Tagarchief: rellen

Adrenaline giert door ’s jongens aderen…

Het is koud buiten. Eigenlijk heb ik geen zin meer om naar buiten te gaan als het al donker is. Als ik begin met werken is het net licht geworden en als ik stop met werken is de zon al onder. Ik zou minstens een rondje moeten fietsen. Maar ik doe het niet. Dat is verschrikkelijk slecht voor me want dat betekent dat ik helemaal geen lichaamsbeweging meer heb. Maar het kan me niet schelen. Voor de vorm controleer ik dagelijks mijn glucosewaarden. Dankzij een sloot insuline hou ik de boel op pijl. Bijna alle pogingen om met een streng dieet de boel op orde te houden daar binnen in mijn lichaam, heb ik opgegeven. Geen zin in. De lol in mijn leven is eigenlijk wel voor een heel groot deel verdwenen. Het is somberheid troef. En ik geef het de regering te doen. We zitten in een serieuze crisis en welke maatregel kan je wel en welke maatregel kan je niet nemen? Ik sta niet voor dergelijke beslissingen…ik onderga ze. En het gaat me niet goed af, moet ik zeggen. Ik verlang zo verschrikkelijk naar leuke dingen! Thuiswerken de hele dag en ’s avonds kijken naar de rellen (die ik al helemaal niet wil) en horen dat de levering van alle vaccins moeizaam gaat…het gaat me allemaal niet in de koude kleren zitten. Dat je niet naar buiten wil, is één ding; dat je niet naar buiten mag, een ander… Het versterkt bij mij het gevoel dat ik opgesloten zit in mijn eigen somberte.

Goed, die avondklok. De regering heeft hem ingesteld. Iedereen voelde dat het een foute beslissing was. Bij deze beslissing had het ‘gevoel’ doorslaggevend moeten zijn en niet de wetenschappelijke onderbouwing, denk ik. Het is best gevaarlijk om over het leed van opgehokte jongens te praten en hun neiging om te rellen want dan zie je de commentaren al komen: ’Denk je dat meiden het minder zwaar hebben?’ Ik denk niet, ik constateer dat vooral jongens rellen en meisjes netjes thuis blijven. Ik denk dat het leed onder jongens tussen de vijftien en de vijfentwintig ongekend groot is. Kijk ik naar mezelf destijds in die periode van mijn leven, dan zou ik, vrees ik, onder de huidige omstandigheden, aan de rand van de complete waanzin staan. Eerlijk gezegd zou ik niet gaan rellen maar het meer op mezelf botvieren. De wereld zou er voor mij nog heel veel zwarter uitzien dan het nu voor mij is. Het idee dat ik niet meer lekker op stap kan, niet meer het leven vieren, geen mensen ontmoeten, niet meer kan genieten van alles wat het leven de moeite waard maakt…ik had het niet kunnen verdragen. Ik heb het er nu al moeilijk mee, laat staan toen ik achttien was.

Ik ben helemaal niet voor rellen, maar de avondklok is een absoluut verkeerde beslissing. Om zo’n maatregel te nemen moet de hele bevolking de urgentie kunnen voelen en dat gaat niet op rationele gronden. Sterker nog,; de infectiecijfers zien er juist gunstig uit… Pas als we zien dat mensen als ratten stikken omdat er niemand meer opgenomen kan worden…Als er ziekenauto’s in de rij staan die hun patiënten niet meer kwijt kunnen…Pas dan kan je gaan denken aan een avondklok.

Opheffen van de avondklok zal de rellen niet meer op laten houden, vrees ik; eindelijk giert de adrenaline weer eens door ’s jongens aderen; dat laat je je als jongen niet zo makkelijk meer afpakken.

Een goede burgemeester!

Wat maakt een burgemeester goed of slecht in de ogen van het volk? Emotie, denk ik. Of…er gewoon zijn en niet veel fout doen? Maar ook toeval, denk ik. In de tijd dat ik woningen kraakte en onze koningin nog net Juliana heette, was Wim Polak onze burgemeester. Een zachtaardige man die nadacht voordat hij iets deed. Dat bleken juist niet de goede eigenschappen voor een burgemeester. Het ontruimen van gekraakte woningen werden mega-happenings met mega-rellen. De kroning van Beatrix, juist in die tijd, was zo heftig dat Amsterdam jaren nodig had om het te verwerken. Wim Polak, als verpersoonlijking van de macht, werd de kwade pief terwijl mijn rellende leeftijdsgenoten het zinnebeeld van de zachtmoedige bevrijders werd. Ik kijk graag naar het cartoon-achtige schilderij van David Veldhoen in de hall-of-fame bij het Amsterdam Museum met het peloton ME erop en dat ene vlaggetje. Al die rellen en al dat over-het-paard-getilde ongenoegen van mijn leeftijdsgenoten. Het kostte de zachtaardige Wim Polak niet alleen zijn burgemeesterschap maar ook zijn leven. Wim Polak werd in de volksgeschiedenis van Amsterdam geen goede burgemeester.

Op dit moment hebben we Eberhard van der Laan. Hij is immens populair. Op het moment dat woningen in Amsterdam onbetaalbaar zijn geworden en de ene na de andere crimineel op klaarlichte dag in het bijzijn van kinderen in een spervuur van kogels overlijdt, lijkt dan geen enkele invloed uit te oefenen op de populariteit van Van der Laan. Eerlijk gezegd, ik vind Van der Laan ook een goede burgemeester. Daar komt geen inhoud bij kijken. Het zijn louter emoties die hem goed maken. Dat maakt mij onrustig. Vanwege positieve emoties iemand een goede burgemeester vinden ligt niet helemaal in mijn aard. Na zijn brief waarin hij vertelde dat hij ernstig ziek was, steeg zijn populariteit ook bij mij. Ik vertel dit met veel schaamte omdat ik vind dat dit geen rol mag spelen. Laatst deed zich, godzijdank, iets voor waardoor ik kan illustreren waarom Eberhard van der Laan een goede burgemeester is.

Mijn Josien geeft tegenwoordig o.a. les aan volwassen analfabeten. Dat gaat moeizaam. Mensen die in Nederland geboren zijn en desalniettemin niet kunnen lezen of schrijven hebben het doorgaans helemaal gehad met school. Na verloop van tijd ontdekken deze mensen echter, dat het verdomde lastig is als je steeds afhankelijk bent van anderen want als je wilt functioneren in onze maatschappij, dan moet je geschreven informatie tot je kunnen nemen. Toen Josien haar leerlingen de eerste beginselen succesvol had bijgebracht, wilde ze illustreren wat je met taal kunt doen door bijvoorbeeld een kaartje naar iemand te sturen. Maar naar wie? Daar was de klas al snel uit: De burgemeester. Hij had de cursus mogelijk gemaakt (vonden de leerlingen) en omdat hij zo ziek was, wilden ze hem een hart onder de riem steken. Aldus geschiedde. Een enveloppe gevuld met eigen geschreven hartewensen en bedankjes werd afgeleverd bij het stadhuis.

Gisteren stuurde Josien een app met een foto van het persoonlijke antwoord aan één van haar leerlingen van de burgemeester. Heus wel een standaardbriefje, maar wel met een aanhef met haar voornaam en een handgeschreven ondertekening. De leerling was zo trots…zo verschrikkelijk trots. Voor iemand die in haar leven zo weinig successen heeft gekend als deze leerling is het zo belangrijk om een keertje in het zonnetje te worden gezet. Zo stimulerend. En dan nog wel door de burgemeester! Ik geef het toe, het is bij mij gebaseerd op emoties, maar ik vind Eberhard van der Laan een geweldige burgemeester!