Tagarchief: YouTube

Anne Reburn op Youtube

Ik vertelde al dat ik een YouTube addict ben. Het blijkt dat ik daarmee perfect pas in de trend naar minder tv-kijken en meer zelf bepalen waar je naar kijkt. Kinderen en jongeren van nu kijken nauwelijks meer televisie want waarom zou je op opoe televisie wachten terwijl alles zo’n beetje online en op welk moment het jou ook uitkomt, beschikbaar is? Zo zie je maar…ik ben heel erg bij de tijd met mijn liefde voor YouTube. Nou ja, laat ik eerlijk zijn…vaak heb ik naast YouTube ook nog de tv-app aanstaan. Mocht het op mijn rechter tv-monitor interessant zijn, dan schakel ik even qua geluid over van YouTube naar de tv. Nog een klein beetje van de oude stempel dus met mijn twee monitoren op mijn bureau.

In het arsenaal van YouTube vind ik dagelijks nieuwe dingen. Soms, als iets me erg bevalt dan blijf ik een dagje langer hangen en soms wel eens een week en soms nog langer. Een van zo’n YouTube sterretje waar ik wat langer bij ben blijven hangen is de Amerikaanse Anne Reburn. Ze heeft een heerlijke stem en is beremuzikaal. Daarnaast ook nog origineel in de uitvoering. Ze zingt vooral liedjes en hits van anderen en begeleidt zichzelf daarbij op piano, gitaar, basgitaar en handslaginstrumentjes (tamboerijn bijvoorbeeld.). Bijna alles brengt ze tegelijkertijd gefragmenteerd beeld.

Anna Reburn is ook nog eens een meid waar je als man graag naar kijkt. Geen wonder dus dat deze jongen al geruime tijd aan haar muzikale lippen hangt. En…je kan je lol op want, zo vertelt ze, ze streeft ernaar om elke veertien dagen een nieuw liedje op YouTube te zetten. Het vroegste liedje dat ik kon vinden werd in 2016 geüpload. Wil je al haar nummers zien en horen, dan ben je best wel even bezig.

Hoogtepunten van Anne Reburn:

I put a spell on you’. Ik kende het alleen van Creedense Clearwater Revival die versie moet het hebben van het rauwe stemgeluid van John Fogerty en zijn snerpende gitaarsolo. Bij Anne Reburn geen gitaarsolo maar een zoetgevooisde stem en in mimiek en wijze van zingen een duidelijke interpretatie van de tekst. Ik moet zeggen dat dat het lied wel een heel bijzondere dimensie geeft. En dan dat knappe smoeltje erbij…

California dreaming’. Bij haar uitvoering van het nummer, zie ik meer een interpretatie van de tijd waarin het nummer ontstond. Weliswaar heeft Reburn geen bloemen in d’r haar, maar toch verwijst ze subtiel naar de bloemenkinderen en vrijheid blijheid.

How deep is your love’ van de Bee Gees. Heel erg sterk vind ik haar vertolking. Dat is dan ook een van de latere nummers die ze opgenomen heeft.

I Love You van Woodkid ; Een lied waar ik lang naar geluisterd heb is. Echt heel fijntjes gezongen. De begeleiding met piano gaat helaas een beetje stuk. Met een elektrische piano mis je de subtiliteit van een echte piano. Geen verschil tussen dunnetjes aanslaan of vet aanslaan, geen hard en zacht. Jammer. Met een betere pianobegeleiding was het nummer heel erg ver uitgestegen boven het niveau van de originele uitvoering.

Op haar patreon pagina vraagt ze zich af waar ze het geschonken geld aan zal besteden. Een echte piano staat er niet op… Ben ik mecenas geworden van Anne Reburn? Ik heb het overwogen, maar nee. Ik ben nu weer andere talenten op het spoor. Russische meisjes die in Russische close harmony samen zingen.

I love YouTube!

YouTube junk

Gezien mijn pa – noem iets en hij was eraan verslaafd – ben ik genetisch belast. Gelukkig is mijn verslaving niet zo slopend als die van mijn vroeg gestorven pa; mijn verslaving pleegt geen roofbouw op mijn, of andermans, lichaam en leven. Gelukkig maar. Mij kost mijn verslaving alleen maar tijd. En eigenlijk vind ik de tijd die ik aan mijn verslaving besteed, nuttig. Ontspannend. Ik ben gewoon heel gelukkig met mijn verslaving. Ik ben namelijk verslaafd aan YouTube. Grote delen van mijn avond zit ik te kijken naar filmpjes die andere mensen, waar ook ter wereld, gepost hebben en ik geniet ervan. De onderwerpen komen in golven. Het ligt er een beetje aan wat je de laatste keer gezocht hebt en wat je als laatste gezien hebt.

In de loop der tijden heb ik slagers in alle soorten en maten aan het werk gezien. Zag ik hoe vlijmscherpe messen zich een weg zochten langs de ribben van een dood dier. Ik heb alle mogelijke gebak en taarten zien bakken en decoreren. Ik heb kunstig snoep zien maken; zuurtjes met het koppetje van een pandabeertje in het midden, bijvoorbeeld. Ik heb gezien hoe een gitaar en een viool gebouwd werd. Een revolver die mogelijk nog van Clint Eastwood in ‘The Good, the Bad and the Ugly geweest moet zijn, maar dan in het echt, die heb ik gerestaureerd zien worden tot hij weer leek op het ding dat ‘Blondy’ zo snel uit zijn holster kon trekken. Ik heb prachtige opera-aria’s gezien en diverse uitvoeringen met elkaar vergeleken. Ik durf zonder meer te zeggen dat ik een absolute kenner ben van Richard Strauss’ laatste Letzte Lied Abendrot, want ik heb alle mogelijke uitvoeringen naast elkaar gelegd. Alle tempi met elkaar bestudeerd.  Ik heb de mooiste objecten zien ontstaan in de Youtube handen van verschrikkelijk handige en artistieke mannen aan de draaibank. Kortom…mijn verslaving is helemaal zo gek nog niet.

Zweedse tieners met gouden keeltjes...

De laatste tijd kwam ik op het idee om popmuziek waar ik vroeger veel om gaf, opnieuw te gaan herontdekken. Aanvankelijk viel deze zoektocht een beetje tegen; datgene wat ik er destijds in hoorde, dat bleek helemaal weg of lang niet zo lekker als het toen klonk. Op een goed moment kwam ik op het idee om van liedjes die wel zo ongeveer een beetje overeind waren gebleven het woord ‘cover’ in te typen. Dat bracht mij bij ongekend talent. Bij Johanna en Klara Söderberg uit Stockholm. Die twee meiden bleken in staat om de originele song in de schaduw van hun cover te zetten. Heel bijzonder. En omdat ze nu nog maar best jong zijn en Youtube dus al bestond in de tijd dat ze tienertjes waren en omdat ze toen al hadden ontdekt hoe lekker ze konden zingen, vindt je filmpjes van het duo toen ze nog vrolijke middelbare scholieren waren. Tegen de achtergrond van de bossen rondom Stockholm zingen ze de sterren van de hemel.

Volwassen geworden…maar nog steeds met een gouden keel!

Ze blijken er een handje naar te hebben om, nu ze volwassen zijn en zichzelf First Aid Kit noemen, om de moeilijkere, niet zo lekker klinkende nummers van grote sterren uit het verleden nieuw leven in te blazen. Wat mij opvalt is dat ze in de tekst en de muziek zoeken naar de bedoeling van de oorspronkelijke ster en de song vervolgens vervolmaken tot een absoluut hoogtepunt. Bij de uitreiking in Zweden van een prestigieuze prijs voor popmuziek aan Patti Smith, vertolkte ze het liet ‘Dancing Barefoot’. Wat Patti Smith probeerde met dat lied, voeren die meiden uit; ze laten het lied ontploffen. Op een fantastische manier. Een ander lied waar ik echt wel van onder de indruk ben is ‘Running up that hill’ van Kate Bush. Ze weten het te vormen tot een heerlijk lied terwijl het toch vrij moeilijke kost is wat Kate Bush laat horen.

Ik ben wel blij met mijn verslaving. Voorlopig blijf ik helemaal verknocht aan Youtube!

Lichaamshouding en psychische gesteldheid

Geen wetenschap waar de fraude zo op de loer ligt als de sociale psychologie. Soms lijkt het alsof je alles kunt bewijzen en dan weer helemaal niets. Vegetariërs zijn minder agressief dan vleeseters, bijvoorbeeld, of…als je een pen tussen je tanden klemt – en je gezicht dus wat kenmerken van een glimlach vertoond – dan zou je je automatisch beter gaan voelen. Dat laatste leek eerst bewezen, maar andere onderzoekers die het experiment overdeden, zagen geen significante verschillen met mensen zonder een pen tussen hun tanden. Het leek me al een broodje aap en  toen werd het bevestigd. Toch denk ik dat er vaak een relatie is tussen lichaamshouding en psychische gesteldheid. Als de resultaten van dergelijk onderzoek  specifiek zijn en meetbaar. Losse gevoelens zijn dat doorgaans niet. Jij voelt per slot van rekening niet wat ik voel en over de gevoelens van een ander kan je maar heel weinig zeggen.

Gisteren bekeek ik op YouTube de TED-talk van Amy Cuddy. Zij vertelt over (haar?) onderzoek naar het effect van lichaamshouding op de psychische gesteldheid van mensen. Ze constateerde dat sommige studenten breeduit zaten en zich groot maakten en dat ze alleen daardoor al veel zekerder overkwamen. Als zij hun vinger opstaken om iets te zeggen dan kan je haast niet om die vinger heen. Groot, sterk, dominant, zeker van zichzelf. Ze mogen en willen gezien worden. Daartegenover zag ze studenten die weinig plaats innamen. Als zij hun vinger opstaken reikte die nauwelijks boven hun hoofd. Als docent heb je de neiging om die mensen maar geen beurt te geven, niet in het zonnetje te zetten en nauwelijks aandacht aan ze te besteden. Ze tonen bang, verlegen en onzeker. Hun lichaamshouding verraad een psychische toestand die meetbaar blijkt. Meet je de aanwezige hoeveelheid cortisol in het bloed, dan kan je een uitspraak doen over de stress die een persoon voelt. Meet je het testosteron dan kan je iets zeggen over hoe zeker iemand zich voelt. Bij de mensen die zich groot maakten bleek het cortisol gehalte laag te zijn en het testosteron percentage relatief hoog. Bij de mensen die zich klein maakten lagen deze percentages precies andersom. Mensen die zich klein maken zijn vaak fijne, aardige mensen die rekening houden met anderen en die een ander niet graag kwetsen of pijn doen…vaak vrouwen, maar ook veel mannen. De opgeblazen kikkertjes daarentegen, brengen het al snel tot managers waarbij het ze aan hun reet zal roesten hoeveel leed ze veroorzaken bij het najagen van hun carrière. Ze veroveren en laten het daarna achter zich. Ja inderdaad; vaak mannen. Maar tegenwoordig herken ik ook wel veel vrouwen die aan dit macho-syndroom lijden.

Vraag is nu of je van een bescheiden lieverdje een opgeblazen kikkertje kan maken. Want Opgeblazen kikkertjes worden weliswaar als mensen minder gewaardeerd, maar in werksituaties spelen ze de eerste viool. Wil je dus carrière maken dan moet je je wel ietsje groter maken dan het bescheiden lieverdje dat je eigenlijk bent. Uit meetresultaten blijkt dat als je je als ineengedoken zachtaardigerd groot maakt (onderuitgezakt, benen wijd, je ene arm op de stoelleuning naast je en de andere in de lucht), je je meetbaar ook anders voelt: De cortisolspiegel daalt terwijl het testosteron stijgt. Daardoor wordt je eventjes een iets minder gewaardeerd mens, maar krijg je wel wat voor elkaar. Helaas heb je doorgaans absoluut niet door hoe je je gedraagt want je bent wie je bent.

Een leuke TED talk, zeker de moeite waard!