Tagarchief: Thierry Baudet

Karin Strobos in het Muziekgebouw en Thierry Baudet

Het Europa zoals het eens was. Ik verlang er ook af en toe naar. Net als Thierry Baudet. Zie de toespraak die hij hield nadat zijn overwinning voor de provinciale staten 2019 onomstreden bleek. De dagen van weleer. Het paradijs op aarde. Toen alles nog ‘gewoon’ was. Toen het grootste deel van Europa nog vrijwel in z’n geheel bewoond werd door blanke mensen. Toen we kritiekloos onze feesten vierden. Toen we van Pasen tot Kerst precies wisten waar de feesten over gingen. Laten we zeggen de wereld rond 1900. Een mooie tijd. Novecento. Thierry Baudet. Maar dat is een leugen. Eigenlijk verlang ik niet terug naar die tijd. Afgemeten aan factoren als gezondheid, rijkdom, verschillen tussen arm en rijk en vrijheid kan je tot geen enkele andere conclusie komen dan dat het nu heel verschrikkelijk goed gaat met Nederland in tegenstelling tot in 1900. We zitten zeker niet te midden van brokstukken van een ineengestorte beschaving. In tegendeel; we zijn nog steeds aan het herstellen wat er in de twintigste eeuw tijdens verschrikkelijke oorlogen kapot gemaakt is. Thierry Baudet liegt als hij beweert dat het vroeger, laten we zeggen zo rond 1900, beter was dan nu. Dat is gewoon niet zo.

Maar desalniettemin ken ik dat verlangen toch ook. Het verlangen naar de tijd van Frederik van Eeden, Willem Kloos, Herman Gorter en Louis Couperus. De ruisende rokken. De ratelende koetsen langs de grachten van Amsterdam. Dat alles wordt opgeroepen door de klanken van Gustav Mahler. Vooral het langzame deel uit de vijfde symfonie. Dat romantische schmieren, je hebt het gewoon soms nodig. Wegdromen op de diepromantische klanken. Naar honderd jaar terug. Toen de dames nog heel tevreden leken met hun ruisende rokken en culturele soirees. Waar de jonge huwbare dames aanbeden werden en met fraaie muziek het hof werden gemaakt als de jongeheren op visite kwamen in de salons van weleer. Gisteren zat ik niet in een salon maar in het Muziekgebouw aan het IJ. Het Nederlands Kamerorkest speelde onder leiding van concertmeester en artistiek leider Gordan Nikolić. Het klonk zo intens en het was zo intiem. Naar mijn gevoel heel veel langzamer dan ik doorgaans gewend ben, maar zo mooi! Ik ervaarde hoe de klanken tot stand kwamen en zich in harmonie over de zaal verspreidde. Dan te bedenken dat het Adagietto uit de vijfde symfonie van Mahler nog maar de opmaat was van het concert. Het zorgde ervoor dat ik diep ontroerd klaar zat voor de rest die ging komen.

Een deel van de rest was Karin Strobos. Ik heb haar nu een paar keer tijdens een concert of opera gehoord. Altijd een belevenis. In Michelintermen is ze het waard om voor om te rijden en omdat ze inmiddels een vaste kracht is in het operagezelschap van Essen, ben ik heel erg van plan om daar weer eens een opera te gaan horen. Met haar. Karin Strobos, een wereldster in wording, waarvan ik hoop dat ze niet alleen nog maar in exclusieve theaters in landen ver weg zal gaan zingen. Het Nederlands kamerorkest werd teruggebracht tot het ensemble zoals Arnold Schönberg dat bedacht heeft in zijn arrangement van Lieder eines fahrenden Gesellen van Gustav Mahler. In dat ensemble naast strijkers, klarinet en fluit ook een harmonium en een piano. En Karin Strobos. Ik zat op rij drie en kon zien hoe deze fantastische zangeres haar podiumangst wegslikte en overwon en meteen vanaf de eerste inzet de sterren van de hemel zong. Met zo’n soepele stem met zoveel expressie. Ik heb genoten.

Na de pauze Verklärte Nacht van Arnold Schönberg. Ook een belevenis. Omdat ik Schönberg vooral associeerde met zijn twaalftoons atonale muziek en ik daar nauwelijks een touw aan kan vastknopen, kwam ik er niet makkelijk toe om muziek van Schönberg te beluisteren. Maar Verklärte Nacht kreeg ik cadeau op een CD die ik voor andere muziek, die er ook op stond, had gekocht. Meteen toen ik het de eerste keer hoorde was ik verkocht. Onmogelijk doorwrochte muziek. Ik ervaar het als een filosofische manier om depressie in muziek weer te geven. Echter, de componist bedoelde er, naar ik later las, iets heel anders en heel veel vrolijkers mee. Een liefdesgedicht die de diverse fasen van twee individuen naar een koppel bezingt, heeft Schönberg op muziek gezet. Deze kennis laat mij de muziek niet anders ervaren; ik geniet er op mijn manier van met het verhaal dat ik ervoor gekozen heb. Dat mag met muziek! Ik heb een heerlijke avond gehad die me voor even naar de mooiste kant van het begin van de twintigste eeuw voerde.

Toen het concert afgelopen was en ik weer met beide benen op de grond stond realiseerde ik me dat de eerste helft van de twintigste eeuw een waardeloze tijd was voor de Europese mens. Dat het een tijd was die weliswaar de mooiste kunst opleverde, maar waarin ook miljoenen mensen onder erbarmelijke omstandigheden stierven. Geen tijd om naar terug te verlangen. In het tweede deel van de twintigste eeuw hebben we in Europa langzaam geleerd hoe het moet. Samenleven. Er een mooie samenleving van maken. We hebben ervaren dat onze techniek tot van alles in staat is. Hele slechte dingen maar ook heel mooie dingen. De mensheid heeft zoveel ellende overwonnen! In de eenentwintigste eeuw zouden we dat mooie samenleven moeten vormgeven. Wat kleine problemen oplossen en dan genieten. Maar Thierry Baudet ziet kennelijk in het verleden het paradijs en in het heden de brokstukken van dat verloren gegane paradijs. Raar.

Niet xenofoob en ook niet oikofoob…

Ik maak me best zorgen over de richting die we met z’n allen uitgaan op dit moment. Vooral in het racismedebat. Dat is misschien wel de reden waarom ik zo verschrikkelijk kwaad ben op mensen als Gloria Wekker en Sunny Bergman. Zij doen de maatschappij veel meer kwaad dan Geert Wilders en slopen veel fundamenteler de tolerantie en de wil om er met z’n allen wat van te maken. Vanuit het perspectief van racisme bestrijden, nemen ze een racistisch standpunt in en onderbouwen dat quasiwetenschappelijk. In een razendsnel veranderende maatschappij heb je mensen nodig die stabiel zijn en die het voortouw nemen. Mensen die een goede opleiding hebben en die bereid zijn om rekening houdend met iedereen de beste keuzes te maken. Mensen die verder kijken dan hun neus lang is. Mensen die niet xenofoob zijn maar ook niet (om met Thierry Baudet te spreken) oikofoob. Mensen in evenwicht, kortom, die de snelle destabiliserende ontwikkelingen in de maatschappij in goede banen kunnen leiden. Een sterke leider? Nee, juist het tegenovergestelde van een sterke leider. Een volksmassa van goed opgeleide en verantwoordelijke mensen, daar heb ik het over. Een volksmassa van evenwichtigen. Die hebben we nodig.

Die volksmassa hadden we. Die hebben we nog. Maar ik zie hem slinken. Het politieke midden slinkt. De extremen groeien. Dat is gevaarlijk, vind ik. Daarmee gaat er veel verloren van wat ik erg waardeer. Onze vrijheid bijvoorbeeld en democratie. Neem de extremisten van de PVV. Wat de Partij Voor de Vrijheid juist niet wil is vrijheid en democratie. Ze willen ‘anderen’ – wie dat ook moge zijn – niet dezelfde vrijheid en niet dezelfde democratische rechten geven die ‘wij’ hebben. Als je een ander op grond van vage criteria (religie, bijvoorbeeld) zijn vrijheid afneemt, ondergraaf je je eigen vrijheid. Maar omdat we er steeds bewuster van worden dat er ‘anderen’ zijn, groeien partijen als de PVV.

Gloria Wekker en Sunny Bergman benadrukken niet alleen dat er ‘anderen’ zijn maar stimuleren dit proces van uiteendrijven nog verder door te vertellen dat het zelfbeeld van die evenwichtige volksmassa niet klopt. Want, inderdaad, die grote volksmassa heeft een blanke huidskleur. En dat is niet verwonderlijk in een land waar zo’n slordige vijftig jaar geleden nauwelijks anderen dan mensen met een blanke huidskleur woonden. Mensen als Gloria Wekker vanuit een verwrongen maatschappijbeeld, en mensen als Sunny Bergman – waarschijnlijk – met de beste bedoelingen, maken deze grote evenwichtige volksmassa wijs dat ze racisten zijn en dat ze vanuit dat perspectief alle mooie baantjes pikken. Dat ze in mooie huizen wonen en veel geld verdienen alleen maar omdat ze een witte huid hebben. Dat ze mensen wiens huidskleur niet wit is, stelselmatig achterstellen en buitensluiten en afschepen met een uitkering en in de buitenwijken van de stad laten wonen. Dat ze anders-gekleurden geen schijn van kans geven om ook maar iets te bereiken.

Zwarte Piet lijken ze te zien als het ultieme bewijs dat die blanke Nederlanders helemaal fout zijn. Een gevaarlijke ontwikkeling. Ik neem het Gloria Wekker c.s. en Sunny Bergman c.s. ernstig kwalijk. Meer nog dan de PVV.

Ja, ik ben voor roetveegpieten en ik ben ertegen dat er iemand gelijk heeft over dit onderwerp.

Cultuurmarxisme in optima forma!

Rechtse Amerikanen en mannen als Thierry Baudet en Paul Cliteur geloven dat er vanuit linkse hoek een complot is gesmeed om de waarden die onze maatschappij maakten zoals hij was, omver te werpen. Zij denken dat een groep intellectuelen die in de vorige eeuw leefden, het goeddeels gelukt is om alle waarden die destijds het fundament van onze maatschappij vormden, te laten wankelen. Als symbool van deze wankelende cultuur staat de dominante heteroseksuele blanke man van tegenwoordig. Langzamerhand is dit symbool verdwenen en zou nu plaatsgemaakt hebben voor een voortdurend in de verdediging verkerende, onzekere, van iedereen afhankelijke schertsfiguur. Een makkelijke prooi voor mannen afkomstige uit andere culturen waar mannen nog wel de status hebben die ze altijd hadden. Dit complot wordt volgens rechts aangevoerd door filosofen die opkwamen rond de tweede wereldoorlog en tot volle wasdom kwamen in de jaren zestig. Zij verkondigden volgens diezelfde kringen het cultuurmarxisme. Het cultuurmarxisme was erop uit om de dominante heteroseksuele man uit te schakelen.

Ik geloof niet in zulke complotten maar toch lach ik het cultuurmarxisme niet weg. Ik zie, net als Baudet en Cliteur, wel dat er wat aan de hand is met de dominante heteroman in Nederland. Die dominante man is aan het verdwijnen. Daar is iets voor in de plaats gekomen en je moet je afvragen of het goed voor ons allen is als alle kenmerken van dit stereotype mens verdwijnt. Overigens heb ik het niet speciaal over de blanke dominante heteroman; in Nederland is elk stereotype dominante man op z’n retour. Misschien ondervinden de heteromannen uit islamitische kringen er wel veel meer problemen mee dan allochtone blanke mannen. Ook in kringen met een andere culturele achtergrond is de dominante man aan het instorten; dat kan ook niet anders. Maar omdat die culturen wat later zijn ingestapt in de trein van culturele verandering, is de schok bij hen veel heviger. Wat de complotdenkers vergeten is dat een maatschappij gewoon verandert. Altijd en altijd steeds sneller. Dat wordt veroorzaakt door een complex aan factoren. Je bent wel heel dom als je gelooft dat slechts een groepje filosofen in de jaren zestig zo’n ommekeer teweeg kan brengen; dan heb je oogkleppen op die je ogen in z’n geheel bedekken.

De vrouwelijke heldin torent hoog uit boven haar mannelijke mede acteurs!

Maar dat de dominante heteroseksuele man aan het verdwijnen is, dat is duidelijk. Dat zie ik goed aan heldenfilms. In de afgelopen twee dagen zag ik James Bond ‘The world is not enough’ en de volgende dag de StarWars film ‘Rogue One’. De eerste film stamt uit de oude cultuur. Je vindt het allemaal wel grappig maar je voelt dat vooral de man-vrouw verhoudingen niet meer kunnen kloppen; zo gaan we niet meer met elkaar om. StarWars voelt veel moderner wat dat betreft. De held is een heldin. Ze is onverschrokken, slim, doortastend, zoekt samenwerking en neemt de leiding. Mannen helpen haar. Beschermen haar tot op zekere hoogte. De tegenpartij in Rogue One bestaat uit eendimensionale dictators. De tegenpartij bestaat uit baantjesjagers die elkaar het licht in de ogen niet gunnen en die zwaar lijden onder de door henzelf gekoesterde afrekencultuur. De rebellen vertrouwen elkaar. Ze willen samenwerken. Iedereen z’n mening telt even zwaar… Het is mij volkomen duidelijk: ‘Rogue One’ is cultuurmarxisme in optima forma!

Discussiëren over politiek

Mijn jongste is de enige van de drie die zich voor politiek interesseert. Hij is zelfs wel een felle. Hij houdt van debatteren. Hij vat dat op als zijn mening ventileren. Echt luisteren naar een ander is nog een uitdaging voor hem. Hij heeft dat niet van een vreemde. Ik praat ook graag over politiek en ik laat me niet zo heel makkelijk uit het veld slaan. Hoewel…toen hij zijn politieke denken begon te vormen, deed hij het vooral tegen mij. Als puber richtte hij zich vooral op de mening van zijn pa. Linksgeoriënteerd altijd zoekend naar de nuance. Kritisch op Israël, maar wel als vriend. Eerlijk delen, solidariteit, verantwoordelijkheid nemen. Als ik andermans vrijheid inperk, perk ik ook mijn eigen vrijheid in. Daar ben ik van overtuigd en ik ben er daarom tegen. Ik vind dat een goede samenwerking tussen landen goed is voor de economie. Maar veel belangrijker nog vind ik dat een goede samenwerking veel ellende tussen landen voorkomt. Hoewel ik toen nog niet geboren was, vergeet ik de eerste helft van de twintigste eeuw niet en ik besef me dat er maar weinig voor nodig is om de oude sentimenten weer te doen oplaaien. Ik maak me daar zorgen over. De ellende van de eerste helft van de twintigste eeuw werkt ook door in de staat Israël. Ik vind dat een joodse staat gerechtvaardigd is en dat die staat op de juiste plek is gevestigd; Israël is er nu eenmaal en gejeremieer daarover is tijdverspilling. Punt. In de zin van Theo van Gogh ben ik politiek correct en…ik ben daar trots op.

Zoonlief bestreed dit alles natuurlijk met hand en tand. Enige nazistische- en fascistische argumenten werden van stal gehaald om pappa lekker te stangen. Natuurlijk ging ik er fel tegenin . “Omdat iedereen zich zo schuldig over die joden voelde, hebben ze de joden Israël gegeven en dat was onrechtvaardig tegenover de Palestijnen!” vond mijn zoon. “Hitler was toch wel heel succesvol want hij bouwde Duitsland razendsnel op. Joden hadden het kapitaal in handen waarmee ze schaamteloos speculeerden?” Tsja… “Waarom zou je rekening houden met de domme en stomme mensen die niet zelf voor hun hachje kunnen zorgen? Waarom geld naar het buitenland als we hier geld tekort komen. Liever geld naar de zieken in plaats van naar de Grieken.” Kortom mijn jongste profileerde zich als extremistische PVV’er en daarmee schokte hij zijn pa. Ach, dat van die Grieken daar kon ik wel om glimlachen maar met al zijn gebral over de joden kon hij me goed op de kast krijgen. Afkomst is in mijn denken niet relevant, maar in mijn gevoelsleven wel. Het leed dat mijn moeder en mijn grootouders is aangedaan drukt nog altijd op mijn schouders. Ik kan weinig hebben als het over antisemitisme gaat. Die vervelende puber voelde dat; dat rotjoch van mij waar ik zo gek op ben.

Gisteren at hij bij ons, samen met zijn lieve vriendin. Zijn mening is wat milder geworden. Begin met hem weliswaar niet over de staat Israël, maar over de binnenlandse politiek is hij echt gematigder geworden. Zoonlief kiest nu voor Thierry Baudet. Ik heb die Baudet gewoon nooit serieus genomen. Ik vind referenda niets. Baudet komt op mij over als een over het paard getilde corpsbal. Maar het schijnt dat hij best goed ligt in de peilingen. Misschien moet ik me ook maar eens in hem verdiepen…

Wat is er mis met het compromis?

Oekraïne heeft een heldin. Een ijzervreetster. Ze had zich aangesloten bij een ‘volksmilitie’ en was ten strijde getrokken tegen de Russen. Nadija Savtsjenko heet ze. Enkele maanden geleden werd ze gevangengenomen. Een geruchtmakend proces volgde. Daarna kende iedereen haar. Niet alleen om de enorme straf die ze kreeg opgelegd van Rusland, maar vooral door haar heldhaftige houding. Tijdens het voorlezen van het vonnis zong ze het Oekraïense volkslied en stak ze haar middelvinger op naar de rechter.

Rusland wilde haar wel ruilen tegen twee gevangen Russische soldaten en zo kwam Nadija Savtsjenko weer op Oekraïense bodem, op vrije voeten. Onze ijzervreetster bleek ook een zetel in het parlement te hebben.  Maar ze heeft lak aan iedereen. In de krant vandaag een foto van haar in het parlement. Het parlement speelt geen rol van betekenis; zij doet het. Zij bepaalt het. Alles wat Nadija Savtsjenko zegt of doet, is een aanslag op de zoektocht naar een oplossing in Oekraïne. Als Nadija Savtsjenko en de haren aan de macht komen, moeten er velen verhuizen en laait de strijd in het oosten van Oekraïne verder op.

In zekere zin heeft Nadija Savtsjenko een makkelijk leven; zij weet wat de waarheid is. Ze heeft de waarheid namelijk in pacht. Omdat ze zo gelijk heeft, heeft iedereen die er anders over denkt, per definitie ongelijk. De wereld moet vrezen voor mensen zoals deze pilote. Savtsjenko en ik…we boteren niet.

Ook vandaag in de krant een column van René Koekkoek. Hij analyseert dat er in Nederland een sterk rechts nationalistische stroming op komt. Deze rechtse nationalistische stroming vormt een voorportaal naar de Oekraïense situatie van dit moment. Thierry Baudet en Geerten Waling zijn enthousiast over ‘nieuwe vormen van directe democratie’. Een vorm van democratie waarbij er via referendum een besluit wordt genomen. De bevolking kan dan via een ‘ja’ of een ‘nee’, ‘meepraten’ over een bepaald voornemen van de regering. Dat is dus heel slecht voor Nederland en voor de democratie. Het lijkt sympathiek, maar dat is het niet. Het is de weg naar tirannie. Tirannie van de door demagogisch tot stand gekomen meerderheid. Het referendum over het Oekraïne verdrag laat zien hoe verderfelijk deze vorm van democratie is. Bij een ‘ja’ of een ‘nee’ ontbreekt al meteen het ‘misschien’ of ‘op deze manier een nee, maar ietsje gewijzigd een ja’. Kortom de nuance. De nuance zorgt voor compromissen. Compromissen zorgen ervoor dat de scherpe randjes ervan af zijn en dat een grotere meerderheid ermee verder kan.

Kijk nog eens naar dat Oekraïne referendum. Waar heeft het referendum nou precies ‘Nee’ tegen gezegd? Niemand die het ons kan vertellen. Ja, er wordt nu een verdrag waarschijnlijk niet geratificeerd. Maar wilde het Nederlandse volk dat ook? Ik betwijfel het. Zestien procent van de Nederlandse bevolking leggen hun wil op aan Nederland, terwijl het zeer twijfelachtig is waar men over gingen stemmen.

Ik vrees dat de democratie van Baudet en Waling vergelijkbaar is met de democratie van Nadija Savtsjenko. Waar Savtsjenko de waarheid zelf in pacht heeft, laten Baudet en Waling de waarheid pseudo democratisch tot stand komen.

Wat is er toch mis met het zoeken naar een compromis?