Tagarchief: Mazelen

Mazelen

Wij behoorden dus ook tot die groep van – als je de media mag geloven – achterlijke en zweverige mensen die hun kinderen niet lieten inenten tegen de mazelen. Dertig jaar geleden stonden we voor die keuze. We dachten er onderling verschillend over maar uiteindelijk hebben we ervoor gekozen om onze kinderen de ziekte ‘te laten doormaken’.

Ik heb de mazelen gehad en mijn vrouw heeft de mazelen gehad. Een ziekte waar we behoorlijk ziek van waren maar waarvan werd gezegd dat je sterker uit de strijd komt. Dat was niet alleen wat onze ouders tegen elkaar zeiden of wat ze dachten; vrij algemeen werd zo gedacht; kinderziektes waren ziekten die kinderen gehad moesten hebben om volledig tegen het leven opgewassen te raken. Het krijgen van een kinderziekte was meer afstrepen dan dat er aandacht werd besteed aan het voorkomen van de ziekte. Mazelen werd toen als kinderziekte gezien (Nu niet meer, trouwens?).

Toen onze kinderen klein waren was men nog niet zo lang aan het inenten tegen de mazelen. Wel bijvoorbeeld tegen polio, kinkhoest, difterie of andere enge ziektes, maar niet tegen de mazelen. Wij waren best kritische ouders en vroegen ons af wat er dan in die tussenliggende twintig jaar veranderd was. We informeerden bij iedereen die er iets meer over wist en die wij deskundig achtte. Onze huisarts, bijvoorbeeld en de arts van het consultatiebureau. Uiteindelijk zette we de argumenten voor en tegen het doormaken van de ziekte tegen elkaar af en wogen we de risico’s die we namen. De risico’s leken ons aanvaardbaar en er waren veel argumenten voor het doormaken van de ziekte en daarom besloten we ze niet in te laten enten. Dat betekende dat alle drie onze kinderen heel erg ziek van de mazelen werden en ze er – naar onze overtuiging – gesterkt weer uitkwamen. Niets aan de hand dus.

Maar toch, nu denk ik anders over inenten tegen de mazelen. Niet vanwege de risico’s. Die zijn niet veranderd sinds dertig jaar geleden. De kans dat je kind overlijdt aan de ziekte is verschrikkelijk heel erg klein. Een dagje Tietjerkstradeel, om maar iets te noemen, is met al haar verkeersdrukte, zeker zo gevaarlijk. Maar als ik mijn kinderen naar de dagopvang zou moeten brengen waar ook andermans kinderen worden opgevangen, zou ik niet graag willen dat zij besmet zouden raken door mijn kinderen, zeker niet met de huidige hysterie. Ik vind niet dat ik als ouder van mijn kind kan beslissen over het al of niet krijgen van de mazelen van een kind van een ander. Wil ik mijn kind dus laten opgroeien met andere kinderen, dan zal ik mijn kind moeten laten inenten. (Wij hebben onze kinderen overigens nooit naar de kinderopvang gebracht, destijds.) Nog even over dat ‘doormaken’ van de ziekte. Ik begreep dat uit onderzoek blijkt dat het onzin is, dat een kind beter uit de strijd met de mazelen komt. Nog een argument minder om tegen inenten te zijn. We zouden nu alles opnieuw gaan wegen, denk ik, maar gelukkig staan wij niet meer voor die keuze. Ik kan me herinneren dat het gepaard ging met veel lezen, praten, ruzie zoeken en je gelijk halen; daar wordt in ieder geval niemand erg vrolijk van.

Wetenschappelijk onderzoek serieus nemen.

Aan de ene kant heb je wetenschappelijk onderzoek, aan de andere kant heb je jouw mening. Die komen soms niet met elkaar overeen. Dat is lastig. Ik wilde er eerst niet aan dat ik daar ook last van had, maar dat is niet zo: Ook ik heb er last van. Mazelen. In de strijd om de bestrijding en uitroeiing van mazelen vindt de wetenschap mij tegenover zich. Geleerden hebben consensus over het idee dat de mazelen een afgrijselijke ziekte is die op alle mogelijke manieren bestreden moet worden. Mazelen kan tot akelige complicaties leiden. Ik denk: Mazelen heb ik zelf ook gehad. Ja, daar was ik best ziek van maar ik kwam er herboren uit. Mazelen is een kinderziekte. Die ziektes krijgen kinderen niet voor niets. De natuur wil kinderen wapenen door ze deze ziektes te laten doormaken. Het risico van complicaties is bijzonder klein en de kinderen die wel complicaties kunnen krijgen zijn makkelijk te vinden. Waarom dan deze ziekte uitroeien? Ziehier: Frits tegenover de wetenschap. Als ik koppig ben en niet luister, dan heb ik daar mijzelf en mijn kinderen mee. Meer niet.

Anders is het als het een politieke partij betreft. Die willen iets bereiken voor een grote groep in Nederland. Op wetenschappelijke gronden is aangetoond dat de levensverwachting van mensen stijgt. We worden steeds ouder. Kijken we naar het geld dat we sparen voor onze oude dag, dan is dat genoeg om mensen een beperkt aantal jaren in hun levensonderhoud te voorzien. Zo’n slordige zeventien jaar. Worden we in Nederland gemiddeld tachtig, dan kunnen we de pensioenleeftijd stellen op tachtig min zeventien. Maar die tachtig stijgt dus. Dat is goed te bewijzen. In de wetenschap bestaat daar consensus over. Maar niet bij Henk Krols 50plus partij. Daar weet men zeker dat de levensverwachting daalt. Hoe kan dat? Een blinde vlek? Of…is het gewoon kiezersbedrog. Op grond van die vermeende dalende levensverwachting wil deze partij de pensioenleeftijd weer verlagen. Mochten zij aan de macht komen en verlagen ze de pensioenleeftijd, dan gaat het pensioenstelsel failliet. In dat geval zijn heel veel mensen de dupe van een maatregel die ingaat tegen een wetenschappelijke onderbouwde voorspelling.

Partijtje 50plus is niet de enige politieke beweging die tegen alle wetenschappelijke voorspellingen ingaat. De wetenschap heeft consensus bereikt over het feit dat de aarde langzaam opwarmt. Dat wordt veroorzaakt, ook daar is men het in grote lijnen over eens, door de uitstoot van gassen die onder anderen vrijkomen bij de verbranding van fossiele brandstoffen. Een warmere aarde is een ramp voor mens, dier en plant. Het beperkt zich echt niet tot lekkere lange zwoele zomers in Nederland. Vooral het smelten van de ijskappen is een groot gevaar want daardoor stijgt de zeespiegel. Een stijgende zeespiegel is voor Nederland een groot probleem. Donald Trump gelooft niet dat het verbranden van fossiele brandstoffen deze gevolgen heeft. Hij ontkent het zelfs. Trump denkt in complotten. Er is een groep mensen die de opwarming van de aarde en het stijgen van de zeespiegel verzonnen heeft om ons bang te maken en veel geld te verdienen. Omdat Trumps weg makkelijk te begrijpen is en omdat het daarmee mogelijk wordt om op korte termijn kapitalen te verdienen aan een vervuilende en gevaarlijke industrie, kiezen veel Amerikanen voor Trump. Daarmee komt de aarde in gevaar. Daar hebben we allemaal last van.

Wetenschappelijk onderzoek niet echt serieus nemen doen we allemaal weleens. Maar de gevolgen…

Drammerig, gelijkhebberig en humorloos

Gisteren zaten Josien en ik voor de buis. We keken naar ‘Zondag met Lubach’. Lubach moest wel heel grappig zijn, als je de lachsalvo’s hoorde. Josien vroeg of die Lubach nou voor publiek zijn grappen maakte of dat het een lachmachine was die we hoorden. Ik antwoordde dat het volgens mij publiek was. Echt publiek. Ze rolden daar over de grond van het lachen. Wij niet. We zaten naast elkaar en lieten alles lijdzaam over ons komen. Zelfs geen glimlach.  Lubach dramde over van alles en nog wat. Lubach was heel erg overtuigd van zijn eigen gelijk. Ergerlijk humorloos overtuigd van eigen gelijk. Het maakte ons eerder chagrijnig dan aan het lachen. Maar toch…wat hadden die mensen in de zaal een lol.

Lubach dramde over ouders en het vaccineren van je kinderen. Natuurlijk wil je niet dat je kinderen doodgaan. Je wilt je kinderen ook niet te veel beschermen. Ze moeten nou eenmaal bepaalde zaken doormaken om evenwichtige volwassenen te worden. Als ouders heb je de taak om een evenwicht te zoeken tussen vrijheid en bescherming. Zo stond er afgelopen zaterdag een juichverhaal in de Volkskrant over moeders die hun kinderen twentyfourseven in de gaten hielden met gps-trackers. Dat kan helemaal niet goed zijn. Ik begreep dat gejuich in de Volkrant evenmin als het lachen bij Lubach. Kinderen moeten dingen meemaken en problemen oplossen. Daarvoor is vrijheid nodig. Ze moeten leren risico’s in te schatten. Daarbij kan het soms aardig mis gaan. Maar alle risico’s vermijden helpt echt geen zier. Je moet je kinderen de ruimte gunnen. Ook wat betreft ziektes moeten kinderen zaken doormaken om volwassen te worden. Dat was onze opvatting. Onze opvatting werd door beter-weet Lubach weggehoond. Humorloos weggehoond. Ik heb voldoende relativeringsvermogen om om mijn eigen dommigheid te lachen. Maar Lubach was niet grappig. Lubach was een vervelende gelijkhebberige drammer.

Toen onze kinderen de leeftijd hadden dat ze ingeënt werden, hebben Josien ik afwegingen gemaakt. We hebben ons heel goed laten voorlichten en we hebben informatie gezocht waar we maar konden. Op grond van dat onderzoek kwamen wij tot de conclusie dat we onze kinderen wilde beschermen tegen ziektes waarvan we het risico niet durfde te dragen. Toen bleven er ook wat ziektes over, waarvan we wel vonden dat de risico’s aanvaardbaar waren. Dat waren de ziektes die wij altijd kinderziektes hadden genoemd en waarvan de kans op complicaties erg klein was. Deze keus hebben we na hele zorgvuldige afwegingen gemaakt. Arjan Lubach zet ons weg als van alles en nog wat. En dan ook nog drammerig, gelijkhebberig en humorloos. Hou ik dus helemaal niet van.

Onze jongens hebben de mazelen gehad. Alle drie. Ze waren er dood en doodziek van. Maar daarna werden ze als sterkere mensen herboren. Wij zijn daarvan overtuigd.

De droge humor van Tex de Wit vonden we wel leuk. We hebben hem weleens sterker gezien, maar aanvaardbaar deze keer. Wat mij betreft de laatste keer dat we naar ‘Zondag met Lubach’ keken. Tex de Wit kijk ik dan wel op YouTube.