Tagarchief: pakistan

Pakistan

Gisteren was er een protestdemonstratie in Rotterdam tegen terrorisme. Het bijzondere van deze demonstratie was dat hij georganiseerd was door Moslimorganisaties en dat burgemeester Aboutaleb meeliep en de menigte toesprak. Ik zie dat moslimorganisaties duidelijker van zich willen laten horen; dat ze hun trouw aan Nederland en de Nederlandse grondwet willen tonen. Wellicht slaat het Wilders wat argumenten uit handen. In die zin vind ik het allemaal wel positief. Aan de andere kant voelt het allemaal niet erg lekker. Niet echt spontaan. Net alsof men gezegd heeft: Goed, we willen wel demonstreren, maar dan niet alleen voor aanslagen in Europa maar ook tegen alle terreurdaden buiten Europa… Alsof men voorwaarden gesteld heeft. Dat maakt het allemaal een beetje onecht. Op een paar idioten na is echt iedereen tegen terreur; waar ook ter wereld. Maar hoe dichterbij, hoe meer media-aandacht. In Pakistan zullen de kranten niet vol gestaan hebben met nieuws over de aanslagen in Brussel; dat is daar een ver-van-mijn-bed-show. Zelfs aan het overlijden van Johan Cruijff zal men daar nauwelijks aandacht hebben besteed, schat ik zo in.

Ik verplaats mij nu dus buiten Europa… Gisteren werd Pakistan getroffen door een bomaanslag. Een terreurdaad. Doorgaans maak ik me niet schuldig aan racisme, maar hier op mijn eigen blog, moet ik toegeven…. Ik schreef al eerder over Pakistan. Daar gebeuren zulke gekke dingen, schreef ik, dat je je soms afvraagt of er geen sprake is van een weeffout. Uit de binnenlanden van Pakistan komen soms berichten door… Lachwekkend, maar als je beseft wat het voor de slachtoffers betekend, dan rijzen de haren je te berge. Een meisje van veertien die veroordeeld wordt tot verkrachting door alle mannelijke dorpsgenoten omdat haar neef een geit gestolen heeft. Dat soort dingen. Hoe kom je erop!

Gisteren werd er dus in Pakistan een bomaanslag gepleegd. Bomaanslagen zijn daar aan de orde van de dag. Ben je het met een politicus niet eens, blaas haar op. Ben je het met een godsdienst niet eens, blaas de mensen op. Dat is zo de gewoonte in Pakistan. Vind ik dat erg? Ja, dat vind ik erg. Ik gun elk mens alle voorspoed en geluk, maar in Pakistan lijkt me dat moeilijk haalbaar; te veel idioten op een kluitje, vrees ik. Een groot deel van de huidige vluchtelingenstroom bestaat uit Pakistani. Kan ik me voorstellen; als ik in dat land woonde, wilde ik er ook weg.

Die bomaanslag, dus…Gisteren heeft iemand zich opgeblazen vlak bij een plek waar kinderen aan het spelen waren en hun moeders toezicht hielden. Ik stel me de zandbak in het Vondelpark voor op een mooie zomerse dag, zo moet het er hebben uitgezien. Op die plek speelden vooral Christelijke kinderen. Dus…wat doe je als rechtgeaarde terrorist, je vult al je zaken met spijkers en andere voorwerpen die goed wonden kunnen veroorzaken, je maakt een bomgordel en je blaast je op in de buurt van de zandbak. Zo doe je dat in Pakistan.

Pakistan, is dat niet een land waar men de beschikking over atoomwapens heeft? De wereld zou bang moeten zijn…heel erg bang.

Sancties tegen Iran

De wereldwijde sancties tegen Iran zijn opgeheven; het goede nieuws. Amerika heeft nieuwe sancties aangekondigd omdat Iran proeven heeft gedaan met raketten; het slechte nieuws. Ik begrijp dat niet. Amerika heeft een arsenaal aan kernwapens en ballistische raketten waarmee je de wereld een paar maal kan vernietigen. Zo’n land leest Iran de les, omdat Iran in het klein doet wat Amerika in het groot ook doet? Merkwaardig. Het voelt nogal hypocriet. Op de een of andere manier kan Iran zelden iets goed doen. Iran moet aan de leiband lopen voordat de wereld zaken met hen wil doen.

Vind ik Iran een fijn land? Nou niet echt. De mensen die ik er ontmoet heb tijdens onze kleine vakantie daar, waren schatten. Zonder dollen; schatten vind je overal. Iran is geen land waar je zomaar kunt zeggen wat je vindt. Ik had daar nooit op dezelfde manier een blog kunnen schrijven als ik hier doe. De vrouwen in mijn familie en vrienden waren gedwongen geweest om zich aan de kledingvoorschriften te houden. Hoewel ik in mijn familie niemand ken die er echt uitdagend sexy bijloopt, is het toch een inperking van de vrijheid. Ik kan me voorstellen dat je voor het recht op vrije meningsuiting en de vrijheid om je te kleden zoals je wilt, actie wilt voeren. In Iran is dat echt niet makkelijk.

Heeft Iran een gedeeltelijk onvrij regime (binnen bepaalde grenzen kan er wel degelijk gekozen worden), er zijn landen waar Amerika nauw mee bevriend is, die ronduit eng zijn. Neem bijvoorbeeld Pakistan. Ik ken eigenlijk geen enger land dan Pakistan. Een land met kernwapens, een dictatoriale regering en een achterlijke bevolking. Verhalen uit Pakistan laten de rillingen over je lijf lopen terwijl je je lachen niet kunt houden. Lees je bijvoorbeeld dat er een meisje is veroordeeld en dat haar straf verkrachting door het hele dorp is omdat haar achterneef het schaap van de buren heeft geneukt… Dan kan je er donder op zeggen dat het zich in Pakistan afspeelt. Soms denk je dat in prehistorische tijden alle zwakbegaafden zich hebben verzameld en en masse naar Pakistan zijn getrokken. Politieke moord is daar aan de orde van de dag. Als ik de verhalen mag geloven, krijgt de politie er geen salaris, maar moeten ze hun geld met corruptie bij elkaar scharrelen. Goed, genoeg over Pakistan. Maar dat is dus een bevriend land van Amerika. Gek dat ik dat vreemd vind?

Laten we dan een ander en eigenlijk nog veel grotere vriend van Amerika nemen; Saoedi-Arabië. Moet ik het gaan hebben over het feit dat in dat land vrouwen worden gezien als wezens waarover je als man kunt wikken en beschikken? Dat vijftig procent van de bevolking daar alleen maar als ze zwaar gesluierd zijn over straat mogen? Dat vijftig procent van de bevolking geen burgerrechten heeft? Dat ik echt veel liever met Josien naar Iran ga dan naar Saoedi-Arabië? Laat ik het anders zeggen: Josien wil wel naar Iran met niet naar Saoedi-Arabië. Dat het land geregeerd wordt door een koninklijke familie die ongeveer dezelfde macht heeft als Lodewijk IV in Frankrijk…driehonderd vijftig jaar geleden? Ik geloof niet dat er in dat land ook maar iets te kiezen is door het volk. In hun strijd tegen Israël wil Saoedi-Arabië wel de helpende hand geven aan Syrie, maar als het gaat om opvang van de onafzienbare stroom vluchtelingen, dan geven ze niet thuis.

Eigenlijk hoop ik op een paar dingen: De kernwapens de wereld uit (ook uit Iran) en een wereldwijde stop op het testen van ballistische raketten (dus ook in Iran). Zolang beide zaken niet geregeld zijn gaan we onderhandelen in goede vriendschap over hoe we onze eigen kernwapens en raketten de wereld uit krijgen. Ik denk trouwens dat goede vriendschap tussen landen een stimulans kan zijn om nutteloze wapens de wereld uit te helpen.