Tagarchief: racisme

Sylvana Simons en Geert Wilders

Sylvana Simons…wie? Nou, Sylvana Simons. Nou en. Wat wil je daarmee zeggen? Ik vind haar apart. Ze volgt dezelfde weg als Geert Wilders.  Dat is toch apart? Racisme, dat is hun beider ding. Tegengesteld, misschien, maar hetzelfde in de diepste kern. Kuzu en Öztürk? Nee, die hebben daar helemaal niets mee te maken. Die leven in hun eigen Turks/Marokkaanse islam bubbel. Ik hoop dat ze net als de SGP hun hoogste aantal zetels bereikt hebben en dan vanuit de marge blijven roepen. Bij Sylvana Simons is dat wel even anders en bij Geert Wilders ook. Beiden doen ze een beroep op de moraal. Wij hebben geleerd dat discriminatie en racisme fout is. Dat mag niet. Als Sylvana Simons haar politieke issues op tafel gooit, dan voelen we ons als netjes opgevoede witte mensen meteen al schuldig. Daardoor krijgt die knappe zwarte vrouw van alles van ons gedaan. Aan de andere kant willen we vaak ook graag tegen onze goede opvoeding ingaan. Dan zijn we bij onze geblondeerde heer aan het goede adres. Hoezo mogen we niet discrimineren; we wonen toch in ons eigen land? Baas in eigen land…

Zowel Sylvana Simons als Geert Wilders hebben een vergelijkbare weg bewandeld van heel gewoon en weinig opvallend naar extreem en steeds in het middelpunt van de belangstelling.  Geert Wilders begon als keurig VVD Kamerlid. Heel verschrikkelijk lang geleden werd er door de EU onderhandeld met Turkije over haar mogelijke toekomstige lidmaatschap. Dat vlotte niet. Er was een moment waarop besloten moest worden: Doorgaan met onderhandelen of stoppen. De VVD wilde doorgaan met onderhandelen maar Wilders niet en dus werd hij uit de fractie gezet. Vanaf dat moment ontwikkelde hij zich tot de racist die hij nu geworden is. Sylvana Simons begon al VJ maar bleek zo goed gebekt dat ze al snel een televisiepersoonlijkheid werd. Volgens mij werd haar antiracisme standpunt getriggerd door een gesprek waar ze aanzat met onder anderen Martin Simec. Hij nam het woord ‘zwartjes in zijn mond. Vanaf dat moment is ze zich gaan ontwikkelen tot de antiracisme activiste die ze nu is. Beiden worden extreem bejegend: Op handen gedragen of diep gehaat. Beiden hebben constante beveiliging nodig.

Je zou zeggen dat deze linkse jongen meer op heeft met Sylvana Simons dan met Geert Wilders.  De laatste is mijn natuurlijke tegenstander en dat blijft hij voorlopig. Met Sylvana Simons ligt het ingewikkelder, maar toch eenvoudig. Iemand die antiracisme predikt maar de joodse gemeenschap in de kou laat staan die kan mijn vriend niet zijn. Bij1 en Denk zijn de twee partijen die categorisch weigeren de joodse gemeenschap in bescherming te nemen. Wat antiracisme! En dat heb ik het nog niet gehad over het spreken over politiegeweld terwijl niemand nog precies weet wat er is gebeurd, zoals nu aan de hand is.

Heeft het zin om Geert Wilders en Sylvana Simons met argumenten te bestrijden? Nee. Helemaal niet. Dat lijkt misschien zo, maar men bereikt het tegenovergestelde van wat men bereiken wilde. Volgelingen van die twee doen dat niet op basis van de ratio maar op basis van emotie. Hoe meer ze in de hoek gedrukt worden en uitgekotst worden door de andere politieke partijen hoe populairder ze in sommige kringen worden. De rebel tegen het establishment. Het devies is wat mij betreft: Oppikken van issues waar de maatschappij wat mee kan (Turkije niet in de EU, Zwarte Piet laten veranderen), verder een soort van negeren. Dat denk ik.  Maar ja, ik heb ook de wijsheid niet in pacht.

De schaamte voorbij?

Kun je wetenschappelijk bewijzen dat bepaalde bevolkingsgroepen – zeg maar ‘rassen’ – inferieur en kwaadaardig zijn ten opzichte van andere groepen (rassen, dus)? Vroeger noemden we mensen die dat probeerden fascistoïde nazi’s. Verstokte idioten die helemaal niets van de geschiedenis geleerd hadden. In die tijd was de tweede wereldoorlog nog springlevend. Onze ouders waren kind tijdens de oorlog  en onze grootouders waren jonge volwassenen. Nu die generatie dood is of dood aan het gaan is, sterft ook het besef van wat racisme is en wat het met de maatschappij kan doen. Gek genoeg vind je redelijk ongevaarlijke racisten aan de rechterkant maar echt gevaarlijke juist aan de linkerkant van het politieke spectrum. Waarom echt gevaarlijk? Ze onderbouwen hun racisme wetenschappelijk. Dat slaat inderdaad helemaal nergens op, maar ze doen het wel. Ze tonen ‘wetenschappelijk’ aan hoe kwaadaardig een bepaald ras is en hoe nobel een ander. Eerlijk gezegd heb ik liever een zaal die vanuit hun emoties roept dat ze minder Marokkanen willen in Nederland dan mensen die wetenschappelijk aantonen dat sommige ‘rassen’ kwaadaardig zijn.

Ik ben al vaak teruggekomen op Gloria Wekker. Dat is zo’n geleerde die de rassentheorie tot leven heeft gewekt. Hoogleraar, nota bene. Niemand had door wat haar snode plannen waren omdat ze uit een links vaatje leek te tappen, maar haar ideeën zijn eng. Heel erg eng. Deze groep linkse neo-racisten hebben zich aangesloten bij de politieke beweging van Sylvana Simons Bij1. Bij1 is één van de weinige politieke partijen die het Joods Akkoord niet hebben ondertekend. Dat akkoord werd gesloten om een halt toe te roepen aan het steeds openlijker beleden antisemitisme en het bedreigen van joodse Amsterdammers. Sinds gisteren weet ik ook waarom Bij1 zich niet wilde aansluiten. Dat komt omdat Anja Meulenbelt ook lid is van hun groep. Een prominent lid wel te verstaan. Zij is iemand die ervan overtuigd is dat Joden kwaadaardig zijn en de staat Israël moet verdwijnen.

Anja Meulenbelt leverde met haar boek ‘De schaamte voorbij’ een bijdrage aan de bevrijding van mijn moeders generatie. Ze illustreerde waarom vrouwen voor zichzelf moesten leren opkomen door haar eigen levensverhaal te vertellen. Maar op de één of andere manier is Anja Meulenbelt sinds het succes van dat boek gaan dwalen om uiteindelijk helemaal te verdwalen. Ze eindigde bij Bij1 waar ze de woordvoerder lijkt te zijn geworden van jodenhatende godsdienstwaanzinnige moslims. Zelden zo’n vreemde draai gezien als de draai die Meulenbelt in haar leventje heeft gemaakt. Het ergste is dat ze aan haar jodenhaat een ‘wetenschappelijk’ tintje geeft. Zoals Gloria Wekker de kwaadaardigheid van de blanke bevolking ‘aantoont’, doet Meulenbelt het met de joden. Op haar website herschrijft ze de geschiedenis van de staat Israël en de joden om daarmee aan te tonen dat die staat illegaal is en verdelgd moet worden. Het land zou ‘terug’gegeven moeten worden aan de vredelievende Palestijnen die er altijd hebben gewoond en dan zal er weer vrede kunnen zijn tussen de volkeren, zo lijkt ze te betogen. Waar de joodse bevolking dan naartoe moet…haar een biet. Anja Meulenbelt: dat je brein zo’n kronkel kan hebben is op zichzelf al bijzonder fascinerend, maar één ding is zeker; je bent de schaamte voorbij!

De jury van de Joke Smitprijs

De Joke Smitprijs is een staatsprijs. De Joke Smitprijs is een prijs die door de Nederlandse overheid wordt gegeven aan een persoon of instelling die een bijzondere bijdrage heeft geleverd aan het verkleinen van de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. Dit jaar ging de prijs naar Gloria Wekker. Gloria Wekker? Ja, Gloria Wekker. De Joke Smitprijs is dus geen serieuze prijs meer.  De Joke Smitprijs heeft meteen al haar gezag en geloofwaardigheid verloren. Op slag. Goed, oké, waar staat dat je de prijs niet mag geven aan een persoon die een theoretische, semi-wetenschappelijke onderbouwing heeft verzonnen voor een moderne variant op een oude rassentheorie?

Als we allemaal ongenoegen voelen over het uitreiken van een prijs aan een persoon, dan kan het zijn dat het iemand is die de maatschappij wil opschudden. Iemand die nieuwe ideeën heeft die nog niet geaccepteerd zijn. Een voorloper, dus. Iemand met een theorie die weliswaar waar is, maar waar wij, arme eenvoudige zielen, nog niet aan toe zijn. Dat kan. Als de overheid de Joke Smitprijs aan zo iemand uitreikt dan is de jury visionair; zij zien iets waar wij nog te klein voor zijn. Dat is bij Gloria Wekker niet aan de orde. Iemand die de samenleving splijt en mensen met een bepaalde huidskleur negatieve kenmerken toedicht, zit altijd fout.

Voor mij maakt het geen verschil of je zegt dat zwarte mensen lui zijn, joden gierig of witten wrede machtswellustelingen; alle drie de uitspraken zijn vals en racistisch. Gloria Wekker vindt mensen met een blanke huidskleur in Nederland fout. Niet om wat ze gedaan hebben of doen maar omdat ze een blanke huidskleur hebben.

Wellicht dat Gloria Wekker iets positiefs heeft bijgedragen aan de verkleining van de verschillen tussen mannen en vrouwen. Wellicht. Ik betwijfel het, eerlijk gezegd.

Shame on you, Joke Smitprijs jury!

Niet xenofoob en ook niet oikofoob…

Ik maak me best zorgen over de richting die we met z’n allen uitgaan op dit moment. Vooral in het racismedebat. Dat is misschien wel de reden waarom ik zo verschrikkelijk kwaad ben op mensen als Gloria Wekker en Sunny Bergman. Zij doen de maatschappij veel meer kwaad dan Geert Wilders en slopen veel fundamenteler de tolerantie en de wil om er met z’n allen wat van te maken. Vanuit het perspectief van racisme bestrijden, nemen ze een racistisch standpunt in en onderbouwen dat quasiwetenschappelijk. In een razendsnel veranderende maatschappij heb je mensen nodig die stabiel zijn en die het voortouw nemen. Mensen die een goede opleiding hebben en die bereid zijn om rekening houdend met iedereen de beste keuzes te maken. Mensen die verder kijken dan hun neus lang is. Mensen die niet xenofoob zijn maar ook niet (om met Thierry Baudet te spreken) oikofoob. Mensen in evenwicht, kortom, die de snelle destabiliserende ontwikkelingen in de maatschappij in goede banen kunnen leiden. Een sterke leider? Nee, juist het tegenovergestelde van een sterke leider. Een volksmassa van goed opgeleide en verantwoordelijke mensen, daar heb ik het over. Een volksmassa van evenwichtigen. Die hebben we nodig.

Die volksmassa hadden we. Die hebben we nog. Maar ik zie hem slinken. Het politieke midden slinkt. De extremen groeien. Dat is gevaarlijk, vind ik. Daarmee gaat er veel verloren van wat ik erg waardeer. Onze vrijheid bijvoorbeeld en democratie. Neem de extremisten van de PVV. Wat de Partij Voor de Vrijheid juist niet wil is vrijheid en democratie. Ze willen ‘anderen’ – wie dat ook moge zijn – niet dezelfde vrijheid en niet dezelfde democratische rechten geven die ‘wij’ hebben. Als je een ander op grond van vage criteria (religie, bijvoorbeeld) zijn vrijheid afneemt, ondergraaf je je eigen vrijheid. Maar omdat we er steeds bewuster van worden dat er ‘anderen’ zijn, groeien partijen als de PVV.

Gloria Wekker en Sunny Bergman benadrukken niet alleen dat er ‘anderen’ zijn maar stimuleren dit proces van uiteendrijven nog verder door te vertellen dat het zelfbeeld van die evenwichtige volksmassa niet klopt. Want, inderdaad, die grote volksmassa heeft een blanke huidskleur. En dat is niet verwonderlijk in een land waar zo’n slordige vijftig jaar geleden nauwelijks anderen dan mensen met een blanke huidskleur woonden. Mensen als Gloria Wekker vanuit een verwrongen maatschappijbeeld, en mensen als Sunny Bergman – waarschijnlijk – met de beste bedoelingen, maken deze grote evenwichtige volksmassa wijs dat ze racisten zijn en dat ze vanuit dat perspectief alle mooie baantjes pikken. Dat ze in mooie huizen wonen en veel geld verdienen alleen maar omdat ze een witte huid hebben. Dat ze mensen wiens huidskleur niet wit is, stelselmatig achterstellen en buitensluiten en afschepen met een uitkering en in de buitenwijken van de stad laten wonen. Dat ze anders-gekleurden geen schijn van kans geven om ook maar iets te bereiken.

Zwarte Piet lijken ze te zien als het ultieme bewijs dat die blanke Nederlanders helemaal fout zijn. Een gevaarlijke ontwikkeling. Ik neem het Gloria Wekker c.s. en Sunny Bergman c.s. ernstig kwalijk. Meer nog dan de PVV.

Ja, ik ben voor roetveegpieten en ik ben ertegen dat er iemand gelijk heeft over dit onderwerp.

Hypes vanuit Amerika

Alsjeblieft laten we ophouden. Laten we er helemaal mee stoppen. Om te voorkomen dat regisseurs, acteurs, politici in de openbare seksuele mangel geraken worden inmiddels al excuses aangeboden voor intimiteiten die de vermeende slachtoffers zich niet eens meer kunnen herinneren. Laten we stoppen met deze oeverloze, uit Amerika overgewaaide hype. Gewoon stoppen. Mensen worden tegen misbruik beschermt door de wet. Maak daar gebruik van! Mensen die last hebben van ongewenst gedrag van anderen: Wordt weerbaar! En hiermee sluiten we de discussie.

Veel interessanter en veel bedreigender is een andere hype die overwaait vanuit Amerika en die zich hier al een tijdje irritant en dreigend heeft genesteld. Het gaat om een nieuwe kijk op culturele identiteit. Die nieuwe kijk op de samenleving wordt uitgedragen door mensen als Sunny Bergman en Asha ten Broeke en van een frauduleus wetenschappelijk jasje voorzien door Gloria Wekker. Het is puur antiracistisch racisme waarbij schuld en boete een grote rol spelen en waarbij bevolkingsgroepen op grond van hun huidskleur als schuldig of onschuldig worden neergezet. Op een verwerpelijke manier worden mensen in de Nederlandse samenleving ingedeeld op grond van een bedachte culturele achtergrond die goeddeels vastligt en waar je nauwelijks vanaf komt. Ik hou mijn hart vast voor deze stroming die, met wellicht goede bedoelingen, aanstuurt op segregatie.

Vandaag schrijft Stephan Sanders in zijn column in de Volkskrant over deze hype: ‘Wit en zwart beginnen in Nederland op zijn Amerikaans tegenover elkaar te staan.’ En eerlijk gezegd zie ik dat ook. Met haar films ‘Wit is ook een kleur’ en ‘Zo zwart als roet’ zet Bergman de witte Nederlander neer als losstaande entiteit, maar vraagt ze zich tegelijkertijd niet af of die entiteit wel op die manier bestaat. Louter op grond van de kleur van je huid ingedeeld worden in een groep met bepaalde eigenschappen is racisme pur sang; ook wanneer dit door een wetenschapper ‘van kleur’ wordt gezegd.

Als ik mijn wenkbrauwen samenknijp, de glimlach van mijn gezicht laat verdwijnen en strak onder mijn wenkbrauwen door in de spiegel kijk, dan zie ik de boze witte man. Ja, mijn huid is echt wit. Geen straaltje zonneschijn of mijn huid verbrandt. Daarom voel ik me ook zo aangesproken. Ik wil geen racist zijn en ik wil ook niet zo genoemd worden. Mijn vader had een witte huid en mijn moeder ook. Dat is de reden dat ik een witte huid heb. Meer niet. In mijn familie geen slavernijverleden… zou je denken. Maar de laatste slaaf in mijn familie is tien jaar geleden overleden. Mijn omaatje. Mijn diep beschadigde en getraumatiseerde joodse omaatje. Ze heeft een paar jaar als slaaf moeten werken in Polen en mocht haar leven behouden als beloning. Weliswaar kreeg ze slaag en nauwelijks te eten, maar ze bleef leven. Zij leerde me dat racisme altijd op de loer ligt en daarom- zij stond daar heel anders tegenover – wil ik niets weten van het jodendom. Mijn moeder voelt zich joods, ik niet. Helemaal niet. Ik heb er niets mee. Ik voel me wél Nederlander. Met hen deel ik dezelfde taal en sta ik achter hetzelfde (vrouwen)voetbalelftal. Verder niets.

Antisemitisme en wereldburgers

Persoonlijk probeer ik het wereldburgerschap te propageren. Daarin is iedereen vrij om te trouwen met wie hij of zij wil, zonder vooroordelen, zonder de beperkingen die godsdienst of nationaliteit of huidskleur ons opleggen. Alleen dat kan een waarborg tegen racisme zijn omdat we dan allemaal niet meer tot iets specifieks behoren, maar allemaal eenvoudige wereldburgers zijn. Wereldburgerschap is racismeloos. Maar ik moet toegeven, de weg naar wereldburgerschap is lang en soms moet ik tot mijn verdriet toegeven dat we aan onze tocht naar dat ideaal nog niet eens begonnen zijn. Daarom moet ik leven met raszuivere Catelanen, ‘echte’ Vlamingen en vrome moslims. En dus behoort men niet alleen tot een kleingeestig denkende groep van de wereldbevolking, je bestrijdt ook met veel passie andere even kokerdenkende groepjes mensheid. Jammer!

Mijn oma geloofde in wereldwijd antisemitisme. Een algeheel en eeuwigdurend complot tegen de joden. Ze geloofde erin dat de storm in de tweede helft van de twintigste eeuw was gaan liggen na de antisemitisch tsunami in de eerste helft van de twintigste eeuw, maar dat die relatieve rust maar schijn was. En ik moet haar helaas gelijk geven. Hoewel het best rustig was op het antisemitische front in de jaren zestig en zeventig, was het toch wel zo dat de school waar mijn opa lesgaf, het Maimonides lyceum, zwaar bewaakt werd. Heel soms mochten we bij opa langs op school. Geen idee meer waarom, maar dan moesten we aanbellen, werden we bekeken in een sluis om vervolgens pas naar binnen te mogen. Het had toen te maken met de Palestijnse El-Fatah die al geen onderscheid wenste te maken tussen joodse mensen en Israël en elke jood als mogelijk doel zag voor een aanslag. Natuurlijk hebben joodse mensen iets met Israël; het is het land waar je naartoe kan als de grond te heet onder je voeten wordt. Het land dat er in de jaren dertig en veertig nog niet was, met alle genocide gevolgen van dien. Moslims, vooral de fanatieke, die hier zijn komen wonen en Nederlander zijn geworden, lopen voorop in het anti-semitisme, maar velen volgen dat voorbeeld. De stemming is officieel anti-Israël maar men bedoelt anti-Joods. En vaak zeggen ze het ook gewoon, open en bloot, en beweren dan dat dat niets met racisme te maken heeft. De oud geworden Dries van Agt speelt wat dat betreft nog een aardig deuntje mee.

Ondanks mijn omaatje en ondanks mijn moeder voel ik me niet joods. Ik heb er helemaal niets mee. Ik voel me de wereldburger die ik de wereld zou toewensen terwijl ik dat maar ten dele ben. Mijn achternichtje Ruby; dat is mijn ideaal voor de wereld. Ze verenigt zoveel groepjes mensheid in zich dat deze column te klein is om ze allemaal op te noemen.

In de Volkskrant van vandaag het relaas van de drieëndertigjarige Naom Vazana. (Wat een mooi hoofd! Ik kan het haast niet laten om steeds even een blik op haar foto te werpen.) Haar ouders werden als joden in de jaren vijftig uit Marokko verdreven. In Israël werd Naom geboren. Ze werd zangeres en studeerde zang in Amsterdam. Ze leerde de Marokkaans-joodse liedtraditie kennen en legde zich daarop toe. De ironie wil dat ze als Israëlische niet welkom is in Marokko; het land dat nota bene haar ouders verjoeg!

Wie verraadde Anne Frank?

Ik ben helemaal verslaafd aan ‘Opsporing Verzocht’. Nog nooit heb ik iemand herkend. Nog nooit heb ik ook maar één aanwijzing door kunnen geven die tot aanhouding van de dader leidde Dinsdagavond ga ik er desalniettemin helemaal klaar voor zitten. Met veel genoegen word ik dan door Anniko van Santen het programma binnen gesleurd: “Fijn dat u er weer bent! We gaan samen misdaden oplossen…” meent Anniko. En ik voel me welkom. En daarna een hele reeks onbegrijpelijk wrede misdaden gepleegd door onwaarschijnlijke hufters. Vaak zichtbaar op vage videobeelden. Maar ‘samen misdaden oplossen’ is er voor mij zelden bij. Ik ken namelijk nauwelijks hufters. Misdaden worden op tijden gepleegd dat ik lig te slapen of (gelukkig!) niet bij mij in de buurt.

Soms gaat het om een misdaad die lang geleden is. Een coldcaseteam heeft een onopgeloste zaak heropend en alle bewijsstukken met nieuwe technieken onder de loep genomen. Dat heeft dan tot nieuwe inzichten geleid waardoor de zaak wellicht toch nog opgelost kan worden. Neem de zaak van Nicky Verstappen. Jaren geleden werd dat jochie van elf, dood en seksueel misbruikt, gevonden. Een hele reeks verdachten maar bij niemand waren de bewijzen doorslaggevend.  Een tragische zaak. Blij dat ons, als ouders zoiets nooit is overkomen. Hoewel de zaak laatst terugkwam bij Opsporing Verzocht, is het eigenlijk de zaak van Peter R. de Vries. Al jaren maakt hij programma’s waar hij op zoek gaat naar de moordenaars van… Ook dus van Nicky Verstappen. Jammer dat Peter R. de Vries geen misdaad opsporingsprogramma maakt want, jongens, daar was ik nog eens aan verslaafd! Me niet bewust van ‘Uitzending gemist’ zorgde ik op het juiste tijdstip voor de buis te zitten. En dan ging het over de vermiste Romy en haar kind en over Marianne Vaatstra die met haar eigen beha gewurgd was. Allemaal verschrikkelijke zaken; ik smulde ervan!

Vandaag lees ik in de krant over een coldcase die me minder kan boeien maar waar wel heel veel geld aan uitgegeven gaat worden. Het gaat over een vermoord meisje. Eigenlijk over een vermoord gezin. Bij nader inzien over twee vermoorde gezinnen en één vermoordde tandarts. En dan is de hamvraag niet: Wie heeft ze vermoord? Maar: Wie heeft ze verraden? Niet dat men de verrader alsnog wil pakken, want die is al heel erg lang geleden overleden; dat kan niet anders. Het speelde zich namelijk allemaal af in 1944. Het gaat om het verraad van Anne Frank en alle andere bewoners van het Achterhuis. Op het moment dat de tweede wereldoorlog zo’n beetje op zijn wreedst was. Waarom gaan ze deze zaak onderzoeken? Met welk doel? Volgens de Volkskrant wordt de vraag door de bezoekers van het Achterhuis het meest gesteld. Wie heeft hen verraden? Ik kan me haast niet voorstellen dat men dat de belangrijkste vraag vindt. Die vraag is op dit moment volslagen irrelevant. Bovendien vrijwel zeker niet te beantwoorden. Ik heb er in ieder geval weinig vertrouwen in dat ze de zaak kunnen oplossen. Ze hebben er een oud-FBI agent in Amerika voor weten te strikken. Vincent Pankoke. Net of hij het ei van Columbus is. Pankoke vindt, zo schrijft de Volkskrant: ‘…dat Anne dit onderzoek verdient,..’. Allemaal wat kleinzielig zoveel jaren na dato.

Oké, natuurlijk, als er een item voor Opsporing Verzocht van wordt gemaakt, ga ik wel kijken en zeker als Peter R. de Vries er een mooie reconstructie van maakt. Maar verder wil het me inhoudelijk niet boeien. Er zijn potdomme meer dan honderdduizend mensen op dezelfde manier vermoord. Zorg gewoon dat dat nooit meer gebeurt. Nergens. Racisme! Echt Racisme! Geen white innocence maar puur, openlijk, gewelddadig racisme! Daar gaat het om.

Laat de Gouden eeuw voor wat hij is

Er is geen publiek debat zo verwarrend als het debat over al of niet vermeend racisme. Om aan te tonen hoe erg die discriminatie is en hoezeer vooral blanke mensen er schuldig aan zijn, wordt alles erbij gehaald. Het lijkt alsof er van een kritische blik geen sprake meer is. Wordt er wel kritisch naar gekeken, dan stuit dat doorgaans meteen op heel veel verzet. Discriminatie, slavernij, racisme, gouden eeuw, Michiel de Ruyter, de ‘aard’ van de witte Nederlanders, kolonialisme…alles wordt op een hoop geveegd en alles zou met alles te maken hebben. Ook vandaag een opiniestuk in de Volkskrant van Jörgen Tjon A Fat. Een reactie op een stukje dat afgelopen zaterdag in de krant stond van Martin Sommer. In Sommers artikel kwam historicus P.C. Emmer aan het woord die een standaardwerk over Nederland en de slavernij heeft geschreven. Een wetenschappelijk, maar ook redelijk harteloos boek. Ik heb daar al een recensie over geschreven. Elk mens dat als slaaf moest leven is er één te veel maar neem je de slavenhandel en slavenhouderij in z’n geheel dan was de slavenhandel geen groot succes, is de Gouden Eeuw daar zeker niet op gebaseerd en hadden er relatief maar heel weinig blanke Nederlanders mee te maken. De slavernij als basis zien van ongelijkheid is kolder. Dat is wat Sommer en PC Emmer probeerde te zeggen.

Waar Sommer geen enkele uitspraak over doet is over er in Nederland gediscrimineerd wordt of niet. Zoals ik al vaker beweerd heb; huidskleur kan een reden zijn voor racisme, maar niet elk racisme heeft huidskleur als oorzaak. Slavernij kan gebaseerd zijn op huidskleur, maar is dat vaker niet dan wel. Slavernij als oorzaak van racisme en discriminatie is onzin. Andersom is het wel zo dat gediscrimineerde mensen tot slaaf gemaakt werden. Want, dat mensen discrimineren en dat er racisme is, staat voor mij als een paal boven water. Dat heeft in mijn ogen niets met geschiedenis te maken maar meer met de aard van de mens. De mens is een sociaal wezen. Sociale wezens sluiten pacten met elkaar; ze vormen groepen. Kenmerk van een groep is dat je insiders hebt en outsiders; mensen die erbij horen en mensen die er niet bij horen. Ik denk dat het wel zo is dat je liever outsiders tot slaaf maakt dan insiders. Haal er geen ingewikkelde verklaringen bij. Zoek niet naar vermeende misdaden van een groep in het verre verleden om racisme van nu te verklaren. Het is gewoon: Jij hoort tot mijn groep en ik kan je daarom vertrouwen; jij hoort daar niet toe dus vertrouw ik je niet. Simpeler kan het niet.

Wat wij in Nederland denken is dat we alle Nederlanders tot één groep vinden moeten horen. Dat vind ik ook echt, maar tegelijkertijd weet ook ik dat dat niet zo is. Nederlanders verzamelen zich rond het geloof, de huidskleur, hun oorspronkelijke landstaal, rond een president van een land waar ze niet meer wonen en ga zo maar door. Groepen die zich onderscheiden binnen Nederland discrimineren zonder meer mensen uit andere groepen en omdat iedereen tot één of meerdere groepen hoort, discrimineren we allemaal.

Laten we racisme en discriminatie weer gewoon als een sociaal probleem opvatten in plaats van een historisch probleem. Laat daarbij de Gouden Eeuw voor wat het was: Een periode van ongekende bloei waarin de meest fantastische kunst werd gemaakt en waarin Michiel de Ruyter met zijn vloot, ónze vloot, een klinkende overwinning behaalde op die vermaledijde Engelsen!

Ik ben Zionist!

Vandaag heb ik geleerd dat ik zionist ben. Iedereen die vindt dat Israël bestaansrecht heeft is zionist. Tenminste dat begrijp ik uit het dubbelinterview dat vandaag in de Volkskrant staat met Esther Voet en Natascha van Weezel. Toch vind ik het gek. Waarom ben ik speciaal een zionist als ik vind dat Israël bestaansrecht heeft? Waarom is er niet een naam voor mensen die vinden dat Nederland bestaansrecht heeft? Waarin verschillen Nederland en Israël. Beide landen bestaan; beide landen zijn internationaal erkend. Als je het bestaansrecht van Israël niet erkend dan loop je gewoon een tijdje achter. Israël heeft niet alleen bestaansrecht, het land moet bestaansrecht hebben. Zeker na de tweede wereldoorlog. De holocaust rechtvaardigt een joodse staat. Dat die staat op de plaats terecht gekomen is waar hij nu ligt; tsja, dat kon niet anders. Wellicht had het ook wel in Oekraiene gekund, of Polen. Daar leefden ook van oudsher heel veel joden, maar de geschiedenis besliste anders. De overgebleven joden besliste anders. De wereld besliste anders. Bovendien was al voor de oorlog, en de holocaust, een blauwdruk van het huidige Israël in Israël zichtbaar.

Kijk je in mijn hart dan voel ik helemaal niets voor joden. Ook niet voor Nederlanders of Welshman. Niet voor Molukkers of Oezgoeren. Niet voor Masai en ook niet voor Pygmeeën. Ik geloof in de mens. Wat mij betreft mag alles en iedereen door elkaar gemengd worden. Wat mij betreft zou ik huwelijken willen stimuleren tussen alle volkeren op aarde totdat er één soort overblijft; de mens. Noem het wat mij betreft: MENSCH. Het maakt me niet uit. Van volkeren komt uiteindelijk heel veel ellende. Dat discrimineert elkaar en dat voert oorlog tegen elkaar. Daar staat cultuur tegenover. Dat moet ik niet vergeten; het is niet allemaal kommer en kwel. Maar wil je een einde aan discriminatie en raciale ellende maken, hef de verschillen op door een mooie mengelmoes te maken van alle volkeren op aarde.

Dat is dus op dit moment niet realistisch. In de westerse wereld doen we er al wel ons best voor. Maar racisten liggen op de loer. We wapenen ons tegen discriminatie maar het valt niet mee. Zelfs mensen van goede wil worden makkelijk om de tuin geleid. Neem Sunny Bergman; ze trapt zo in Gloria Wekkers racistische val. In Nederland doen we ons best om MENSCH te worden. In de rest van de wereld gaat dat allemaal veel langzamer. Daar liggen volkeren nog tegenover elkaar omdat ze zich…een ander volk voelen. Neem bijvoorbeeld de Oekraïners en de Russen. Leg mij de verschillen uit! Maar toch liggen ze als vijanden tegenover elkaar.

Helaas is het zo dat in deze wereld volkeren zonder staat het nog veel moeilijker hebben dan volkeren met een eigen staat. Een volk zonder staat heeft geen leger om zich te verdedigen maar woont wel in bij andere volkeren die wel een eigen staat hebben. Neem bijvoorbeeld de Armeniërs die destijds in Turkije leefden. Weerloos waren ze. Met een beetje opgeklopte Turkse haat werden ze massaal over de kling gejaagd. Ook de joden ontliepen hun lot niet als volk zonder staat. Ik ga dat hier niet uitkauwen. Maar dat maakt wel dat ik vind dat Israël bestaansrecht heeft. Dat maakt dat ik zionist ben, kennelijk. Het zij zo.

Afrikaans racisme

Afrika is een continent dat overgeleverd is aan criminelen. Afrika is een continent dat verscheurd wordt door kleinere of grotere oorlogen. In Afrika zou je best goed kunnen leven als men, zoals in veel andere landen in de wereld, zou samenwerken, maar omdat de Afrikaan doorgaans uit is op eigen gewin of het gewin van de eigen groep, is het één groot drama. Er lijkt geen eind aan te komen. Vandaar dat velen een weg zoeken om te ontsnappen aan deze cultuur van terreur en racisme. Als je racismeonderzoek doet vind je in Afrika het Walhalla. Waar wij in het westen nog proberen om vreedzaam naast elkaar te leven, doet men er in Afrika geen enkele moeite voor. Zelfs als de naburige stam helemaal niet van elders komt, vindt men het aldaar heel gewoon om elkaar het leven zuur te maken. Zo bont als de Afrikanen het onderling maken, dat zie je bijna nergens. Ook de catastrofale gevolgen van racisme en geweld zie je elders nauwelijks. Veel hongersnood in Afrika. Vrijwel altijd het gevolg van etnisch geweld en racisme. Daartussendoor laveren regelrechte criminelen die schatrijk worden aan andermans ellende.

Gisteren in het programma Nieuwsuur een staaltje Afrikaanse ellende van heb ik jou daar. In een rapportage van Bram Vermeulen, kwam crimineel Agalith aan het woord. Hij verdiende in het verleden goudgeld aan het uitzuigen, afpersen en smokkelen van arme sloebers die aan de uitzichtloze ellende van het Afrikaanse continent wilden ontkomen. Zijn werk was het om mensen die bij de grens van kokendhete zandbak Niger aankwamen tegen betaling van veel geld door de woestijn te vervoeren en ze af te leveren aan de grens van het door God verlaten land Libië. Daar werden de verschoppelingen, door weer andere criminelen, van hun laatste beetje geld ontdaan om vervolgens ter verdrinking aangeboden te worden aan de Middellandse zee. Maar crimineel Agalith uit Niger is boos, want met behulp van Europa wordt er een halt toegeroepen aan het vervoer c.q. smokkel van de arme sloebers dwars door de woestijn. Het land krijgt een grote hoeveelheid geld als ze de smokkelroute dichtgooien. Dat lijkt wonderwel gelukt en dat heeft crimineel Agalith brodeloos gemaakt. Dus is hij erg boos en eist hij (gotspe!) compensatie van Europa anders zou hij zich weleens kunnen aansluiten bij IS. Trouwens, uit de rapportage bleek dat hij niet echt brodeloos was. De mensen uit andere delen van Afrika hadden nog niet door dat Niger moeilijker begaanbaar was geworden. Daarom pikken criminelen als Agalith de mensen tegen betaling op en brengen ze hen een eind de woestijn in. Daar worden ze uit de auto gezet zodat ze in de droogte en hitte zullen omkomen. Ondertussen keert de auto terug om een nieuwe lading mensen op te pikken zodat ook zij van alles kunnen worden ontdaan voordat ze gaan sterven in de woestijn.

Afrika is een hopeloos continent. Ik kan me voorstellen dat je het wil verlaten en op zoek wil gaan naar beter. Maar migratie op de schaal die nu gebeurt, kan gewoon niet. Er moet iets gebeuren. Het dichtgooien van de smokkelroutes in landen als Niger is een eerste stap. Een eind aan het Afrikaans racisme zou weleens de sleutel kunnen zijn naar echt Afrikaans succes. Een voorbeeld: Rwanda daar heb je veehoudende Tutsi’s en landbouwende Hutu’s. Als ze samenwerken hebben zowel Hutu’s als Tutsi’s een stukje vlees bij de groente; nu hakken ze elkaars kop af. Weg met het Afrikaans racisme, dus. Maar misschien zie ik het nu even ietsje té simpel…