Tagarchief: Sylvana Simons

Sylvana Simons en Geert Wilders

Sylvana Simons…wie? Nou, Sylvana Simons. Nou en. Wat wil je daarmee zeggen? Ik vind haar apart. Ze volgt dezelfde weg als Geert Wilders.  Dat is toch apart? Racisme, dat is hun beider ding. Tegengesteld, misschien, maar hetzelfde in de diepste kern. Kuzu en Öztürk? Nee, die hebben daar helemaal niets mee te maken. Die leven in hun eigen Turks/Marokkaanse islam bubbel. Ik hoop dat ze net als de SGP hun hoogste aantal zetels bereikt hebben en dan vanuit de marge blijven roepen. Bij Sylvana Simons is dat wel even anders en bij Geert Wilders ook. Beiden doen ze een beroep op de moraal. Wij hebben geleerd dat discriminatie en racisme fout is. Dat mag niet. Als Sylvana Simons haar politieke issues op tafel gooit, dan voelen we ons als netjes opgevoede witte mensen meteen al schuldig. Daardoor krijgt die knappe zwarte vrouw van alles van ons gedaan. Aan de andere kant willen we vaak ook graag tegen onze goede opvoeding ingaan. Dan zijn we bij onze geblondeerde heer aan het goede adres. Hoezo mogen we niet discrimineren; we wonen toch in ons eigen land? Baas in eigen land…

Zowel Sylvana Simons als Geert Wilders hebben een vergelijkbare weg bewandeld van heel gewoon en weinig opvallend naar extreem en steeds in het middelpunt van de belangstelling.  Geert Wilders begon als keurig VVD Kamerlid. Heel verschrikkelijk lang geleden werd er door de EU onderhandeld met Turkije over haar mogelijke toekomstige lidmaatschap. Dat vlotte niet. Er was een moment waarop besloten moest worden: Doorgaan met onderhandelen of stoppen. De VVD wilde doorgaan met onderhandelen maar Wilders niet en dus werd hij uit de fractie gezet. Vanaf dat moment ontwikkelde hij zich tot de racist die hij nu geworden is. Sylvana Simons begon al VJ maar bleek zo goed gebekt dat ze al snel een televisiepersoonlijkheid werd. Volgens mij werd haar antiracisme standpunt getriggerd door een gesprek waar ze aanzat met onder anderen Martin Simec. Hij nam het woord ‘zwartjes in zijn mond. Vanaf dat moment is ze zich gaan ontwikkelen tot de antiracisme activiste die ze nu is. Beiden worden extreem bejegend: Op handen gedragen of diep gehaat. Beiden hebben constante beveiliging nodig.

Je zou zeggen dat deze linkse jongen meer op heeft met Sylvana Simons dan met Geert Wilders.  De laatste is mijn natuurlijke tegenstander en dat blijft hij voorlopig. Met Sylvana Simons ligt het ingewikkelder, maar toch eenvoudig. Iemand die antiracisme predikt maar de joodse gemeenschap in de kou laat staan die kan mijn vriend niet zijn. Bij1 en Denk zijn de twee partijen die categorisch weigeren de joodse gemeenschap in bescherming te nemen. Wat antiracisme! En dat heb ik het nog niet gehad over het spreken over politiegeweld terwijl niemand nog precies weet wat er is gebeurd, zoals nu aan de hand is.

Heeft het zin om Geert Wilders en Sylvana Simons met argumenten te bestrijden? Nee. Helemaal niet. Dat lijkt misschien zo, maar men bereikt het tegenovergestelde van wat men bereiken wilde. Volgelingen van die twee doen dat niet op basis van de ratio maar op basis van emotie. Hoe meer ze in de hoek gedrukt worden en uitgekotst worden door de andere politieke partijen hoe populairder ze in sommige kringen worden. De rebel tegen het establishment. Het devies is wat mij betreft: Oppikken van issues waar de maatschappij wat mee kan (Turkije niet in de EU, Zwarte Piet laten veranderen), verder een soort van negeren. Dat denk ik.  Maar ja, ik heb ook de wijsheid niet in pacht.

De schaamte voorbij?

Kun je wetenschappelijk bewijzen dat bepaalde bevolkingsgroepen – zeg maar ‘rassen’ – inferieur en kwaadaardig zijn ten opzichte van andere groepen (rassen, dus)? Vroeger noemden we mensen die dat probeerden fascistoïde nazi’s. Verstokte idioten die helemaal niets van de geschiedenis geleerd hadden. In die tijd was de tweede wereldoorlog nog springlevend. Onze ouders waren kind tijdens de oorlog  en onze grootouders waren jonge volwassenen. Nu die generatie dood is of dood aan het gaan is, sterft ook het besef van wat racisme is en wat het met de maatschappij kan doen. Gek genoeg vind je redelijk ongevaarlijke racisten aan de rechterkant maar echt gevaarlijke juist aan de linkerkant van het politieke spectrum. Waarom echt gevaarlijk? Ze onderbouwen hun racisme wetenschappelijk. Dat slaat inderdaad helemaal nergens op, maar ze doen het wel. Ze tonen ‘wetenschappelijk’ aan hoe kwaadaardig een bepaald ras is en hoe nobel een ander. Eerlijk gezegd heb ik liever een zaal die vanuit hun emoties roept dat ze minder Marokkanen willen in Nederland dan mensen die wetenschappelijk aantonen dat sommige ‘rassen’ kwaadaardig zijn.

Ik ben al vaak teruggekomen op Gloria Wekker. Dat is zo’n geleerde die de rassentheorie tot leven heeft gewekt. Hoogleraar, nota bene. Niemand had door wat haar snode plannen waren omdat ze uit een links vaatje leek te tappen, maar haar ideeën zijn eng. Heel erg eng. Deze groep linkse neo-racisten hebben zich aangesloten bij de politieke beweging van Sylvana Simons Bij1. Bij1 is één van de weinige politieke partijen die het Joods Akkoord niet hebben ondertekend. Dat akkoord werd gesloten om een halt toe te roepen aan het steeds openlijker beleden antisemitisme en het bedreigen van joodse Amsterdammers. Sinds gisteren weet ik ook waarom Bij1 zich niet wilde aansluiten. Dat komt omdat Anja Meulenbelt ook lid is van hun groep. Een prominent lid wel te verstaan. Zij is iemand die ervan overtuigd is dat Joden kwaadaardig zijn en de staat Israël moet verdwijnen.

Anja Meulenbelt leverde met haar boek ‘De schaamte voorbij’ een bijdrage aan de bevrijding van mijn moeders generatie. Ze illustreerde waarom vrouwen voor zichzelf moesten leren opkomen door haar eigen levensverhaal te vertellen. Maar op de één of andere manier is Anja Meulenbelt sinds het succes van dat boek gaan dwalen om uiteindelijk helemaal te verdwalen. Ze eindigde bij Bij1 waar ze de woordvoerder lijkt te zijn geworden van jodenhatende godsdienstwaanzinnige moslims. Zelden zo’n vreemde draai gezien als de draai die Meulenbelt in haar leventje heeft gemaakt. Het ergste is dat ze aan haar jodenhaat een ‘wetenschappelijk’ tintje geeft. Zoals Gloria Wekker de kwaadaardigheid van de blanke bevolking ‘aantoont’, doet Meulenbelt het met de joden. Op haar website herschrijft ze de geschiedenis van de staat Israël en de joden om daarmee aan te tonen dat die staat illegaal is en verdelgd moet worden. Het land zou ‘terug’gegeven moeten worden aan de vredelievende Palestijnen die er altijd hebben gewoond en dan zal er weer vrede kunnen zijn tussen de volkeren, zo lijkt ze te betogen. Waar de joodse bevolking dan naartoe moet…haar een biet. Anja Meulenbelt: dat je brein zo’n kronkel kan hebben is op zichzelf al bijzonder fascinerend, maar één ding is zeker; je bent de schaamte voorbij!

Een ‘dobberneger’ in de gemeenteraad?

Ik ben geen fan van Annabel Nanniga. Ik heb niet veel van haar gelezen, maar wat ik van haar gelezen heb was ronduit negatief. Ze schrijft als een negatieve, over het paard getilde puber. Dat stoort me. Ik was haar in het verleden een keer op een site tegengekomen; een zuurpruim van het zuiverste water. Kortgeleden las ik een artikel van Tommy Wieringa. Iemand die superieur schrijft en ook politieke meningen met zeer veel nuances en gevoel weet te verwoorden, naast dat hij fantastische romans schrijft die ik in één ruk uitlees. Tommy Wieringa dus, schreef in een artikeltje over Annabel Nanninga en eerlijk gezegd maakte de schrijfsels waar Wieringa tegen van leer trok mij misselijk. Ik hou niet van racisme. Cynisch racisme maakte me misselijk. Nanninga schijnt het over die arme drommels te hebben gehad, die met weinig kans op overleven in een rubberbootje vanuit Afrika de oceaan oversteken. Ze schijnt ze ‘dobbernegers’ te hebben genoemd. Hoe diep kan je zinken? (Hoewel, jongste zoon, moest er eigenlijk wel om lachen…Foei! Jongste zoon.) Nee, ik ben geen fan van Annabel Nanninga. Het liefst had ik het niet over Annabel Nanninga, maar ze is in de politiek gegaan en probeert via Forum voor Democratie (en iedereen die het niet met de partijlijn eens is binnen de partij wordt democratisch geroyeerd) een zetel te bemachtigen in de Amsterdamse gemeenteraad.

Sylvana Simons is ook geen fan van Annabel Nanninga. Maar laat ik dit zeggen, ik ben ook al geen fan van Sylvana Simons. Ook iemand die met een eigen partij in de gemeenteraad wil. Ik ben geen fan omdat ik (zie hierboven) niet hou van racisme. In de partij van Sylvana Simons heeft een vrouw zich kandidaat gesteld voor een gemeenteraadszetel die met pseudowetenschap ‘bewezen’ heeft dat blanke Nederlanders zich superieur voelende racisten zijn. Dat blanke Nederlanders sowieso fout zijn omdat…ze blank zijn. Juist ja; Gloria Wekker. Iemand die ze, wat mij betreft, met terugwerkende kracht mogen ontslaan als wetenschapper aan een universiteit. Met zo iemand in je partij, heb je het al snel verbruid bij mij.

Wat je mij niet hoort zeggen is dat ik denk dat beide partijen de mond gesnoerd moeten worden. Ik vind dat beide partijen mogen raaskallen wat ze willen. Dat ik geen fan ben, wil nog niet zeggen dat ik ze de mond wil snoeren. Sylvana Simons wil niet met Annabel Nanninga praten omdat Nanninga racistische uitspraken doet en racisme een misdrijf is, volgens Simons. Met Gloria Wekker in je gelederen is het een gotspe om een andere partij van racisme te beschuldigen. Daarnaast zegt Simons – net als de gekkies van zusterpartij DENK, trouwens – dat ze voor de ‘verbinding’ gaan. Ze willen alle verschillende bevolkingsgroepen van Amsterdam met elkaar verbinden. Door meteen al een partij uit te sluiten waarop veel Amsterdammers zullen gaan stemmen (mogen de voortekenen ons niet bedriegen), kan je bij mij al niet meer aankomen met ‘verbinden’. Alles wat in Amsterdam woont en niet ‘van kleur’ (woark, blurk) is, wil de partij van Simons achterstellen en tot tweederangsburgers maken. Van Simons’ partij verwacht ik weinig positiefs. Ook niet van de gekkies van DENK trouwens en ook niet van slagschip Annabel Nanninga.

Ik weet dat het haast not done is…maar afentoe (eigenlijk heel vaak) verlang ik terug naar een hele sterke PvdA in Amsterdam. Rust, orde en vrede en…verbinding en handhaving…

Ratten in een kooi van fatsoen

Ik hou van discussiëren en argumenteren. Daarom ga ik even helemaal niets zeggen over de ratten die uit hun holen zijn gekropen. Ik ga daar niets over zeggen. Ratten houden niet van argumenten. Racisme is een rat die in eenieder van ons zit. Velen hebben die rat in een kooitje gestopt. Dat kooitje heet fatsoen. Anderen hebben dat kooitje niet. Die ratten wachten tot ze iets lekkers zien om ongebreideld naar buiten te komen. Sylvana Simons was iets lekkers, kennelijk. Voor ratten zijn er nauwelijks belemmeringen om hun vuil te spuien. Dat kooitje van fatsoen zorgt ervoor dat we in betrekkelijke harmonie kunnen samenleven. Sylvana Simons krijgt nu veel over haar heen. Dat vind ik verschrikkelijk jammer, want ik sta in veel opzichten lijnrecht tegenover haar en voor mijn goede fatsoen kan ik nu nauwelijks met haar argumenten in discussie.

Of toch…Gisteren vertelde Sylvana bij Pauw dat ze ervan beschuldigd wordt dat ze alle blanke Nederlanders racisten vond. Dat was volgens haar niet zo. Ik geloof ook niet dat ze dat gezegd heeft. Ik weet wel iemand die dat wel opgeschreven heeft. Dat is professor Gloria Wekker.

Sylvana Simons gelooft dat je mensen kunt opvoeden tot niet-racisten. De bewering dat alle mensen met een wit velletje racisten zijn, komt helemaal voor rekening van Gloria Wekker. De bewering van Gloria Wekker is flauwekul; in principe zijn we allemaal racist. De oplossing voor racisme is vermenging. Laat iedereen met iedereen dwars door alle culturele en religieuze ketenen heen met elkaar kinderen krijgen en het eindigt met een ongedefinieerd Nederlands (want woont in Nederland) mens. Beetje gekleurd, beetje wit. Een gelukkig mens, denk ik. Maar ook dit Nederlandse mens zal onderscheid zien met de Duitse mens. Racisme is eigenlijk niet op te lossen doordat het in onze natuur zit. We horen graag bij elkaar. We horen graag bij een groep min of meer gelijken. Dan heb je vanzelf mensen die er wel en die er niet bij horen. We kunnen er eigenlijk niet veel aan doen. Racisten zijn we allemaal. Allemaal. Racisme is een rat die in ons huist en bij velen zit die rat in een kooitje dat we fatsoen noemen. Bij anderen loopt hij vrij rond en komt hij bij het minste geringste naar buiten.

Gloria Wekker richt haar peilen op de mensen met het sterkste kooitje en ontkent dat ‘mensen van kleur’ (jekkie jakkes wat lelijk) ook de rat van het racisme in zich hebben. Flauwekul, die rat woont bij iedereen! Wekker verklaart het racisme van die witte Nederlanders uit Neêrlands geschiedenis. De geschiedenis van kolonialisme en slavernij waarin de blanke steevast de gekleurde mens overheerste. Mijn stelling: Nederland heeft geen koloniaal verleden; Indonesie en Suriname wel. Nederland heeft geen slavernijverleden: Suriname wel. Voor het over- overgrote deel van de bevolking waren kolonialisme en slavernij een ver-van-mijn-bedshow. De mensen die hier woonden worstelden in de drassigheid om boven te blijven. Van zwarte mensen in landen ver weg hoorden ze via de missie. ‘Moriaantje zo zwart als roet’ was een leuk liedje omdat het ons de droom gaf dat het leven elders op de wereld vrolijker was dan hier in de miezerige druilerigheid van november…

Slavernij

In veel Nederlandse discussies komt men al snel terug op de slavernij. In het verre verleden heeft Nederland veel geld verdiend aan de handel in mensen. Dat ging volgens de regels van de handel; bij de producent werden de mensen voor een prikkie gekocht, en elders in de wereld voor duur geld verkocht. Handel is handel, dacht men toen. De geur van geld prikkelde toen nog heel aangenaam de neus. Zo zat dat. De moraal van toen stond dat volledig toe. Er was wereldwijd nog nooit iemand met enig gezag geweest die slavernij inhumaan had gevonden. Of onethisch; het was zoals het was. Als je iets of iemand kocht (en het dus te koop werd aangeboden) en jij betaalde ervoor, dan was het je eigendom. Klaar!

In de loop van de negentiende eeuw zijn we daar heel anders over gaan denken in West-Europa. Men ging mensen als individuen zien en men bepaalde dat een mens nooit eigendom kon zijn van een ander mens. Sindsdien is dat principe het kompas waar we op varen wat de slavernij betreft. In de negentiende eeuw hebben de Europeanen als eerste in de wereldgeschiedenis bepaald dat slavernij inhumaan is en dat het met wortel en tak moet worden uitgeroeid. Daarmee heeft de mensheid een grote stap gezet. Ook een moedige stap, want het stuitte op veel verzet. Mensen raakten een deel van hun rijkdom kwijt en daar houden mensen niet van…

De Surinaamse en Antilliaanse bevolking heeft voor een groot deel slaven als voorouders. Een groot deel van de mensen die in Suriname en de Nederlandse Antillen leefden in de geschiedenis, werden in Afrika op boten geladen en onder onmenselijke omstandigheden naar de Nederlandse plantages gebracht. Men spreekt van een zwarte bladzijde in de Nederlandse geschiedenis. Ik ook. Tegelijkertijd moeten we erkennen dat mensen van toen op geen enkele manier het idee hadden dat ze iets fout deden. Nu, terugkijkend op die periode, voelen we het alsof alles fout was wat ze toen deden.

Van alle (ex-)slaven leeft niemand meer. Van alle slavenhouders is iedereen ook inmiddels dood. Niemand hoeft zich daarom meer schuldig te voelen en niemand is meer slachtoffer; we zijn mensen naast elkaar. Maar helaas, zo zit de wereld niet in elkaar: Zodra er iets is met huidskleur dan komen de sentimenten bovendrijven. Nazaten van slaven voelen zich (onterecht) slachtoffer en nakomelingen van slavenhouders voelen zich (onterecht) schuldig. Sylvana Simons en Sunny Bergman zijn uitstekende vertegenwoordigers van beide zijden.

Vandaag is de slavernij index uitgekomen. Deze index geeft de stand van zaken weer van hoe het op dit moment zit met de slavernij. Wat meteen opvalt is dat het in de negentiende eeuw ontstane morele kader, in West-Europa nog steeds onherroepelijk van toepassing is. Er zijn nauwelijks slaven en bovendien neemt de overheid veel maatregelen tegen de (illegale) slavenhouders. Dat in tegenstelling tot veel delen in de rest van de Wereld. Als we landen zouden moeten mijden waar slavernij nog heel gewoon is, dan kunnen we ons met goed fatsoen niet meer in India, Pakistan en Bangladesh vertonen. India staat vierde op de lijst van landen met de meeste slavernij. Alleen Noord-Korea, Turkmenistan en Cambodja zijn erger.

Kijk zelf maar hoe slaaf-vrij je vakantieland is

Sylvana

Ik zit in de trein te schrijven. Op mijn iPad. Zwetend van het harde fietsen. Ik was dan ook maar net op tijd. Goed, in de stiltecoupe van de trein naar Nijmegen. Ik ben geen treinschrijver, en ook geen iPad-schrijver, maar het is niet anders. Schokkend en bonkend probeer ik de juiste toetsen te raken terwijl de zweetdruppeltjes over mijn gezicht lopen.

Het is vol in de trein. Alle plaatsen zijn bezet. Ik hou mijn iPad tegen mijn buik. Mijn zwetende lijf. Voelt allemaal niet zo heel fijn. Maar thuis schrijven lukte niet vanwege de tijd. De trein van tien over zeven…dan lukt het zelfs mij niet om nog wat behoorlijks op papier te krijgen. Want ik wil wel iets schrijven. Er zit me wel wat dwars. Sylvana Simons zit mij dwars. Al een hele poos. Ik ben er steeds op uit om haar te vergeten. Wat voor belang heb ik bij Sylvana Simons? Ze is een persoon die steeds makkelijk in de media komt. Tuurlijk, ze heeft een knap smoeltje en ze heeft de gave van het woord. Maar de mening die ze verkondigd lijkt mij altijd fout.

Sylvana Simons voelt zich heel snel gediscrimineerd. De constatering dat ze een donkere huidskleur en zwart haar heeft, gaat haar al te ver. Dat praat moeilijk. Ze reageert er fel op, maar ook huilerig. Ze vindt dat ze emotioneel geraakt wordt als je constateert dat ze zwart haar heeft. Moeilijk en irritant. In hoeverre meent ze haar gehuil? Dat is een vraag. Op mij komt het gemaakt over.

Simons is lid geworden van de partij Denk. Dat is de partij van meneer Kuzu en Östürk.  Niks mis mee, zou je denken. Maar echt racisme is het ontkennen van het leed dat een volk is aangedaan. Als je bijvoorbeeld zegt of schrijft dat Auschwitz een gewoon kamp was waar een fatale griepepidemie uitbrak waardoor er veel doden onder de joden vielen, dan vind ik dat racistisch. Je ontkent daarmee de fabrieksmatige en vooraf geplande moord op een volk. Ook racistisch vind ik het als je vindt dat de Turkse overheid de Armeniërs slechts naar een nieuw leefgebied bracht… Dat je de vele doden wel erg vindt, maar dat je dat aan van alles wijdt, behalve de Turkse overheid. Dat terwijl het overduidelijk is dat de Armeniërs massaal de woestijn in zijn gejaagd en daar zijn gestorven van honger en dorst en dat dat ook precies de bedoeling was van de Turkse overheid. Armeniers worden door veel Turken gezien als minderwaardig aan de Turken. Veel Turken, maar zeker de Turkse overheid ontkennen dat de moord op het Armeense volk stelselmatig was of dat het gepland was. Dat is nog eens racisme! De partij Denk vindt dat de Turkse overheid dfaarin gelijk heeft. Van die partij is Sylvana Simons dus lid geworden en voor die partij wil ze in de kamer komen.

Ik hou niet van Sylvana Simons…dat moge duidelijk zijn.

 

Pauw en Sylvana

Het gaat vandaag (uiteraard!!!) over Zwarte Piet. Laat ik het zo stellen: Men is het er nog niet over eens wat we aan moeten met Zwarte Piet. Het volgende valt op:

Een intellectuele bovenlaag eist een verbod op Zwarte Piet. Ze vinden Zwarte Piet racistisch. Mensen met een donkere huidskleur zeggen dat ze in de Sinterklaasperiode door kleine kinderen verward worden met Zwarte Piet. Dit ervaren ze als heel vervelend. Daarnaast zien ze in Zwarte Piet een karikatuur van zichzelf. Zwarte Piet ervaren mensen als een verwijzing naar de slavernij waarbij de slavernij, ten onrechte, in een positief daglicht wordt gesteld.

Een andere intellectuele bovenlaag zie ik het volgende standpunt innemen: Het maakt helemaal niet uit welke kleur Piet heeft; dat mag zwart zijn, paars, oranje, zie maar. Kinderen maakt het niets uit. Ze zullen er niet minder overtuigd voor bij de radiator gaan zingen. Ook de volwassenen zullen er snel aan gewend zijn. Na een kleine overgangsperiode zijn we allemaal gewend aan Oranje Piet en is alles weer koek en ei. Als een groep mensen Zwarte Piet als kwetsend ervaart, dan moeten we daar rekening mee houden.

Voor de rest van de samenleving is Zwarte Piet, Zwarte Piet; Zwart dus. Voor de rest van de samenleving zijn Zwarte Piet en Sinterklaas emotie. Zwarte Piet en Sinterklaas zijn equivalent aan onschuld. Van gekoesterd worden door de grote mensen. Van vrede en veiligheid en liefde en warmte. Argumenten spelen daar geen rol. Ze willen niet dat deze gevoelens bezoedeld worden. Argumenten zijn koude dingen die inhakken op warme gevoelens. Voor Zwarte Piet ben je een beetje bang. Dat zwarte gezicht waar je niets en niemand in herkend. Je ouders beschermen je. Die vertellen je dat hij lang niet zo boos is als hij eruitziet. Met Zwarte Piet bewijzen ouders dat ze je beschermen. ‘Ook al ben ik zwart als roet, ik meen het wel goed’, dat is de boodschap. Deze laatste zin wordt vaak aangehaald als het ultimo bewijs van racisme. Ik denk dat dat wel meevalt. Zwart is de kleur van duisternis en duivel.

Gisterenavond waren Sylvana Simons, Ad Visser en een anonymus te gast bij Jeroen Pauw in zijn talkshow. Sylvana Simons, die me met haar extreme decolleté trouwens behoorlijk afleidde, vertegenwoordigde de mensen die het maar slap vonden dat premier Rutte zich niet in wetgevende zin met Zwarte Piet wilde bemoeien. Ad Visser acteerde op rationeel niveau; als jullie er last van hebben, dan veranderen we het toch even… De anonymus had een raar en onsamenhangend verhaal en bewees daarmee dat Zwarte Piet weinig met rationaliteit te maken heeft maar wel met emotie; heel veel emotie. Emoties verander je niet; die zijn er.

Sylvana Simons begreep dat wel, denk ik. Met veel bombarie zette ze er een emotioneel verhaal tegenover. Daarbij vloog ze volledig uit de bocht. Walste in het voorbijgaan nog even de anonymus plat en werd compleet ongeloofwaardig. Na haar gehuil was zelfs ik weer voorstander van Zwarte Piet terwijl ik heus wel de ‘blackface’ kant zie…

De Zwarte Pietentijd is gelukkig weer bijna voorbij. Kunnen we een jaartje herkauwen op onze argumenten om ze volgend jaar weer keihard en volkomen nutteloos in de strijd te gooien.