Tagarchief: PvdA

Mijn partij, wat moet ik ermee?

Het laatste kabinet waar de PvdA – mijn partijtje, dus – deel van uit maakte, is rampzalig geweest. De kiezer heeft dat ook zo ervaren. De partij is gemarginaliseerd. Haar stem wordt nauwelijks meer gehoord. Dat kabinet was een puur kapitalistisch kabinet. Het laatst kabinet met PvdA-ministers heeft ervoor gezorgd dat de grote graaiers niet gestraft worden voor wat ze de wereld aandeden, maar er juist voor werden beloond. Waarom moest juist mijn partij eraan meedoen. Sinds dat kabinet klinken alle anti-kapitalisten argumenten uit de mond van PvdA’ers volkomen ongeloofwaardig. Wie gelooft er nou in samen alles delen als je een groep van superrijken zo bevoordeelt? Ik heb mijn geloof in de goede afloop laten varen. Ik ga, denk ik, mijn partij verlaten. Misschien is Groenlinks toch wel een beter alternatief. Mijn partij heeft weinig gebracht en heel veel fout gedaan. Misschien is het opheffen van de studiefinanciering wel mijn grootste verdriet. Dacht ik altijd dat Jet Bussemaker het hart op de juiste plek had. Zij heeft ervoor gezorgd dat de arbeidersklasse haar kinderen niet meer kan laten studeren. Hoe heeft ze zo’n beleid kunnen neerzetten? Ik schaam mij ervoor dat ik lid ben van de partij namens wie Jet Bussenmaker minister was; het schaamrood komt op mijn kaken; niet goed te praten! In plaats dat ze de studiebeurs en een renteloos voorschot weer uitsluitend beschikbaar stelt voor degenen wiens ouders te weinig geld hebben om hun kinderen te laten studeren, schaft ze alle goedkope financiering voor iedereen af en zadelt ze studenten uit de arbeidersklasse op met torenhoge schulden. Hoe kan mijn partij daarachter staan? Hoe hebben ze dat verdedigd? Nog zie ik Jet Bussemaker voor de televisie verkondigen dat een rentedragende studielening een goede investering in je toekomst is. Hoe kon ze! Onder mijn partij zijn de mogelijkheden voor mensen met een smalle beurs er razendsnel op achteruit gegaan. De bestuurdersgeneratie Asscher willen we niet meer aan de macht hebben! Ze hebben de partij en de maatschappij geen goed gedaan. Shame on them!

Jeroen Dijsselbloem als schoothondje van de banken op de muren van Athene.

Hier in Athene, waar ik nu ben, zijn ze dat rampzalige kabinet ook nog niet vergeten. Zonder veel gene hoor ik ‘onze’ minister Dijsselbloem destijds verkondigen dat men in Griekenland veel te veel geld uitgeeft zonder dat daar inkomsten tegenover staan en dat ze minder geld moeten uitgeven en dat ze dus flink moeten bezuinigen. En in Nederland maar grappen maken over het luxe leventje van de Grieken en dat ze op ‘onze centen’ leefden. Wilders met zijn ‘geen geld naar de Grieken maar naar onze zieken’ deed het natuurlijk helemaal goed. En ‘mijn’ politici stelden daar niets voor in de plaats. Inderdaad zeg, wat had die Wilders gelijk… Maar Wilders had natuurlijk helemaal geen gelijk. Wij betaalden niet voor de Grieken. Wij betaalden onze banken in Nederland. Die banken hadden er namelijk massaal van geprofiteerd dat de rente zo hoog was voor de destijds corrupte Griekse overheid. Miljarden hadden ze uitgeleend tegen draconische rentes; miljarden hadden ze uitstaan tegen miljarden euro’s rente. Wat denk je dat er zou gebeuren als de Grieken die rente niet meer konden opbrengen? Onze graaiende banken waren massaal omgevallen en was dat gebeurd, dan hadden wij ook naar ons geld kunnen fluiten. Onze maatschappij was als een kaartenhuis in elkaar gezakt. Het geld dat wij aan de Grieken uitleenden, kwam via de andere kant weer net zo hard Nederland binnen en daar verdween het zo in het vestzakje van de Rijkman Groeninkjes van dit land.

Jeroen Dijsselbloem is hier in Athene nog steeds een gehaat persoon. Miljoenen Grieken raakten aan de bedelstaf door het beleid waarvan hij het boegbeeld was. Mijn partij, wat moet ik ermee? Misschien een tijdlang mijn lidmaatschap opzeggen? Wachten op een volgende, meer verstandige generatie? Jongens, wat ben ik teleurgesteld in mijn partij. Ik wil er eigenlijk niet meer bijhoren, bij die falende partij…

Wie kan me vertellen wat het ideaal van de PvdA is?

Ik ben partijlid, dus ik zou niet moeten twijfelen over wat ik aanstaande woensdag ga stemmen tijdens de gemeenteraadsverkiezingen. Dat zou niet moeten. Maar toch, deze jongen is zwaar aan het twijfelen geslagen. Dat voelt niet helemaal lekker. Dat voelt als verraad. Op het moment dat je ze het hardst nodig hebt, leer je je vrienden kennen. De PvdA heeft me hard nodig want wie wil nog op ze stemmen? Juist op dat moment begint deze jongen te twijfelen. Ingegeven door het feit dat niemand meer op hen wil stemmen. Ik moet me over dat gevoel van verrader te zijn heen zetten. De partij is geen vriend. De partij is een toekomstbeeld. Waar willen we uiteindelijk naartoe met Nederland. Een ideaal. Iets om voor te leven. Op het moment dat niemand meer op de partij wil stemmen, ga je je afvragen wat dat ideaal ook al weer precies was. Dan wordt het in het geval van de PvdA in mijn hoofd best stil. Heus ik weet wel waar de PvdA traditioneel naar streeft, maar zijn die idealen niet erg uitgehold? Zijn die idealen nog wel van deze tijd? Vind ik het nog wel idealen waarvoor ik warm loop? Dat is zo moeilijk.

Mijn partij – want dat is de PvdA nog altijd wel – is een partij die briljante bestuurders heeft voortgebracht. Dat moet gewoon worden gezegd. Bijna alle tot de verbeelding sprekende bestuurders zijn PvdA’ers. PvdA-bestuurders kenmerken zich door een licht linkse koers. Ze zetten zich heus wel in voor de zwakken in de samenleving, maar dat combineren ze met veel aandacht voor de allersterksten in de samenleving. PvdA-bestuurders zijn meesters in het wegen van alle belangen en zien daardoor heel goed wat het belang is van ons allemaal. Dat maakte Van der Laan tot een typische heel erg goede PvdA bestuurder. Neem zijn top-600 plan waar met zoveel bewondering over wordt gesproken; typisch PvdA; hij beseft dat de lastige jongeren uit de top-600 de verschoppelingen der aarde zijn, maar hij ziet ook dat Amsterdam onmogelijk veel last van ze heeft. Daarom een meersporenbeleid waarmee hij de top-600 nieuw perspectief biedt en Amsterdam verlost van de ellende die ze veroorzaken. Briljant. Zulke bestuurders wil je graag hebben.

Helaas stem je maar ten dele op bestuurders. Je stemt op een politieke kleur. Een partij met ideeën. Briljante bestuurders zijn uitvoerders. Dat maakt het allemaal zo verdomde moeilijk. Als je gaat stilstaan bij de PvdA-idealen, dan klinken ze zo belegen. Zo ver afstaand van wat we als maatschappij nodig hebben terwijl we het kaliber bestuurders juist wel nodig hebben. ‘De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen’. Altijd al de leus. Maar wat klinkt hij verschrikkelijk hol. Nietszeggend. Bleek. Het is misschien wel waar de partij voor staat, maar ik wordt er nauwelijks warm van.

Van Groenlinks weet je meteen waar ze voor staan. Alleen het narcisme van Jesse Klaver houdt mij nogal tegen. Waarom stappen al die briljante bestuurders niet over naar Groenlinks? De`Dijsselbloems, de Abutalebs, de Asschers en ga zo maar door…

Ik ben aan het twijfelen geslagen en het voelt als verraad. Maar een politieke partij is iets anders dan een vriend. Een politieke partij is een idee en een ideaal waar je achter staat en waarvoor je wilt strijden. Wat is op dit moment precies het ideaal van de PvdA? Wie kan me dat zeggen?

Lachen met Holman

Bij mijn digitale abonnement op de Volkskrant kreeg ik een cadeautje: Topics. Een verzamelsite met artikelen uit diverse kranten. Ik aanvaardde mijn cadeautje met liefde. Ik mocht opgeven wat mijn voorkeuren zijn zodat ze me dat kunnen voorschotelen als ik de site bezoek. Opinie natuurlijk. Ik ben gek op opinies. Dus bladerde ik even later door de opinies. Harriët Duurvoort zag ik staan met haar slavernij column van vandaag. Had ik dus al gelezen en toen, tot mijn verassing, de column van Theodoor Holman in het Parool. Over het demissionaire kabinet, ging het. De PvdA had gedreigd om de begroting niet te ondertekenen omdat ze van mening waren dat als ze zo’n begroting zouden ondertekenen ze er dan ook verantwoordelijkheid voor namen. Holman vertaalde dit als: de PvdA die het demissionaire kabinet wilde laten vallen. Hij vroeg zich af wat voor zin dat had.

Een column van Holman is best grappig. De humor is alleen niet gepland. De humor komt door zijn klungelige en klunzige manier van schrijven. Dat maakt het best gênant. Je vraagt je af of er dan nooit eens iemand is die naast hem gaat staan en zegt: ’Theodoor…zullen we samen eens door je column lopen want volgens mij staan er een paar foutjes in.’ Holman schrijft inmiddels al jaren columns voor het Parool. Steeds op hetzelfde beroerde niveau. Tenminste dat denk ik want de laatste die ik las voordat ik de huidige las, stamt van december 2015… Inhoudelijk klopt de column van geen kanten want wat wil hij nou precies zeggen? Je zou denken dat hij zegt dat het volstrekt irrelevant is of de PvdA uit het demissionaire kabinet stapt. Even later in zijn column laat hij zien hoe belangrijk zo’n kabinet kan zijn; tegen wat voor beslissingen het zou kunnen aanlopen. Inhoudelijk is zijn column een warboel, maar met zijn foute beeldspraken krijgt hij, onbedoeld, de lachers op zijn hand!

‘Het is alsof een molen zonder wieken tot woede van de molenaar niet meer waait’. Heb jij ooit een waaiende molen gezien? Oké, foutje. ‘Waait’ had ‘draait’ moeten wezen. Dan loopt de zin nog steeds niet lekker maar weten we wel wat Holman bedoelt. Maar neem dan de volgende zin waarin Holman beweert dat een kip zonder kop geen kukeleku kan zeggen…Nou Holman, dat kan een kip mét een kop ook niet! Vervolgens doet hij een bewering over de koning en een scheet die uit het badkamerraampje moet, of zoiets…het heeft in ieder geval weinig te maken met datgene wat hij met zijn beeldspraak wilde uitleggen (uit een demissionair kabinet stappen is zinloos) want Holman: die scheet moest eruit en was zeker niet zinloos!

Holman denkt dat krokodillen en vossen op haantjes jagen… Krokodillen? Ach, het is beeldspraak. Slechte beeldspraak want hoe vaak jaagt een krokodil nou helemaal op een haan. Met die beeldspraak vergelijkt hij Rutte en Asscher met vechtende haantjes…maar wie jaagt er dan op ze?

Maar de mooiste tenenkrommende beeldspraak is toch wel: ‘De PvdA is toch al enigszins een beeld dat is neergehaald nog voor de beeldhouwer eraan kon beginnen.’ Bedoelt Holman: De PvdA wordt al opgedoekt voordat hij opgericht is? Zoiets als de LPF? Je kan het eens of oneens zijn met de PvdA en je kan zeggen dat de PvdA in het verdomhoekje is geraakt maar beweren dat ze nooit iets hebben voorgesteld is ronduit een gotspe. Als je bij een Amsterdamse krant werkt had je dat toch wel moeten weten!

Opium voor het volk!

Een televisieoptreden van Shirin Musa samen met een Leefbaar Rotterdam raadslid en een PvdA raadslid had mij erg verontrust. Dat verontrustende gevoel was weggezakt, maar Elma Drayer roept mij vandaag met haar column in de Volkskrant weer tot de orde. Het verontrustende zat’em in de houding van mijn partij. De PvdA. Hoewel ik de houding van mijn partij wel begrijp, is hij toch fout. Ik vind dat mijn partij stelselmatig de verkeerde houding aanneemt ten opzichte van moslims. Ik vind niet dat mijn partij islamofoob zou moeten worden, maar wel dat ze zich aan hun principes moeten houden.  De PvdA wil tolerant zijn ten opzichte van iedereen en ze willen dat iedereen het gevoel heeft dat ze erbij horen. Een humaan standpunt dus. Maar dat standpunt heeft wel tot gevolg dat we onze grondbeginselen laten varen. Socialisten vinden dat godsdienst opium voor het volk is. Socialisten geloven erin dat godsdienst ervoor zorgt dat je je niet emancipeert tot vrije burger. Godsdienst zorgt ervoor dat je je laat onderdrukken en dat je genoegen neemt met de bescheiden plaats die je (door God?) is toebedeeld.

Shirin Musa streeft met haar stichting Femmes for Freedom voor vrijheid van partnerkeuze voor iedereen. Daar kan de Partij van de Arbeid niet tegen zijn, zou je zeggen, maar de partij komt in een innerlijk conflict waarbij ze de verkeerde keuzes maken in mijn ogen. Veel moslims vinden dat hun geloof hun voorschrijft dat ouders mogen bepalen met wie hun kind trouwt. Dat als je eenmaal getrouwd bent,  je niet meer kunt scheiden. Dat een ander het laatste woord heeft over jouw liefdesleven. Dat het goed is dat het geloof je veel regeltjes oplegt en dat je het voor lief moet nemen dat je daardoor je talenten, en vooral je talenten als je vrouw bent, niet ten volle kunt benutten. Socialisten zijn traditioneel tegen godsdienstdwang. Als er iets door de socialisten is bereikt dan is het wel de secularisatie van Nederland. In de eerste helft van de twintigste eeuw nestelde de socialistische zuil zich als een koekoeksjong tussen de religieuze zuilen. De socialisten voerden zonder meer de secularisatie in de tweede helft van de twintigste eeuw aan. Vrijheid wilden we. Vrije liefde, vrije seks. Vrijheid kwam uit linkse hoek. De socialisten emancipeerde de arbeidersklasse en verhief de mens. Ook de bevrijding van de moslim moet uit linkse hoek komen, vind ik. Daarom zou de PvdA ieder initiatief op dat terrein van harte moeten ondersteunen. In het geval van Shirin Musa is het zuur dat een law-and-order partij als Leefbaar Rotterdam vooroploopt haar te steunen. Echt heel zuur. Maar ons socialisten gaat het om de inhoud! Inhoudelijk verdient Musa alle steun!

Betuttelend? Jazeker! De PvdA is een emancipatorische partij en een emancipatorische partij heeft ideeën over hoe mens en maatschappij idealiter functioneren. Betutteling hoort er helemaal bij. Ik vind dat niet erg als dat in dienst staat van de bevrijding van de mens. Laten we niet vergeten dat  moslims niets te verliezen hebben dan hun ketenen; godsdienst is opium voor het volk!

In het slob.

Ik heb lang mijn mond gehouden over mijn partij. Mijn partij bestaat nauwelijks nog. Het lijkt wel op een bedrijf ik gewerkt heb. Op het moment dat ik in dienst trad, was de sky the limit. Na verloop van tijd werden ze als armzalige overgenomen door een ander om uiteindelijk helemaal failliet te gaan. Ben ik dan toch de kwade genius? Neem IOsys. Marktleider toen ik in dienst kwam. Op dit moment, vijftien jaar later, spartelen de allerlaatste restjes van het bedrijf nog een heel klein beetje na in SOMToday. Ze zijn niets meer, helemaal niets. Zo lijkt het ook gegaan met mijn partij.

Toen ik actief lid werd, was Wouter Bos partijleider en Lodewijk Asscher wethouder. De partij had de wind enorm mee. In de tweede kamer was de partij een factor om rekening mee te houden. In de gemeenteraad van Amsterdam hadden we (dacht ik) net geen absolute meerderheid. Nu, tien jaar later, is mijn partij volledig weggevaagd. Hij bestaat eigenlijk niet meer. We spelen hier en daar in de marge nog een piepklein rolletje; de grote burgemeesters zijn nog van de Partij van de Arbeid. That’s all!

Meteen na de desastreus verlopen tweede kamer verkiezingen werd ik door mijn partij opgebeld om te vragen hoe het er met mij, in politiek opzicht, voorstond. Ik voelde me compleet verslagen. Wat een nederlaag! De winst van Groenlinks was veel te mager om het verlies van mijn partij te compenseren. Ik constateerde dat de PvdA het tij niet mee had, maar ook dat er een tactische blunder was begaan. Die verkeerde zet heeft ons nog veel dichter naar de rand van de afgrond gebracht: De tweestrijd tussen Diederik Samsom en Lodewijk Asscher. Die strijd was louter en alleen bedoeld om de partij weer wat positief in de picture te krijgen. Het gevolg was dat de partij nog veel verder uit het zicht raakte. Als je zo’n talentvolle partijleider als Samsom hebt, moet je er alles aan doen om hem te behouden. Samen met Lodewijk Asscher had hij het gevecht aangekund met de andere partijen. Ik denk dat Asscher geen enkele moeite had gehad om achter Samsom op de lijst te staan. Die tweestrijd om het partijleiderschap was een absolute blunder. Maar had je die blunder ook kunnen voorkomen?

Nee. Dat is het juiste antwoord. Tijdens het kabinet Rutte-Asscher kwam de Partij van de Arbeid, onder leiding van Diederik Samsom in een vrije val terecht. Het aantal zetels dat de partij uiteindelijk gehaald heeft met Asscher, werd al jaren voorspeld. Dat gaf alle aanleiding om te kijken of het met een nieuwe leider beter zou gaan. Met een nieuwe leider zou er een nieuw elan kunnen komen in de partij die de partij wellicht weer aantrekkelijk zou maken. Maar Samsom en Asscher zijn broeders zonder veel verschillen. In plaats van naar een verkiezingsstrijd keken we naar een onbedoelde broedermoord. Dat was niet fraai om te zien. Dat heeft ons heel veel stemmen gekocht.

Maar, heeft de val van de partij iets met mij maken? Toch wel. Ik ben niet onschuldig. Als ik  voor de keus had gestaan zo voor de verkiezingen over hoe we met de beroerde peilingen om moesten gaan, dan had ik gekozen voor lijsttrekker verkiezingen. Voor het nieuwe elan dat de partij uit het slob moest trekken. Ik zou Hans Spekman hebben gesteund… Ik steek graag de hand in eigen boezem. Verder ben ik maar een heel klein radartje in het geheel. Dat besef ik me heus wel.

Zitten we op Rob Oudkerk te wachten?

Gisterenavond werd ik opgebeld door een Amsterdams PvdA raadslid. Hij vertelde dat ze alle Amsterdamse leden opbelden om te kijken hoe het ervoor stond. Om het verdriet te delen over de teloorgang van de partij. Of we ideeën hebben over hoe nu verder. Of we actief willen worden en als klap op de vuurpijl, of we een financiële bijdrage wilden leveren aan de zo zwaar getroffen partij. Ik heb met ze te doen, die Amsterdamse raadslieden, want het ledental is aardig geslonken maar nog steeds aanzienlijk en het aantal raadslieden is klein (geworden). De PvdA is sinds de verkiezingen niet meer de grootste in de raad terwijl ze dat altijd geweest zijn. In het stadsbestuur van Amsterdam hebben ze geen plaats meer. Op onze doodzieke PvdA burgemeester na dan. Eberhard van der Laan staat helaas symbool voor de toestand van de partij.

Met die zorgwekkende toestand weet ik ook niet goed om te gaan. Ik twijfel. Moet ik de partij trouw blijven? Maar wat is de partij nog helemaal. Liep ik niet altijd al te flirten met dat toen nog zo kleine groene zusje? Bij Groenlinks was ik eigenlijk veel meer op z’n plaats. Maar ik wilde juist bij die brede volkspartij horen. De partij voor de arbeiders. Bijna het verlengde van de vakbeweging. Hoewel ik me er natuurlijk helemaal niets van wil aantrekken, horen we al een paar generaties bij deze partij. We gingen op vakantie naar de vakantiehuizen van de beweging; de natuurvriendenhuizen. We gingen winkelen bij de Coop. De partij; daar hoorden we bij… Maar nu is er dus nog maar weinig van de partij over.

Met die vragen worstelde het raadslid dat mij belde veel minder. Hij vroeg zich meer af hoe we het vertrouwen van de kiezer weer konden winnen. En ik geef hem een beetje gelijk: Het verlies van nu moeten we mede zoeken in tactische fouten. In het kabinet Rutte gaan zitten was niet slim, de lijsttrekker verkiezing leverde vooral verliezers op; tactisch ging alles fout. Op de Samsom boost bij de vorige verkiezingen na, gaat eigenlijk alles sinds Pim Fortuyn, fout, kan je wel zeggen. Omdat het inmiddels vijftien jaar lang fout gaat, ga je je afvragen wat het tij kan keren…

Maar de reddende engel laat gelukkig van zich horen. Vandaag in de Volkskrant. Rob Oudkerk. Ons morele kompas. De man die het niet schuwde om doodzieke hoertjes in de tippelzone te…neuken. En ja, hij heeft een slecht imago. Maar dat komt door anderen. Journalisten framen hem. Als hoerenloper, maar ook als de man die het over kutmarokkanen had. Kortgeleden had de pers weer eens aan een half woord genoeg toen hij opperde om de partij op te heffen omdat ze haar bestaansgrond had verloren. Maar zo bedoelt Rob Oudkerk het niet. Het gaat erom, volgens hem, de partij weer de partij van het volk te maken. Om de partij nieuw elan te geven. Een nieuwe leider. Een visionair: Rob Oudkerk!

Het spijt me Rob, de partij zit niet op een mastodont uit het verleden te wachten die een kei is in het intrappen van open deuren. Echt niet!

De twijfel is er…

De PvdA is mijn partij. Dat heb ik al heel vaak gezegd. Ik ben al heel erg lang lid van die club. Hoewel ik het heus niet altijd eens ben met de standpunten die gekozen werden, was dat nooit voldoende om uit elkaar te gaan. Ik heb zelfs weleens een keer wat anders gestemd, maar ik keerde altijd terug op het nest. Ik ben trouw aan mijn partij, soms op het hondse af. Ik vraag me af of het verlies van afgelopen woensdag iets in mij verandert. Mijn hart ligt bij de PvdA, maar kijk ik naar wat ik echt vind, dan pas ik veel beter bij GroenLinks. Maar GroenLinks regeert nooit. GroenLinks hoeft geen compromissen te sluiten. GroenLinks staat doorgaans langs de kant. Maar vanaf woensdag staat de PvdA langs de kant. In mijn stad heeft de PvdA vrijwel niets meer te zeggen, in mijn provincie is de PvdA nauwelijks nog vertegenwoordigd en vanaf woensdag dus ook bijna geen invloed meer in de Tweede Kamer. Alleen nog maar een doodzieke, zeer geliefde, burgemeester in mijn stad…Pas ik nog bij de PvdA?

Mijn partij moet groot zijn en moet invloed hebben, anders heb ik het gevoel dat mijn stem een weggegooide stem is. Maar wil dat zeggen dat als mijn partij een keertje stevig verliest (en dat hoort er nou eenmaal bij) en de partij daardoor minder invloed heeft, dat je dan moet weglopen? Nee natuurlijk. Maar de PvdA vecht inmiddels al vijftien jaar tegen een zeer slecht imago. Sinds Pim Fortuyn de laatste regering van Wim Kok de puinhoop van paars noemde, vecht de PvdA tegen een slecht imago. Alles wat mis gaat wordt op het conto van mijn partij geschreven. Echt alles. De partij weet altijd een leider te mobiliseren die alles desalniettemin overeind houdt: Na de nederlaag vanwege Fortuyn kwam Wouter Bos. Was Job Cohen een leider die alles redelijk bij elkaar hield, Diederik Samson wist te zorgen voor een geweldige opleving maar de gemeenten en de provincies raakten we kwijt. En ook Samsom zelf raakten we kwijt in de aanloop naar het drama van afgelopen woensdag. Geen invloed meer…dus. Het geloof dat de partij ooit weer die machtige positie kan krijgen, wankelt.

Mijn partij moet bij mijn idealen passen. Dat lijkt een open deur, maar dat is natuurlijk wel de kern. Ik ben een socialist. Ik verzet me tegen de invloed van het kapitaal; ik voel me solidair met de arbeidersklasse en mensen die het minder hebben dan ik; ik vind dat godsdienst opium voor het volk is. Dat is de basis. Maar die idealen zijn sleets. Het kapitaal is best goed beteugeld. De arbeidersklasse en mensen die het minder hebben dan ik zijn er veel, maar relatief gezien hebben ze het niet echt moeilijk; je moet van goeden huize komen om een sociaal netwerk te missen. Het dramatischte armoedegeval in Nederland is onvergelijkbaar rijk en geholpen als je het vergelijkt met de rest van de wereld. Met de komst van de islam is de PvdA godsdienst gaan omarmen… (Uit solidariteit met gelovigen in zee gaan zwemmen in een boerkini…getsie!!!!!)

Mijn partij moet het ideaal hebben om een betere wereld achter te laten. Een betere wereld is een groenere wereld. Mijn partij moet vechten voor het klimaat. Ik denk dat het niet meer de vraag is óf onze generatie een betere wereld achterlaat, maar of we überhaupt een wereld achterlaten. Een wereld waarop geleefd kan worden. Is de PvdA de goede partij om daarin de weg te wijzen?

Laat mij nog maar even nadenken over me myself and the PvdA. Je moet niet zomaar de relatie verbreken. Maar goed…de twijfel is er.

Wonden likken…

Ik ben een loser, dat is wel duidelijk. Ik zelf misschien niet zozeer, maar wel mijn partij. Mijn partij is keihard afgestraft, zoals Marianne Thieme het zo fijnzinnig uitdrukt. En dat is ook wel zo, want er is weinig over van die trotse en grote Partij van der Arbeid. Vrijwel niets. Eerst werden we weggevaagd uit de gemeentepolitiek en nu ook uit de landelijke. Ondanks de enorme winst van Groen Links, heeft links Nederland in zijn totaliteit enorm verloren. Als ik de cijfers zie, dan schrik ik want zo verschrikkelijk veel zetels verliezen dat is echt ongekend.

Ik merk dat ik best twijfel. Ik heb voor de PvdA gestemd, maar dat ging niet helemaal van harte. Ik heb me een aantal keren afgevraagd of ik er wel goed aan deed. Andere partijen zijn ook niet slecht en vul ik de kieswijzer of een andere stemhulp in, dan eindigt de PvdA zelden op de bovenste plek. Ik ben eigenlijk veel linkser dan de PvdA. Groen Links staat altijd bovenaan terwijl ik toch altijd op mijn eigen partij stem. Hoe ga ik daarmee om? Ik denk altijd dat de PvdA ook een sterke rechtse vleugel moet hebben. Dat houdt de partij met beide benen op de grond. Dat is de reden waarom de PvdA altijd makkelijk kan besturen; ze vertegenwoordigen een brede achterban. Dat trekt bovendien erg talentvolle mensen aan. Maar toch heb ik er een aantal keer aan getwijfeld en me afgevraagd of ik niet deze keer met mijn gevoel moest stemmen. Helemaal toen bekende partijleden in het openbaar zeiden te gaan stemmen op een andere partij. Als zij dat doen, waarom ik dan niet? Ella Vogelaar bijvoorbeeld. Toch heb ik nu geen spijt; weglopen als het moeilijk is, geeft mij een heel slecht gevoel.

Heeft de Partij van de Arbeid zo verloren omdat ze een puur rechts beleid hebben uitgevoerd? Dat wordt vaak gezegd. Wellicht is dat ook waar. Er zijn heel veel kosten voor mensen bijgekomen. In de zorg bijvoorbeeld. We dreigden failliet te gaan aan de zorgkosten. Daarom moest er iets veranderd worden. Men probeerde die stijl stijgende lijn van de oplopende zorgkosten af te vlakken door mensen meer te laten betalen. Niet alleen de verzekering dat je geholpen werd als dat nodig is, werd duurder, maar ook als je van de zorg gebruik maakt. Het eigen risico werd enorm verhoogd. Die verhoogde zorgkosten voor de mensen werd nog hoger doordat op tal van terreinen bezuinigingen doorgevoerd werden. Dat pakte vooral voor de traditionele achterban van de PvdA heel zwaar uit. Ik als rijke patser heb daar helemaal geen last van. Ik zie het niet; ik voel het niet; ik lig er niet wakker van. Dat is zuur om te constateren. Ik zie vooral dat Nederland de economische crisis te boven is gekomen en dat vind ik een hele prestatie. Ten koste van wat, daar heb ik te weinig oog voor gehad.

PvdA minister Asscher heeft wetten ingevoerd die werkend Nederland meer kwaad dan goed deden. Bovendien werd minister Asscher de lijsttrekker van de PvdA die enthousiast probeerde te vertellen dat wat hijzelf had gedaan in de toekomst heel anders moest. Dat is niet uit te leggen en niet te begrijpen. De PvdA heeft er fout aan gedaan om lijsttrekkersverkiezingen te houden. Juist om de spagaat te voorkomen waar Lodewijk Asscher in terecht kwam, bleef Diederik Samsom in de tweede kamer. Juist om de PvdA haar eigen gezicht te geven. Met die lijsttrekker verkiezing werd dit voordeel onderuit gehaald. Ik zelf ben er net zo hard ingestonken toen ik op Asscher stemde. Die verkiezingen hadden er niet moeten zijn. Misschien is dat wel de grootste fout van de PvdA,

 

Ik ben eruit!

Vandaag verkiezingen, gisteren het laatste debat. Ik heb ernaar gekeken en geluisterd en voel me best opgelucht. Behalve over DENK. Kuzu zei op het laatste moment af. Dat is jammer want ik had graag gehoord in hoeverre ze voor Turkije kozen in het conflict dat hun dictator heeft met Nederland. Ik denk dat zijn houding veel kiezers zou hebben overgehaald om niet op DENK te stemmen. Wordt Nederland en de Nederlanders zo geschoffeerd als Erdogan nu doet, dan is eendracht bijna vanzelfsprekend. DENK zou wellicht de Marokkaanse gemeenschap gaan verliezen. Ik kan me daarom voorstellen dat hij gisteren niet naar het debat kwam, maar jammer is het wel.

Waarover ik me dan geen zorgen meer maak? Wilders. Geert Wilders. Ik heb de man zelden zichzelf zo slap horen herhalen als gisteren. Wat me vooral opviel was dat hij helemaal niets te zeggen had. Hij probeerde Lodewijk Asscher te ontregelen en toen dat niet lukte, zakte hij als een plumpudding in elkaar. Wilders was nergens meer. Ik vond dat Asscher heel sterk overkwam. Dat in tegenstelling tot in veel andere debatten. Weliswaar maakte hij geen fouten in die vorige debatten, maar er echt staan, dat was er niet bij. Gisteren wel. Ik was blij verrast. Het zal te laat zijn, maar wie weet helpt het nog wat.

Inderdaad hoeft Wilders geen programma te schrijven; wat hij toen vond, vindt hij nog steeds. Ondertussen is de wereld verandert, maar hij verandert niets. Hij leunt op kreten en tweets en kan op geen enkele manier duidelijk maken hoe hij zijn kreten en tweets waar gaat maken. Gisterenavond viel hij dan ook volkomen door de mand; een ideeëloze man waar Nederland niets aan heeft. Ik vond dat Asscher hem prima ontmaskerde. Maar, en dat moet gezegd, de absolute neergang van Wilders was niet Asschers werk. Toen Wilders tegenover de standvastige en super integere Gert-Jan Segers stond, was hij helemaal nergens meer. Segers wist zo knap zijn positieve visie op Nederland naar voren te brengen dat de negatieve visie van Wilders een donker zwart gat werd waar niemand naartoe wil. Ik zou niet op Segers kunnen stemmen, nooit niet, maar ik vond het prachtig wat hij met Geert Wilders deed. Ik begrijp heel goed waarom Wilders zich deze campagne zelden liet zien bij debatten; als je geen ideeën hebt, val je heel erg door de mand. Dat gebeurde gisteren dan ook.

Lodewijk Asscher moest het ook nog opnemen tegen Emiel Roemer. Niet echt integer maar wel zeer effectief, lokte Asscher Roemer in de val. Opzichtig probeerde Asscher een compromis te sluiten met Roemer: In ruil voor een tandartsverzekering in het basispakket moest Roemer afzien van het nationale zorgfonds. Met open ogen liep Roemer in de val: Natuurlijk ging hij geen water bij de wijn doen! En daarmee kon Asscher aantonen dat Roemer altijd langs de kant bleef staan. Als je iets voor mensen gedaan wilt krijgen dan moet je in Nederland bereid zijn om compromissen te sluiten; dat kan niet anders. Roemer en de SP sluiten geen compromissen en krijgen daardoor zelden iets gedaan. Knap aangetoond door Asscher.

Laat ik eerlijk zijn, ook ik hoor graag bij de winnende partij, en deze keer heb ik echt getwijfeld. Mijn PvdA zal gaan verliezen; dat leidt geen twijfel. Maar ik ben eruit: Ik laat mijn partij niet vallen. We hebben moeten regeren met de VVD en daardoor is soms rechts beleid uitgevoerd, maar al met al is Nederland nu wel uit de economische crisis. Bovendien zijn er een aantal trendbreuken zichtbaar die goed zijn voor de toekomst van Nederland. Ik ben best tevreden.

DENK het niet!

Altijd weer een spannend moment: Als je de stemwijzer invult, kom je dan bij je eigen partij uit? Gisteren heb ik hem ingevuld. Zowel de Stemwijzer als de Kieskompas. Eerst de Stemwijzer en omdat het resultaat me niet beviel ook nog eens de Kieskompas. Eerlijk gezegd beviel de uitslag van Kieskompas mij evenmin. Heus, PVV en VVD kwamen niet hoog bij mij. Heus, de winnaars waren PvdA en Groen Links. En zoals altijd stond Groen Links ietsje hoger dan de PvdA, dus in die zin geen verrassingen. De grote verassing zat hem in de partij DENK. De partij van gekkie Kuzu. Die scoorde onaangenaam hoog. Vind ik niet leuk en ik denk dat de Kieskompas en de Stemwijzer beiden faalden en niet ik. DENK kan bij mij niet hoog scoren, dat is echt onmogelijk. Ik zie DENK als een racistische anti-democratische partij. De etnische tegenhanger van de PVV. Waarom scoort DENK dan zo hoog bij mij?

Ik probeer daar een verklaring voor te vinden. Maar ondertussen zie ik akelige beelden voor me. Zoals twee weken geleden. Josien en ik deden boodschappen in Geuzenveld. Plein 40-45. Erg handig omdat je er makkelijk kunt parkeren en het dichtbij huis is. (Oke, je ziet het goed…terwijl ik dit opschrijf een beetje schaamrood op mijn kaken. Boodschappen doen met de auto! Dat terwijl je in een winkelrijke buurt woont!) Plein 45-45 ligt in een buurt waar veel mensen met een moslimachtergrond wonen. Op de markt van Plein 40-45 folderden zowel PvdA als DENK. DENK zag mij niet staan, maar deelde wel een folder uit aan de gehoofddoekte mevrouw die naast me liep. Eerste ergernis! Een groepje PvdA’ers, waaronder een mevrouw die me qua uiterlijk best aan Kadija Arib deed denken, ging de discussie aan met een paar leden van DENK. Dat ging er niet direct vriendelijk aan toe. Een DENK’er haalde zijn telefoon tevoorschijn en begon de Arib-look-a-like te filmen. Ergernis twee! Want wat doen ze met die filmpjes? Dat hebben we gezien bij moslim tweede Kamerleden die tegen standpunten stemden waar DENK zo voor was; die zette ze als etnische hoogverraders op Facebook zodat mensen met dezelfde etnische achtergrond flink met virtuele tomaten en rotte eieren konden gooien. Een afgrijselijke praktijk.

En dan die Kuzu. Alleen zijn naam doet me aan nacht en onheil denken. Wordt er een misstand in zijn partij of campagne geconstateerd, dan is Kuzu er als de kippen bij om te verklaren dat het bij anderen nog veel erger is. Naar zichzelf kijken is geen kwaliteit van Kuzu. En het is overduidelijk, die Kuzu is even racistisch als Wilders van de PVV alleen omgekeerd; hier zijn de moslims juist niet het probleem, maar de ‘autochtone’ bevolking. DENK zorgt ervoor dat mensen via de lijnen van hun etnische achtergrond gaan stemmen. Een drama voor de Nederlandse politiek!

Waarom scoort DENK zo hoog in de kieswijzer bij mij. Niet alleen bij mij, trouwens, ook bij Josien. (Mijn onderzoekende geliefde ging de vragen nalopen om het te verklaren) Op grond van het verkiezingsprogramma is er niet veel aan de hand. Met hun programma zitten ze dicht bij mij. Maar in dat verkiezingsprogramma geen woord over gedrag. Het gaat namelijk om het gedrag van DENK. Als men had gevraagd of ik DENK’s gedrag goed zou keuren, dan had DENK heel laag gescoord: Vindt u dat je als politicus met twee maten mag meten? Vindt u dat het geoorloofd is om je medemens via intimidatie tot gewenst stemgedrag te dwingen? Die vragen miste ik in de Stemwijzer en in het Kieskompas.