cruijff alleen-zalig-makend?

Merkwaardig genoeg wordt door de Cruijff adepten vergeten dat Ajax nog een tweede bloeitijd heeft meegemaakt; onder Louis van Gaal. Mijn (volwassen) kinderen hebben meer met de gouden generatie en Van Gaal dan met de generatie Cruijff. Van Gaal en Cruijff, dat botert niet. Eigenlijk op geen enkel vlak. Van Gaal laat Ajax, Ajax. Ze mogen het daar zelf uitzoeken. Dat is vaak heel goed gegaan, maar vaker wat minder. Wat wel opvalt is dat Ajax lijkt te bloeien als er een Van Praag voorzitter is. Dus geen voetballers in de top van het bestuur, maar zakenmannen. Preciezer… Van-Praag-zakenmannen. Misschien moeten de Ajaxleden op zoek naar de Van-Praag-magie.

In Barcelona zou men Cruijff wél omarmen, dat in tegenstelling tot Ajax, betoogt De Boer. Het gevolg: Barcelona is al jarenlang de beste club van Europa. Klopt deze redenering? Lijkt me niet. Sytze de Boer laat wel heel veel andere zaken buiten beschouwing. Laat ik eens met het grootste verschil tussen Ajax en Barcelona komen; Budget. Wat beïnvloedt de resultaten van een club meer: budget of voetbalstijl. Zet Messi op nummer 9 en je bent veel huidige ajacieden vergeten… Tuurlijk is speelstijl een niet onbelangrijk item op de weg naar succes. Maar allesoverheersend?

Laat die Ajax-leden maar een wijze beslissing nemen met z’n allen. Bedenk wel dat als je voor Cruijff kiest, dat je kiest voor iemand die nooit verantwoordelijkheid neemt. Hij weet alles het beste, maar zelf verantwoordelijkheid nemen, dat doet hij niet. Bovendien is hij ziek. Daaruit blijkt dat hij en zijn spelstijl niet het eeuwige leven hebben.

Op de één of andere manier ben ik een beetje klaar met Johan Cruijff. Zijn successen met Ajax vierde hij zo’n vijfenveertig jaar geleden. Je krijgt een verdraaide nek van het omkijken als je Cruijff blijft volgen.

Sorry Sytze…ik heb eigenlijk geen enkel verstand van voetbal. Ik speel het niet en ik zit nooit op de tribune. Ik zou gewoon mijn mond moeten houden. Maar: “Als je niet scoort dan ken je niet winnen,” zal ik maar zeggen. Ook al heb ik geen verstand van voetbal…Ik ben wel Ajaxfan. Zo, die zit!