Mijn prille zangkoor carrière beleefde gisteren  een hoogtepunt. We gingen zingen in een ruimte waarvan je weet dat het wel heel erg moeilijk wordt om op enig niveau een uitvoering te geven. Deden we Karl Jenkins niet te kort door hier zijn Mass for Peace uit te voeren? Het voelde als tegen de storm in fietsen; uiteindelijk kom je er wel, maar het is een uitputtingsslag en je doet er wat langer over dan gepland. Gisteren stonden we boven de Hema in de stationshal van het Centraal Station van Utrecht de mis van Jenkins uit te voeren. Vooraf was ik best nerveus en achteraf stel ik de vraag of we het wel hadden moeten doen en of we ons niet beter tot uitvoeringen in kerken en concertzalen hadden kunnen beperken. Geliefde J., die de uitvoering bijwoonde, vertelde dat we alleen goed waren te horen in de delen dat zowel koor en orkest voluit gingen. Dat voelde voor mij wel een beetje als schok omdat het merendeel van de delen uit schurende contemplatieve muziek bestaat die de ellende van oorlog, dood en verderf en het verdriet over verlies probeert te verklanken en daarin speelt en zingt het koor niet voluit. Mijn fantastisch zingende zanglerares Alexandra Anisimowicz was tijdens haar optreden nauwelijks te horen in die grote en rumoerige stationshal, vertelde geliefde J.; dat doet me wel een beetje pijn.

Waar ik zenuwachtig over was, betrof het tweede deel van Jenkins’ mis. Dat deel bestaat uit een Islamitische oproep tot gebed en de Islam in de openbate ruimte is door lieden die daar politiek gewin uit halen, tot een gevoelige zaak gemaakt. Er gingen in het koor verhalen rond van verstoorde uitvoeringen. Uitvoeringen waar de emoties hoog opliepen en in zo’n enorme stationshal waar Jan en Alleman rondloopt maar ook -hangt, voelde ik me kwetsbaar. Ik heb een hekel aan geweld, op wat voor manier dan ook; ik ben er bang voor. Terwijl ik best van een stevige discussie houd. Jenkins verwerkte elementen uit verschillende culturen in zijn mis om zijn oproep tot vrede zo breed mogelijk te laten klinken. En laten we wel wezen, op dit moment in de wereldgeschiedenis, is een oproep tot vrede hard nodig hoewel die oproep, vrees ik, nogal op dovemans oren stuit. Die oproep tot gebed – zo verschrikkelijk mooi en gevoelig gedaan door Odai Alhayek – viel in die grote hal weg tegen het geluid van de honderden die hun trein wilden halen. Dat vond ik toch ook wel weer jammer.

Al met al was het een mooie uitdaging om te zingen in de stationshal van Utrecht, maar het had ook wel heel erg veel beperkingen. Laten we hopen dat het flardje van het gebed voor wereldwijde vrede met elke reiziger die door het station liep meegenomen werd opdat het zich over alle winstreken verspreiden mag. Dan is mijn stress vooraf niet voor niets geweest. Ondanks alles was het – wat het koor en orkest betreft – de beste uitvoering tot nog toe. Aanstaande zaterdag vlam ik voor het laatst in de kerk van Loenen. Ik verheug me op die prachtige solo’s van Alexandra en de oproep van Odai. De uitvoering op 20 juni in Weesp ben ik er niet bij zijn.