Tagarchief: Syrie

Doe wat, Nederland!

Ik ben vader van drie zoons. Ze zijn nu volwassen. De rust is in hun hoofd weergekeerd. Na een stormachtige periode waarin hun brein nog niet volgroeid was maar ze het uiterlijk van een volwassene hadden, is het tij nu gekeerd; hun brein is nu net zo volwassen als hun lichaam. In die periode van onevenwichtigheid maakte ik me best zorgen over wat ik zag. Ze kunnen zichzelf zoveel schade aanrichten. En…niet alleen zichzelf. Datgene wat ik ontdekte over wat ze uitspookten was maar het topje van de ijsberg. Ik herinnerde me mijn eigen pubertijd en in die periode had ik niet de neiging om ook maar iets aan mijn ouders te vertellen. Ik deed domme dingen waar ik achteraf spijt van had. Mijn jongens deden dingen waar ze achteraf spijt van hadden. Het is klaar. Het is over. We gaan door met ons leven. Volwassen en groot geworden. Ik geloof dat mijn zonen redelijk ongeschonden door hun pubertijd gekomen zijn.

Sommige kinderen maken in deze periode vol opstandige onvolwassenheid in hun leven keuzes die niet meer zomaar teruggedraaid kunnen worden. Ze doen dingen die echt erg zijn. Ze roven of breken in of erger nog. Of ze denken juist goed te doen en belanden daardoor in een onmogelijke situatie. Daarom zat ik gisteren aan de buis gekluisterd bij de film ‘De verloren kinderen van het kalifaat’ van Sinan Can. In zekere zin kinderen die met het paradijs voor ogen de meest stomme beslissing namen. In deze film reist de journalist samen met vader Houssein naar de puinhopen in Syrië. De kinderen van Houssein zijn beide in het kalifaat terechtgekomen. Ook zijn ex-vrouw. Zoon Ilyas is omgekomen, maar dochter en ex-vrouw leven nog en zitten gevangen in een Koerdisch gevangenenkamp. Dochter reisde destijds haar liefde achterna en kreeg twee dochtertjes in het gedroomde avondland. Maar ook haar geliefde stierf in de strijd tegen de Koerden. Aldus hebben alleen de vrouwen van Houssein het overleefd.

Samen met Houssein gaat Sinan Can op weg om de vrouwen te vinden. De wanhoop van Houssein voel ik tot in mijn botten want je kinderen zijn niet zomaar mensen. Je kinderen zijn een deel van jezelf. Als het met hen niet goed gaat, dan gaat het met jou niet goed. Hoewel mijn mannen redelijk op hun pootjes terecht kwamen, geldt dat voor de kinderen van Houssein niet. De één kwam om en de ander werd moeder van twee kinderen en zit met de kinderen gevangen ergens in Syrië. Hoe rampzalig kan je het treffen in je leven? De foute keuze van dochter en ex-vrouw en zoon of de omstandigheden die geleid hebben tot die vreselijke situatie doen er eigenlijk niet meer toe; hoe kom je als vader en grootvader verder. Dat is de vraag. In Housseins schoenen zou ik het niet weten. Toch wordt er even wat duidelijk over wat de keus om uit te reizen een zetje heeft gegeven. Als vader dochter verwijt dat ze met haar keuze hun gezin uit elkaar liet vallen antwoordt de dochter dat het gezin al uit elkaar gevallen was. Dat was, denk ik, niet voor onze oren bedoeld. Tijdens de ontmoeting tussen dochter en vader had ik toch al een beetje het gevoel dat ik er als kijker niet bij hoorde.

Wat destijds ook de overwegingen waren om te gaan, het blijven mensen die met een onvolwassen brein een totaal verkeerde keuze hebben gemaakt. Het enige wat Houssein kan doen is tegen wil en dank beweren dat alles goed komt. Ik hoop het voor hem want Houssein verdient het. Iedereen verdient het. Ik vind dat Nederland haar eigen burgers moet terughalen en ze hier moeten berechten. Het slaat nergens op om de moe gevochten en straatarme Koerden op te laten draaien voor onze foute burgers. Doe wat, Nederland!

De grens tussen denken en doen

Deze week heeft de Nederlandse minister van justitie Blok vier mensen het Nederlanderschap afgenomen. Vier mensen die naast de Nederlandse ook nog een andere nationaliteit hebben, want dat moet; een regering mag iemand niet stateloos maken. De vier zouden ergens in Irak of Syrië zijn en verschrikkelijke dingen hebben gedaan. Bovendien, en dat is eigenlijk het belangrijkste, worden de nu uitgestotenen, ervan verdacht dat ze bij terugkeer in Nederland een gevaar vormen voor onze veiligheid Ik sta hier ambivalent tegenover.

Ik ken de vier mensen niet en weet niets van hun achtergrond. Ik fantaseer erop los. Ik denk dat het jongens tussen de achttien en de vijfentwintig jaar waren toen ze uit Nederland vertrokken richting de islamitische heilstaat. Ik denk dat het jongens waren die zagen hoe wreed Assad te keer ging tegen zijn eigen bevolking. Ik denk dat de vier jongens een bijdrage wilden leveren aan de val van Assad en de bevolking aldaar wilden helpen. Ik denk dat ze het gevoel hadden dat Nederland niet hun land was. Ik denk dat ze zochten naar wie ze waren en wat ze voorstelden in ons kikkerlandje. Ik denk dat school, werk, meiden en familie niet vanzelf gingen en dat het leven een worsteling was. Dat dat eigenlijk voor ieder bijna volwassen mens geldt, konden ze zich niet voorstellen. Dat denk ik. Dan kijk ik naar mezelf als jochie van achttien en dan voel ik weer mijn hang naar extremisme om de wereld goed te doen. Voor de ideale wereld had ik graag een bommetje gelegd. Ik was daar godzijdank te laf voor. Maar ik zie ook mijn drie zonen toen ze zo rond de achttien waren. Ze liepen rond met het idee dat ze alles konden en alles wisten terwijl je als pa ziet dat hun breintjes nog niet volgroeid zijn en dat ze zich nog geen overzicht kunnen verschaffen. Dat ze zich ook nog niet voldoende kunnen inleven in een ander. Als ik op die manier kijk naar de vier bannelingen dan identificeer ik me met de vader van die jongens en dat is een slechte zet van mij… Op dat moment word ik wanhopig want ik wil mijn zoons in mijn armen sluiten. Wat ze ook gedaan hebben. Ik zal van hun daden afstand moeten nemen maar ik zou toch van ze houden want ze zijn deel van mij. Ik zou elke dag hebben gehoopt dat ze uit de klauwen van de oorlog zouden ontsnappen en veilig weer thuis zouden komen. En nu mogen ze niet meer veilig thuiskomen want hun thuis bestaat niet meer. Hun thuisland is dat land geworden waarnaar ze soms op vakantie gingen. Nederland is hun vaderland. Ex-vaderland. Als vader zou ik wanhopig zijn.

Maar ik ken die mensen niet. Ik weet niet wie die vier zijn. Het kunnen vrouwen en het kunnen mannen zijn. Geen idee. Ik moet ervan uitgaan dat de diensten hun werk hebben gedaan en dat ze bewijs hebben dat de bannelingen levensgevaarlijk zijn voor Nederland. Wellicht hebben de uitgestotenen met hun nog onvoldoende volwassen breinen dingen besloten die ze op latere leven nooit zouden besluiten. Maar ze zijn wel een grens overgegaan. Er is een verschil tussen denken dat een bom op de juiste plaats de wereldvrede dichterbij brengt en het daadwerkelijk plaatsen van de bom. Omdat ze de grens tussen denken en doen zijn overgegaan, moeten ze zwaar boeten. Het zij zo.

‘Echte’ Vervolgden

Eergisteren verscheen er een opinieartikel in de Volkskrant dat weleens baanbrekende gevolgen kan hebben. Het is van de hand van Arnold Karskens in zijn rol als voorzitter van www.onderzoekoorlogsmisdaden.nl.  In het artikel maakt hij verguisd beleid bespreekbaar en gehanteerd beleid verdacht. En als ik het artikel lees, dan denk ik: Ja, wellicht heeft Karskens gelijk. Misschien moet het roer om omdat onder het mom van menswaardig beleid, mensonwaardig beleid wordt gevoerd. Met goede bedoelingen, maar dat wil niet zeggen dat je dat zo af en toe tegen het licht moet houden. Karskens doet dat, en ik geloof dat ik hem gelijk moet geven. Het huidige migratie- en vluchtelingenbeleid faalt aan alle kanten. Onderweg naar Europa komen velen om en eenmaal aangekomen wacht een uitzichtloos bestaan. Het draagvlak onder de Europese bevolking is snel aan het slinken en je kunt zonder meer stellen dat het destabiliserend werkt. Mensen in Groot-Brittannië stemden vaak voor een Brexit vanwege de invasie van immigranten naar Europa.

Toch vind ik dat Nederland open moet staan voor vervolgden. Als je je leven niet meer zeker bent door oorlog en geweld, dan moet je de mogelijkheid hebben om asiel aan te vragen in een vredig land. Dat dacht ik toen en dat denk ik nog steeds. Ik vind ook dat je daar ruimhartig in moet zijn. Wat mij betreft hoef je niet gemarteld te zijn voordat je erkend wordt. Mensen uit Syrië bijvoorbeeld zouden wat mij betreft hier een veilig heenkomen kunnen vinden. Ook mensen uit Eritrea, trouwens. Ik zou wel willen dat die mensen dan eerlijk over Europa worden verspreid. Dat je lid bent van Europa betekent dat je een aantal rechten hebt als land maar ook een aantal plichten. Ik vind dat Europa de plichten van de lidstaten veel harder mag afdwingen. Maar voor mensen uit gebieden waar geen oorlog en geweld is, moet Europa gesloten zijn. In theorie is dat ook zo, maar in de praktijk werkt het niet. Men komt vanuit de wereld in Europa aan om na een lange procedure gesommeerd te worden om te vertrekken. Dat laatste gebeurt uiteraard niet. Men verdwijnt in Europa van de radar.

Toen enkele jaren geleden de eerste Afrikanen verdronken in hun poging om de Middellandse zee over te steken, kwam er veel hulp op gang. Mensen mochten niet verdrinken vonden we. Sindsdien vaart er op zee een vloot aan reddingsschepen en worden de bootjes waarmee de migranten de zee op gaan steeds zwakker. Waren het eerst nog wrakken die met een beetje geluk de overkant haalden, tegenwoordig zijn het rubberbootjes die het tot enkele kilometers uit de kust volhouden. Men rekent erop dat een reddingsboot hen vindt. Vaak halen de bootjes dat niet en verdrinken de opvarenden. Die vloot aan reddingsboten heeft in het arme deel van de wereld ertoe geleid dat men er vertrouwen in kreeg dat Europa te bereiken moest zijn en dat heeft een gigantische aanzuigende werking. Het aantal verdrinkingsdoden neemt met de dag toe, maar ook de mensen die Europa wel halen neemt toe met alle destabiliserende gevolgen van dien.

Karskens pleit voor het No Way-beleid van Australie. Op een eiland ver uit de kust een aantal kampen met minimale voorzieningen. Daar komt iedereen terecht die Europa in wil. Europa is onbereikbaar de enige weg is: Terug naar Afrika. Het Australische beleid heeft ervoor gezorgd dat er nauwelijks mensen verdrinken. Het migratieniveau is daar sterk gedaald. Maar hoe ziet het er dan uit voor de ‘echte’ vervolgden? Dat vraag ik me dan wel af…

Gekozen door een minderheid

Een klein maandje geleden schreef Derk Jan Eppink een opinieartikel in de Volkskrant waarin hij beweerde dat Hilary Clinton de arbeidersklasse was kwijtgeraakt en dat dat de reden was waardoor Trump haar in de verkiezingen verslagen had. Ik bestreed dat. Ik vind dat het ligt aan een fout kiesstelsel. In Amerika heeft men namelijk een stelsel waarbij niet per se de kandidaat wint die de meeste kiezers achter zich krijgt. In Amerika telt niet elke stem. Ik vind dat fout en velen vinden dat fout. Ik schreef daar een ingezonden brief over naar de Volkskrant en kreeg een berichtje terug van Derk Jan Eppink. Hij schreef mij dat Clinton nou eenmaal verloren heeft in een systeem dat telt. Daar was ik het me eens. Vervolgens schreef hij dat er federaal evenwicht moest zijn en dat daarom een stem in de grote lege staten veel zwaarder weegt dan in de dichtbevolkte staten. Dat vind ik achterhaald want de president is de president van alle Amerikanen. Als er een vertegenwoordiging zou moeten zijn per staat of land, zoals bijvoorbeeld in het Europees parlement, dan moet er per land een goede invloed mogelijk zijn en dan gelden andere regels. Kies je één persoon met z’n allen, dan zou iedere stem even zwaar moeten wegen. Daarom heeft Hilary Clinton geen verkiezingen verloren maar hem juist met overmacht gewonnen; het kiesstelsel zat haar dwars.

In de twintigste eeuw is het nu twee keer voorgekomen dat een president door een minderheid van de bevolking gekozen werd; de eerste keer was het een ramp voor de wereld. George W. Bush. Je mag gerust beweren dat hij IS heeft uitgevonden en dat hij Syrië en Irak heeft vernietigd. Ik zie Bush nog staan op dat vliegdekschip temidden van mariniers en andere vechtjassen in de oorlog tegen Syrië. Ik hoor nog hoe hij na een korte maar hevige strijd de overwinning opeiste. Inderdaad was de toenmalige leider van Irak foetsie en was het reguliere leger verslagen. En inderdaad waren duizenden Iraakse dienstplichtige soldaten om het leven gebracht en inderdaad had Amerika geen verliezen geleden. Op dat moment. Maar wat daarna volgde was een ongekende guerrilla. Meedogenloos. Duizenden Amerikaanse soldaten en Irakese burgers kwamen alsnog om. De Iraakse staat was arrogant vernietigd zonder dat er een plan was hoe hem opnieuw op te bouwen. Een ramp voor Irak, een ramp voor Amerika en een ramp voor de wereld. George W. Bush. Aan de macht gekomen na een verkiezingsstrijd die hij won/verloor van Al Gore. Met een minderheid van stemmen.

Nu dus Donald Trump. Was het verschil tussen Bush en Al Gore een slordige half miljoen stemmen, het verschil tussen Donald Trump en Hilary Clinton bedraagt maar liefst een slordige drie miljoen stemmen. In Nederland zou dat een klinkende overwinning zijn geweest voor Hilary Clinton. Niemand zou er meer over twijfelen. Donald Trump zou zijn mond niet meer durven opendoen; de verkiezingsnederlaag was zo groot geweest; niemand die meer twijfelde aan de legitimiteit van president Hilary Clinton. Maar zo gaat dat niet in Amerika. Door een achterhaald kiesstelsel zitten ze (maar ook ‘we’) met een president waar je het ergste van mag vrezen. Voor de tweede keer in de eenentwintigste eeuw zit de wereld vast aan een president van Amerika die niet echt gekozen is. Voor de tweede keer in de eenentwintigste eeuw mag de wereld vrezen voor haar voortbestaan. Een narcistische gek op de presidentstroon…

Derk Jan Eppink, wellicht hadden de Founding Fathers gelijk toen ze in de achttiende eeuw het kiesstelsel in Amerika ontwierpen, maar nu lijkt me het systeem volkomen achterhaald en – niet onbelangrijk – een bedreiging voor de wereld.

Israël dood, iedereen dood.

Als er één plek op aarde is waar je op dit moment niet wil wonen, dan is het wel het Midden-Oosten. Er heersen wrede leiders en de landen worden geteisterd door oorlog en geweld. Democratie is er ver te zoeken. Overleven is het daar, louter overleven. Meningen zijn in beton gegoten en het doel is de vernietiging van de partij met een andere mening of…religie. Ik heb het over Egypte waar generaal Sisi met ijzeren vuist regeert. Waar honderden mensen onder het mom van terrorisme in de gevangenis belanden. Waar gemarteld wordt en verkracht. Ik heb het over Syrië dat zijn eigen bevolking bombardeert met alles wat dood en verderf zaait maar waar de andere partijen absoluut niet onderdoen in wreedheid en waanzin. Ik heb het over Irak waar godsdienstfanatici reguliere milities vormen die andersdenkenden te lijf gaan met van alles en nog wat. Ik heb het over Afghanistan waar geen enkel mens ooit een periode van vrede heeft gekend; hoogstens een periode van afgedwongen vrede. Ik zou in die regio op aarde niet willen wonen. Echt niet.

Met één uitzondering. Er is één klein landje in die regio waar ik wél zou willen wonen. Er is één democratische oase in een tirannieke woestijn. Er is één land waar je relatief veilig een mening mag hebben en die mening ook mag uitdragen. Er is in die regio maar één land met een functionerend parlement waarin de inwoners van het land ook ‘echt’ vertegenwoordigd zijn. Dat is Israël. Gek genoeg het meest uitgekotste landje dat er in deze regio ligt, maar desalniettemin een toonbeeld van stabiliteit, rust en vreedzaamheid. Dat dat land zo verschrikkelijk uitgekotst wordt is des te vreemder omdat ‘wij’ in Nederland dat land jarenlang als onze grootste vriend hebben beschouwd. Idealistische jongeren gingen van hier massaal naar Israël om daar het land te helpen opbouwen. Om daar van de woestijn weer vruchtbare grond te maken. Het woord ‘Kibboets’ stond voor ‘vrede op aarde’ en een betere wereld. Je was trots als je kon zeggen dat je een jaar in Israël had gewerkt.

Dat is helemaal weg. Israël is de duivel in eigen persoon geworden. De nederzettingen en de (ongelijke) strijd tegen de Palestijnen in geannexeerd gebied en de strijd tegen de Palestijnen in Gaza, wordt Israël mateloos zwaar aangerekend. Joodse mensen hier in Nederland worden zonder meer geassocieerd met Israël.

Ik ben blij dat mijn Auschwitz overlevende joodse omaatje allang dood is. Is er een internationaal complot tegen joden en tegen Israël? Ze wilde er eigenlijk niet in geloven, want ze was socialiste in hart en nieren, maar ze had het er soms wel over. Ik deed dat af als onzin, maar respecteerde wat ze zei, na alles wat ze had meegemaakt. Daarom was ze er stilletjes ook blij mee dat Israël een atoombom had. Enige wraak- en genoegdoeningsgevoelens waren haar niet vreemd; als Israël vernietigd werd, dan zou de hele wereld meegaan. Israël dood, iedereen dood.

(Ik lees net van ‘Wir sind das Volk’-Björn Höcke die het Holocaust monument weg wil hebben uit Berlijn. Ik ben zo blij dat mijn omaatje dat niet meer hoeft mee te maken…)

Het stereotype ‘terrorist’

Ik bestudeer graag foto’s van terroristen. Hoe zien die mannen (en heel soms) vrouwen eruit? Zou je ze kunnen herkennen en dan maatregelen nemen? Dat houdt mij bezig. Neem bijvoorbeeld de mannen die de aanslagen op onze trouwdatum in Amerika deden. Negentien mannen in totaal die de wereld schokte en veranderde. Daar moet toch iets van overeenkomst in zitten. Iets in hun uiterlijk moet zichtbaar zijn waardoor je zou kunnen denken: Ja, dat is een terrorist. Doe gewoon een gooi, neem nummer vijftien. Meneer Marwan Al-Shehhi. Hij zat in één van de toestellen en we weten nu dat het een terrorist was die het toestel het WTC in liet vliegen. Ik zou zonder veel bedenkingen naast hem zijn gaan zitten in het toestel. Een heel gewone man. Een bril op zijn hoofd; niets bijzonders.

Marwan Al-Shehhi

Kijk naar de foto’s van aanslagplegers in Parijs op Hebdo of op de Bataclan. Ik zie niets bijzonders aan die koppen. Het zijn gewone jongens. Ze zouden bij mij in de straat kunnen wonen, ze zouden op een terras op het Rembrandtsplein kunnen zitten (om maar eens een dwarsstraat te noemen) genietend van een sapje in de zon. Niemand zou denken aan terrorisme. Toch hebben ze het gedaan en onrust gebracht in Europa en Amerika. De enige overeenkomst tussen al die mannen is de islam en dat blijkt aan de buitenkant niet zichtbaar.

Onze kennis over de islam gaat in ons brein aan het werk. We willen zo graag terroristen herkennen (terwijl we dat dus niet kunnen) dat we aan de haal gaan met de combinatie geloofsfanaat en islam. Qua vrouw komt er dan een wandelende wigwam uit en als man een baard (en geen snor) dragende man in djellaba met een speciaal hoedje op zijn hoofd en een hoogwaterbroek aan zijn kont. Zo’n man die je vlak bij de moskee tegenkomt en die dwars door je heen kijkt. Dat blijken dan ineens, in onze breinen, de herkenbare terroristen. Ik merk dat ook ik daar een beetje last van heb terwijl die baarddragende man in zijn djellaba evenveel met terrorisme te maken heeft als wij. Ons brein misleid ons; een terrorist kan je niet herkennen (zie mijn onderzoek naar het uiterlijk van echte terroristen!).

Laura H. wordt verdacht van terrorisme. Tenminste ze is al of niet gedwongen of vrijwillig afgereisd naar Syrië. Dat is een land waar je niet wil wezen en niet moet zijn. Als je er als Nederlander naar toe reist dan zeg je alles bijna definitief vaarwel en bovendien geef je de boodschap af dat je een terrorist bent. De Syrische grens passeren is een boek dichtslaan. Je hebt dan voor de verkeerde partij gekozen. Laura H. heeft dat boek dichtgeslagen, maar kreeg spijt. Laura H. verbaast mij op veel meer terreinen. Een meisje van twintig met twee kinderen. Heel jong moeder dus. Ze heeft zich bekeerd tot de Islam en heeft toen via een datingssite een gewelddadige man getroffen. Ze wilde van hem scheiden en toen zat ze ineens in Syrië. Daar wist ze te ‘ontsnappen’ en met behulp van Koerdische strijders weer in de min of meer vreedzame wereld te komen. Een vaag verhaal. Als ik werkte bij de inlichtingendienst dan had ik heel veel vragen aan haar willen stellen.

Terwijl Laura H. beweert ontvoerd te zijn naar Syrië, doet de krant buurtonderzoek. Er worden buren gevonden die willen getuigen. Die buren weten zeker dat Laura H. vrijwillig naar Syrië is vertrokken want, zo zeggen de buren, Laura kreeg steeds vaker bezoek van ‘mannen met baarden en lange gewaden’. Zie mijn zojuist geschetste gewenst stereotiep terrorist. Bezoek van die stereotypen zegt dus helemaal niets over werkelijke terroristen. Maar zelfs de Volkskrant zie je zich bewegen in de richting naar erkenning van het bewijs. Bezoek van ‘haatbaarden’…dan moet er wel iets van waarheid schuilen in dat ze vrijwillig ging… Onzin dus.

Journalistiek broddelwerk

Laat mij de situatie schetsen van een jaar geleden… Duizenden mensen ontvluchtte ineens de uitzichtloze situatie van de vluchtelingenkampen rondom Syrië. De oorlog in Syrië was op een van haar vele hoogtepunten. De situatie waarin de mensen zaten was verschrikkelijk en maakte hun kinderen tot kansarmen. Nauwelijks huisvesting, nauwelijks voldoende eten en geen onderwijs. Je wilt niet dat je kinderen geen enkele kans hebben. Daarom trokken de mensen massaal weg. Helemaal toen Angela Merkel een soort van uitnodiging stuurde.

Bij duizenden kwamen de vluchtelingen de grens over. Ze hadden vaak, met hun gezin, een barre toch achter de rug om hier te komen. Maar het waren er zo veel, dat de normale opvang ontoereikend bleek. Er was meer capaciteit nodig. Daarom vroeg de regering aan gemeenten om te kijken naar locaties waar opvang geregeld kon worden.

Geldermalsen vond een plek waar, zonder veel moeite, iets gebouwd kon worden. Men zou er dan vijftienhonderd vluchtelingen op kunnen vangen. Aldus werd een voorstel gemaakt. Na een hoorzitting en het daaropvolgende democratische besluit door de gemeenteraad, zou het centrum er al of niet komen. Maar iets anders gebeurde… Niks geen democratie; laat staan een democratisch genomen besluit…

Rechtse krachten die er zonder meer op uit zijn om door verdeel en heers macht te vergaren, zagen hun kans schoon. Ze hitsten een groep kansarme zwakbegaafden op en die trokken gewapend met knuppels, stenen, benzine en bewaard vuurwerk naar het gemeentehuis. Daar belegerde ze de mensen die een democratische beslissing moesten nemen. De politie voelde zich zo in het nauw dat ze met getrokken pistolen klaar stonden om de mensen in het gemeentehuis te verdedigen. De gemeenteraad en alle mensen die verder deelnamen aan het democratische proces, waren gedwongen om te vluchten. Een schande voor Nederland!

Gisteren een rapportage op de televisie over deze gebeurtenis. Een interview met één van dat zooitje ongeregeld. Hij wist zeker dat niemand in Geldermalsen een asielzoekerscentrum wilde. Zijn blik in zijn ogen en zijn hele houding verraadde het iq van een vis. Eigenlijk moet je zo iemand geen podium geven, lijk mij. Hij was nog steeds erg in zijn nopjes met wat er destijds gebeurd was; met het geweld en de dreiging. In het feit dat er geen opvang was gekomen zag hij zijn gelijk bevestigd. Geen journalist die hem tegensprak. Een stuk onbenul op de tv en niemand die er wat aan dee! Journalistiek broddelwerk!

Maar…er was ook nog een onderzoek geweest in Geldermalsen en uit dat onderzoek bleek dat een grote meerderheid van de inwoners wel degelijk een asielzoekerscentrum hadden gewild. Alleen de gemeenteraad. Die scheet inmiddels in haar broek van bangigheid (met de SGP voorop) en daarom kwam er geen vluchtelingenopvang in Geldermalsen.

Armageddon in Syrië

De wereld lijkt nogal boos op dit moment. Ik kan me haast voorstellen dat Islamitische jongeren met een wat smalle geest, massaal denken dat de Armageddon begonnen is. De grote strijd van de rechtvaardigen tegen de onrechtvaardigen. Aanslagen in Parijs en Brussel, Amerikaanse moordaanslagen met drones op Taliban- en IS leiders in Pakistan en Afghanistan. Ik kan me voorstellen dat die jongeren dat allemaal interpreteren als onderdeel van de laatste strijd. Als je dat eenmaal denkt, dat past er van alles in dat straatje. De simultane opkomst van bewegingen als IS, Al Shabab of Al Qaida. De oorlog in Libië, Yemen, Syrië, Irak en ga zo maar door. Als je gelooft in die laatste strijd, dan is het best logisch dat je je wilt aansluiten bij zo’n groep. De toekomst zal je even helemaal niets zeggen. De toekomst is immers de hemel na de overwinning van de rechtvaardigen. Jij bent een rechtvaardige!

Nederland en Europa houden niet van deze jongeren. Nederland en Europa geloven absoluut niet dat er een laatste slag bezig is. Helemaal juist niet. Ze zien ook geen rechtvaardigen en ook geen onrechtvaardigen. Nederlandse en Europese leiders zien een bedreiging van de rechtsorde en een gevoel van onveiligheid. Een aanslag hakt er bijzonder hard in bij de bevolking. Voor jongeren die zich bij IS hebben aangesloten en gehard zijn in de strijd en dan weer in het verwende Europa terugkomen is een aanslagje plegen peanuts, zo redeneert men hier. En hoewel het aantal terreuraanslagen in West-Europa heus niet het aantal aanslagen in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw overtreft, zit de angst er goed in. Parijs en Brussel heeft iedereen behoorlijk zenuwachtig gemaakt.

Harde maatregelen doen het goed bij het zenuwachtige electoraat. Nederland komt met nieuwe wetten. Nu is er een wet aangenomen die een jongere met de Nederlandse nationaliteit maar die ook een andere nationaliteit heeft, het Nederlanderschap ontneemt als hij zich bij een groep als IS aansluit. Bovendien wordt hij meteen tot persona non grata verklaard. Kortom, officieel komt hij Nederland niet meer in. Je zou zeggen; opgeruimd staat netjes. We verkleinen het risico op een aanslag en bovendien zijn we een lastig persoon kwijt…

Maar toch denk ik er genuanceerder over. Ik ben namelijk ook vader. Jongeren die naar Syrie vertrekken zijn doorgaans pubers. Jongens en meisjes rond de twintig. Dat is een leeftijd waarop je wel de trekker kunt overhalen, maar nog niet kunt beredeneren wat voor gevolgen dat heeft. Een gevaarlijke periode in je leven. Een periode in je leven waarin je in staat bent om onherstelbare schade aan te richten.

Maar, zoals gezegd, ik ben ook vader. Hun zonen en dochters zijn een beetje ook mijn zonen en dochters. Ik zie daarom mijn kinderen naar Syrië vertrekken. Ik wil dat niet. Ik denk dat ik ze nog moet beschermen. Dat moet ik ook want hun oordeel is nog troebel. Eigenlijk kunnen ze nog niet zelfstandig hun weg vinden. Maar ik kan ze niet tegenhouden om af te reizen. Mijn enige hoop is dat ze snel, ongeschonden, weer thuiskomen. Dat maakt de regering onmogelijk. De nieuwe wet van de Nederlandse regering treft de ouders het hardst.

 

Gevulde varkensdarmen

Ik hou van eten. Als ik vermoed dat iets te eten is, dan wil ik het proeven. Echt, wat eten betreft durf ik veel. Maar zaterdag in de Volkskrant liep ik tegen een gerecht aan, waar ik toch even van moest slikken… Ik weet niet. Dat gerecht ging wat ver.

In de Volkskrant van zaterdag kregen we een kijkje in de vluchtelingenopvang door de ogen van een bepaald gezin. Deze keer was de Palestijns-Syrische vluchteling Layla en haar gezin aan de beurt. Ze kan niet zelf  koken. Daar baalde ze enorm van. Zelf je eten bereiden…voor mij een noodzaak. Na twee dagen hotel waarbij ik niet zelf kan koken, verlang ik enorm naar mijn eigen bereide hap. Mensen in de vluchtelingenopvang kunnen hun eigen eten al maanden niet zelf koken. Ze krijgen magnetronmaaltijden… Wat een ramp!

Layla klaagt daar wel/niet over. Ze krijgt dagelijks aardappelpuree. Ik kan me haar spagaat voorstellen: Je moet dankbaar zijn voor die kleverige aardappelpuree elke dag die je eigenlijk niet wil. Maar het houdt je wel weer in leven… Maar dan vertelt Layla wat ze echt lekker vindt: Gevulde schapendarmen… Goed, dat ging mij dus even een stapje te ver. Wat stel ik me voor bij gevulde schapendarmen… Ik zie dan dat net geslachte schaap voor me. De huid is er afgestroopt. De slager snijdt voorzichtig de buik van het dier open. Voordat hij de buik helemaal open heeft, snijdt hij de anus los. Dan de laatste snee en de buik is open. De darmen blubberen eruit. Samen met andere organen. De slager gaat met zijn hand in het beest en trekt alles in één ruk los. Het valt in de bak die hij ervoor klaargezet heeft. Een blauwige maar ook ietwat bloederige blubberige massa. De hoofdmoot van die massa wordt gevormd door de darmen. Darmen gevuld met stront. Schapenstront. Dat ziet er echt niet fraai uit.

Boven de bak met blubberige darmen hangt het beest. Het vlees van het beest. Datgene wat je kan bakken en braden, datgene dat je op de BBQ legt. Wat er in die bak ligt te glibberen is afval. Te smerig om aan te pakken. Weg met die troep.

Waar verlangt Layla naar..? Een bord met gevulde schapendarmen… Ik was best geïnteresseerd in haar Syrisch-Palestijnse keuken maar nu haak ik af. Schapendarmen!

Totdat je gaat nadenken. Als je over je primaire reactie heen bent. Natuurlijk hebben gevulde darmen niets met stront te maken. Van schapenstront worden we allemaal ziek (hoewel…de vroeger zo populaire groene texelse schapenkaas was dus wel met mest bereidt…maar dit terzijde). Waarom hebben Anneke Stoffelen en Jeroen Visser opgeschreven dat Layla zo gek was op gevulde schapendarmen? Waarschijnlijk onbegrip en wellicht vonden ze dat wel Syrisch-exotisch klinken. Op gevulde schapendarmen komt een ander licht te staan als je beseft dat we In Nederland kilometers gevulde varkensdarmen eten. Wij noemen dat WORST.

Wat zou er hebben gestaan als een Syrisch journalist de Nederlandse vluchtelingen Anneke en Jeroen in het vluchtelingenopvangcentrum van Aleppo zouden interviewen… dat ze zo verlangden naar boerenkoolstamppot met gevulde varkensdarmen. Wat zouden de Syrische lezers gruwelen… Gevulde varkensdarmen!

Te veel om op te noemen

Het spijt me, het lukt me niet om te focussen op een onderwerp. Van alles spookt door mijn hoofd. Van de beroerdste Mattheus ooit, die ik gisterenavond hoorde, tot het geld van Russische oligarchen dat in Engels onroerend goed belegd lijkt. Van Syrische vrouwen-en-kinderen-vluchtelingen tot kolder over het verdrag dat de EU met Oekraine sloot. Alle onderwerpen vragen om voorrang met als gevolg dat er niets van terecht komt. Ik zou een dag vrij moeten nemen en over alle onderwerpen een stukje schrijven, maar dat gaat gewoon te ver. Daardoor vandaag geen echte column; er is teveel!

Maar ik kan het niet laten:

Gisteren de Mattheus van Pieter Jan Leusink. Lichtpuntje in het drama dat zich in het concertgebouw aan ons ontrolde, was ‘Aus Liebe wil mein Heiland sterben’. Dat werd uitgevoerd op een aanvaardbaar niveau. Fluitiste en sopraan, beiden een engelachtig uiterlijk, vonden elkaar in het hoogtepunt van de avond. De rest was om te huilen. Wel een goed orkest, maar Leusink als dirigent deugt gewoon niet. Op de bok voerde hij een soort berendans uit waar de zangers geen raad mee wisten. Sommige stukken tien keer te snel andere aria’s veel te langzaam. Het tweede vioolconcert ging in een tempo dat er echt niet bij past en maakte het voor de violiste tot een sprintwedstrijd. Ze won weliswaar, maar ten koste van wat. En dan de evangelist. Hij vergat de basis; de muziek van Bach zingen. Hij was kennelijk zo begaan met het lot van de man wiens levenseinde hij bezong, dat hij een eigen rol schreef. Lachwekkend soms. Maar over het geheel: Fout. Hartstikke fout.

Vanaf de voorpagina van de Volkskrant van vandaag kijken mij drie kinderen aan. Het oudste meisje en haar broertje kijken recht in de camera en poseren voor hun vader. Hij zwaait naar de fotograaf. De jongste kijkt door haar tranen heen naar ons vanaf de arm van haar moeder. Moeder met gewatteerde jas en witte hoofddoek, kijkt ons niet aan. Deze vrouw is onmogelijk moedig of onmogelijk roekeloos. Met haar drie kleine kinderen vertrok ze uit Syrie. Vluchtte de grens met Turkije over. Nam de rubberboot naar Griekenland. Liep over diverse tussengrenzen om uiteindelijk in Nederland aan te komen. Daar ontmoette ze haar man weer die hen vooruit was gegaan. Hij had het idee dat hij, eenmaal in Nederland aangekomen, snel vrouw en kinderen kon laten overkomen. De legale weg zou betekenen dat hij een vreemde werd in het leven van zijn kinderen. Welke ouder wil dat nou? Maar wat een tocht! Met drie kleintjes die constante verzorging nodig hebben!

Even verderop in de krant een artikel over de balk en de splinter, zeg maar. Een Russische zelf benoemde corruptiebestrijder leidt journalisten in Engeland rond om ze de enorme rijkdom te tonen van dubieus schatrijk geworden Russen. Allemaal vriendjes van Poetin, zo lijkt het. Volgende keer eens een toertje Wassenaar/Amsterdamse grachtengordel/Het Gooi en is kijken welke puissant rijke vriendjes van Willem Alexander daar wonen? En wat zegt dat dan precies? Daar zijn ze corrupt en hier leeft iedereen volgens de wet… Je gelooft dat toch zeker zelf niet?

Ook nog een column van René Cuperus. Over Oekraine. Ik schreef al hoe ik daarover denk. Cuperus komt met veel blabla en weinig argumenten. Hij haalt er zelfs de Hongaarse opstand bij en de ‘heroische roep van een bevolking tegen tirannieke Russische overheersing,..’ Hoe diep kan je zakken?