Tagarchief: somalie

Giro 555; ik wil echt wel…

Je moet het van mij geloven, ik ben een empathisch mens. Ik trek me het leed van de wereld aan. Ik gun iedereen het leven zoals ik leef. Echt waar. Ik wil best geld inleveren om ervoor te zorgen dat anderen een hogere levensstandaard krijgen. Zo denk ik erover met betrekking tot mijn buren. Zo denk ik erover met betrekking tot mensen in verre landen. Ik geef waar ik kan. En als ik het eens vergeet, dan is er nog mijn Josien; en die is nog wat gevoeliger voor de lijdende medemens dan ik.

Maar er is in mij toch ook wat verandert. Dat kwam door een documentaire. Er heerste honger en gebrek in een land ergens in Afrika. Mensen hadden behoefte aan alles. Ondervoeding was doodsoorzaak numero uno. Er werd een vrachtwagen met hulpgoederen op weg gestuurd. In de vrachtwagen ook een filmer die de hele rit vastlegde. Er woedde een afgrijselijke oorlog in het land waar de reis doorheen ging. Men bestreed elkaar op leven en dood, terwijl er wel wat beters te doen was in dat land, zou je zeggen. De oorlog zorgde ervoor dat er op de grote weg overal checkpoints waren. Soldaten van de ene of de andere groep controleerde iedereen die passeerde. Of het échte soldaten waren, en of ze tot één van de elkaar te bestrijden groepen behoorden, geen idee. De situatie was zo chaotisch in het land dat iedereen met een wapen en een beetje doodsverachting een eigen checkpoint op kon richten.  Niet alleen werd er op zo’n checkpoint gecontroleerd of er geen wapens voor de vijand (het vorige en het volgende checkpoint, dus) inzaten, maar ook moest overal ‘tol’ betaald worden. Enkele van de dozen bedoeld als hulp voor de hongerende mensen, moest worden afgegeven. Gevolg was dat de vrachtwagen leeggeroofd aankwam in het hongerende gebied. Dat heeft bij mij grote vraagtekens gezet bij het geven van hulp aan hulpbehoevenden in een door oorlog geteisterd gebied. In mijn ogen geef je daarmee voedsel aan de strijdende partijen. Ze kunnen daarmee hun strijd voortzetten en de bevolking langer laten lijden. Mijn hulp zorgt ervoor dat er daar langer geleden wordt. Dat wil ik niet!

Op dit moment is er een Rode Kruis actie gaande. Giro 555. De actie is bedoeld voor:

  • Jemen: Er woedt daar een verschrikkelijke oorlog. Sjiieten tegen Soennieten. De beelden van de Saoedische bombardementen op burgerdoelen zitten op mijn netvlies.
  • Zuid-Soedan: Een rampzalig nieuw land. Richtte de strijd zich eerst tegen Noord-Soedan, nu heeft het leger zich tegen de eigen bevolking gekeerd.
  • Somalie: Een verscheurd land waarbij de stukjes land zijn verdeeld over warlords. Een land dat gebukt gaat onder criminelen en godsdienstwaanzinnigen. Vluchtelingen uit Somalië worden sowieso erkend.
  • Ethiopie/Eritrea: Dat door oorlog verscheurde land loopt leeg naar Europa. De strijd die altijd tegen elkaar was, heeft zich nu op de eigen bevolking gericht. Ook uit deze landen worden alle vluchtelingen zo’n beetje automatisch erkend.
  • Noordoost Nigeria: Daar zorgt de beweging van godsdienstfanatici Boko Haram voor dood en verderf.

Giro 555. Wat moet ik doen? Ik wil echt niet dat mensen sterven van de honger. Echt niet. Maar strijdende partijen voeden die de ellende laten voortduren, wil ik ook niet. Moeilijk!!!

Mevrouw meester Zegveld.

De wereld heeft last van terrorisme. Terroristen zijn volkomen onbetrouwbaar. Ze zijn erop uit om volstrekt willekeurige mensen verschrikkelijk veel leed te bezorgen. De reden waarom ze het doen is onduidelijk. Het lijkt iets met godsdienst te maken te hebben. Godsdienst reguleert juist vaak agressie en geweld. Bij terroristen rechtvaardigt religie het juist. Door de bank genomen komen terroristen uit, of via, een land waar je echt niet zou willen wonen. Je bent daar je leven niet zeker. De atmosfeer van zo’n land, lijken ze met graagte te exporteren naar landen waar het veel mensen wel lukt om gelukkig samen te leven.

Veel vluchtelingen komen uit dergelijke desperate landen. Uit Syrië, Afghanistan, Ethiopië, Yemen, Irak of Somalië. Ondanks dat de zon er altijd schijnt, echt geen vakantieparadijzen. Het menselijke leven lijkt daar weinig waard. Zo leef je, zo ben je dood. Je bent al blij als de dood pijnloos komt in zo’n land. Voor hetzelfde geld kruisigen ze je, hangen ze je op of geselen ze je. Vrouwen hebben er doorgaans nauwelijks een leven voor zichzelf. Vooral jonge vrouwen moeten het zwaar ontgelden. Je krijgt medelijden met mensen die in zo’n land leven. De bevolking vlucht massaal.

Het westen wil iets doen. Goede raad is wat dat betreft heel erg duur. Amerika, maar Nederland net zo goed, kiest voor de aanval. Als we de kopstukken en de onder-kopstukken vermoorden, dan zal de beweging aan kracht inboeten, zo denkt men. Het geeft ons in ieder geval het gevoel dat er iets gebeurt. Of het een gunstig effect heeft, ik doe daar geen uitspraak over. Ik weet niet wat ons en hen zou overkomen als ze niemand zouden vermoorden, maar aan de andere kant lijkt het alsof het terrorisme eerder groeit dan krimpt.

Voor mij is Somalië het land van onbegrensd leed en onbegrensde criminaliteit. Ik betrap me er op dat ik zelfs Somaliërs in Nederland niet vertrouw. De wetteloosheid in Somalië heeft ervoor gezorgd dat er zowaar een piratenvloot is ontstaan. Internationale scheepvaart in die streken wordt bedreigd door die piraten. Nederland patrouilleert daar en verzamelt inlichtingen en probeert zo de scheepvaart te beschermen. Met succes, want kapingen lijken tot het verleden te behoren. De verzamelde informatie over terreurgroepen en criminelen deelt Nederland met bevriende landen. Daar zijn we blij mee, want we proberen de wereld te verlossen van terroristen en criminelen.

Amerika heeft gekozen voor de drone als ultiem wapen tegen terroristen. Een onbemand vliegtuigje met bommen en granaten aan boord. Het ding wordt elders bestuurd. Op grond van informatie wordt een drone naar een (vermeende) terrorist gestuurd en dan vermoord. Daarbij gebruiken de Amerikanen informatie uit alle hoeken en gaten…ook uit Nederland. Zo werd er in Somalië met een drone een terroristenleider net niet geëxecuteerd. Maar omdat de gegooide bommen nogal heftig waren, verloor een in de buurt bivakkerende herder zijn benen en zijn twee dochters. Verschrikkelijk natuurlijk.

Mevrouw meester Zegveld heeft de Nederlandse staat namens deze gedupeerde herder aangeklaagd omdat (onder anderen) op grond van Nederlandse informatie de Amerikanen hun vernietigende werk deden. Hoe naar ik het ook voor die herder vind, ik heb er moeite mee dat Nederland wordt aangeklaagd.