Tagarchief: milieu

Mijn wereldverbeteraar…

Ze doen er alles aan om ons goed met elkaar te laten samenwerken, tegenwoordig. Dus kregen we op het werk allemaal een lange vragenlijst in te vullen en daaruit werden conclusies getrokken over wat je drijft en met wie je goed en graag kunt samenwerken. En met wie je probleempjes krijgt, dus. Dat alles werd uitgedrukt in kleuren. Collega T. bijvoorbeeld, die van niet-lullen-maar-poetsen is en graag heel erg direct is en best af en toe een beetje bot, werd gekenmerkt als knalrood. Hem maakte we voorzitter van onze vele overlegjes en sindsdien waren de vergaderingen heerlijk efficiënt. Om maar eens iets te noemen. Er was ook een kleur voor de wereldverbeteraar. Ik dacht dat dat turquoise was. Daarop scoorde niet veel mensen in ons team erg hoog. Ik een beetje. Niet zo gek als socialist. Hoort er een beetje bij. Had mijn geliefde J. echter meegedaan, dan weet ik dat we een hard turquoise iemand hadden gehad. Mijn liefje is wereldverbeteraar op en top. Daarom zat ik laatst in mijn uppie in Athene; zij wilde niet vliegen terwijl mijn nieuwsgierigheid naar verre oorden mijn vliegschaamte met zekere regelmaat overstemd. Want, natuurlijk maak ik me ook erg druk over het milieu en vind ik dat vliegen minder moet. Maar aan de andere kant zou ik zo verschrikkelijk graag door Kyoto willen lopen, zou ik zo graag de klaagmuur willen aanraken, zou ik zo graag Timesquare met eigen ogen willen zien of over de grote muur willen wandelen. Het idee dat De Grote Muur voor mij alleen maar een chinees restaurant om de hoek blijft, vind ik haast onverdraaglijk. We zullen dus een evenwicht moeten zien te vinden.

Begin april heb ik een vakantiehuisje in Berlijn geboekt. Ik hoefde gelukkig geen discussie te voeren over al of niet vliegen; Berlijn is goed bereikbaar. Geen discussie…dus. Nou mooi wel…DUS. Berlijn is een goede reden om de trein te nemen in plaats van de auto vindt mijn tederbeminde J. Meteen dreef er een zwart wolkje boven mijn lekkere trip naar Berlijn. Koffers slepen. Niet alles mee kunnen nemen wat je wilt. Treinkaartjes kopen. De trein halen. Gaat er wel openbaar vervoer naar die uithoek van Berlijn? Allemaal dingen die ik me niet dacht te hoeven afvragen. En…is de trein niet veel duurder dan die paar tanks benzine die je nodig hebt om heen en weer te rijden? En dan nog de reistijd… Ik opperde meteen mijn laatste twee argumenten want qua milieu had ik natuurlijk geen poot om op te staan; autorijden is veel milieuonvriendelijker dan op de trein stappen. Bijna per omgaande WhatsAppte ze me alle berekeningen terug waaruit bleek dat de trein ietsje goedkoper was dan autorijden en dat het ietsje meer reistijd kostte. ‘Maar’, appte ze: ’Dan kunnen we heerlijk onderweg van alles doen en komen we helemaal ontspannen aan.’ Wat had deze jongen toen nog voor argumenten? Niets dus.

Ik word er wel wat dwars van, van al dat wereldverbeteren van d’r. Vanochtend kon ik het niet laten en was ik mijn eenzaamheid tijdens de maaltijden in Athene vergeten. Een lekker vliegreisje naar Marrakesh? Ik wil wel eens een Arabisch land zien. Die markt die ’s avonds spontaan verandert in één groot vreetfestijn. Van die sfeer wil ik graag eens proeven en me de hapjes lekker laten smaken. Of wellicht Sint Petersburg. Ronddwalen in de Hermitage. Of Jeruzalem en Tel Aviv. Warschau misschien. Allemaal leuke uitstapjes. Nieuwe dingen beleven. Nieuwe dingen zien. Ik verlang er zo naar. Dan maar in mijn eentje…Wat hoop ik dat ze de vliegtuigen binnenkort op duurzame energie kunnen laten vliegen. Wat hoop ik daar verschrikkelijk op! Dan wil mijn liefste J. met me mee. Samen is toch echt het leukste. Als ik alleen ga, dan voel ik me ook nog eens een heel erg stout jongetje…

Kansen voor Europa

Ik lees heel verschillende reacties op het besluit van Donald Trump om uit het klimaatverdrag van Parijs te stappen. De reacties die ik gelezen heb, gaan er niet zozeer over of Trump gelijk heeft met zijn stap, maar meer over wat het effect is. Vandaag in de Volkskrant een artikeltje van Cristel van de Ven met een interessant standpunt. Het is goed voor Europa dat Trump uit dat Akkoord stapt. Eigenlijk trekt deze auteur het veel breder. Het gaat over de algehele houding van Trump. Met zijn isolationisme geeft hij Europa de kans om naar andere wegen te zoeken. Europa heeft te lang geleund op grote en rijke oom Amerika. Nu Trump daar de scepter zwaait, valt die rijke en sterke oom weg. Daardoor zakken we ietsje door onze knieën, maar het geeft ons ook nieuwe kansen. Als Europa zich, bijvoorbeeld, bedreigd weet door buitenlandse mogendheden, dan moeten ze zichzelf daartegen wapenen. Nu leunt Europa grotendeels op de verdediging die Amerika ons biedt. Wat betreft vervuiling en de vervuiler betaalt, is Amerika altijd al een achterloper geweest. Obama was een verlichte geest in een op geld belust en een milieu-nonchalant land. Het is nu wel duidelijk dat Obama’s verlichte geest weer in de fles gestopt is. Qua milieu en milieubescherming is Amerika een volslagen onbetrouwbare partner. Altijd al. Waarom leunen we zo zwaar op Amerika?

Europa moet nu zoeken naar nieuwe partners nu Amerika ineens niet zoveel meer met ons te maken wil hebben. Ik denk dat dat een hele goede stimulans en een goede zaak is. We zouden best eens wat beter kunnen nadenken over wat voor ellende door Amerikaanse bedrijven over de wereld verspreid wordt. Winstmaximalisatie en obesitas lijken Amerikaanse exportproducten. Laten we wel wezen, bij Amerikaanse bedrijven gaat het om winst maken, winst maken en winst maken. Al die drie argumenten zijn niet persé goed voor mensen of voor het milieu.

Een andere opvatting die ik vaker en vaker hoor is dat Trump Amerika eeuwen teruggooit in de tijd en dat dat desastreuze gevolgen heeft voor de inwoners van het land. Door de steenkoolindustrie te ondersteunen val je terug op een model dat passé is. Het is oude koek; vergane glorie. Steenkool is niet meer van deze tijd. Behalve dat je er het milieu schade mee doet, zal je zien dat het ook economisch achterhaald is. Door duurzame energieopwekking te stimuleren zorg je voor innovatie en op niet zo heel lange termijn zal die duurzame energieopwekking niet alleen veel schoner zijn, maar ook veel goedkoper. Als je de technologie hebt ontwikkeld dan kan je die technologie ook weer verkopen. Door mensen in de steenkoolindustrie weer aan het graven te zetten, zorg je voor tijdelijk werk voor mensen, maar tegelijkertijd houdt je hun ontwikkeling tegen. Ze moeten zich herscholen en nieuwe wegen zoeken; de steenkoolbranche is verleden tijd. Weg ermee.

Veel bedrijven in Amerika hebben door dat de duurzame weg de weg naar de toekomst is. Dat komt vooral omdat Amerikaanse bedrijven slechts denken in termen als ‘winst maken’. Daarom zal het effect van Trumps stap beperkt zijn en de wereld slechts voor een tijdje op achterstand zetten, denk ik. Tenminste, dat hoop ik…

Maar ik ben het met Cristel van de Ven eens dat Trump heel veel in beweging heeft gezet en dat dat beslist kansen biedt aan het opkrabbelende Europa.