Tagarchief: Lodewijk Asscher

Mijn partij, wat moet ik ermee?

Het laatste kabinet waar de PvdA – mijn partijtje, dus – deel van uit maakte, is rampzalig geweest. De kiezer heeft dat ook zo ervaren. De partij is gemarginaliseerd. Haar stem wordt nauwelijks meer gehoord. Dat kabinet was een puur kapitalistisch kabinet. Het laatst kabinet met PvdA-ministers heeft ervoor gezorgd dat de grote graaiers niet gestraft worden voor wat ze de wereld aandeden, maar er juist voor werden beloond. Waarom moest juist mijn partij eraan meedoen. Sinds dat kabinet klinken alle anti-kapitalisten argumenten uit de mond van PvdA’ers volkomen ongeloofwaardig. Wie gelooft er nou in samen alles delen als je een groep van superrijken zo bevoordeelt? Ik heb mijn geloof in de goede afloop laten varen. Ik ga, denk ik, mijn partij verlaten. Misschien is Groenlinks toch wel een beter alternatief. Mijn partij heeft weinig gebracht en heel veel fout gedaan. Misschien is het opheffen van de studiefinanciering wel mijn grootste verdriet. Dacht ik altijd dat Jet Bussemaker het hart op de juiste plek had. Zij heeft ervoor gezorgd dat de arbeidersklasse haar kinderen niet meer kan laten studeren. Hoe heeft ze zo’n beleid kunnen neerzetten? Ik schaam mij ervoor dat ik lid ben van de partij namens wie Jet Bussenmaker minister was; het schaamrood komt op mijn kaken; niet goed te praten! In plaats dat ze de studiebeurs en een renteloos voorschot weer uitsluitend beschikbaar stelt voor degenen wiens ouders te weinig geld hebben om hun kinderen te laten studeren, schaft ze alle goedkope financiering voor iedereen af en zadelt ze studenten uit de arbeidersklasse op met torenhoge schulden. Hoe kan mijn partij daarachter staan? Hoe hebben ze dat verdedigd? Nog zie ik Jet Bussemaker voor de televisie verkondigen dat een rentedragende studielening een goede investering in je toekomst is. Hoe kon ze! Onder mijn partij zijn de mogelijkheden voor mensen met een smalle beurs er razendsnel op achteruit gegaan. De bestuurdersgeneratie Asscher willen we niet meer aan de macht hebben! Ze hebben de partij en de maatschappij geen goed gedaan. Shame on them!

Jeroen Dijsselbloem als schoothondje van de banken op de muren van Athene.

Hier in Athene, waar ik nu ben, zijn ze dat rampzalige kabinet ook nog niet vergeten. Zonder veel gene hoor ik ‘onze’ minister Dijsselbloem destijds verkondigen dat men in Griekenland veel te veel geld uitgeeft zonder dat daar inkomsten tegenover staan en dat ze minder geld moeten uitgeven en dat ze dus flink moeten bezuinigen. En in Nederland maar grappen maken over het luxe leventje van de Grieken en dat ze op ‘onze centen’ leefden. Wilders met zijn ‘geen geld naar de Grieken maar naar onze zieken’ deed het natuurlijk helemaal goed. En ‘mijn’ politici stelden daar niets voor in de plaats. Inderdaad zeg, wat had die Wilders gelijk… Maar Wilders had natuurlijk helemaal geen gelijk. Wij betaalden niet voor de Grieken. Wij betaalden onze banken in Nederland. Die banken hadden er namelijk massaal van geprofiteerd dat de rente zo hoog was voor de destijds corrupte Griekse overheid. Miljarden hadden ze uitgeleend tegen draconische rentes; miljarden hadden ze uitstaan tegen miljarden euro’s rente. Wat denk je dat er zou gebeuren als de Grieken die rente niet meer konden opbrengen? Onze graaiende banken waren massaal omgevallen en was dat gebeurd, dan hadden wij ook naar ons geld kunnen fluiten. Onze maatschappij was als een kaartenhuis in elkaar gezakt. Het geld dat wij aan de Grieken uitleenden, kwam via de andere kant weer net zo hard Nederland binnen en daar verdween het zo in het vestzakje van de Rijkman Groeninkjes van dit land.

Jeroen Dijsselbloem is hier in Athene nog steeds een gehaat persoon. Miljoenen Grieken raakten aan de bedelstaf door het beleid waarvan hij het boegbeeld was. Mijn partij, wat moet ik ermee? Misschien een tijdlang mijn lidmaatschap opzeggen? Wachten op een volgende, meer verstandige generatie? Jongens, wat ben ik teleurgesteld in mijn partij. Ik wil er eigenlijk niet meer bijhoren, bij die falende partij…

In het slob.

Ik heb lang mijn mond gehouden over mijn partij. Mijn partij bestaat nauwelijks nog. Het lijkt wel op een bedrijf ik gewerkt heb. Op het moment dat ik in dienst trad, was de sky the limit. Na verloop van tijd werden ze als armzalige overgenomen door een ander om uiteindelijk helemaal failliet te gaan. Ben ik dan toch de kwade genius? Neem IOsys. Marktleider toen ik in dienst kwam. Op dit moment, vijftien jaar later, spartelen de allerlaatste restjes van het bedrijf nog een heel klein beetje na in SOMToday. Ze zijn niets meer, helemaal niets. Zo lijkt het ook gegaan met mijn partij.

Toen ik actief lid werd, was Wouter Bos partijleider en Lodewijk Asscher wethouder. De partij had de wind enorm mee. In de tweede kamer was de partij een factor om rekening mee te houden. In de gemeenteraad van Amsterdam hadden we (dacht ik) net geen absolute meerderheid. Nu, tien jaar later, is mijn partij volledig weggevaagd. Hij bestaat eigenlijk niet meer. We spelen hier en daar in de marge nog een piepklein rolletje; de grote burgemeesters zijn nog van de Partij van de Arbeid. That’s all!

Meteen na de desastreus verlopen tweede kamer verkiezingen werd ik door mijn partij opgebeld om te vragen hoe het er met mij, in politiek opzicht, voorstond. Ik voelde me compleet verslagen. Wat een nederlaag! De winst van Groenlinks was veel te mager om het verlies van mijn partij te compenseren. Ik constateerde dat de PvdA het tij niet mee had, maar ook dat er een tactische blunder was begaan. Die verkeerde zet heeft ons nog veel dichter naar de rand van de afgrond gebracht: De tweestrijd tussen Diederik Samsom en Lodewijk Asscher. Die strijd was louter en alleen bedoeld om de partij weer wat positief in de picture te krijgen. Het gevolg was dat de partij nog veel verder uit het zicht raakte. Als je zo’n talentvolle partijleider als Samsom hebt, moet je er alles aan doen om hem te behouden. Samen met Lodewijk Asscher had hij het gevecht aangekund met de andere partijen. Ik denk dat Asscher geen enkele moeite had gehad om achter Samsom op de lijst te staan. Die tweestrijd om het partijleiderschap was een absolute blunder. Maar had je die blunder ook kunnen voorkomen?

Nee. Dat is het juiste antwoord. Tijdens het kabinet Rutte-Asscher kwam de Partij van de Arbeid, onder leiding van Diederik Samsom in een vrije val terecht. Het aantal zetels dat de partij uiteindelijk gehaald heeft met Asscher, werd al jaren voorspeld. Dat gaf alle aanleiding om te kijken of het met een nieuwe leider beter zou gaan. Met een nieuwe leider zou er een nieuw elan kunnen komen in de partij die de partij wellicht weer aantrekkelijk zou maken. Maar Samsom en Asscher zijn broeders zonder veel verschillen. In plaats van naar een verkiezingsstrijd keken we naar een onbedoelde broedermoord. Dat was niet fraai om te zien. Dat heeft ons heel veel stemmen gekocht.

Maar, heeft de val van de partij iets met mij maken? Toch wel. Ik ben niet onschuldig. Als ik  voor de keus had gestaan zo voor de verkiezingen over hoe we met de beroerde peilingen om moesten gaan, dan had ik gekozen voor lijsttrekker verkiezingen. Voor het nieuwe elan dat de partij uit het slob moest trekken. Ik zou Hans Spekman hebben gesteund… Ik steek graag de hand in eigen boezem. Verder ben ik maar een heel klein radartje in het geheel. Dat besef ik me heus wel.

Wonden likken…

Ik ben een loser, dat is wel duidelijk. Ik zelf misschien niet zozeer, maar wel mijn partij. Mijn partij is keihard afgestraft, zoals Marianne Thieme het zo fijnzinnig uitdrukt. En dat is ook wel zo, want er is weinig over van die trotse en grote Partij van der Arbeid. Vrijwel niets. Eerst werden we weggevaagd uit de gemeentepolitiek en nu ook uit de landelijke. Ondanks de enorme winst van Groen Links, heeft links Nederland in zijn totaliteit enorm verloren. Als ik de cijfers zie, dan schrik ik want zo verschrikkelijk veel zetels verliezen dat is echt ongekend.

Ik merk dat ik best twijfel. Ik heb voor de PvdA gestemd, maar dat ging niet helemaal van harte. Ik heb me een aantal keren afgevraagd of ik er wel goed aan deed. Andere partijen zijn ook niet slecht en vul ik de kieswijzer of een andere stemhulp in, dan eindigt de PvdA zelden op de bovenste plek. Ik ben eigenlijk veel linkser dan de PvdA. Groen Links staat altijd bovenaan terwijl ik toch altijd op mijn eigen partij stem. Hoe ga ik daarmee om? Ik denk altijd dat de PvdA ook een sterke rechtse vleugel moet hebben. Dat houdt de partij met beide benen op de grond. Dat is de reden waarom de PvdA altijd makkelijk kan besturen; ze vertegenwoordigen een brede achterban. Dat trekt bovendien erg talentvolle mensen aan. Maar toch heb ik er een aantal keer aan getwijfeld en me afgevraagd of ik niet deze keer met mijn gevoel moest stemmen. Helemaal toen bekende partijleden in het openbaar zeiden te gaan stemmen op een andere partij. Als zij dat doen, waarom ik dan niet? Ella Vogelaar bijvoorbeeld. Toch heb ik nu geen spijt; weglopen als het moeilijk is, geeft mij een heel slecht gevoel.

Heeft de Partij van de Arbeid zo verloren omdat ze een puur rechts beleid hebben uitgevoerd? Dat wordt vaak gezegd. Wellicht is dat ook waar. Er zijn heel veel kosten voor mensen bijgekomen. In de zorg bijvoorbeeld. We dreigden failliet te gaan aan de zorgkosten. Daarom moest er iets veranderd worden. Men probeerde die stijl stijgende lijn van de oplopende zorgkosten af te vlakken door mensen meer te laten betalen. Niet alleen de verzekering dat je geholpen werd als dat nodig is, werd duurder, maar ook als je van de zorg gebruik maakt. Het eigen risico werd enorm verhoogd. Die verhoogde zorgkosten voor de mensen werd nog hoger doordat op tal van terreinen bezuinigingen doorgevoerd werden. Dat pakte vooral voor de traditionele achterban van de PvdA heel zwaar uit. Ik als rijke patser heb daar helemaal geen last van. Ik zie het niet; ik voel het niet; ik lig er niet wakker van. Dat is zuur om te constateren. Ik zie vooral dat Nederland de economische crisis te boven is gekomen en dat vind ik een hele prestatie. Ten koste van wat, daar heb ik te weinig oog voor gehad.

PvdA minister Asscher heeft wetten ingevoerd die werkend Nederland meer kwaad dan goed deden. Bovendien werd minister Asscher de lijsttrekker van de PvdA die enthousiast probeerde te vertellen dat wat hijzelf had gedaan in de toekomst heel anders moest. Dat is niet uit te leggen en niet te begrijpen. De PvdA heeft er fout aan gedaan om lijsttrekkersverkiezingen te houden. Juist om de spagaat te voorkomen waar Lodewijk Asscher in terecht kwam, bleef Diederik Samsom in de tweede kamer. Juist om de PvdA haar eigen gezicht te geven. Met die lijsttrekker verkiezing werd dit voordeel onderuit gehaald. Ik zelf ben er net zo hard ingestonken toen ik op Asscher stemde. Die verkiezingen hadden er niet moeten zijn. Misschien is dat wel de grootste fout van de PvdA,

 

Ik ben eruit!

Vandaag verkiezingen, gisteren het laatste debat. Ik heb ernaar gekeken en geluisterd en voel me best opgelucht. Behalve over DENK. Kuzu zei op het laatste moment af. Dat is jammer want ik had graag gehoord in hoeverre ze voor Turkije kozen in het conflict dat hun dictator heeft met Nederland. Ik denk dat zijn houding veel kiezers zou hebben overgehaald om niet op DENK te stemmen. Wordt Nederland en de Nederlanders zo geschoffeerd als Erdogan nu doet, dan is eendracht bijna vanzelfsprekend. DENK zou wellicht de Marokkaanse gemeenschap gaan verliezen. Ik kan me daarom voorstellen dat hij gisteren niet naar het debat kwam, maar jammer is het wel.

Waarover ik me dan geen zorgen meer maak? Wilders. Geert Wilders. Ik heb de man zelden zichzelf zo slap horen herhalen als gisteren. Wat me vooral opviel was dat hij helemaal niets te zeggen had. Hij probeerde Lodewijk Asscher te ontregelen en toen dat niet lukte, zakte hij als een plumpudding in elkaar. Wilders was nergens meer. Ik vond dat Asscher heel sterk overkwam. Dat in tegenstelling tot in veel andere debatten. Weliswaar maakte hij geen fouten in die vorige debatten, maar er echt staan, dat was er niet bij. Gisteren wel. Ik was blij verrast. Het zal te laat zijn, maar wie weet helpt het nog wat.

Inderdaad hoeft Wilders geen programma te schrijven; wat hij toen vond, vindt hij nog steeds. Ondertussen is de wereld verandert, maar hij verandert niets. Hij leunt op kreten en tweets en kan op geen enkele manier duidelijk maken hoe hij zijn kreten en tweets waar gaat maken. Gisterenavond viel hij dan ook volkomen door de mand; een ideeëloze man waar Nederland niets aan heeft. Ik vond dat Asscher hem prima ontmaskerde. Maar, en dat moet gezegd, de absolute neergang van Wilders was niet Asschers werk. Toen Wilders tegenover de standvastige en super integere Gert-Jan Segers stond, was hij helemaal nergens meer. Segers wist zo knap zijn positieve visie op Nederland naar voren te brengen dat de negatieve visie van Wilders een donker zwart gat werd waar niemand naartoe wil. Ik zou niet op Segers kunnen stemmen, nooit niet, maar ik vond het prachtig wat hij met Geert Wilders deed. Ik begrijp heel goed waarom Wilders zich deze campagne zelden liet zien bij debatten; als je geen ideeën hebt, val je heel erg door de mand. Dat gebeurde gisteren dan ook.

Lodewijk Asscher moest het ook nog opnemen tegen Emiel Roemer. Niet echt integer maar wel zeer effectief, lokte Asscher Roemer in de val. Opzichtig probeerde Asscher een compromis te sluiten met Roemer: In ruil voor een tandartsverzekering in het basispakket moest Roemer afzien van het nationale zorgfonds. Met open ogen liep Roemer in de val: Natuurlijk ging hij geen water bij de wijn doen! En daarmee kon Asscher aantonen dat Roemer altijd langs de kant bleef staan. Als je iets voor mensen gedaan wilt krijgen dan moet je in Nederland bereid zijn om compromissen te sluiten; dat kan niet anders. Roemer en de SP sluiten geen compromissen en krijgen daardoor zelden iets gedaan. Knap aangetoond door Asscher.

Laat ik eerlijk zijn, ook ik hoor graag bij de winnende partij, en deze keer heb ik echt getwijfeld. Mijn PvdA zal gaan verliezen; dat leidt geen twijfel. Maar ik ben eruit: Ik laat mijn partij niet vallen. We hebben moeten regeren met de VVD en daardoor is soms rechts beleid uitgevoerd, maar al met al is Nederland nu wel uit de economische crisis. Bovendien zijn er een aantal trendbreuken zichtbaar die goed zijn voor de toekomst van Nederland. Ik ben best tevreden.