Tagarchief: Nieuwsuur

Afrikaans racisme

Afrika is een continent dat overgeleverd is aan criminelen. Afrika is een continent dat verscheurd wordt door kleinere of grotere oorlogen. In Afrika zou je best goed kunnen leven als men, zoals in veel andere landen in de wereld, zou samenwerken, maar omdat de Afrikaan doorgaans uit is op eigen gewin of het gewin van de eigen groep, is het één groot drama. Er lijkt geen eind aan te komen. Vandaar dat velen een weg zoeken om te ontsnappen aan deze cultuur van terreur en racisme. Als je racismeonderzoek doet vind je in Afrika het Walhalla. Waar wij in het westen nog proberen om vreedzaam naast elkaar te leven, doet men er in Afrika geen enkele moeite voor. Zelfs als de naburige stam helemaal niet van elders komt, vindt men het aldaar heel gewoon om elkaar het leven zuur te maken. Zo bont als de Afrikanen het onderling maken, dat zie je bijna nergens. Ook de catastrofale gevolgen van racisme en geweld zie je elders nauwelijks. Veel hongersnood in Afrika. Vrijwel altijd het gevolg van etnisch geweld en racisme. Daartussendoor laveren regelrechte criminelen die schatrijk worden aan andermans ellende.

Gisteren in het programma Nieuwsuur een staaltje Afrikaanse ellende van heb ik jou daar. In een rapportage van Bram Vermeulen, kwam crimineel Agalith aan het woord. Hij verdiende in het verleden goudgeld aan het uitzuigen, afpersen en smokkelen van arme sloebers die aan de uitzichtloze ellende van het Afrikaanse continent wilden ontkomen. Zijn werk was het om mensen die bij de grens van kokendhete zandbak Niger aankwamen tegen betaling van veel geld door de woestijn te vervoeren en ze af te leveren aan de grens van het door God verlaten land Libië. Daar werden de verschoppelingen, door weer andere criminelen, van hun laatste beetje geld ontdaan om vervolgens ter verdrinking aangeboden te worden aan de Middellandse zee. Maar crimineel Agalith uit Niger is boos, want met behulp van Europa wordt er een halt toegeroepen aan het vervoer c.q. smokkel van de arme sloebers dwars door de woestijn. Het land krijgt een grote hoeveelheid geld als ze de smokkelroute dichtgooien. Dat lijkt wonderwel gelukt en dat heeft crimineel Agalith brodeloos gemaakt. Dus is hij erg boos en eist hij (gotspe!) compensatie van Europa anders zou hij zich weleens kunnen aansluiten bij IS. Trouwens, uit de rapportage bleek dat hij niet echt brodeloos was. De mensen uit andere delen van Afrika hadden nog niet door dat Niger moeilijker begaanbaar was geworden. Daarom pikken criminelen als Agalith de mensen tegen betaling op en brengen ze hen een eind de woestijn in. Daar worden ze uit de auto gezet zodat ze in de droogte en hitte zullen omkomen. Ondertussen keert de auto terug om een nieuwe lading mensen op te pikken zodat ook zij van alles kunnen worden ontdaan voordat ze gaan sterven in de woestijn.

Afrika is een hopeloos continent. Ik kan me voorstellen dat je het wil verlaten en op zoek wil gaan naar beter. Maar migratie op de schaal die nu gebeurt, kan gewoon niet. Er moet iets gebeuren. Het dichtgooien van de smokkelroutes in landen als Niger is een eerste stap. Een eind aan het Afrikaans racisme zou weleens de sleutel kunnen zijn naar echt Afrikaans succes. Een voorbeeld: Rwanda daar heb je veehoudende Tutsi’s en landbouwende Hutu’s. Als ze samenwerken hebben zowel Hutu’s als Tutsi’s een stukje vlees bij de groente; nu hakken ze elkaars kop af. Weg met het Afrikaans racisme, dus. Maar misschien zie ik het nu even ietsje té simpel…

Twan Huys vs. Klaas de Vries

Overal waar kinderen begeleid worden door andere volwassenen dan hun ouders, komt misbruik voor. De natuur is niet perfect en creëert mensen die op kinderen vallen. Mensen wiens lust zich uitsluitend op kinderen richt. Ik denk dat elk kind weleens last heeft gehad van een volwassenen met grijpgrage vingertjes. Erg irritant maar in de meeste gevallen niet schadelijk, denk ik. In sommige gevallen gaat dat gefoezel veel verder en dan is dat, volgens de mensen die ervoor hebben doorgeleerd, wel degelijk schadelijk. Helemaal als het kind-slachtoffer geen kant uit kan. Neem bijvoorbeeld een internaat van een katholieke kerk. Een kind is afhankelijk van de goede zorgen van de misbruiker.

In de sport bestaat een totaal verschillende situatie die soms tot hetzelfde misbruik leidt. In de sport, en zeker in de topsport, heb je pupillen die hebben geleerd dat je ALLES moet geven voor je sport. Je moet niet alleen ALLES geven, maar je moet ook heel goed luisteren naar je coach. Je coach is je alles. In het besef dat de natuur mensen maakt met een seksuele voorkeur voor kinderen, kan je je voorstellen dat het beroep van coach extra aantrekkelijk voor hen is. De verhouding sportcoach en pupil is al bijna vanzelf vaak erg lichamelijk.

Een commissie onder leiding van Klaas de Vries gaat de aard van het misbruik in de sport onderzoeken en vanuit die kennis aanbevelingen doen om misbruik te voorkomen. Gisteren zat Klaas de Vries bij Nieuwsuur waar hij door Twan Huys werd geïnterviewd. Zelden heb ik een interview op de televisie zo zien misgaan. Hoewel ik vaak vol bewondering ben over de kritische vragen die Huys weet te stellen, ging dat gisteren helemaal fout. Het gesprek werd naarmate de tijd vorderde steeds chagrijniger. Dat kwam doordat Twan Huys zich niet alleen had voorgenomen wat hij zou vragen maar ook wat daarop de gewenste antwoorden waren. Twan Huys leek te bepalen welke antwoorden De Vries mocht geven. Was dat niet zo, dan trok hij een foute conclusie of hij stelde de vraag gewoon opnieuw. Op dezelfde vraag hetzelfde antwoord geven was volgens Huys uit den boze. Meestal gaat de interviewer over de vragen en de geïnterviewde over de antwoorden. Ik zat met verbazing te luisteren hoe het schip steeds verder strandde en ik moet zeggen dat mijn sympathie meer en meer naar Klaas de Vries uit ging. Door de gekke bewegingen die Twan Huys maakte ontstond er een heel apart gesprek.

Een sprekend voorbeeld was dat Twan Huys een conclusie trok uit een antwoord dat Klaas de Vries gaf. Daarop antwoordde De Vries dat hij vond dat Huys een te haastige conclusie trok. Vervolgens betrok Twan Huys het woord ‘haastig’ niet op de conclusie die hij zelf had getrokken maar op de lange tijd die sporters hadden moeten wachten. Toen Klaas de Vries hem erop wees dat het woord ‘haastig’ ging over de conclusie en niet over de sporters die zo lang hadden moeten wachten op hun antwoord, probeerde Huys dat antwoord te torpederen door er overheen te praten. Maar omdat Klaas de Vries dat niet liet gebeuren, zag je het chagrijn groeien. Waarschijnlijk het beroerdste interview dat Twan Huys ooit gehouden heeft.