Tagarchief: W.F.Hermans

Lees-dip

Ik lees niet meer. Verschrikkelijk. Ik kan me nauwelijks meer concentreren op een boek. Tot voor kort dacht ik dat het aan de boeken lag, maar nu begin ik er anders over te denken: Het ligt aan mij. Ik heb inmiddels vier boeken gekocht en heb in alle vier tot bladzijde vijftig gelezen. En toen was ik de draad kwijt. Rampzalig! Sinds de vakantie. Toen las ik nog volop. Daarna is mijn leeswereld ingestort. Het moet dus wel met de vakantie te maken hebben.

Ik kan me van vorig jaar, na de vakantie, ook een enorme dip herinneren. Die was toen te verklaren. We hadden onze tent opgezet in Lorch. Op een heerlijke camping langs de Rijn. Zonder meer het meest romantische stukje Rijn dat er bestaat. Slingerend vindt ze haar weg door de bergen en bij elke bocht een kasteel hoog op de rotsen. Kleine plaatsjes langs de oever waar de grote romantische dichters en componisten hebben rondgedoold. Het weer was fantastisch. Behoorlijk warm, maar niet zo warm dat je niets meer kon doen. We vierden ons laatste stukje vakantie. In tegenstelling tot menig jaar daarvoor probeerde ik de tijd niet stil te zetten om de vakantie te rekken. Het einde van de vakantie zag ik met vertrouwen tegemoet. Ik had een leuke baan en ik verheugde me er weer op terwijl ik tegelijkertijd zat te genieten van het laatste stukje vakantie. (Wat ik toen niet wist was dat psychopatische manager S. op dat moment rampspoed voorbereidde die mij compleet onderuit zou halen. Gelukkig wist ik dat niet. Daardoor was die vakantie echt een gelukkige vakantie)

Daar in Lorch las ik de roman ‘Het woud der verwachting’ van Hella S. Haasse. Een hele oude roman. Geschreven in een tijd dat ik nog niet geboren was. Een hele erge dikke roman ook. Die roman greep mij aan. Laat ik het maar zeggen waar het op staat; die roman greep me bij de strot. Ik las en ik las. Ik besefte dat ik één van de hoogtepunten uit de Nederlandse literatuur zat te lezen. Onbegrijpelijk dat Hella S. Haasse niet steeds in het rijtje van de grote drie werd genoemd. Grote drie…aan me neus. Die bestaan natuurlijk helemaal niet. Van Gerard Reve en Harry Mulisch zal niet veel overblijven na verloop van tijd. ‘De avonden’, misschien, of ‘De ontdekking van de hemel’. Van Hermans allicht wat meer. Maar waarom zit Jan Wolkers er niet bij? ‘Turks Fruit’ zal nog wel een tijd gelezen worden ook al heb ik een soort demasqué ervaren. En Hugo Claus…’Vrijdag’, een van de mooiste toneelstukken ooit geschreven. En niet te vergeten Hella S. Haasse. Van de generatie die de oorlog bewust heeft meegemaakt zijn dat toch echt wel de groten. Maar ook ik dreig Hella S. Haasse makkelijk te vergeten. Maar die roman ‘Het woud der verwachtingen’ vond ik fantastisch. Ik was er compleet stil van toen ik het uit had.

Thuisgekomen wilde ik de draad weer oppakken, maar elke roman die ik ter hand nam stond in de schaduw van Hella Haasse d’r roman. Niets kon me meer boeien. Nadat manager S. me in een diep dal gooide waar ik maar moeilijk uitkwam, begon ik weer te lezen. Daarom begrijp ik mijn lees-dip van nu niet. Ik heb geen boek gelezen waar ik heel erg door geraakt werd. Veel matige romans. Manager S. lijkt, godzijdank, door zijn hoeven gezakt en maakt de pleiterik naar Zwolle. Waar heb ik dan last van?

Pleur op!

Het is nog maar kortgeleden dat er elke ochtend een meisje of vier, strak in het gelid, opgesteld stond op de brug over de Egelantiersgracht naar het Amstelveld. Vier, soms drie en soms vijf meiden; ongeveer op dezelfde manier aangekleed. Met in ieder geval eenzelfde kleur jurk aan en een t-shirt met iets erop. Letters. Ik heb niet gelezen wat er over hun boezem stond geschreven op dat shirtje; ik wilde er zo min mogelijk aandacht aan geven. Ze keken vreemd onderdanig naar enkele andere meiden. Niet in de clubkleuren. Gewoon aangekleed. Deze meiden deelden de lakens uit. Ik zag toekomstige leden van het studentencorps in het gelid staan, schatte ik zo in. Om bij zo’n club te kunnen moet je eerst diep door het stof.  Moet je je onderwerpen aan de psychopathische luimen van medestudenten. Moet je soms onnadenkend en stom gedrag over je heen laten komen van mensen die eigenlijk te dom zijn om straks in de maatschappij iets te kunnen betekenen.

De Kerkstraat in Amsterdam heeft een hoog studentenvereniging gehalte. Want fiets je even door, dan zie je daar de jochies met colbertjes en stropdasjes lamlendig tegen elkaar hangen. Niet ’s ochtends, maar vooral als ik weer huiswaarts keer. Jiskefet en hun lullo’s in het echt, maar dan stukken jonger. Als ik er langs fiets kan ik het niet laten…”Zeg kerel, nog geneukt?” Ik hoor het ze zeggen. (Maar ik weet ook het antwoord: Nee!) Met zo’n hete aardappel in hun keel. Zijn die jongens erg, die meiden op de brug vind ik erger. Misschien omdat ik er minder mee vertrouwd ben, met meiden die dit soort idiote riten moeten ondergaan. Ook wellicht, omdat er een ridder in mij huist. Die ridder ziet het niet graag dat mooie, slimme en intelligente meiden worden vernederd. Jongens, wat heb ik ervoor gebeden dat mijn zonen geen corpsballen werden! Godzijdank werden mijn gebeden verhoord.

In het landelijke Groningen lijkt de meest dramatische studentenvereniging te zitten. Bevolkt door zwakbegaafden. Dat zegt ook wat over de kwaliteit van de universiteit, lijkt mij. Is dat niet die universiteit waar ze W.F. Hermans hebben ontslagen? Jazeker! Één van de groten der natie. Een auteur met een enorme impact op naoorlogse generaties schrijvers…en intellectuelen. In Groningen weet men kennelijk weinig op waarde te schatten.

De plaatselijke studentenvereniging zette een lijst online met meiden. Inclusief hun contactgegevens. Inclusief een (verzonnen?) ranking voor hun seksuele prestaties. Online. Een generatie die precies weet wat dat betekent. Online = vogelvrij. Voor altijd want: één keer online = altijd online. Voor iedereen toegankelijk. Voor iedereen…  Ze hadden moeten weten dat ze het zo’n meisje op zo’n lijst erg moeilijk maken… Nu  ook nog een verhaal van een jongen met hersenletsel na een ‘uit de hand gelopen’ ontgroening. Groningen en studenten…

Laat ik dit zeggen: Die vloggers in Zaandam vallen best mee als je ze vergelijkt met dit geteisem in Groningen. Als je hier als student (en lid van een gezelligheidsclub voor studenten) niet eens normaal kunt nadenken; niets begrijpt van oorzaak en gevolg: Pleur dan op!