Tagarchief: Zembla

Ouders vals beschuldigd?

Eergisteren keek ik naar de uitzending van Zembla over verdachte ouders. Ouders van doodzieke kinderen die ervan beschuldigd worden dat ze hun kinderen zieker maken; dat ze willens en wetens hun kinderen stoffen toedienen om ze nog zieker te maken dan ze al zijn. Ouders zouden aan een psychische aandoening leiden die Munchausen by Proxy heet. Zembla bracht me behoorlijk in verwarring omdat de uitgezonden reportage onomwonden partij kiest voor de ouders en de tegenpartij niet voor de camera verschijnt. Ik zag ouders aan het woord die beschuldigd worden en ik kan me daar geen voorstelling van maken. Ouders die zeer begaan zijn met hun doodzieke kind en er alles voor over hebben om hun kind beter te krijgen. Dat zag ik. Vooral de moeders zagen er zó onschuldig uit, dat ik geen moment aan hun woorden twijfelde. Maar wie ben ik?

Zonder in te gaan op de ouders die in Zembla aan het woord kwamen, is het natuurlijk wel zo dat één van de kenmerken van Munchausen by Proxy is, dat ouders die hier aan lijden iedereen weten te misleiden. Ook mij. Daar moet je je van bewust zijn bij het maken van zo’n documentaire. Om voor zichzelf heel veel aandacht te krijgen maken lijders aan Munchausen by Proxy hun kinderen ziek. Ze dwepen haast met de ziekte van hun kinderen. Vaak kunnen artsen geen oorzaken vinden maar zien ze wel dat het betreffende kind met de week slechter wordt. We weten, en Zembla weet dat ook, dat die afgrijselijke stoornis wel degelijk bij ouders voorkomt.

Stichting ‘Veilig Thuis’ onderzoekt meldingen van kindermishandeling.  Ze zegt gespecialiseerd te zijn in het diagnosticeren van de aandoening Munchausen by Proxy . Ze beweren dat ze de laatste tijd veel succes behalen gezien het stijgende aantal kinderen dat gered wordt van hun ziekmakende ouders. Omdat kinderen dan bij hun ouders worden weggehaald, is dat voor ouder en kind traumatisch.  Maar als ouders erop uit zijn om hun kind doodziek te maken, is dat wel de enige juiste weg.

Mijn vraag is: Stelt de stichting ‘Veilig Thuis’ wel de juiste diagnose?

Om aan te tonen hoe verschrikkelijk fout de stichting ‘Veilig thuis’ bezig was, vroeg men vooral advies aan mensen die gespecialiseerd zijn in het strafrecht. Aan hen werd niet de vraag gesteld of de diagnose juist was, maar of de diagnose bewezenverklaard kon worden. Bewezenverklaard is een juridisch kwalificatie, niet een medische. Daar zat nou juist de kneep; een arts hoeft niets te bewijzen; een arts moet een diagnose onderbouwen. Natuurlijk overlappen ‘onderbouwen’ en ‘bewijzen’ elkaar, maar toch is een diagnose stellen iets heel anders dan iets bewijzen. Dat vond ik de zwakte van het Zembla verhaal. Toch moeten de artsen van ‘Veilig thuis’ zich wel degelijk iets gelegen laten liggen aan de uitspraken van de rechtsgeleerden die aan het woord kwamen want een diagnose stellen betekent wel degelijk met een open blik kijken en heel erg open staan voor signalen die jouw diagnose onderuithalen. Dat leek te missen bij de artsen van ‘Veilig thuis’. Aan de andere kant kon en wilde de stichting niet in de documentaire aan het woord komen en hoorden we de argumenten niet die zij als doorslaggevend hadden gezien.

De ouders uit de hebben me wel van hun onschuld overtuigd…maar dat zegt dus helemaal niet.

Vrouwen hebben niets te verliezen dan hun ketenen!

Eergisteren, werd Marx’ stelling dat godsdienst opium voor het volk is, bevestigd. Op de televisie, deze keer. Tijdens het programma Zembla van 22 november, zond men een documentaire uit die alles wat ik al dacht, bevestigde. Ik ben geen gelukkige gelijkhebber, maar het is toch zo. Godsdienst zorgt ervoor dat mensen niet voor hun rechten opkomen en hun persoonlijke ontwikkeling staken. Godsdienst zorgt ervoor dat emancipatie in de kiem gesmoord wordt. Godsdienst zorgt ervoor dat mensen dommer blijven dan ze zijn. Godsdienst houdt de bestaande verhoudingen in stand terwijl ze, ook in onze tijd, flink veranderd zouden moeten worden.

De documentaire ging erover of moskeeën en imams zich aan de Deense wet hielden. Daarom werden eerst bestuursleden van de moskee geïnterviewd en daarna werd met een verborgen camera onderzocht in hoeverre het woord van de moskeebestuurder (‘natuurlijk houden wij ons aan de wet’) klopte met wat de imam van de moskee verkondigde.

Met een verborgen camera in haar handtas ging de vrouw de moskee binnen en filmde daar wat er gebeurde. De vrouw ging advies vragen bij de imam. Ze vertelde dat ze thuis ruzie hadden. Een slecht huwelijk hadden. Haar man sloeg haar tijdens die ruzies. Daarom wilde ze niets meer van hem weten. Ze wilde al helemaal geen seks meer met hem. Omdat de man zo ontevreden was, had hij besloten om een tweede vrouw te nemen. Daarom wilde ze scheiden van haar man. Mocht dat? Het antwoord van de imam was voorspelbaar: Ze moest terug naar haar man en ‘geduld’ met hem hebben. Seks weigeren was uit den boze en als hij een extra vrouw wilde, dan was dat zijn goed recht. Kortom: Schik je in je onderdanige positie en laat met je sollen; je hebt geen rechten en je mag niets.

In onze moderne tijd kan er geen verschil meer zijn tussen de rechten van mannen en vrouwen. Onze westerse samenleving zou niet ver komen als vrouwen stelselmatig achtergesteld werden ten opzichte van mannen. De maatschappij heeft de talenten van iedereen nodig. Iedereen brengt de samenleving verder. Dat proces van participatie van iedereen is hier in het westen lang geleden ingezet en kan niet omgekeerd worden zonder dat alles daar verschrikkelijk onder lijdt. We kunnen en we mogen niet terug.
In landen hier ver vandaan, waar die participatie van iedereen nog niet zover gevorderd is, zie je dan ook dat met jaloezie naar het westen gekeken wordt. We zijn steenrijk geworden. De straten lijken geplaveid met goud. Dat heeft, onder anderen, te maken met de plaats die vrouwen hier in de samenleving innemen. Onze maatschappij vaart wel bij het inzetten van de talenten van iedereen. Vrouwen en mannen zijn in alles gelijkwaardig aan de man en als dat, voor sommige aspecten, nog niet helemaal het geval is, dan is de beweging al wel duidelijk.

Eigenlijk had het voorspelbare antwoord van de imams niet eens uitgezonden hoeven worden; het was iedereen duidelijk dat zij alles tegenhouden wat de maatschappij, en de vrouwen, verder zou kunnen brengen. We moeten ons afkeren van mensen die godsdienst verkondigen, van imams en predikers en we moeten ons richten op de vrouwen die zich zo gedwee laten adviseren door hun godsdienst. We moeten vrouwen ervan overtuigen dat ze niets te verliezen hebben dat hun ketenen; de ketenen van de Godsdienst; de ketenen van de imam! Vrouwen bevrijdt jezelf!