Tagarchief: schooltandarts

Een beugel aanmeten

Op een dag had mijn moeder ineens het idee gekregen dat de schooltandarts, mevrouw De La Parra-Pool er een puinhoop van had gemaakt. Daarom zocht ze naar een betaalbare weg voor goede zorg. Dat vond ze bij de Vrije Universiteit. Onder leiding van knappe hoogleraren zouden briljante studenten onze tanden en kiezen gaan verzorgen. Zo gezegd, zo gedaan. Bij de VU in Buitenveldert werd al het haastwerk van onze vorige tandarts op een rustig tempo overgedaan. Een heel rustig tempo. In mijn herinnering moest ik een hele middag mijn mond openhouden. Voor elke nieuwe stap moest de voltooide stap worden gecontroleerd en vaak was het best lang wachten voordat de assistent kon komen controleren. En daar zat ik dan, als twaalfjarige, met mijn mond open, te wachten. Mond sluiten kon niet omdat er een speciaal soort stellage in mijn mond was gebouwd om het de student makkelijker te maken. De tijd in de tandartsstoel van de VU tikte langzaam weg. Heel langzaam.

Mijn tanden stonden ook nog ietsje naar voren. Daar konden ze ook wat aan doen, daar bij de VU. Een beugeltje zouden ze me aanmeten. Om een beugel te maken moesten ze een afdruk hebben van mijn gebit. Vooral het bovengebit was voor de briljante student (en ook voor de minder briljante student, trouwens) een kunst. Met veel misbaar werd er een papje aangemaakt. Daar werd een soort lepel mee gevuld die vervolgens op je tanden en kiezen werd gedrukt. Maar het papje liep over de lepel zo mijn keel in. Kokhalzend was het wachten geblazen totdat het papje stijf genoeg was geworden. Dan werd de lepel van mijn tanden getrokken en kon ik weer vrijelijk ademhalen. Maar die afdruk ging vaak mis. Dan moest het over. Toen ik het weer eens een keer zo verschrikkelijk benauwd had en ik niet kon braken omdat mijn keel vol zat met harder wordend afdrukspul, liepen de tranen over mijn wangen. De student bleef me maar aanmoedigen dat ik rustig moest blijven ademhalen…maar dat was godsonmogelijk. Toen hij de zooi uit mijn mond trok, was ik ervan overtuigd dat ik de afdruk van mijn huig zag. Met een mesje sneed de student dat martelstukje snel weg. Een trauma.

Het lijkt niets met dit trauma te maken te hebben, maar gisteren wilde ik iets laten doen aan mijn gesnurk. Inderdaad ik snurk. Josien heeft er meer last van dan ik. Samen met mijn geliefde in hetzelfde bed ’s ochtends wakker worden vind ik fantastisch en daarom wil ik graag iets aan mijn gesnurk doen. Josien verruilt tegenwoordig vaak ons bed halverwege de nacht voor het logeerbed. Ik vind dat helemaal niet fijn. Dus liet ik mij een snurkbeugel aanmeten. En ja…er was een afdrukje nodig van mijn gebit zodat de beugel precies op maat kon worden gemaakt. Ze mixte de klei met heel wat minder misbaar dan de studenten van toen. Ze vulde de lepel. Het zweet brak mij uit. Hoe kon ik voorkomen dat de klei een afdruk ging maken van mijn keelamandelen. Paniek sloeg toe. Ze drukte mijn tanden op de lepel in de klei. Alles verzette zich tegen die lepel maar ik moest het wel toelaten. En…er gebeurde helemaal niets. De lepel paste goed en er liep niets overheen en de afdruk was perfect. Godzijdank!

En nu maar hopen dat die beugel helpt!

Uitbreiding museum Het Schip: Een aanrader!

Hoe belangrijk was het gebouw? Niet dus… Als de schooltandarts kwam moesten we op onze beurt wachten. In een klein kamertje keek schooltandarts mevrouw De la Parra-Pool onze tanden en kiezen na. Ze had haar instrumentarium op de tafel uitgestald. Vanaf dat kamertje een lange rij. We stonden strak in het gelid in het trappenhuis. De spanning was te snijden. En als één kind het niet meer hield en in tranen uitbarstte, dan was dat erg besmettelijk. Als een lontje dat aangestoken was, verplaatste de waterlanders zich door de rij. De Berlageschool. Als kinderen zagen we wel dat het een speciaal gebouw was, maar waarom, dat was ons onduidelijk; het was onze school.

Berlageschool
De Berlageschool; mijn school

Hoe belangrijk was het gebouw? Niet dus… Al vroeg was ik gek op lezen. Daarom togen we met ons gezin op zaterdagochtend naar de bibliotheek. Daarvoor moesten we naar de Coöperatiehof. In een heel apart gebouw op een heel stil pleintje, was de bibliotheek gevestigd. Op zaterdagochtend werd er een verhaal voorgelezen; dat wilden wij niet missen.

Cooperatiehof
(vroeger) De bieb op het coöperatiehof

Allemaal Amsterdamse school. Wij zagen er helemaal niet het bijzondere van. Het waren huizen als alle andere huizen. Bruggen als alle andere bruggen. Straten als alle andere straten. Met tierelantijnen;  met ‘dingen’. Maar dat viel me niet speciaal op. Tante Hetty woonde in zo’n huis. En onze kromme en oude tante Jans woonde ook in zo’n huis. Ik ben opgegroeid met de Amsterdamse School terwijl ik niet wist dat dat zo was.

Toen Josien en ik zestien jaar geleden een huis in Het Schip kregen aangeboden, wisten we wel degelijk in wat voor parel we gingen wonen. Vanaf de eerste dag hebben we ons bevoorrecht gevoeld.

Midden in Het Schip was de school De Catamaran gevestigd. De school bracht leven in ons huis. De herrie van heel veel spelende kinderen en tot de orde roepende juffen en meesters hoorde net zo bij mijn parttime dag als het eitje bij het ontbijt. In de zomer werden schoolvergaderingen op de speelplaats gehouden, en hadden wij, als bewoners de notulen kunnen maken; we konden alles volgen. Op het moment dat de school verhuisde, ontstond er een leegte. De school was onze school; de kinderen waren onze kinderen. Ik miste dat gekrakeel als ik met griep op bed lag.

De voormalige school is inmiddels hét museum over de Amsterdamse school geworden. Het gerestaureerde postkantoortje en de woning onder de toren zijn samen met de school nu het museum. Ik bezocht het gisteren. Ondanks dat ik té weinig tijd had en mijn bril vergeten was, heb ik genoten. Wat een heerlijk museum! Zonder dat ik alle onderschriften kon lezen was het een enorme ervaring. De collectie van het museum is zeker de moeite waard. Een bijzonder aspect van het museum is, dat er steeds rondleidingen starten. Geen rondleiding ín het museum, maar rondom het Schip. Naast de bijzondere en kunstzinnige architectuur, komt ook de volkshuisvesting, de verzuiling en het socialisme aan de orde. Het socialisme dat één van de inspiratiebronnen was voor Het Schip. De rondleidster was bijzonder ter zake deskundig en vertelde erg enthousiast. Ik heb veel nieuwe dingen gehoord.

Het museum in de voormalige school was voor mij echt helemaal nieuw. Een paar hoogtepunten:

Een filmpje uit begin jaren ’80 van de vorige eeuw waarin architect H.Th.Wijdeveld vertelt over het tijdschrift ‘Wendingen’. Hij vertelt er zo verschrikkelijk enthousiast over dat dat aanstekelijk werkt. Hij heeft het over de grote dichters van zijn tijd, die poëzie voor zijn tijdschrift leverde. Ook vertelt hij over een nummer dat helemaal over kristallen ging.  (Alle afleveringen van ‘Wendingen’ vond ik on-line)

Een interview met architect Piet Kramer in de krant. Gedeelten van het interview worden (geacteerd) geciteerd. Piet Kramer blijkt zich nauwelijks bewust van zijn rol als architect. Hij ziet zichzelf als ambachtsman, maar ook niet meer dan dat. Ach…dat hij de Bijenkorf in Den Haag ontwerpt en zoveel mooie andere dingen, hij wuift het weg.

Twee feitjes die ik speciaal vond, en gisteren hoorde:

  1. Michel de Klerk was joods. De Klerk ervaar ik niet als joodse naam. Michel en ik dragen namelijk dezelfde achternaam, maar de De Klerken vertegenwoordigen juist niet de joodse kant in mij; ik heb wel een joodse moeder…maar die heeft een andere achternaam…
  2. Michel de Klerk komt uit een gezin met 25 kinderen…

Op de bovenste verdieping van het museum heeft eigenaar van Het Schip Eigen Haard een tentoonstelling ingericht over de restauratie die nu aan de gang is en die ons tijdelijk uit ons ‘eigen’ huis verdreven heeft. Omdat ik geen bril bij me had, ga ik binnenkort terug om alle onderschriften te lezen. Op de voormalige speelplaats staat nu straatmeubilair. Het werd mij niet duidelijk of al dat straatmeubilair door de Amsterdamse school architecten ontworpen is. Moet ik nog vragen en alweer een reden om heel snel nog een keer terug te gaan.