Tagarchief: vluchtelingen

‘Echte’ Vervolgden

Eergisteren verscheen er een opinieartikel in de Volkskrant dat weleens baanbrekende gevolgen kan hebben. Het is van de hand van Arnold Karskens in zijn rol als voorzitter van www.onderzoekoorlogsmisdaden.nl.  In het artikel maakt hij verguisd beleid bespreekbaar en gehanteerd beleid verdacht. En als ik het artikel lees, dan denk ik: Ja, wellicht heeft Karskens gelijk. Misschien moet het roer om omdat onder het mom van menswaardig beleid, mensonwaardig beleid wordt gevoerd. Met goede bedoelingen, maar dat wil niet zeggen dat je dat zo af en toe tegen het licht moet houden. Karskens doet dat, en ik geloof dat ik hem gelijk moet geven. Het huidige migratie- en vluchtelingenbeleid faalt aan alle kanten. Onderweg naar Europa komen velen om en eenmaal aangekomen wacht een uitzichtloos bestaan. Het draagvlak onder de Europese bevolking is snel aan het slinken en je kunt zonder meer stellen dat het destabiliserend werkt. Mensen in Groot-Brittannië stemden vaak voor een Brexit vanwege de invasie van immigranten naar Europa.

Toch vind ik dat Nederland open moet staan voor vervolgden. Als je je leven niet meer zeker bent door oorlog en geweld, dan moet je de mogelijkheid hebben om asiel aan te vragen in een vredig land. Dat dacht ik toen en dat denk ik nog steeds. Ik vind ook dat je daar ruimhartig in moet zijn. Wat mij betreft hoef je niet gemarteld te zijn voordat je erkend wordt. Mensen uit Syrië bijvoorbeeld zouden wat mij betreft hier een veilig heenkomen kunnen vinden. Ook mensen uit Eritrea, trouwens. Ik zou wel willen dat die mensen dan eerlijk over Europa worden verspreid. Dat je lid bent van Europa betekent dat je een aantal rechten hebt als land maar ook een aantal plichten. Ik vind dat Europa de plichten van de lidstaten veel harder mag afdwingen. Maar voor mensen uit gebieden waar geen oorlog en geweld is, moet Europa gesloten zijn. In theorie is dat ook zo, maar in de praktijk werkt het niet. Men komt vanuit de wereld in Europa aan om na een lange procedure gesommeerd te worden om te vertrekken. Dat laatste gebeurt uiteraard niet. Men verdwijnt in Europa van de radar.

Toen enkele jaren geleden de eerste Afrikanen verdronken in hun poging om de Middellandse zee over te steken, kwam er veel hulp op gang. Mensen mochten niet verdrinken vonden we. Sindsdien vaart er op zee een vloot aan reddingsschepen en worden de bootjes waarmee de migranten de zee op gaan steeds zwakker. Waren het eerst nog wrakken die met een beetje geluk de overkant haalden, tegenwoordig zijn het rubberbootjes die het tot enkele kilometers uit de kust volhouden. Men rekent erop dat een reddingsboot hen vindt. Vaak halen de bootjes dat niet en verdrinken de opvarenden. Die vloot aan reddingsboten heeft in het arme deel van de wereld ertoe geleid dat men er vertrouwen in kreeg dat Europa te bereiken moest zijn en dat heeft een gigantische aanzuigende werking. Het aantal verdrinkingsdoden neemt met de dag toe, maar ook de mensen die Europa wel halen neemt toe met alle destabiliserende gevolgen van dien.

Karskens pleit voor het No Way-beleid van Australie. Op een eiland ver uit de kust een aantal kampen met minimale voorzieningen. Daar komt iedereen terecht die Europa in wil. Europa is onbereikbaar de enige weg is: Terug naar Afrika. Het Australische beleid heeft ervoor gezorgd dat er nauwelijks mensen verdrinken. Het migratieniveau is daar sterk gedaald. Maar hoe ziet het er dan uit voor de ‘echte’ vervolgden? Dat vraag ik me dan wel af…

Journalistiek broddelwerk

Laat mij de situatie schetsen van een jaar geleden… Duizenden mensen ontvluchtte ineens de uitzichtloze situatie van de vluchtelingenkampen rondom Syrië. De oorlog in Syrië was op een van haar vele hoogtepunten. De situatie waarin de mensen zaten was verschrikkelijk en maakte hun kinderen tot kansarmen. Nauwelijks huisvesting, nauwelijks voldoende eten en geen onderwijs. Je wilt niet dat je kinderen geen enkele kans hebben. Daarom trokken de mensen massaal weg. Helemaal toen Angela Merkel een soort van uitnodiging stuurde.

Bij duizenden kwamen de vluchtelingen de grens over. Ze hadden vaak, met hun gezin, een barre toch achter de rug om hier te komen. Maar het waren er zo veel, dat de normale opvang ontoereikend bleek. Er was meer capaciteit nodig. Daarom vroeg de regering aan gemeenten om te kijken naar locaties waar opvang geregeld kon worden.

Geldermalsen vond een plek waar, zonder veel moeite, iets gebouwd kon worden. Men zou er dan vijftienhonderd vluchtelingen op kunnen vangen. Aldus werd een voorstel gemaakt. Na een hoorzitting en het daaropvolgende democratische besluit door de gemeenteraad, zou het centrum er al of niet komen. Maar iets anders gebeurde… Niks geen democratie; laat staan een democratisch genomen besluit…

Rechtse krachten die er zonder meer op uit zijn om door verdeel en heers macht te vergaren, zagen hun kans schoon. Ze hitsten een groep kansarme zwakbegaafden op en die trokken gewapend met knuppels, stenen, benzine en bewaard vuurwerk naar het gemeentehuis. Daar belegerde ze de mensen die een democratische beslissing moesten nemen. De politie voelde zich zo in het nauw dat ze met getrokken pistolen klaar stonden om de mensen in het gemeentehuis te verdedigen. De gemeenteraad en alle mensen die verder deelnamen aan het democratische proces, waren gedwongen om te vluchten. Een schande voor Nederland!

Gisteren een rapportage op de televisie over deze gebeurtenis. Een interview met één van dat zooitje ongeregeld. Hij wist zeker dat niemand in Geldermalsen een asielzoekerscentrum wilde. Zijn blik in zijn ogen en zijn hele houding verraadde het iq van een vis. Eigenlijk moet je zo iemand geen podium geven, lijk mij. Hij was nog steeds erg in zijn nopjes met wat er destijds gebeurd was; met het geweld en de dreiging. In het feit dat er geen opvang was gekomen zag hij zijn gelijk bevestigd. Geen journalist die hem tegensprak. Een stuk onbenul op de tv en niemand die er wat aan dee! Journalistiek broddelwerk!

Maar…er was ook nog een onderzoek geweest in Geldermalsen en uit dat onderzoek bleek dat een grote meerderheid van de inwoners wel degelijk een asielzoekerscentrum hadden gewild. Alleen de gemeenteraad. Die scheet inmiddels in haar broek van bangigheid (met de SGP voorop) en daarom kwam er geen vluchtelingenopvang in Geldermalsen.

Gevulde varkensdarmen

Ik hou van eten. Als ik vermoed dat iets te eten is, dan wil ik het proeven. Echt, wat eten betreft durf ik veel. Maar zaterdag in de Volkskrant liep ik tegen een gerecht aan, waar ik toch even van moest slikken… Ik weet niet. Dat gerecht ging wat ver.

In de Volkskrant van zaterdag kregen we een kijkje in de vluchtelingenopvang door de ogen van een bepaald gezin. Deze keer was de Palestijns-Syrische vluchteling Layla en haar gezin aan de beurt. Ze kan niet zelf  koken. Daar baalde ze enorm van. Zelf je eten bereiden…voor mij een noodzaak. Na twee dagen hotel waarbij ik niet zelf kan koken, verlang ik enorm naar mijn eigen bereide hap. Mensen in de vluchtelingenopvang kunnen hun eigen eten al maanden niet zelf koken. Ze krijgen magnetronmaaltijden… Wat een ramp!

Layla klaagt daar wel/niet over. Ze krijgt dagelijks aardappelpuree. Ik kan me haar spagaat voorstellen: Je moet dankbaar zijn voor die kleverige aardappelpuree elke dag die je eigenlijk niet wil. Maar het houdt je wel weer in leven… Maar dan vertelt Layla wat ze echt lekker vindt: Gevulde schapendarmen… Goed, dat ging mij dus even een stapje te ver. Wat stel ik me voor bij gevulde schapendarmen… Ik zie dan dat net geslachte schaap voor me. De huid is er afgestroopt. De slager snijdt voorzichtig de buik van het dier open. Voordat hij de buik helemaal open heeft, snijdt hij de anus los. Dan de laatste snee en de buik is open. De darmen blubberen eruit. Samen met andere organen. De slager gaat met zijn hand in het beest en trekt alles in één ruk los. Het valt in de bak die hij ervoor klaargezet heeft. Een blauwige maar ook ietwat bloederige blubberige massa. De hoofdmoot van die massa wordt gevormd door de darmen. Darmen gevuld met stront. Schapenstront. Dat ziet er echt niet fraai uit.

Boven de bak met blubberige darmen hangt het beest. Het vlees van het beest. Datgene wat je kan bakken en braden, datgene dat je op de BBQ legt. Wat er in die bak ligt te glibberen is afval. Te smerig om aan te pakken. Weg met die troep.

Waar verlangt Layla naar..? Een bord met gevulde schapendarmen… Ik was best geïnteresseerd in haar Syrisch-Palestijnse keuken maar nu haak ik af. Schapendarmen!

Totdat je gaat nadenken. Als je over je primaire reactie heen bent. Natuurlijk hebben gevulde darmen niets met stront te maken. Van schapenstront worden we allemaal ziek (hoewel…de vroeger zo populaire groene texelse schapenkaas was dus wel met mest bereidt…maar dit terzijde). Waarom hebben Anneke Stoffelen en Jeroen Visser opgeschreven dat Layla zo gek was op gevulde schapendarmen? Waarschijnlijk onbegrip en wellicht vonden ze dat wel Syrisch-exotisch klinken. Op gevulde schapendarmen komt een ander licht te staan als je beseft dat we In Nederland kilometers gevulde varkensdarmen eten. Wij noemen dat WORST.

Wat zou er hebben gestaan als een Syrisch journalist de Nederlandse vluchtelingen Anneke en Jeroen in het vluchtelingenopvangcentrum van Aleppo zouden interviewen… dat ze zo verlangden naar boerenkoolstamppot met gevulde varkensdarmen. Wat zouden de Syrische lezers gruwelen… Gevulde varkensdarmen!

Te veel om op te noemen

Het spijt me, het lukt me niet om te focussen op een onderwerp. Van alles spookt door mijn hoofd. Van de beroerdste Mattheus ooit, die ik gisterenavond hoorde, tot het geld van Russische oligarchen dat in Engels onroerend goed belegd lijkt. Van Syrische vrouwen-en-kinderen-vluchtelingen tot kolder over het verdrag dat de EU met Oekraine sloot. Alle onderwerpen vragen om voorrang met als gevolg dat er niets van terecht komt. Ik zou een dag vrij moeten nemen en over alle onderwerpen een stukje schrijven, maar dat gaat gewoon te ver. Daardoor vandaag geen echte column; er is teveel!

Maar ik kan het niet laten:

Gisteren de Mattheus van Pieter Jan Leusink. Lichtpuntje in het drama dat zich in het concertgebouw aan ons ontrolde, was ‘Aus Liebe wil mein Heiland sterben’. Dat werd uitgevoerd op een aanvaardbaar niveau. Fluitiste en sopraan, beiden een engelachtig uiterlijk, vonden elkaar in het hoogtepunt van de avond. De rest was om te huilen. Wel een goed orkest, maar Leusink als dirigent deugt gewoon niet. Op de bok voerde hij een soort berendans uit waar de zangers geen raad mee wisten. Sommige stukken tien keer te snel andere aria’s veel te langzaam. Het tweede vioolconcert ging in een tempo dat er echt niet bij past en maakte het voor de violiste tot een sprintwedstrijd. Ze won weliswaar, maar ten koste van wat. En dan de evangelist. Hij vergat de basis; de muziek van Bach zingen. Hij was kennelijk zo begaan met het lot van de man wiens levenseinde hij bezong, dat hij een eigen rol schreef. Lachwekkend soms. Maar over het geheel: Fout. Hartstikke fout.

Vanaf de voorpagina van de Volkskrant van vandaag kijken mij drie kinderen aan. Het oudste meisje en haar broertje kijken recht in de camera en poseren voor hun vader. Hij zwaait naar de fotograaf. De jongste kijkt door haar tranen heen naar ons vanaf de arm van haar moeder. Moeder met gewatteerde jas en witte hoofddoek, kijkt ons niet aan. Deze vrouw is onmogelijk moedig of onmogelijk roekeloos. Met haar drie kleine kinderen vertrok ze uit Syrie. Vluchtte de grens met Turkije over. Nam de rubberboot naar Griekenland. Liep over diverse tussengrenzen om uiteindelijk in Nederland aan te komen. Daar ontmoette ze haar man weer die hen vooruit was gegaan. Hij had het idee dat hij, eenmaal in Nederland aangekomen, snel vrouw en kinderen kon laten overkomen. De legale weg zou betekenen dat hij een vreemde werd in het leven van zijn kinderen. Welke ouder wil dat nou? Maar wat een tocht! Met drie kleintjes die constante verzorging nodig hebben!

Even verderop in de krant een artikel over de balk en de splinter, zeg maar. Een Russische zelf benoemde corruptiebestrijder leidt journalisten in Engeland rond om ze de enorme rijkdom te tonen van dubieus schatrijk geworden Russen. Allemaal vriendjes van Poetin, zo lijkt het. Volgende keer eens een toertje Wassenaar/Amsterdamse grachtengordel/Het Gooi en is kijken welke puissant rijke vriendjes van Willem Alexander daar wonen? En wat zegt dat dan precies? Daar zijn ze corrupt en hier leeft iedereen volgens de wet… Je gelooft dat toch zeker zelf niet?

Ook nog een column van René Cuperus. Over Oekraine. Ik schreef al hoe ik daarover denk. Cuperus komt met veel blabla en weinig argumenten. Hij haalt er zelfs de Hongaarse opstand bij en de ‘heroische roep van een bevolking tegen tirannieke Russische overheersing,..’ Hoe diep kan je zakken?

 

Leren van de geschiedenis

Op de voorpagina van de Volkskrant hebben ze een foto afgedrukt die me raakt. Het zouden Josien en ik en onze kinderen kunnen zijn. Eigenlijk kan het elk gezin zijn. Zelden zo’n gewoon gezinnetje gezien. Als ik niet beter wist zou ik zeggen: Inwoners van de Vinex wijk op zoek naar vertier. Juist omdat het gezin op de foto zo verschrikkelijk gewoon is, voel je het scheermesjesprikkeldraad op de huid van je ziel. Je kan haast voelen hoe de mesjes door je huid snijden. Hun lijden is ons lijden. Je weet dat ze hun Vinex equivalent in Syrië hebben moeten verlaten. Weg inkomen, weg zekerheid, weg levensdoel. Wat een confronterende foto!

Vooral de vrouw valt mij op. Ze ziet er, met haar twee kinderen, zo gevaarlijk gewoon uit. Ik zou haar ’s ochtends tegen kunnen komen terwijl ze haar twee kleintjes in de bakfiets laat klimmen. Maar je weet dat het anders is. Haar handen spreken boekdelen. De rechterhand is de vluchthand. De oorlogshand. In de aarde zoekt die hand houvast. Hij brengt het lichaam in evenwicht om zo met explosieve kracht de sprong over de grens te maken. De linkerhand is haar moederhand. Ze houdt de speen vast van de jongste. (vergeet z’n speentje niet anders kan hij niet slapen!). Het kind omklemt ze stevig met haar linkerarm. Wat een prachtige maar verschrikkelijke foto!

Maar ook de man fascineert. Gewone mensen met een gewoon leven. Ineens ingesloten door godsdienstfanatici en andere oorlogshitsers. Ik zie ze aan de keukentafel zitten. Hoe hebben ze beslist dat ze moesten vluchten? Hoe is dat precies gegaan? Zouden ze hebben geweten wat hun als vluchteling te wachten stond? Hebben ze ruzie gehad, of in ieder geval een discussie? Wat doen we de kinderen aan als we hier blijven? Maar ook, wat doen we de kinderen aan als we vluchten. Wat een keus! Het gezicht van de man vertrokken van angst dat hij het prikkeldraad laat schieten en daarmee vrouw en kinderen verwond. Want…waar kunnen ze hun wonden laten verzorgen?

Vluchtelingen

Onder de foto het stukje van Arnon Grunberg. Voor het eerst sinds lang een duidelijk stukje van zijn hand. Ik begrijp waar hij naar toe wil. Ik begrijp wat hij zegt. In zekere zin sluit Grunbergs column goed aan bij de foto die erboven staat. Vreemdelingenhaat. Het gaat over Geert Wilders en de vraag of je Wilders een klassiek fascist mag noemen. Een hoogleraar deed dat en vanaf dat moment eisten de PVV’ers het hoofd van de hoogleraar. Volgens Grunberg lijdt Wilders aan zelfhaat door niet de term ‘fascist’ als geuzennaam aan te nemen. Want fascistoïde kenmerken zijn evident bij de PVV. De vraag is wat deze constatering oplost.

De vluchtelingen en Geert Wilders, het gaat om de vraag of we kunnen leren van de geschiedenis. Ja, we kunnen leren van de geschiedenis, maar de huidige situatie is niet te vergelijken met de situatie in de geschiedenis. Daarom is het zo moeilijk om het vluchtelingenprobleem te vergelijken met bijvoorbeeld het vluchtelingenprobleem van de joden in de tweede wereldoorlog of Wilders met een man als Mussert. De vergelijking klopt evenveel niet als wel.

De hetze tegen Nurten Albayrak

Ik ben tegen hetzes. Nee, dat is geen open deur. Ik probeer me te trainen om een hetze in een heel vroeg stadium te herkennen en hem bij mezelf meteen de kop in te drukken. Ik heb te vaak meegemaakt dat ik meeging in de stroom en dat later bleek dat het eigenlijk heel anders zat.

Een hetze slaat alle stappen om de waarheid te vinden over. Een hetze drijft op beelden over de waarheid en die beelden maken gevoelens los bij veel mensen. Gevoelens die de waarheid niet nodig hebben, alleen bevestiging.

Gisteren stond mevrouw Albayrak terecht voor valsheid in geschrifte. Mevrouw Albayrak is slachtoffer geworden van een hetze. Of ze fouten gemaakt heeft of niet, ze is door een volksgericht ter verantwoording geroepen en veroordeelt. Ze heeft gevochten als een leeuw. Ze vond dat haar onrecht was aangedaan, en dat wilde ze recht zetten. Op alle mogelijke manieren wilde ze dat rechtzetten, maar ze verloor alles. Zelfs als ze gelijk kreeg van de rechters, dan verloor ze de zaak nog. Als je het slachtoffer bent van een hetze dan verlies je alles altijd. Een hetze is niet gelijk aan een gerechtelijke dwaling. Een hetze overkomt je en veroordeelt je en niets kan die veroordeling meer ongedaan maken. Dat is de reden waarom ik probeer om een hetze bij mezelf in de kiem te smoren.

Mevrouw Albayrak was directeur van zo’n beetje de meest complexe en impopulaire organisatie in Nederland. Het COA. Het COA zorgt ervoor dat mensen die naar Nederland komen en die we hier eigenlijk helemaal niet willen hebben, netjes worden opgevangen. Omdat de vluchtelingenstroom heel groot was een tijdlang, was het COA ook heel groot. Toen de regering moeilijker mensen ging toelaten tot Nederland, slonk de stroom vluchtelingen. Daardoor werd het COA te groot en moest krimpen. Dat betekent ontslagrondes. Ontslagrondes bij een organisatie maken mensen bang. In die periode was mevrouw Albayrak directeur van het COA. Dat er sprake was van een angstcultuur, lijkt mij evident. Toch was juist die ‘angstcultuur’ de aanleiding om een hetze te starten die zijn weerga niet kent. Onder aanvoering nog wel van minister Leers. Een minister die zijn ziel aan de PVV had verkocht, startte de hetze. Daar haakte de pers natuurlijk hitsig op in; De pers wil niet de waarheid; de pers wil een spannend televisieprogramma maken. Wat is er leuker en spannender dan een knappe, ambitieuze, succesvolle vrouw van buitenlandse afkomst hard ten val brengen? Niets toch? Toen de machinerie eenmaal was gaan draaien was het hek van de dam.

Ik heb zelden zoveel compassie gevoeld als voor mevrouw Albayrak. Wat haar fouten ook zijn geweest, dit heeft ze niet verdiend!

Voor een schijtzaak staat ze nu voor de rechter. Of ze genoeg heeft bijgeteld voor haar leaseauto… Ze zal ook hiervoor veroordeeld worden, ben ik bang. Als de hetze eenmaal op gang is dan blijft het je achtervolgen. Je bent veroordeeld en niemand zal dat ooit meer rechtzetten; zelfs geen rechters.

Nurten Albayrak, het ga je goed; dat meen ik! Bij mij blijf je welkom!

Ratten

De huidige vluchtelingenstroom heeft de ratten uit hun holen gelokt. We weten waar ze zijn en nu is het zaak ze te verdelgen. Dat is precies wat ik dertig jaar geleden gedacht zou hebben als ik had kunnen voorzien wat er nu in Nederland gebeurt. De Nederlandse Volksunie was een paria in het politieke landschap. De herinnering aan de oorlog was levend; de mensen die het hadden meegemaakt leefden nog. De Volksunie, die het vooral moet hebben van racisme, was daardoor not done; onaanvaardbaar.

Dat begint nu te veranderen; de mensen die de oorlog nog echt aan den lijve hebben ondervonden, zijn dood. Het nationaalsocialisme is met haar rassenhaat geschiedenis geworden. De moraal die gevormd is door wat er in de tweede wereldoorlog gebeurde, wordt van deze last ontdaan. Referenties aan de tweede wereldoorlog zijn zelfs taboe verklaard.

Het voltrekt zich voor mijn ogen; georganiseerde groepjes mensen (voornamelijk mannen) van de Nederlandse Volksunie trekken extreem agressief van inspraakavond naar inspraakavond. Daar beletten ze andersdenkenden voor hun mening uit te komen. Ze intimideren en bedreigen ze en hitsen het volk op. Onder het mom van de verdediging van de vrijheid van meningsuiting beletten ze anderen om hun mening te uiten.

De bevolking wil geen verandering en beseft niet dat alles altijd verandert. De neo-nazi’s geven het gevoel dat ze verandering tegen houden, maar dat is niet zo; ze brengen nog veel grotere veranderingen teweeg. Gewone mensen die van goede wil zijn en die geloven in de uitwisseling van argumenten worden ingepalmd door mensen die altijd gelijk hebben en die bereid zijn hun gelijk met intimidatie en geweld af te dwingen. Je gelijk met intimidatie en geweld afdwingen…waar kennen we dat van?

Oké, rustig…kijk naar jezelf. Met angst en beven zie ik een onafzienbare stroom vluchtelingen onze kant opkomen. Duizenden per week. Ik heb mijn hart echt op de goede plek zitten. Een moeder met haar kleine kinderen in de regen en in de modder zonder voldoende eten en drinken en zonder dak boven hun hoofd….ja, dat doet mij wel wat. Tuurlijk wil ik ze helpen. Zo’n gezinnetje mag bij mij een tijdje komen logeren. Ik ben echt gastvrij…daar ligt het niet aan. Maar waar houdt het op? Wanneer houdt die enorme stroom vluchtelingen op. Wat kunnen we doen om dat te stoppen. Het maakt ook mij een beetje bang.

Die oost-europese landen, die geen vluchtelingen willen toelaten, die wil ik niet begrijpen, maar ik begrijp ze wel. Enorme aantallen mensen die vanuit een andere cultuur binnenkomen en waarvan een groot deel bij voorbaat kansarm is, dat gaat problemen opleveren. Grote problemen. Die vluchtelingen komen naar hier omwille van hun kinderen…maar hoe dankbaar zullen hun kinderen zijn? Wat zegt ons dat ze niet gaan radicaliseren en ons opblazen omdat we niet aan de wet van Allah willen gehoorzamen? Hoe gaan wij dat hier voorkomen? Kunnen we dat wel voorkomen? Nederland is nog druk bezig om de vorige immigratiegolf te verwerken. Nederland is een dichtbevolkt land. Honderdduizend mensen erbij…kan dat wel?

Zit er in mij een rat die uit zijn hol is gelokt?