Tagarchief: wurgpolissen

Het leven is te mooi!

Op mijn bureau ligt ‘Business Analysis; third edition’. Ik heb het via Internet besteld. Tweedehands, want ik wilde de kosten beperkt houden. Toen het binnen was en ik het uit de gewatteerde envelop had gehaald, wist ik het al: Dit boek gaat een tijdje op mijn bureau liggen. In die tijd maakt het me bijzonder somber. Het eind van het liedje is dat ik het in de kast stop. Ongelezen. En met het verdwijnen van dit boek van mijn bureau, keert mijn levensvreugde terug; wat de consequenties ook zijn. Maar zover is het nog lang niet, helaas. Naast mijn toetsenbord walmt het boek haar ongeëvenaarde saaiheid.

2016-10-30-08-01-04

Laat ik het beestje maar bij zijn naam noemen: Bij mijn werkgever is het kommer en kwel. De financiële sector. Jarenlang was in deze sector de sky the limit. Er werden kapitalen verdiend. Over de ruggen van argeloze mensen en een argeloze overheid heen. Daar is met straffe hand een einde aan gemaakt. Nu mag er in de financiële sector eigenlijk helemaal niets meer verdiend worden. Ook niet goed, maar draai de publieke opinie maar eens om. Men blijft het idee houden dat het grote geld in de financiële sector zit. Misschien denk ik het zelf ook nog wel. Voel ik het nog…

Ik ben bij een bedrijf in de financiële sector gaan werken omdat ik een rijke werkgever wilde. Ik hoopte de overstap te maken naar baden in weelde. Bij mijn vorige werkgever had ik zo’n beetje alles meegemaakt wat je als werknemer kunt meemaken in het bedrijfsleven (lelijk woord!). We waren juichend eerste; de absolute marktleider. Vandaar zakten we af naar tweede speler op de markt. Daarna gingen we pardoes failliet. Vervolgens een doorstart bij een grotere broer en uiteindelijk trok grotere broer de stekker eruit. Dat was allemaal niet fraai en kostte ons veel kopzorgen. Bovendien zat ik voor die werkgever veel in de auto; hij zat nogal een eind van Amsterdam vandaan.

Daarom dus de financiële sector. Rijk en lekker dicht bij huis. De kopzorgen waren er net zo goed, maar dan anders. Morele kopzorgen. Ik hou niet van bedrijven die winst maken over de rug van argeloze, hoewel op geld beluste, mensen heen. Het eerste waar ik mee geconfronteerd werd waren de wurgpolissen. Door een tegenvallende beurs moesten mensen eindeloos meer betalen voor hun kapitaalverdubbelingspolis dan ze er ooit voor terug zouden krijgen. Dat terwijl de provisie en de kosten rijkelijk in de zakken van de tussenpersoon en de verzekeraar vloeide. Dat voelde niet goed, en het was niet goed.

Door al dat stevige aanpakken van de sector zijn de inkomsten dramatisch gedaald en is binnen de sector ‘kostenbesparing’ het mantra geworden. Kostenbesparing = ‘mensen ontslaan’. Daarvoor halen ze alles uit de kast. Wie het examen ‘Business Analysis; third edition’ niet gehaald heeft, kan het wel vergeten. Vandaar dat er een dreigend boek op mijn bureau ligt. Naast mijn toetsenbord. Zo verschrikkelijk saai! Als ik het boek zie dan daalt de somberheid op mij neer. Ik ga het niet lezen. Waarschijnlijk. Ik zou niet weten hoe. Het leven is te mooi voor ‘Business Analysis; third edition’. Echt te mooi!

Homme fatale

In de literatuur is het thema van de femme fatale eeuwenlang erg populair geweest. Misschien nog steeds wel een beetje. Een goed functionerende man (huisje, boompje, beestje, vrouwtje) komt onder invloed van een zeer begerenswaardige vrouw. Ze ontneemt hem alles en uiteindelijk eindigt hij in de goot. Met niets. Langzamerhand begin ik mezelf te zien als homme fatale. Een homme fataal voor bedrijven.

Ongeveer veertien jaar geleden zocht ik een nieuwe baan. Gelukkig was het voor mij niet moeilijk om vacatures te vinden. Ik kon zelfs selecteren op branches waar ik iets mee had. Onderwijs bijvoorbeeld. Zo kwam ik te zitten tegenover een paar mensen van een bedrijf dat software bouwde voor het voortgezet onderwijs. Mijn latere manager vertelde me over zijn bedrijf. Ze waren onderdeel geweest van CMG maar nu zelfstandig. Marktleider in VO software.  De concurrentie? Lachwekkend. De ene kon nauwelijks zijn broek op houden en de ander was niets, had niets en zou nooit wat worden. Voldaan leunde mijn toekomstige manager achterover.

Maar zodra ik in dienst kwam, werd dat bedrijf waarvan mijn manager had gezegd dat het niets was, niets had en nooit wat zou worden, dus wel wat. Met mijn aanstelling begon gelijk het gevecht om het bestaan. Hoe we ook ons best deden. Mijn bedrijf werd van marktleider, goede tweede in de branche. Van goede tweede werden we de zwakke broeder en toen ging het bedrijf failliet en kwam er een doorstart. Toen werden we zwaar gesubsidieerd door het moederbedrijf en uiteindelijk hielden ze ermee op.

En toen dacht ik: Nooit meer solliciteren bij een armoedzaaier. Wel bij Delta Lloyd dus. Niet direct een branche waar ik erg warm van werd. Laat ik daar maar eerlijk over zijn. In het begin had ik het gevoel dat alle wurg- en woekerpolissen op mijn schouders drukten; dat ik een lekker leventje leidde doordat mijn werkgever arme mensen een poot uitdraaiden. Ik werkte toch bij dat bedrijf…Ik was toch dat bedrijf…schuld…SCHULD!!!! Maar aan de andere kant werd ik door mijn collega’s warm binnengehaald. Allemaal heel complexe materie en dat maakte het toch wel weer erg leuk. Maar geloof het of niet, ik bleek een slechte invloed uit te oefenen op dat verzekeringsbedrijf.

Ik was betrokken bij zo’n beetje alle projecten waar iets van dat geschonden imago van de woeker- en wurgpolissen werd hersteld. Metamorfose heette die projecten. Metamorfose? De metamorfose van geldwolf naar verstandig spaarvarken…zoiets stelde ik me daarbij voor. Een metamorfose die Delta Lloyd zich voor zichzelf had voorgesteld, vermoed ik. Ik heb de kapitalen gezien die Delta Lloyd moest betalen. In totaal enorme bedragen. Maar ik wist ook dat het nooit genoeg zou zijn omdat het individu per polis een schijntje kreeg ten opzichte van alle roering in de media. En Delta Lloyd ging bezuinigen…en kosten naar beneden brengen…en bezuinigen…en de kosten naar beneden brengen…

En zo zakte ook Delta Loyd af. Homme fatale. Wie had dat ooit gedacht… Wie gaat de resten opkopen van het zo bloeiende bedrijf dat ik destijds binnenstapte? Enne…Waar zal ik nu eens gaan solliciteren?