Tagarchief: meerderheid

Democratie en Poexit

Met mijn jongste zoon discussieer ik graag over van alles en nog wat. Hij houdt ervan om mij het vuur aan de schenen te leggen en ik hou ervan om hem te prikkelen en uit te dagen. Niet alleen in discussies aan tafel zoeken we elkaars grenzen op, ook in ons stemgedrag. Meneer stemde laatst op…Thierry B. Toen was ik wel even los. Maar aan de andere kant komt Thierry B.’s opvatting over democratie wel degelijk in de buurt van zijn visie op democratie. Ik moet het toegeven, op veel punten geloof ik niet zo in de macht van het volk. Ik geloof erin dat je veel zaken over moet laten aan beroepspolitici en ambtenaren omdat wij, als gewone stervelingen daar geen enkele kijk op hebben. De kans dat je in zo’n geval achter een demagoog aanloopt met een compleet andere agenda is dan levensgroot. Neem bijvoorbeeld dat Oekraïne referendum. De zaak zelf was veel te complex voor de meesten. Ik had er wel een mening over, heb ik ook vaak geventileerd, maar veel geopolitieke belangen kon ik gewoon niet laten meewegen, omdat ik er te weinig van afwist. Het referendum had, bij de organisatoren, niet het tegenhouden van dat associatieverdrag als doel, zij hadden een andere agenda; ze wilden zand strooien in de machine die Europa heet. Maar als zoonlief op Thierry B. wil stemmen en zijn ijdeltuiterige kompaan Hiddema; mijn zegen heeft hij.

Gaat het in een democratie altijd om de meerderheid die beslist? Ik denk het niet. Ik denk dat een democratie alleen maar kan bestaan als de minderheid wordt beschermd en haar rechten worden gewaarborgd. In een democratie beslist de meerderheid en wordt de minderheid beschermt. Als dat niet zo is, dan is er geen sprake van democratie. Je loopt dan namelijk de kans dat de minderheid zó onderdrukt wordt dat ze nooit meer een meerderheid kan worden. Democratie is namelijk ook dat je aanvaardt dat je vandaag een meerderheid hebt, maar dat je morgen weer tot een minderheid kan behoren. Zelfs als de stemming over hetzelfde onderwerp gaat. Daarom moet je in de democratie een waarborg bouwen die niet omvergetrokken mag worden. Die waarborg werd bedacht tijdens de verlichting in Frankrijk: De Trias Politica.  De uitvoerende macht (regering) moet ondergeschikt zijn aan de controlerende macht (het parlement). De onafhankelijke onaantastbare rechterlijke macht (rechters) moet de minderheden beschermen.

Overal waar men dit principe loslaat is men de democratie aan het ondergraven. Ik denk dat we het er allemaal wel over eens zijn dat in Turkije geen sprake meer is van democratie. Het ontslaan van duizenden rechters heeft de democratie aldaar de das om gedaan. Zelfs als negentig procent van het volk achter het ontslaan van de rechters staat, is daarmee het lot van de democratie bezegeld. Minderheden kunnen niet meer beschermd worden. Dat minderheden in Turkije vogelvrij zijn verklaard, is een open deur die ik graag intrap. Ik denk dat alleen democratieën lid kunnen zijn van Europa. Turkije valt dan volledig af. Maar Polen balanceert nu ook op het randje. In Polen heeft de PIS partij het voor het zeggen. De PIS partij vindt dat de rechterlijke macht bestaat uit relieken uit het communistische tijdperk. Daarom acht zij zichzelf gerechtigd om de hakbijl erin te zetten. Of het nou waar is of niet, dat doet er niet toe. Als je als regering de rechterlijk aan je onderwerpt, gooi je de democratie om. Als je de democratie omver gooit, dan heb je niets meer te zoeken in de Europese gemeenschap… Poexit? Maar wie gaat na de Poexit onze aardbeien plukken?

Vluchtelingenstroom uit Turkije…

Erdogan heeft niet de uitslag gehaald die ik verwachtte. Ik had het idee dat hij een ruime overwinning zou halen. Alles heeft hij uit de kast gehaald om dat te bereiken. Hij sloot de oppositie op, maar dat had nauwelijks invloed. Hij keerde zich fel tegen Europa, het leverde hem weinig op. Hij begon een nietsontziende oorlog tegen binnenlandse minderheden, het hielp hem niet veel. In Turkije zag men wat voor afschrikwekkend man hij was. Een dictator van het eerste uur die nietsontziend zijn wil zou gaan opleggen. Die van Turkije een ander land wilde maken dan menigeen wil. Een dictatoriaal geleid land waar de islam een overheersende rol speelt. Waar oppositie niet geduld wordt en waar minderheden bestreden worden. Worden ze niet bestreden, dan toch minstens zwaar onderdrukt. Kortom, een land waar je normaal gesproken niet wil wonen.

Ik durf te beweren dat de meeste Turken zo’n land helemaal niet willen maar dat het hun door buitenlandse krachten is opgelegd. Als de overwinning zo nipt was, dan betekend dat, dat iets de doorslag heeft gegeven. Ik denk dat je die kanteling ten gunste van Erdogan gerust kunt zoeken in West-Europa. Mensen met een Turkse culturele achtergrond hebben onterecht gebruik gemaakt van hun stemrecht en hebben Turkije opgezadeld met een nietsontziende dictator die er niet voor terugdeinst om met ijzeren vuist de oppositie te vermorzelen.

Ik gun Turkije een betere regering en ik betreur het verschrikkelijk dat mijn landgenoten dit een ander land hebben aangedaan. Ik schaam me er haast voor, maar wat kan ik eraan doen? Die twee procent van de stemmen die nodig waren om Erdogan’s ambitie te stoppen is, in mijn ogen illegaal, uit Nederland en Duitsland te niet gedaan. Ik heb er weliswaar geen onderzoek naar gedaan, maar uit cijfers van de Volkskrant blijkt dat vijfenzeventig procent van de mensen die hier, zeer ondemocratisch, mocht kiezen voor het referendum in Turkije, heeft ‘ja’ gestemd. Trekken we dat door naar Duitsland, België en Frankrijk, dan moeten die stemmen doorslaggevend zijn geweest. Vijf procent van de stemmen komt, naar verluidt, uit het buitenland. Vijfenzeventig procent van vijf procent is een zeer ruime drie procent. Zonder de Turken die wonen en werken, leven en sterven, trouwen en kinderen krijgen in West-Europa, zou Erdogan het referendum verloren hebben. Zij hebben een dictator in het zadel geholpen waar ze zelf geen last van hebben.

Ik ga een somber toekomstbeeld scheppen. Erdogan gaat de doodstraf invoeren. Ook daarover zal een referendum gehouden worden. Ook dat zal de tiran met behulp van buitenlandse krachten winnen. Allereerst zullen de Koerden eraan moeten geloven, daarna de Güllenbeweging. Ik verwacht een stroom executies. En dan wordt de oppositie pas echt bang en een grote vluchtelingenstroom komt op gang. Kleine bootjes die ’s nachts de oversteek wagen naar Griekenland. Europa zal opnieuw worden overstroomd door vluchtelingen. Nu geen Syriërs meer, maar Turken.

Gedachten die ik niet zou willen hebben

De diplomatieke oorlog tussen Nederland en Turkije roept bij mij gevoelens op die ik helemaal niet wil voelen.  Enge gevoelens. Wij-tegen-zij gevoelens. Nationalisme, kortom. Gevoelens die eigenlijk alleen maar voor veel ellende kunnen zorgen. Gevoelens die ervoor zorgen dat ik het mijne heel veel hoger acht dan het zijne. Dat wil ik niet. Ik wil er helemaal niet over nadenken omdat het niet productief is. Het mijne bestaat en het zijne bestaat. Wat voor oordeel je er ook over hebt, het maakt niet uit. Pas in de confrontatie gaat het waardeoordeel een rol spelen. Daarom moeten confrontaties zoveel mogelijk worden voorkomen. Wil je toch een waardeoordeel geven dan doe je dat naar internationale maatstaven; daar zijn we het met z’n allen over eens. Legt een ander land ons land langs de lat van deze universele waarden, dan moeten we goed luisteren en de kritiek goed tot ons door laten dringen. Als wij een ander land met die waarden en normen confronteren, dan verwachten we zo’n zelfde houding. Meer niet.

Met betrekking tot Turkije zijn er toch een paar enge dingen aan de hand. Er is een conflict tussen Turkije en Nederland en de Turkse regering roept ‘haar’ staatsburgers op om actie te ondernemen tegen het land waarin ze wonen. Dat duidt op een vijfde colonne; op een groep die ons land van binnenuit bedreigt. Dat voelt heel erg eng. Ik geloof niet dat die colonne bestaat, maar er zijn krachten in Nederland die ons dat graag laten geloven omdat dat hun stemmen oplevert. Ik geloof dat die vlaggenzwaaiende, misleide en weinig geletterde mensen in Rotterdam een minderheid vormen in de van oorsprong Turkse gemeenschap. Ik verwacht dat ook deze mensen gaan nadenken over waarom hun ouders of zijzelf Turkije hebben verlaten en dat ze beseffen dat ze vanuit een schier hopeloze situatie waar eigenlijk niet in te leven viel in een land terecht zijn gekomen waar ze alle rechten hebben en alle mogelijkheden hebben om te worden wie ze willen zijn.

Een ander eng aspect vind ik de manier waarop Turkije langzamerhand afglijdt. Erdogan ontpopt zich tot een narcistische, autoritaire machthebber. Zijn tegenstanders zitten gevangen of moeten voor hun vrijheid vrezen. Ieder tegenargument wordt in de kiem gesmoord. Gekozen volksvertegenwoordigers zitten in de gevangenis. Alles wordt in de schoenen van terrorismebestrijding geschoven zelfs als terrorisme geen enkele rol kan spelen. Zijn machtsbasis een overweldigende meerderheid van het volk. Minderheden worden niet gehoord. Turkije is een fantastisch land geworden als je gelooft in haar leider omdat je dan weet dat alle ellende die je overkomt te wijten is aan andere, subversieve krachten. Als je niet gelooft in Erdogan, dan heb je een groot probleem en een miserabel leven.

Ondanks dat hadden Nederlandse bestuurders hun mondje dicht moeten houden. Die bijeenkomst met Turkse ministers hadden ze door moeten laten gaan in dat viezige zaaltje in de buurt van Rotterdam. Geen ruchtbaarheid aan geven. Laten overwaaien. Als Wilders zijn muil zou hebben opengetrokken had de regering moeten zeggen dat Turkije nog steeds een bevriende staat was. Klaar uit. Dan waren drie a vierhonderd nationalistisch Turken blij geweest en was die Turkse minister weer gezellig teruggevlogen en had het nauwelijks gevolgen gehad.

Nu denk ik: Wij zijn de baas in ons EIGEN land. Laat die stomme Turken hun bek houden! Als het hun hier niet bevalt, dan rotten ze toch lekker op naar Turkije? Dat zijn enge gevoelens en gedachten die ik niet zou willen hebben.