Tagarchief: parijs

De kerk in verval

Toen we een jaar geleden van onze vakantie terugkeerden naar huis, maakten we een tussenstop in Senlis. Naar later bleek een roemruchte stad waar prinsen en koningen hebben geresideerd. Iets daarvan drong ook toen al tot ons door want in Senlis staat een enorme kathedraal. Nou zegt dat niet alles, want in Frankrijk vind je wel vaker een kathedraal in een onooglijk stadje, neem Chartres. Maar toch, een grote kathedraal zegt toch wel iets over het belang van de stad. Ook in Frankrijk. Vanuit ons snelweghotel liepen wij naar de binnenstad op zoek naar een restaurant. We liepen door naar de kathedraal. Een kathedraal in zwaar verval. De eerste deur die wij probeerden was groen uitgeslagen. Waterspuwers hingen er wormstekig en vol algen overheen. De machtige muur zag er vermoeid uit en had diverse plantjes toegestaan om zich te wortelen in de brokkelige muur. De deur kon niet open en daarom liepen we rond de kerk om een ingang te zoeken. De buitenkant van de kerk oogde naar heel lang geleden vergane glorie

Toen we een ingang hadden gevonden en de kerk binnenstapten en ik van mijn ruimtevrees was bekomen, ontwaarden wij dat het betreden van de kathedraal niet geheel zonder gevaar was. Over de rijkversierde sluitstenen waren netten gespannen die eventueel vallende brokstukken konden tegenhouden en die de argeloze bezoeker moesten vrijwaren van een wisse dood. Overal vertoonde het plafond gaten waar ooit stenen hadden gezeten. Met een handvol andere bezoekers keken we naar dit intrieste gezicht. Zelden zoveel monumentale ellende bij elkaar gezien. Door al het verdriet heen, kon je de glorie zien van wat eens was. Een majestueuze kerk en een hoogtepunt van gotische bouwkunst. Maar vervallen en gedoemd te sterven, zo leek het; roemloos zou de kathedraal vergaan en instorten, zo vreesden wij.

Zo’n zelfde verhaal over de kathedraal van Beauvais. Daar waren we afgelopen zomer. Niet de mooiste maar wel de grootste. Dat was de middeleeuwse bouwers al een paar keer duur komen te staan dat ze de grootste wilden. De kerk is al diverse keren ingestort toen hij nog niet eens af was. Nou ja, af is hij feitelijk nog steeds niet want als ik het wel heb, was er een toren gepland en die staat er niet op. En ook in deze kathedraal halfbakken pogingen om het instorten van de kerk te voorkomen. Met zware houten stutten probeert met het naderende onheil te voorkomen.

Vandaag in de Volkskrant een verslag van nog weer een andere beroemde kerk in Frankrijk: De Notre Dame in Parijs. Die kerk waarin je Quasimodo samen met zijn Esmeralda ziet rondhupsen. Nog niet te zien, maar onmiskenbaar rukt het verval op. Achter een façade van schone schijn liggen de brokstukken; het staat model voor de kerk in Europa. Europeanen keren massaal de kerk de rug toe en daarmee vervallen ook de inkomsten. Ondertussen blijven de kathedralen wel godshuizen terwijl ze dat eigenlijk niet meer zijn. Op een enkele kathedraal na dan. Zoals Chartres die een pelgrimskathedraal is geworden. Maar de Notre Dame in Parijs is geen godshuis meer. Een museum, dat is het geworden. Misschien moet de Franse overheid de kathedraal ook zo behandelen en toegangsprijzen vragen. Wellicht dat het op zo’n manier lukt om de kathedraal voor het nageslacht te bewaren. Dat moet in mijn ogen wel het doel zijn want de Europese mens heeft eeuwenlang het beste wat men kon en het mooiste wat men kon bedenken aan de kerk geschonken. Dat mogen we niet zomaar laten verdwijnen!

Hoogtevrees

Toen Josien en ik 5 jaar getrouwd waren, kregen wij van onze beider families een reisje naar Parijs aangeboden. Dat wil zeggen, onze ouders wilden wel op onze kinderen passen. Die waren toen nog heel erg klein. Ik denk dat die reis naar Parijs ons eerste uitje met z’n tweeën is geweest, sinds we pappa en mamma waren geworden. Dat is dus heel lang geleden. In Parijs gingen we naar museum Gare d’Orsay. Dat was nog niet zolang voordien geopend. Een sensatie was het toen. Nu nog steeds, trouwens, vind ik. We genoten in dat museum met volle teugen van elkaar en onze vrijheid en de schilderijen. Ik keek naar de enorme stationsklok. Wat prachtig! Ik zag op dezelfde hoogte als de klok; mensen lopen. Kennelijk was daarachter een verdieping waar je kon lopen daar hoog in dat station. Josien en ik bezochten de ene verdieping na de andere. Overal de mooiste schilderijen. Totdat we op een hoge verdieping waren. We liepen een gang door en op het moment dat ik daar liep besefte ik dat dat die hoge brug moest zijn. Achter de klok, waar ik op de benedenvloer naar had staan kijken. Zo verschrikkelijk hoog! Het zweet brak mij uit. Ik werd duizelig en had moeite om me voort te bewegen. Josien vroeg wat er aan de hand was, maar ik kon alleen maar piepen. Van de ene op de andere dag had ik hoogtevrees gekregen. Jarenlang hield die vrees mij tegen om leuke spannende dingen te doen.

Na verloop van tijd besloot ik dat het afgelopen moest zijn. Veel leuke dingen ontglipten me omdat ik een bangeschijtert was. Dat wilde ik gewoon niet. Daarom begon ik een campagne om mijn angst te overwinnen. Nou ja…zo bewust ging dat niet. Josien en ik waren op vakantie in Letland. We hadden onze tent opgezet op een camping bij een heel klein plaatsje. Cultuur troffen we daar nauwelijks aan. Er viel gewoon helemaal niets te beleven. Behalve een kerkje dan. Daarom besloten wij het kerkje te bezoeken. Binnen was het kerkje niet veel meer dan een holle ruimte met een kruis. Achter een tafeltje zat een vriendelijk uitziende dame. Communicatie was best moeilijk, daar in Letland. Maar…we begrepen dat we voor iets moesten betalen. Wij dachten dat het om toegang tot het kerkje ging. We vonden dat wel veel gevraagd voor zo’n kerkje van niets, maar omdat het om een bedrag ging dat nauwelijks in euro’s uit te drukken was, betaalden wij netjes. Met een vriendelijk doch dwingend gebaar wees het dametje op een deur. Dat bleek toegang te geven tot trappen waarmee je de toren kon beklimmen. Gammele trappen; dat zag ik zo; heel erg gammel. Goede raad was duur…wat zou ik doen: Teruggaan of doorgaan. Josien had inmiddels de eerste trap al beklommen en riep vrolijk naar beneden dat de trap steviger was dan hij eruitzag. Jaja… En toen nam ik het besluit dat mijn leven veranderde…en beklom de trappen. Bovenin hadden we een fantastisch uitzicht over eindeloze bossen en een kasteeltje in de verte. Ik had met trillende knieën een eerste overwinning behaald!

Sindsdien laat ik mij niet meer ringeloren door hoogtevrees. Gisteren gingen we appels plukken. En geloof het of niet: Daar stond deze moedigerd, wiebelend op een laddertje de hoogste appels te plukken. Mooie appels. Het is een uitzonderlijk appeljaar. Knoeperds plukte ik. In een uurtje hadden we vier kisten vol geplukt. Een overdaad aan appels voor deze ex-schijtert!

Hoofdpersoon in zijn eigen film

Salah Abdeslam is gearresteerd. Een van de terroristen die op 13 november in Parijs dood en verderf zaaide en paniek en doodsangst oogstte. De enige die ontkwam. De afgelopen maanden is men intensief naar hem op zoek geweest. De paniek was zo groot, dat in Frankrijk de noodtoestand van kracht bleef zolang hij niet gepakt was. Ook in België werden wetten opgeschort omdat de groep criminelen uit Brussel afkomstig was. Daar hij is dus gearresteerd. Levend. Een beetje gewond, want ze hebben hem in zijn been geschoten, maar levend! Dat vind ik geweldig, want daardoor kan hij verantwoording afleggen. Daardoor is hij in staat om de rouwende nabestaanden van zijn slachtoffers te vertellen waarom hij hun zoveel leed aangedaan heeft. Tussen terreuraanslag en arrestatie zat een kwartaal klopjacht. Ik ben zo benieuwd hoe Abdeslam dat ervaren heeft. Dat moet toch iets met je doen. Regelmatig jouw gezicht op de televisie. Niet alleen in Frankrijk of in België, maar zo’n beetje wereldwijd. Abdeslams naam wordt met haat uitgesproken. Abdeslams symmetrische, knappe gezicht werd getoond als het loslopende beest dat velen in het ongeluk had gestort. Dat moet iets met hem hebben gedaan.

Vreemde tegenstrijdigheden. De terreurdaden die hij en zijn kornuiten pleegden, werden gedaan uit religieus fanatisme. Ze deden dat om hun islamitische heilstaat een stap dichterbij te brengen, denk ik. Door te sterven zouden ze als engelen naar het paradijs gaan. Als strijders voor de goede zaak zou hen een hiernamaals wachten waar elke van testosteron verzadigde man van droomt: Seks zoveel als je maar wilt met de knapste meiden en eten in overvloed. Met een even groot, haast religieus fanatisme zetten de media hem neer als gezonden door de duivel. En omdat hij niet meteen dood of gearresteerd was na zijn daad, werd hij afgeschilderd als de duivel zelf. De meest gezochte persoon van Europa.

Gezien worden als het gezicht van de duivel terwijl je zeker weet dat je het goede hebt gedaan. Wereldberoemd! Een persoon waarop hele legers een klopjacht houden. Er hoeft nog geen vermoeden te zijn dat ze jou op het spoor zijn of alle alarm gaat af. Als het uitlekt naar de pers, dan sta je op de voorpagina. Dan zie je je gezicht waar je ook kijkt. Wat doet dat met je?

Dat voelt zo verschrikkelijk geil! Seks met tweeënzeventig maagden laat je daar graag nog een paar jaar voor schieten als testosteron-mannetje. Die Abdeslam zal zich in zijn eigen beroemdheid gewenteld hebben. Hij zal het over zich heen hebben laten spoelen. Zo heftig, zo…geil. Geen woorden voor. Jij zegt ’boe’ en de hele wereld trekt kogelvrije vesten aan, laadt zijn wapens door en trekt de bivakmuts over zijn hoofd. Man, wat ben je dan groot! Man, wat ben je dan sterk! Dat moet toch een gigantisch gevoel van triomf hebben gegeven. Dat moet zijn gevoel voor eigenwaarde toch hebben laten exploderen.

Ik zie hem helemaal voor me hoe hij daar in de schaduw leefde. Als heer en meester. Vereerd door een selecte groep. De meest gezochte crimineel. Wereldwijd achtervolgt. Steeds op zoek naar een nieuwe schuilplaats. Valse snorren en baarden. Pruiken. Je bent hoofdpersoon in je eigen film. Staatsvijand. Mooi! Mooi! Mooi!

Wraak

‘Wraak’ is een individueel mensending. Iets is je aangedaan en daarvoor wil je genoegdoening. Het doel is een ander net zoveel (of meer) leed te berokkenen als jou is aangedaan zodat hij in het vervolg wel zal uitkijken om het nog eens te doen. Bovendien voelt het rechtvaardig als de dader evenzeer slachtoffer wordt als jij was. Slachtoffer zijn geeft een rotgevoel; iemand had de macht om jou iets aan te doen, iemand was sterker dan jij.

In Nederland willen we niet dat er wraak wordt genomen. ‘Verhaal halen’, bloed- of eerwraak vinden we niet goed. We hebben een aparte macht opgericht die voor ons wraak neemt; de rechterlijke macht. We leiden daarmee een oergevoel dat veel schade kan berokkenen af naar een gereguleerde vorm van wraak. Alle partijen krijgen het woord en alle partijen mogen hun kant van het verhaal doen. Uiteindelijk velt een onpartijdige een oordeel.

Wraak moet niet. Wraak is destructief en raakt ook vaak mensen die er niets mee te maken hebben. Doorgaans spelen andere zaken een rol dan datgene waarvoor de wraak genomen wordt. Onder crimineeltjes is wraak aan de orde van de dag. Omdat er op het ogenblik veel crimineeltjes in Nederland zijn wordt er veel wraak genomen. Soms zijn daar mensen het slachtoffer van die er toevallig op dat moment waren. De verkeerde wordt doodgeschoten of alle auto’s in een garage gaan in vlammen op omdat er een crimineel autootje tussen stond dat uit wraak in de fik gestoken moest worden.

Als inwoners van een land iets wordt aangedaan door mensen die zich manifesteren als inwoners van een ander land, dan moet je uitkijken. Dan borrelen wraakgevoelens net zo goed op maar dan onder de inwoners van een land ten opzichte van een ander land. Als een land wraak neemt op een ander land, dan vallen er sowieso onschuldige slachtoffers. Dat leidt weer tot nieuwe wraak en uiteindelijk tot een spiraal van geweld. We zien het steeds weer, maar niemand wil daar iets van leren. Vanuit de Gazastrook worden raketten afgeschoten op Israel. Daarop reageert Israel wraakzuchtig; met zware bombardementen. Burgers komen daarbij om.  Uit wraak worden er weer raketten afgeschoten…etcetera…

Raqqa is een door IS-criminelen bezette stad. Een stad met 140.000 inwoners. Sommigen stonden sympathiek tegenover de inname van hun stad door IS. De meerderheid niet, die willen überhaupt geen oorlog. Die willen hun eigen brood verdienen en de droom koesteren dat hun kinderen het beter krijgen dan zijzelf. Raqqa is door een handjevol criminelen uitgeroepen tot hoofdstad van IS.

  • Er wordt in een Russisch passagiersvliegtuig boven de Sinai een bom tot ontploffing gebracht. IS vertelt trots dat zij het hebben gedaan.
  • Acht criminelen schieten van alles en iedereen in Parijs dood. IS vertelt trots dat zij het hebben gedaan.

Gevolg: Raqqa wordt zwaar gebombardeerd. De burgers van Raqqa hebben daar vooral last van.

Vrijdag de dertiende

De toespraak en de maatregelen van Hollande zijn een deja vu. Ik heb dat alles al eerder gezien. In 2001 na de aanslagen in New York. De toenmalige president Bush hield een zelfde soort toespraak. Hij zou het terrorisme van Al Qaida met wortel en tak uitroeien en wie niet voor hem was, was tegen hem. Dat leverde toen heel veel ellende op omdat hij zijn woorden omzette in daden. De gedachte dat de aanslagen van afgelopen vrijdag hun oorzaak vinden in de maatregelen van toen is nog niet zo gek. Amerika begon oorlogen tegen Afghanistan en Irak. Begon een moordcampagne met drones en zorgde ervoor dat een privéleven niet meer bestaat. De oorlogen in Afghanistan en Irak werden na een snel uitgeroepen overwinning, uiteindelijk toch een nederlaag en het terrorisme is niet afgenomen, eerder toegenomen. Het terrorisme is slechts van naam verandert; Al Qaida werd IS. De toespraak van Hollande doet het ergste vrezen. Ik geef toe; hij kon niet veel anders want Frans rechts en extreem rechts staan te popelen om niet alleen de terroristen uit te schakelen, maar ook al diegenen die in de toekomst wel eens terrorist zouden kunnen worden. Het wordt dan wel kiezen tussen twee kwaden.

Politieke keuzes zijn vaak niet de meest efficiënte keuzes. Ik merk dat keer op keer. Zelfs in de meest bedreigende situaties wordt eerder voor een politieke oplossing gekozen dan voor de juiste. Een mooi voorbeeld daarvan was de economische crisis waar we nu uit aan het opkrabbelen zijn. Eigenlijk waren alle economen het er over eens; de overheid moest juist niet bezuinigen maar investeren. Dat zou de economische activiteiten aanwakkeren. Dat zou leiden tot een kettingreactie van herwonnen vertrouwen en spullen kopen. Iedereen zou ervan profiteren. Maar wat gebeurde er; Nederland had vlak voor de crisis schande gesproken van enkele landen die zich niet aan de begrotingsvoorschriften hadden gehouden. Er waren door de EU zelfs extra maatregelen getroffen om ervoor te zorgen dat de begrotingsregels nageleefd werden. Toen Nederland zelf in een economische dip terecht kwam, kon men moeilijk verkopen dat de begrotingsregels even werden opgeschort, omdat investeren op dit moment belangrijker was dan bezuinigen. Nee, het begrotingstekort mocht niet verder oplopen; dat was de regel die we zelf gesteld hadden en opgelegd aan anderen. Daarmee moest Nederland een politieke keuze maken in plaats van de juiste.

Terug naar Parijs en de aanslagen van vrijdag de dertiende. Wat zou ik het verfrissend hebben gevonden als we nu niet de harde oorlogstaal hadden gehoord van Hollande, maar als hij puur en alleen zou hebben gereageerd op datgene wat gebeurd is: Een aantal geradicaliseerde jongeren voelden zich in oorlog met Frankrijk; daarom pleegden ze gruwelijke misdaden. Vergelijkbaar met Breivik in Noorwegen. Behandel hen als criminelen!

Omdat een paar radicale jongeren een aanslag plegen ga je toch niet je grondwet verbouwen. Dat heeft gevolgen voor alle mensen in Frankrijk. Dat wil je toch niet. Die jongens zijn in oorlog tegen Frankrijk. Dat komt doordat ze lijden aan een bewustzijnsvernauwing. Ze moeten opgepakt en gestraft. C’est tout! Tuurlijk, er lopen meer jongeren rond met deze ideeen. Wees dus alert! Maar dat is toch geen reden om het oorlogsrecht te laten gelden? Hou je hoofd koel, ook in tijden van diepe crisis! Nu is het middel veel erger dan de kwaal. Als je Frankrijk superieur acht aan IS; verander Frankrijk dan niet, maar benadruk dat. Overtuiig die jongeren ervan dat je beter hier kunt wonen dan in IS!