Tagarchief: seks

Recht op bevruchting…

Eerlijk gezegd, ik kon het niet volgen. Wat is nou eigenlijk het probleem? Het inbrengen van sperma bij een vrouw die geen relatie heeft met een man, wordt niet meer door de ziektekostenverzekeraar vergoed. Heeft de minister vorige week beslist. Ik vind het gek dat het kennelijk tijdenlang wel vergoed werd… Bovendien wat is dat inbrengen van een beetje zaad schrikbarend duur. Achthonderdvijftig euro per behandeling. Ik zou het kunnen; gratis; heb ik geen opleiding voor nodig. Ik hoor wat je denkt…Nee, niet alleen mijn eigen sperma en op de ‘gewone’ manier, ook het sperma van een andere man; gewoon met een injectiespuit.  Koop een fikse injectie spuit; neem een kwakkie in een pottie; zuig het kwakkie in het spuitje; duw de spuit in haar geboortekanaaltunneltje waar het zaad op zoek kan gaan naar de mooie eicel; Spritzen maar!; klaar is ik(maar dan anders).

spritzenparade

Is het ontvangen van sperma een recht? Ik voel me daar als man best beledigd over. Sperma als een goedje waar een vrouw recht op heeft; hoe kom je erop? Eén van de artsen beweerde dat de gevolgen enorm zouden zijn van het onthouden van vrouwen van dit recht; het sperma dat ze nu zouden gebruiken zou niet gescreend zijn. Dat maakt het voor mij nog even iets erger. Gescreend! Negenennegentig komma negenennegentig procent van de kinderen (en waarschijnlijk nog heel veel meer) worden geboren uit ongescreend sperma. Míjn kinderen zijn verwekt met mijn ongescreende sperma. Alsof dat een bezwaar is!

Sommige lesbische vrouwen, zo werd verteld, worden nu gedwongen om weer in de kast te gaan door deze maatregel. Als je niet wil seksen met iemand van het andere geslacht dan wordt het versmelten van zaad- en eicel een heikele kwestie. Er moeten dan (simpele) trucjes worden toegepast om toch kinderen te krijgen. Zie boven… Daar hoeft de maatschappij toch niet voor op te draaien? Achthonderdvijftig euro per ‘behandeling’… Ja, ik heb makkelijk praten. Inderdaad, over dit onderwerp wel, over een ander onderwerp niet. We zijn nou eenmaal geen gelijke monniken en we dragen geen gelijke kappen. Kinderen krijgen is geen recht net zomin als dat het een plicht is.

Vind ik dat vrouwen tegen hun wil seks moeten hebben met mannen om kinderen te krijgen? Nee, natuurlijk niet. Iedereen mag zelf weten met wie je het bed in duikt, daar ga ik niet over. Iedereen mag helemaal zelf bepalen hoe hij en zij kinderen verwekt, alleen wil ik daar niet aan meebetalen. Vind ik, trouwens, dat een vrouw alleen, ‘recht’ heeft op een kind? Nou nee, eigenlijk. Een kind opvoeden in je eentje vind ik niet ideaal, eerlijk gezegd. Het kan vaak niet anders, maar ideaal is het niet.

Mijn lief draait verwekkingsproces om: Etherische geesten bepalen waar ze geboren willen worden en zoeken een ouderstel uit om als mens op aarde te komen(korte samenvatting). Ik geloof daar helemaal niets van. Wij sjeesden dwars door alle voorzorgsmaatregelen heen en hupsa, we werden gelukkig met ons kind dat daardoor verwekt werd. Niks screenen van eicellen of zaadcellen; dat deden onze cellen onderweg wel. En…wat vonden ze elkaar lekker!

Recht hebben op een behandeling met gescreend sperma…

Tantra en grensoverschrijdend gedrag

Ook het laatste bolwerkje van verzet dat rest van de seksuele revolutie wordt genomen, zie ik net op de NOS-site. De tantra therapie. Dat het hier om seksueel overschrijdend gedrag gaat, ligt er duimendik bovenop. Als jij naar een tantra-therapeut gaat en denkt dat je in therapie gaat zonder dat er met je geslachtsdelen gefoezeld wordt, dan heb je werkelijk een gaatje in je hoofd. Tantra therapeuten schreeuwen het van de daken. Ze doen prostaatmassages, clitorisstimulatie, tepeltherapie en penisenergieversterking. Dat houden ze niet stil. Ze schamen zich er ook niet voor. Het is hun nering en ze zijn er trots op. Toen ik in aanraking kwam met tantra therapeut P. die een tijd mijn software ontwikkelende collega was, leek het me allemaal wel geil. Een vrouwelijke therapeut die mijn seksuele energiestromen in goede banen ging leiden. Maar nee, niets voor mij. Ik kleed me niet graag uit voor een vreemde vrouw en bovendien vind ik het gênant om opgewonden te raken in het bijzijn van een vreemde. Maar kennelijk zijn er toch wichten die iets anders verwacht hadden. Is dat niet bijna hetzelfde als mannen die in een bordeel klagen over seksueel overschrijdend gedrag?

Mijn al eerdergenoemde collega P. was er helemaal van overtuigd dat de mens pas vrij is als hij haar seksuele energie bevrijd heeft. Wij keken een beetje op tegen P. Een verdomd aardige collega, dat zeker. Maar ook geen hoogte van te krijgen. Had hij nou een vriendin, een vrouw, een vriend een man…geen idee. Van elke collega wisten we hoe het zat, maar niet bij hem. Onbelangrijk zou je zeggen, maar dat is het niet. Je wil gewoon graag weten wat voor vlees je in de kuip hebt. Maar desalniettemin een kundige en aardige collega. En ja, als je over seks en seksualiteit begon, dan ging hij helemaal los. Hij was trots op wat hij deed. Omdat hij een duidelijk oosters uiterlijk had, noemde we hem stilletjes onze seksgoeroe. We hadden dat best hardop kunnen doen, want P. zou er niet mee gezeten hebben. Een seksgoeroe voelde hij zich ook. Hij kwam er zelfs mee op de tv. In een programma ging hij het seksuele leven van stellen verbeteren. Tenminste dat was de opzet.

Laat ik eerlijk zijn; ik geloof er niet in. Ik geloof er niet in dat je van tantra-therapie veel wijzer wordt. Als je ergens aandacht aan besteed wordt het vanzelf groter. Als je je in tantra gaat verdiepen dan wordt seksualiteit belangrijker in je leven. Maar of het werkelijk iets verbetert dat durf ik te betwijfelen. Het blijft gewoon zo dat je seks met z’n tweeën samen moet uitvinden en samen moet beleven en dat dat zelden helemaal vlekkeloos gaat. We zijn gewoon niet allemaal Eric en Olga in de roman Turks Fruit van Jan Wolkers. Wij, gewone stervelingen, hebben te maken met droogte, slapte, kou, oververhitting en een vroeg vogeltje om maar eens een paar te noemen. Niet altijd in dezelfde mate en vaak voelen we ons na afloop helemaal het mannetje en het vrouwtje, maar toch…

Nee, in tantra geloof ik niet en wie er wel in gelooft weet wat haar te wachten staat. Klagen achteraf lijkt me helemaal niet gepast. Dat je de rest van je leven seksueel verpest zou zijn…geloof ik niet in.

Ik en vieze films

De VPRO heeft drie jonge regisseurs gevraagd om een pornofilm te maken. Het proces dat de filmmaker doormaakt levert een documentaire op die de VPRO op de televisie uitzendt. De pornofilm zelf kan je op de website bekijken. Enkele dagen geleden werd de eerste documentaire vertoont en de eerste pornofilm op internet gezet. Ik heb beiden bekeken. Mateloos interessant. Angelo Raaijmakers waagde zich er als eerste filmmaker aan. Hij had het moeilijk, viel mij op. Dat kan ik me ook goed voorstellen omdat porno altijd met intimiteit en jezelf te maken heeft en je voor de vraag stelt: Wat laat je zien en wat niet? Porno richt zich op een deel van jezelf dat je niet graag in de openbaarheid hebt. Zelfs niet in de veilige omgeving van je naasten. Porno richt zich op het dier in je en dat je een beetje een dier bent, wil je liever niet aan de wereld laten zien. Daarom is de worsteling van de regisseur ook zo boeiend. Als filmmaker wil Angelo Raaijmakers een verhaal vertellen en buiten zijn eigen dierlijkheid blijven, als pornomaker zou hij juist voor het dierlijke moeten kiezen waarbij het verhaal er niet toe doet. Raaijmakers maakt een film over twee mensen die veel om elkaar geven en erg lekkere seks met elkaar hebben. Weliswaar op een vreemde plek – een kaal stukje midden in een maisveld – maar lekkere seks.

De documentaire zet mij aan het denken over wat ik zou doen als ik zo’n opdracht kreeg. Waar Raaijmakers film belangrijker vindt dan porno, zou ik het precies andersom opvatten. Ik zou porno als uitgangspunt nemen. Toeschouwers geil maken, daar gaat het om in de porno-industrie. Raaijmakers is een talentvolle filmer. Ik keek met plezier naar zijn film. Lieflijk. Een vrouw met een lief gezicht en een teder lichaam en een man die er alles voor over heeft om haar te laten genieten. Zulke liefdevolle seks zie je zelden zo expliciet in een film. Daar dreven film en porno ook precies uit elkaar; over zoveel liefde raak je wel opgewonden, maar niet geil opgewonden. Daar zijn gewoon andere dingen voor nodig.

In de schoenen van Angelo Raaijmakers wil ik een film maken waar de hele wereld geil van wordt. Dat is moeilijk, besef ik me. Niets is zo divers maar tegelijkertijd zo eenduidig als mensen en seks. Hoewel het allemaal wel ongeveer op hetzelfde neerkomt, dat seksen, is wat geil is voor de één, strontvervelend voor de ander. Met één pornofilm is het onmogelijk om de hele wereld te bedienen. Ik denk dat ik dan toch maar voor mezelf zou kiezen. Wat windt mij op? Waar word ik geil van? Eerlijk gezegd boeit de liefde tussen twee mensen me nauwelijks als het om porno gaat. Ik ben ook niet geïnteresseerd in pijn. Pijn doen of pijn lijden of vernederen werkt bij mij als een ijskoud washandje op mijn warme rug. Net als mannen die met elkaar seksen. Dieren moeten niet betrokken worden bij menselijke seks en kinderen en seks passen al helemaal niet bij elkaar. Oudere vrouwen dan? Je woont als oudere kerel samen met een oudere vrouw. Maar nee, in porno kijk ik niet graag naar oudere vrouwen.

Zo Frits…hier grijpen we even in: Met opsommen wat je allemaal niet geil vindt kan je nog wel bladzijden doorgaan. Van cupcakes wordt je niet geil, bananen bijtende  bonono’s doen je niets…dat boeit helemaal niet: Waar wordt je wél geil van? Kom op, niet zo laf!

Ja, ik ben laf. Ik ga het niet vertellen. Hoewel het dier in mij heus niet veel afwijkt van het dier dat in de zes miljard andere mensen op de aardkloot huist, hou ik het lekker voor mezelf.

Verworvenheden van de seksuele revolutie

Vandaag staat er een interview in de Volkskrant met mevrouw Van Agt. Inderdaad, de vrouw van ex-minister en premier van Agt die ik graag berecht wil zien. Ik denk namelijk dat deze minister mensen standrechtelijk heeft laten executeren; Kapers van de trein bij de Punt in de jaren ’70.

Mevrouw Van Agt treft wat die kaping betreft geen enkele blaam. Laat ik daar duidelijk over zijn. Mevrouw Van Agt heeft – in haar geval schriftelijk – een aantal vragen voorgelegd gekregen waardoor het publiek inzicht krijgt in wat het voor de geïnterviewde betekent om vrouw te zijn. Op één van de vragen geeft ze een intrigerend antwoord. De vraag luidt: ‘Heeft de seksuele revolutie vrouwen goed gedaan?’ Uit haar antwoord blijkt dat ze anders naar de wereld kijkt dan ik. Volgens mevrouw Van Agt heeft de seksuele revolutie tot gevolg gehad dat mensen seks niet meer alleen tussen man en vrouw, binnen het huwelijk beleven, maar dat er een verscheidenheid aan relaties mogelijk is. Deze taboes zijn terecht doorbroken, vindt ze. Volgens haar is er nu wel, in onze cultuur, een obsessie ontstaan met seks. Dat heeft ervoor gezorgd dat veel huwelijken uit elkaar vallen en dat kinderen daar de dupe van zijn.

In mijn ogen een vreemde kijk. De seksuele revolutie heeft er juist voor gezorgd dat seksualiteit eigendom is geworden van het individu. Het individu bepaalt met wie en wanneer hij of zij seks heeft. Religie noch wetten hebben daar (binnen bepaalde grenzen) invloed op. Dat was pas mogelijk toen seks en het krijgen van kinderen niet meer onlosmakelijk met elkaar verbonden waren. Doordat het individu bepaalt met wie en wanneer er seks is, is de integriteit van het lichaam heilig geworden; niemand mag een ander aanraken zolang daar geen toestemming voor is; je bent de baas over je lichaam. Zelfs als je de ander uitdaagt. Daardoor hebben mensen het recht om die kleren te dragen die ze willen. De schuld ligt altijd bij de schendende partij. Wat mij betreft is daardoor onze cultuur juist gedeseksualiseerd. Hoe mensen er ook bijlopen, we zien dat zelden als een directe vrijbrief om onze seksuele gang te gaan. Die vrijbrief is er ook niet, want je wordt zwaar gestraft als je je niet beheerst. Terecht! Daarom kan er in Nederland, bijvoorbeeld, zonder problemen openlijk reclame worden gemaakt voor sexy lingerie of voorbehoedsmiddelen.

Ik beschouw de seksuele revolutie als één van de stappen naar vrijheid. Voor vrouwen, maar net zo goed voor mannen. Kom daar maar eens om in de Arabische landen, India of China. Als je te preuts bent om je gezicht of je haar te laten zien  (laat staan je benen of je armen), dan heb je een obsessie ontwikkelt met seks en heb je je vrijheid beknot. Dat mensen van elkaar scheiden heeft niet met de seksuele revolutie te maken maar met het feit dat we huwelijk en liefde aan elkaar koppelen. In veel culturen ben je tot aan je dood veroordeeld tot een partner; liefde is dan irrelevant. Willen we toch niet?

Een bange struisvogel

Ik dacht dat ik een uitzondering was. Maar natuurlijk is dat niet zo. Hele volksstammen lijden eraan. Hypochondrie. Het gevoel dat je een verschrikkelijke ziekte onder de leden hebt en dat je het niet meer lang gaat maken. Ik heb er zelf behoorlijk veel last van. Vooral in het combineren van lichamelijke sensaties en daarmee het verzamelen van symptomen. Ik luister dan ook heel erg goed naar mensen die een verschrikkelijke ziekte hebben. Wat voelden ze precies toen men de ziekte ontdekte? Wat waren de eerste itekenen dat er iets mis was? En dan maar voelen bij jezelf…Had ik daar geen pijntje… of daar? Maar nog liever hoor ik er niets over, want altijd vissen naar pijntjes in mezelf is erg vermoeiend…en het maakt me dus bang.

Hypochondrie deed mij niet mijn leven veranderen terwijl je dat wellicht wel zou verwachten. Mijn opa ging dood aan longkanker en één voor één vielen mijn ooms. Allemaal zware rokers. Ik was destijds ook een zware roker. Voordat ze stierven aan de gevreesde ziekte, vertelden ze steevast dat het begon met een zeurende pijn in hun rug. Toen dat tot mij doordrong voelde ook ik daar de pijn. Ik rookte een sigaretje en voelde een pijn in mijn rug die maar aanhield en maar aanhield. Geen stekende, maar een zeurende pijn. Zoals mijn opa en ooms hem beschreven hadden. En door dat roken van mij had ik best een kans om die gevreesde ziekte te krijgen. Dus zo gek was die zeurende pijn niet.

Maar hypochonder of niet; dreiging van kanker liet mij niet stoppen. Seks was bij mij de juiste snaar. De angst om nooit meer seks te kunnen hebben, dat deed het ’em. In de kamer naast me werkte een man van een jaar of vijfenvijftig. Een straffe roker. Om de zoveel tijd raakte de man in een diepe hoestbui. Daarmee leek hij zijn diepst zittende longblaasjes op te rochelen. Dat opgerochelde spul moest hij kwijt en omdat uitspugen heel onbeleefd was op het werk, slikte hij de zooi met veel misbaar door. Een misselijkmakende exercitie. Voor de toehoorder dan. Een bovenste beste aardige kerel, daar niet van, maar wat verschrikkelijk smerig. ‘Welke vrouw wil nou neuken met zo’n smeerpijp’, dacht ik. Niemand, besloot ik. En omdat ik toen nog lang geen vijfenvijftig was en omdat ik vreesde dat als ik door ging met roken, ik op mijn vijfenvijftigste ongeveer net zo’n rochelende hoest zou hebben als hij, stopte ik subiet met roken. Ik wilde neuken tot aan mijn levenseinde!

Maar dat alles neemt niet weg dat ik bang ben voor alles. Als de plas een dag niet lekker wil stromen: Prostaatkanker. Als ik last heb van een bubbelbuik: Darmkanker. Als ik pijn in mijn rug heb: Lonkanker (de angst is zeker nog niet weg). Steken in mijn  ballen: Balkanker (echt het allerergste wat je kunt krijgen). Er komt – of er is – een bevolkingsonderzoek naar darmkanker. Zal ik meedoen of niet? Als ik meedoe en ik blijk inderdaad kanker te hebben, dan is mijn gelukkige leventje voorbij. Dan wordt het ziekenhuis mijn tweede huis. Verschrikkelijk. Als ik niet aan het onderzoek meedoe, dan heb ik misschien kanker zonder dat ik het weet en dan ben ik ineens dood. Maar stel dat ik meedoe en ik heb geen kanker…dan zou ik het een maand later wél kunnen hebben; garantie tot de voordeur, dus. Ik weet het gewoon nog niet. Ik heb ook nog geen uitnodiging gekregen, trouwens. Ik lees er net over in de krant. Lezen over kanker…ik doe het liever niet…Een bange struisvogel, dat ben ik.