Tagarchief: Polen

Een bak met geld

De Brexit lijkt een grote ramp te worden. Lijkt, want, wie weet. Alles is in principe nog mogelijk. Duidelijk is wel dat Groot-Brittannië onbestuurbaar is geworden. De traditionele partijen worden verscheurd in verschillende kampen en niemand heeft meer een idee over waar men met z’n allen eigenlijk naartoe wil. De Engelse politiek verkeert in het luchtledige. Op een paar politici na die denken dat Brittain nog steeds de waves ruled en vaak ook qua uiterlijk nog leven in het Victoriaanse tijdperk en die gewoon alle banden met de Europese gemeenschap radicaal wil doorsnijden, denkt iedereen ietsje anders over de Brexit en lijkt er nooit een plan te kunnen komen waar een meerderheid zich min of meer, met hier en daar wat tegenzin en ook wel wat euforie in kan vinden. Hoe dus verder? Nu de situatie volkomen hopeloos is geworden denk ik dat uitsluitend een nieuw referendum een oplossing kan bieden. Doorgaans ben ik tegen een referendum omdat ik denk dat een compromis veel beter werkt. Maar hier lijkt geen compromis mogelijk en zal je de vragen en oplossingen moeten versimpelen om een besluit te kunnen nemen. Ik denk dat de oplossing is om de Britten een keuze te geven uit drie mogelijkheden: Toch lid van Europa blijven, een harde Brexit of kiezen voor het uit onderhandelde akkoord van Theresa May. Volgens mij zijn dat de keuzemogelijkheden. Alles ertussenin lijkt niet meer mogelijk.

Brittania-rules-the-waves Brexiteer Rees-Mogg

Ik vind het jammer dat Engeland uit de Europese gemeenschap wil. De Europese gemeenschap heeft ervoor gezorgd dat we met z’n allen, Engeland incluis, onwaarschijnlijk rijk zijn geworden. Vooral het bedrijfsleven lijkt enorm te profiteren van de manier waarop Europa zichzelf georganiseerd heeft. Wat de Europese gemeenschap zich te weinig beseft, vind ik, is dat de Europese gemeenschap een gemeenschap is van mensen. Mensen die weliswaar erg blij worden van rijkdom, maar die ook beseffen dat geld niet alleenzaligmakend is. De Brexit is geen rationele beslissing van het Engelse volk maar een emotionele. Europa is geen verbindende factor. Cultuur, taal en geschiedenis wel. Die verbinding vind je wel in de natiestaten maar niet in Europa en daardoor loopt elk Europees besluit het risico om ervaren te worden als het besluit van een ander. Een besluit dus, dat een land wordt opgelegd.

Toch hebben we in Europa wel gemeenschappelijke waarden. Als een land lid wil worden, dan moet dat land aan een aantal voorwaarden voldoen en die voorwaarden staan allemaal in lijn met de gemeenschappelijke waarden. Democratie, bijvoorbeeld en überhaupt hoe een land het bestuur en de handhaving regelt. Een land met een dictatoriaal regime zal nooit lid kunnen worden van Europa. Een land dat drijft op corruptie kan een lidmaatschap wel vergeten. Een land dat de trias politica niet in acht neemt heeft helemaal niets te zoeken in de Europese Gemeenschap…

Maar stel dat een land aan alle voorwaarden voldeed en volwaardig lid is geworden. Daarna komt er een regering aan de macht die ‘orde op zaken stelt’. Dat wil zeggen een autoritair regime vormt en die de voorwaarden om lid te worden aan zijn laars lapt en bijvoorbeeld de trias politica afschaft of die alle EU subsidies in eigen zak steekt. Wat voor mogelijkheden heeft Europa dan? Zelfs met het rampzalige Brexit in mijn achterhoofd, zou ik er best voor zijn dat landen die niet meer voldoen aan de voorwaarden om lid te worden, vanzelf weer uit de EU worden gezet. In dit verband denk ik aan Hongarije, Polen, Bulgarije en Roemenië. Als Europa ergens in verbindt, dan zouden het de waarden moeten zijn die een open en democratische samenleving vormgeeft. Als Europa dat niet handhaaft, ja, wat is Europa dan meer dan een bak met geld waar niemand eigenlijk bij wil horen?

Democratie en Poexit

Met mijn jongste zoon discussieer ik graag over van alles en nog wat. Hij houdt ervan om mij het vuur aan de schenen te leggen en ik hou ervan om hem te prikkelen en uit te dagen. Niet alleen in discussies aan tafel zoeken we elkaars grenzen op, ook in ons stemgedrag. Meneer stemde laatst op…Thierry B. Toen was ik wel even los. Maar aan de andere kant komt Thierry B.’s opvatting over democratie wel degelijk in de buurt van zijn visie op democratie. Ik moet het toegeven, op veel punten geloof ik niet zo in de macht van het volk. Ik geloof erin dat je veel zaken over moet laten aan beroepspolitici en ambtenaren omdat wij, als gewone stervelingen daar geen enkele kijk op hebben. De kans dat je in zo’n geval achter een demagoog aanloopt met een compleet andere agenda is dan levensgroot. Neem bijvoorbeeld dat Oekraïne referendum. De zaak zelf was veel te complex voor de meesten. Ik had er wel een mening over, heb ik ook vaak geventileerd, maar veel geopolitieke belangen kon ik gewoon niet laten meewegen, omdat ik er te weinig van afwist. Het referendum had, bij de organisatoren, niet het tegenhouden van dat associatieverdrag als doel, zij hadden een andere agenda; ze wilden zand strooien in de machine die Europa heet. Maar als zoonlief op Thierry B. wil stemmen en zijn ijdeltuiterige kompaan Hiddema; mijn zegen heeft hij.

Gaat het in een democratie altijd om de meerderheid die beslist? Ik denk het niet. Ik denk dat een democratie alleen maar kan bestaan als de minderheid wordt beschermd en haar rechten worden gewaarborgd. In een democratie beslist de meerderheid en wordt de minderheid beschermt. Als dat niet zo is, dan is er geen sprake van democratie. Je loopt dan namelijk de kans dat de minderheid zó onderdrukt wordt dat ze nooit meer een meerderheid kan worden. Democratie is namelijk ook dat je aanvaardt dat je vandaag een meerderheid hebt, maar dat je morgen weer tot een minderheid kan behoren. Zelfs als de stemming over hetzelfde onderwerp gaat. Daarom moet je in de democratie een waarborg bouwen die niet omvergetrokken mag worden. Die waarborg werd bedacht tijdens de verlichting in Frankrijk: De Trias Politica.  De uitvoerende macht (regering) moet ondergeschikt zijn aan de controlerende macht (het parlement). De onafhankelijke onaantastbare rechterlijke macht (rechters) moet de minderheden beschermen.

Overal waar men dit principe loslaat is men de democratie aan het ondergraven. Ik denk dat we het er allemaal wel over eens zijn dat in Turkije geen sprake meer is van democratie. Het ontslaan van duizenden rechters heeft de democratie aldaar de das om gedaan. Zelfs als negentig procent van het volk achter het ontslaan van de rechters staat, is daarmee het lot van de democratie bezegeld. Minderheden kunnen niet meer beschermd worden. Dat minderheden in Turkije vogelvrij zijn verklaard, is een open deur die ik graag intrap. Ik denk dat alleen democratieën lid kunnen zijn van Europa. Turkije valt dan volledig af. Maar Polen balanceert nu ook op het randje. In Polen heeft de PIS partij het voor het zeggen. De PIS partij vindt dat de rechterlijke macht bestaat uit relieken uit het communistische tijdperk. Daarom acht zij zichzelf gerechtigd om de hakbijl erin te zetten. Of het nou waar is of niet, dat doet er niet toe. Als je als regering de rechterlijk aan je onderwerpt, gooi je de democratie om. Als je de democratie omver gooit, dan heb je niets meer te zoeken in de Europese gemeenschap… Poexit? Maar wie gaat na de Poexit onze aardbeien plukken?