Tagarchief: politiek

…Opium voor het volk!

Als je een bestuurderspartij wilt zijn, moet je ervoor zorgen dat zoveel mogelijk mensen profiteren van jouw handelen. Dan moet je ervoor zorgen dat niemand zich te kort gedaan voelt en dat de poet eerlijk verdeeld wordt. Besturen is de mensen tevreden houden. Dat lijkt makkelijk, maar is verdomde moeilijk. Besturen is vaak boven jezelf uitstijgen; bedenken wat een gemeenschap nodig heeft om te stijgen op de ladder en de bestuurder handelt daarnaar ook al is het tegen zijn eigen principes en idealen. Besturen is steeds zoveel mogelijk mensen laten profiteren. Goed besturen is verdomde moeilijk omdat iedereen laten profiteren al heel snel kan betekenen dat de ene groep zich achtergesteld voelt boven de andere. Daar wordt je als bestuurder op afgerekend. Besturen is iets heel anders dan politiek bedrijven. Om politiek te bedrijven moet je een sterke eigen mening hebben. Een mening die afwijkt van wat anderen zeggen. Politiek bedrijven is niet hetzelfde als het streven naar een bestuursfunctie. Politiek bedrijven is een sterke mening hebben en een visie hebben voor de toekomst; waar willen we naartoe. Als je politiek bedrijft, dan probeer je anderen ervan te overtuigen dat jouw ideaal datgene is waar anderen op zitten te wachten. De PvdA wordt nu zwaar afgerekend als bestuurders; een bestuurder faalt namelijk uiteindelijk altijd!

Vandaag schijft historicus Willem Melching in de Volkskrant hoe het komt dat het zo verschrikkelijk mis gegaan is met mijn partij. Hij legt de vinger op de zere plek. Wat Melching schrijft is dat de PvdA haar principes en idealen overboord zette om een grote bestuurderspartij te kunnen blijven. Eeuwenlang koesterde mijn partij dat de kerk de emancipatie van de arbeider tegenhield. De verheffing van de arbeider werd tegengewerkt door God en Gebod. Met de komst van grote aantallen mensen uit islamitische landen ontstond een geheel nieuwe en vernieuwde arbeidersklasse. De PvdA wilde ook van deze nieuwe arbeidersklasse de aanvoerder zijn. De nieuwe arbeiders wilden wel massaal op de PvdA stemmen, maar dan moesten ze een vriendelijke houding aannemen met de godsdienst die ze hadden. Toen won de bestuurder het van de politicus. Want, om zoveel mogelijk stemmen te winnen om de bestuurders veilig te stellen, moest de politicus haar anti-godsdienst standpunt laten vallen. Van de religies die hier van oudsher waren, moet de PvdA’er niets hebben, maar de godsdienst van de nieuwkomer is welkom. Gekker kan het natuurlijk niet worden. Met het accepteren van de islam omarmde de PvdA alle religieuze uitingen waar de rechtse partijen zo tegen tekeer gaan.

Laten we elkaar eens even eerlijk in de ogen kijken, partijgenoten: De islam onderdrukt vrouwen, de islam houdt de mensen dom, de islam is geenszins voor verbroedering, de islam wil de arbeider niet emanciperen, de islam heeft helemaal niets met democratie en vrijheid. De islam wil de mensen in slaap sukkelen en de orde handhaven. De islam wil niet emanciperen. De islam wil helemaal geen vrouwen op belangrijke plekken. De islam wil alles bij het oude laten. De islam vindt ons, traditionele Nederlanders, helemaal niets. De islam wil een nieuwe zuil worden zonder contacten buiten die zuil. Daarom:

Godsdienst is opium voor het volk!

We worden afgerekend op ons falen als bestuurders terwijl we politici willen zijn. Om weer die vertrouwde politicus te worden hoeven alleen maar de oude idealen te worden afgestoft. Als je dat gedaan hebt, komt de rest vanzelf. Of niet, natuurlijk.

Afschaffen referendum

Ik ben er wel blij mee dat die referendumwet wordt ingetrokken. Mijn partij zit niet in de regering en als ik het goed heb begrepen wil mijn partij dit gedrocht van een wet behouden, maar dan zijn wij het een keertje oneens met elkaar. Eén van de slechtste wetten die ooit door de tweede kamer werd aangenomen is de referendumwet. Deze wet simplificeert de wereld en biedt azijnpissers de kans om hun zegje te doen en hun wil op te leggen. De huidige referendumwet is een negatieve wet; het geeft de burger de mogelijkheid om achteraf, als een wet al is aangenomen door het parlement, een advies te geven over die wet. Ik was al meteen tegen zo’n soort referendum, maar de al gehouden referenda heeft die mening alleen maar versterkt.

Neem het aankomend referendum. Zijn we voor of tegen de sleepwet. Zwart-wit dus. Ik kan niet een beetje voor of een beetje tegen stemmen. Ik kan niet zoeken naar een compromis. Dat terwijl de politiek voordat de wet werd aangenomen allang een compromis heeft bereikt. Door rechts werd de wet veel te beperkend ontworpen voor links veel te ruim. Na wikken en wegen en praten, praten en nog eens praten werden een aantal wetten aangenomen waar iedereen zich redelijk in kan vinden en die de overheid straks voldoende armslag geeft om de gevaren die in dit tijdperk van snelle technologische veranderingen tegemoet te treden. De wet is door het parlement geloodst. Angstige burgers, die waarschijnlijk te slecht geïnformeerd zijn om erover te oordelen organiseren een referendum. Niks geen onderhandelingen of nuances: vóór de wet of tegen de wet; that’s the question. Ik kan me voorstellen dat de tegenstanders van de wet zich meer roeren dan de mensen die voor de wet zijn, of die uitgaan van het idee dat de partij waarop zij gestemd hebben een goede bijdrage hebben geleverd aan het compromis dat uiteindelijk tot de wet heeft geleid. Daarmee is het nee-kamp altijd in het voordeel boven het ja-kamp. Bovendien trekt het nee-kamp mensen aan die om wat voor reden dan ook, ontevreden zijn met alles en graag ‘nee’ stemmen om de politiek een hak te zetten. Mij zegt zo’n ‘Nee’ dus helemaal niets. Klaarblijkelijk trekt de politiek zich ook weinig aan van een ‘nee’. Voor de vorm doet men ietsje water bij de wijn, maar het blijft een ‘advies’ van het volk; je hoeft er als politiek niets mee, en het gebeurt dan ook maar zelden dat de politiek er iets wezenlijks mee doet. Afschaffen die wet, dus.

Ben ik dan tegen het referendum. Er is één vorm van referendum die ik wel degelijk van toegevoegde waarde vind. Dat is een referendum dat ervoor moet zorgen dat er iets voor elkaar gebracht wordt. Die de overheid dwingt om iets te doen. In tegenstelling tot de referendumwet die we nu hebben, is het een positieve variant. Stel dat een groep mensen wil dat er een verbod komt op de invoer van kleding geproduceerd met slavenarbeid. In dat geval zou die groep mensen een referendum kunnen houden om de regering te dwingen om een wet te maken die dit verbod waar maakt. Ook dan heeft een groep een voordeel, namelijk de initiatiefnemers. Maar in mijn ogen een veel kleiner voordeel dan de nee-stemmers bij de huidige wet.

De opgave voor links

De kans dat je slachtoffer wordt van een terroristische aanslag in Nederland, is ongeveer even groot als dat je de jackpot wint van de Staatsloterij. Maar dat maakt dus helemaal niets uit. Ben je bang, dan ben je bang. Het zou je zomaar kunnen overkomen… Je vraagt je van alles af: Zie ik het van tevoren aankomen? Is een terrorist herkenbaar voor mij? Kan ik de held spelen, of ben ik alleen maar slachtoffer. Het maakt je onrustig, die gedachten. Ondanks wat dreigementen zo hier en daar, zijn wij geen echt doelwit voor terrorisme. Als gemiddelde terrorist moet je ook best veel moeite doen om hier toe te slaan. Je moet hier naartoe komen, je moet iets van ontploffend materiaal zien te bemachtigen of een vrachtwagen stelen om maar een paar barrières te noemen. Echt allemaal niet makkelijk.

Maar die ene keer dat het toch lukt om een aanslag te plagen, heeft dat een enorme impact. Zo’n aanslag maakt mensen meteen een stuk onverstandiger. Er ontstaat onrust en van die onrust profiteren verkeerde krachten in de samenleving. Dat heeft er alles mee te maken dat men het gevoel heeft dat we, doordat we niet-Nederlanders toestaan om in Nederland te wonen het idee hebben gekregen dat we een vijfde colonne binnen hebben gehaald. Buitenlandse politici van laag allooi spelen daar zelfs mee. Neem Erdogan. Op de een of andere manier geeft hij ons het gevoel dat ‘zijn’ Turkse gemeenschap ons van binnenuit gaat dwarszitten. Voelt helemaal niet prettig. Maar ook van andere groepen mensen met een andere culturele achtergrond heeft men het gevoel dat ze zich tegen Nederland zullen keren. Het aantal door IS geïnspireerde mensen is in Nederland niet groot, maar wel uitermate bedreigend en vaak zijn het mensen met een andere culturele achtergrond dan de Nederlandse.

Hoewel de kans dat je in Nederland slachtoffer kan worden van een terroristische aanslag uitermate klein is, heeft een gelukte aanslag een enorme impact op je gevoel van veiligheid en dreigen mensen de machtsverhoudingen naar rechts te laten verschuiven. Politiek rechts is verantwoordelijk voor het ontstaan van de problemen maar links krijgt er de schuld van. Dat is een probleem waar links iets op moet verzinnen. Rechts is verantwoordelijk voor de instroom van duizenden buitenlandse arbeidsmigranten. Het waren de kapitalisten die een tekort aan ongeschoolde arbeiders hadden en daarom van heinde en ver mensen binnenhaalde. Links was daar nooit zo’n voorstander van. Die zagen de werkeloosheid onder de eigen arbeiders toenemen. Links wil alleen maar dat een buitenlandse arbeider evenveel rechten en plichten heeft als een binnenlandse arbeider. Daarmee wordt valse concurrentie op de arbeidsmarkt voorkomen. Diezelfde reflex van beide kanten zie je vandaag weer, maar nu met Oost-Europeanen: Rechts haalt ze binnen en links wil dat ze minstens dezelfde rechten en plichten hebben als hun Nederlandse collegae.

Wat kunnen we doen aan het gevoel van die bedreigende vijfde colonne en het gevoel dat politiek links voor die colonne verantwoordelijk is? Hoe kunnen we daar verandering in aanbrengen? Dat is de grote opgave waar links voor staat.

De twijfel is er…

De PvdA is mijn partij. Dat heb ik al heel vaak gezegd. Ik ben al heel erg lang lid van die club. Hoewel ik het heus niet altijd eens ben met de standpunten die gekozen werden, was dat nooit voldoende om uit elkaar te gaan. Ik heb zelfs weleens een keer wat anders gestemd, maar ik keerde altijd terug op het nest. Ik ben trouw aan mijn partij, soms op het hondse af. Ik vraag me af of het verlies van afgelopen woensdag iets in mij verandert. Mijn hart ligt bij de PvdA, maar kijk ik naar wat ik echt vind, dan pas ik veel beter bij GroenLinks. Maar GroenLinks regeert nooit. GroenLinks hoeft geen compromissen te sluiten. GroenLinks staat doorgaans langs de kant. Maar vanaf woensdag staat de PvdA langs de kant. In mijn stad heeft de PvdA vrijwel niets meer te zeggen, in mijn provincie is de PvdA nauwelijks nog vertegenwoordigd en vanaf woensdag dus ook bijna geen invloed meer in de Tweede Kamer. Alleen nog maar een doodzieke, zeer geliefde, burgemeester in mijn stad…Pas ik nog bij de PvdA?

Mijn partij moet groot zijn en moet invloed hebben, anders heb ik het gevoel dat mijn stem een weggegooide stem is. Maar wil dat zeggen dat als mijn partij een keertje stevig verliest (en dat hoort er nou eenmaal bij) en de partij daardoor minder invloed heeft, dat je dan moet weglopen? Nee natuurlijk. Maar de PvdA vecht inmiddels al vijftien jaar tegen een zeer slecht imago. Sinds Pim Fortuyn de laatste regering van Wim Kok de puinhoop van paars noemde, vecht de PvdA tegen een slecht imago. Alles wat mis gaat wordt op het conto van mijn partij geschreven. Echt alles. De partij weet altijd een leider te mobiliseren die alles desalniettemin overeind houdt: Na de nederlaag vanwege Fortuyn kwam Wouter Bos. Was Job Cohen een leider die alles redelijk bij elkaar hield, Diederik Samson wist te zorgen voor een geweldige opleving maar de gemeenten en de provincies raakten we kwijt. En ook Samsom zelf raakten we kwijt in de aanloop naar het drama van afgelopen woensdag. Geen invloed meer…dus. Het geloof dat de partij ooit weer die machtige positie kan krijgen, wankelt.

Mijn partij moet bij mijn idealen passen. Dat lijkt een open deur, maar dat is natuurlijk wel de kern. Ik ben een socialist. Ik verzet me tegen de invloed van het kapitaal; ik voel me solidair met de arbeidersklasse en mensen die het minder hebben dan ik; ik vind dat godsdienst opium voor het volk is. Dat is de basis. Maar die idealen zijn sleets. Het kapitaal is best goed beteugeld. De arbeidersklasse en mensen die het minder hebben dan ik zijn er veel, maar relatief gezien hebben ze het niet echt moeilijk; je moet van goeden huize komen om een sociaal netwerk te missen. Het dramatischte armoedegeval in Nederland is onvergelijkbaar rijk en geholpen als je het vergelijkt met de rest van de wereld. Met de komst van de islam is de PvdA godsdienst gaan omarmen… (Uit solidariteit met gelovigen in zee gaan zwemmen in een boerkini…getsie!!!!!)

Mijn partij moet het ideaal hebben om een betere wereld achter te laten. Een betere wereld is een groenere wereld. Mijn partij moet vechten voor het klimaat. Ik denk dat het niet meer de vraag is óf onze generatie een betere wereld achterlaat, maar of we überhaupt een wereld achterlaten. Een wereld waarop geleefd kan worden. Is de PvdA de goede partij om daarin de weg te wijzen?

Laat mij nog maar even nadenken over me myself and the PvdA. Je moet niet zomaar de relatie verbreken. Maar goed…de twijfel is er.

Wonden likken…

Ik ben een loser, dat is wel duidelijk. Ik zelf misschien niet zozeer, maar wel mijn partij. Mijn partij is keihard afgestraft, zoals Marianne Thieme het zo fijnzinnig uitdrukt. En dat is ook wel zo, want er is weinig over van die trotse en grote Partij van der Arbeid. Vrijwel niets. Eerst werden we weggevaagd uit de gemeentepolitiek en nu ook uit de landelijke. Ondanks de enorme winst van Groen Links, heeft links Nederland in zijn totaliteit enorm verloren. Als ik de cijfers zie, dan schrik ik want zo verschrikkelijk veel zetels verliezen dat is echt ongekend.

Ik merk dat ik best twijfel. Ik heb voor de PvdA gestemd, maar dat ging niet helemaal van harte. Ik heb me een aantal keren afgevraagd of ik er wel goed aan deed. Andere partijen zijn ook niet slecht en vul ik de kieswijzer of een andere stemhulp in, dan eindigt de PvdA zelden op de bovenste plek. Ik ben eigenlijk veel linkser dan de PvdA. Groen Links staat altijd bovenaan terwijl ik toch altijd op mijn eigen partij stem. Hoe ga ik daarmee om? Ik denk altijd dat de PvdA ook een sterke rechtse vleugel moet hebben. Dat houdt de partij met beide benen op de grond. Dat is de reden waarom de PvdA altijd makkelijk kan besturen; ze vertegenwoordigen een brede achterban. Dat trekt bovendien erg talentvolle mensen aan. Maar toch heb ik er een aantal keer aan getwijfeld en me afgevraagd of ik niet deze keer met mijn gevoel moest stemmen. Helemaal toen bekende partijleden in het openbaar zeiden te gaan stemmen op een andere partij. Als zij dat doen, waarom ik dan niet? Ella Vogelaar bijvoorbeeld. Toch heb ik nu geen spijt; weglopen als het moeilijk is, geeft mij een heel slecht gevoel.

Heeft de Partij van de Arbeid zo verloren omdat ze een puur rechts beleid hebben uitgevoerd? Dat wordt vaak gezegd. Wellicht is dat ook waar. Er zijn heel veel kosten voor mensen bijgekomen. In de zorg bijvoorbeeld. We dreigden failliet te gaan aan de zorgkosten. Daarom moest er iets veranderd worden. Men probeerde die stijl stijgende lijn van de oplopende zorgkosten af te vlakken door mensen meer te laten betalen. Niet alleen de verzekering dat je geholpen werd als dat nodig is, werd duurder, maar ook als je van de zorg gebruik maakt. Het eigen risico werd enorm verhoogd. Die verhoogde zorgkosten voor de mensen werd nog hoger doordat op tal van terreinen bezuinigingen doorgevoerd werden. Dat pakte vooral voor de traditionele achterban van de PvdA heel zwaar uit. Ik als rijke patser heb daar helemaal geen last van. Ik zie het niet; ik voel het niet; ik lig er niet wakker van. Dat is zuur om te constateren. Ik zie vooral dat Nederland de economische crisis te boven is gekomen en dat vind ik een hele prestatie. Ten koste van wat, daar heb ik te weinig oog voor gehad.

PvdA minister Asscher heeft wetten ingevoerd die werkend Nederland meer kwaad dan goed deden. Bovendien werd minister Asscher de lijsttrekker van de PvdA die enthousiast probeerde te vertellen dat wat hijzelf had gedaan in de toekomst heel anders moest. Dat is niet uit te leggen en niet te begrijpen. De PvdA heeft er fout aan gedaan om lijsttrekkersverkiezingen te houden. Juist om de spagaat te voorkomen waar Lodewijk Asscher in terecht kwam, bleef Diederik Samsom in de tweede kamer. Juist om de PvdA haar eigen gezicht te geven. Met die lijsttrekker verkiezing werd dit voordeel onderuit gehaald. Ik zelf ben er net zo hard ingestonken toen ik op Asscher stemde. Die verkiezingen hadden er niet moeten zijn. Misschien is dat wel de grootste fout van de PvdA,

 

Discussiëren over politiek

Mijn jongste is de enige van de drie die zich voor politiek interesseert. Hij is zelfs wel een felle. Hij houdt van debatteren. Hij vat dat op als zijn mening ventileren. Echt luisteren naar een ander is nog een uitdaging voor hem. Hij heeft dat niet van een vreemde. Ik praat ook graag over politiek en ik laat me niet zo heel makkelijk uit het veld slaan. Hoewel…toen hij zijn politieke denken begon te vormen, deed hij het vooral tegen mij. Als puber richtte hij zich vooral op de mening van zijn pa. Linksgeoriënteerd altijd zoekend naar de nuance. Kritisch op Israël, maar wel als vriend. Eerlijk delen, solidariteit, verantwoordelijkheid nemen. Als ik andermans vrijheid inperk, perk ik ook mijn eigen vrijheid in. Daar ben ik van overtuigd en ik ben er daarom tegen. Ik vind dat een goede samenwerking tussen landen goed is voor de economie. Maar veel belangrijker nog vind ik dat een goede samenwerking veel ellende tussen landen voorkomt. Hoewel ik toen nog niet geboren was, vergeet ik de eerste helft van de twintigste eeuw niet en ik besef me dat er maar weinig voor nodig is om de oude sentimenten weer te doen oplaaien. Ik maak me daar zorgen over. De ellende van de eerste helft van de twintigste eeuw werkt ook door in de staat Israël. Ik vind dat een joodse staat gerechtvaardigd is en dat die staat op de juiste plek is gevestigd; Israël is er nu eenmaal en gejeremieer daarover is tijdverspilling. Punt. In de zin van Theo van Gogh ben ik politiek correct en…ik ben daar trots op.

Zoonlief bestreed dit alles natuurlijk met hand en tand. Enige nazistische- en fascistische argumenten werden van stal gehaald om pappa lekker te stangen. Natuurlijk ging ik er fel tegenin . “Omdat iedereen zich zo schuldig over die joden voelde, hebben ze de joden Israël gegeven en dat was onrechtvaardig tegenover de Palestijnen!” vond mijn zoon. “Hitler was toch wel heel succesvol want hij bouwde Duitsland razendsnel op. Joden hadden het kapitaal in handen waarmee ze schaamteloos speculeerden?” Tsja… “Waarom zou je rekening houden met de domme en stomme mensen die niet zelf voor hun hachje kunnen zorgen? Waarom geld naar het buitenland als we hier geld tekort komen. Liever geld naar de zieken in plaats van naar de Grieken.” Kortom mijn jongste profileerde zich als extremistische PVV’er en daarmee schokte hij zijn pa. Ach, dat van die Grieken daar kon ik wel om glimlachen maar met al zijn gebral over de joden kon hij me goed op de kast krijgen. Afkomst is in mijn denken niet relevant, maar in mijn gevoelsleven wel. Het leed dat mijn moeder en mijn grootouders is aangedaan drukt nog altijd op mijn schouders. Ik kan weinig hebben als het over antisemitisme gaat. Die vervelende puber voelde dat; dat rotjoch van mij waar ik zo gek op ben.

Gisteren at hij bij ons, samen met zijn lieve vriendin. Zijn mening is wat milder geworden. Begin met hem weliswaar niet over de staat Israël, maar over de binnenlandse politiek is hij echt gematigder geworden. Zoonlief kiest nu voor Thierry Baudet. Ik heb die Baudet gewoon nooit serieus genomen. Ik vind referenda niets. Baudet komt op mij over als een over het paard getilde corpsbal. Maar het schijnt dat hij best goed ligt in de peilingen. Misschien moet ik me ook maar eens in hem verdiepen…

Wassila, we zijn zo nieuwsgierig…

Namens D’66 zit Wassila Hachchi in de tweede kamer. Ze zat in de tweede kamer, want plotseling hield ze het voor gezien en weg was ze. Profiterend van onze belastingcenten… Vooral dat laatste zit veel mensen dwars. Mij niet. Het zal me eerlijk gezegd een rotzorg zijn. Ik hou niet zo van burgermans jaloezie.

Ik kijk graag naar de foto van Wassila Hachchi. Al weet ik niet hoe ik een dubbele ‘ch’ uit moet spreken, ik vind haar gezicht leuk om naar te kijken. Een knappe vrouw om te zien. Ook erg intelligent. Als je namens een traditionele partij in de kamer zit, ben je een slim iemand en heb je de gave van het woord. Dat kan niet anders. Ik weet minder goed of het een slimme vrouw is dan dat ze een knappe vrouw is. Ik heb nooit met haar gesproken en ik heb haar niet veel zien doen in de kamer. Wat ik zie van haar parlementair werk is datgene wat ze op het journaal vertonen. Dat is niet veel. D’66 is niet blij met Wassila Hachchi op dit moment. Zonder reden zomaar de kamer verlaten… Wachtgeld opstrijken waarover de politieke tegenstanders schande spreken en het volk gaat morren… Nee dat zit ze niet lekker.

Wat ons bezig houdt is, waarom Wassila Hachchi weg ging. Folderen voor Hilary Clinton is zo onlogisch… Waarom zou een knappe, buitengewoon slimme vrouw voor een politica far away gaan folderen. Neem van mij aan, folderen is echt niet de leukste klus in het politieke bedrijf. Campagne bedenken is leuk, maar ze uitvoeren…tsja, het moet maar. Ik kan daarover meepraten. Dat Wassila Hachchi haar leven in Nederland zomaar achter zich laat om vervolgens in Amerika met hart en ziel te gaan folderen dat geloof ik niet. Dat zijn we, geloof ik, ook wel allemaal met elkaar eens. Een ‘echte’ betaalde baan lijkt ze daar in dat verre Amerika niet te hebben. Dat zou ze in geuren en kleuren hebben verteld. ‘Ik heb in Amerika een kans gekregen en die heb ik gegrepen…’ Dat kan iedereen zich voorstellen, geen vuiltje aan de lucht. Maar dat is dus niet zo.

Letty Demmers is voorzitter van D’66. Volgens haar zou het goed voor Wassila Hachchi zijn als ze een eind aan de onduidelijkheid maakt. ‘…dat is voor iedereen goed. Met name voor Wassila zelf,…’ zegt de voorzitter van D’66 in de Volkskrant. Ik betwijfel het. Ik denk dat het juist niet goed voor knappe Wassila is om duidelijk en eerlijk te vertellen waarom…

Ik denk dat Wassila Hachchi in paniek gevlucht is. Ik denk dat er iets heel ergs aan de hand is met Wassila. Iets persoonlijks. Iets dat ze niet wil, maar ook niet uit kan laten komen. Wellicht is ze zwanger geraakt van een stoere ambtenaar waar ze wel seks, maar geen leven mee wilde en heeft ze abortus laten plegen en daar mag haar familie die in sommige opzichten traditioneel moslim is, niet achter komen, maar wordt ze gechanteerd door een jaloerse kamerbode die haar ook (wat graag) had willen bezwangeren maar nu ze gevlucht is heeft hij spijt van zijn dreigement en ligt hij kniezend op de bank en hoopt hij dat zijn poging tot chantage niet uitkomt. Zoiets dus.

Wassila, we zijn zo nieuwsgierig…vertel het ons, waarom heb je ons verlaten?

Minderheid in Turkije

Aan de grenzen van Europa ligt een land dat mij langzamerhand een beetje bang maakt. Het Turkije van Erdogan. In naam een democratie maar in werkelijkheid wordt elk tegengeluid in geweld gesmoord. Toch heeft het land maar in beperkte mate een repressief systeem, dat is eng. Het staat bijvoorbeeld in geen verhouding tot landen als het Irak van Saddam Hoessein of het Chili van Pinochet. Deze twee mannen baseerden hun macht op een kleine, maar machtige bevolkingsgroep en hielden de rest van het volk met een ijzeren vuist onder de duim. Bij Erdogan is dat helemaal niet het geval; hij heeft de grote meerderheid als machtsbasis en onderdrukt een minderheid, en dat is wel beschouwd veel enger.

Gisteren verkiezingen in Turkije waarmee Erdogans partij weer de meerderheid in het Turkse parlement kreeg. Verkiezingen die gehouden waren omdat Erdogan het met de uitslag van de verkiezingen, enkele maanden daarvoor, niet eens was…

Griekenland wordt verweten dat ze een veel te groot leger op de been houden. Dat is een van de oorzaken van de Griekse financiële crisis. Maar dat grote leger houden ze op de been om zich tegen de erfvijand Turkije te beschermen. Griekenland weigert te vertrouwen op het streven naar vrede en geluk binnen de hele NAVO waarvan zowel Griekenland als Turkije deel uitmaken. Grienland blijft Turkije zien als een militair gevaar waartegen ze zich moeten beschermen. De kwestie Cyprus in de recente geschiedenis, maar ook de honderden oorlogen in het verleden, die Griekenland en Turkije hebben gevoerd, houden de Grieken wantrouwig. Een klein beetje begint bij mij het besef te groeien dat we voorzichtig moeten zijn met Turkije; ik zie dat Erdogan ver wil gaan om zijn doel te bereiken.

Toetreden tot Europa lijkt me dan ook absoluut geen goed idee. Toetreden tot Europa betekent feitelijk dat een land een deel van haar soevereiniteit opgeeft en overdraagt aan Europa. Als Erdogan iets niet wil, dan is het delen van zijn macht met anderen. Laat staan dat hij iets van de Turkse soevereiniteit zou willen overdragen aan Europa.

Ik ben erg geschrokken van de weg die Erdogans partij koos om de absolute macht terug te winnen. Ze schuwden daar geen intimidatie en geweld voor. Teruggaan naar de kiezer omdat je er als politiek niet uitkomt, is niet perse democratisch. Feitelijk zet je de kiezer dan voor schut. De politiek geeft daarmee aan dat de kiezer verkeerde keuzes heeft gemaakt die het land onbestuurbaar heeft gemaakt. Erdogan was zijn absolute meerderheid kwijtgeraakt na de vorige verkiezingen. Een coalitieregering wilde hij niet, want dat betekent dat hij concessies moet doen aan andersdenkenden. Hij wil de macht; de absolute macht. Hij wil dat de partij waarvan hij de leider is, het land regeert met hemzelf als machtige president daarboven. Om zo’n machtige president te worden heeft hij een meerderheid in het parlement nodig en dat heeft hij gekregen.

Wat mij betreft neemt de democratie toe naarmate politici meer bereid zijn om coalities te vormen. Alleenheerschappij corrumpeert altijd. In een ware democratie heeft de minderheid een stem. In Turkije vangt de minderheid bommen.