Tagarchief: liedjes

Anne Reburn op Youtube

Ik vertelde al dat ik een YouTube addict ben. Het blijkt dat ik daarmee perfect pas in de trend naar minder tv-kijken en meer zelf bepalen waar je naar kijkt. Kinderen en jongeren van nu kijken nauwelijks meer televisie want waarom zou je op opoe televisie wachten terwijl alles zo’n beetje online en op welk moment het jou ook uitkomt, beschikbaar is? Zo zie je maar…ik ben heel erg bij de tijd met mijn liefde voor YouTube. Nou ja, laat ik eerlijk zijn…vaak heb ik naast YouTube ook nog de tv-app aanstaan. Mocht het op mijn rechter tv-monitor interessant zijn, dan schakel ik even qua geluid over van YouTube naar de tv. Nog een klein beetje van de oude stempel dus met mijn twee monitoren op mijn bureau.

In het arsenaal van YouTube vind ik dagelijks nieuwe dingen. Soms, als iets me erg bevalt dan blijf ik een dagje langer hangen en soms wel eens een week en soms nog langer. Een van zo’n YouTube sterretje waar ik wat langer bij ben blijven hangen is de Amerikaanse Anne Reburn. Ze heeft een heerlijke stem en is beremuzikaal. Daarnaast ook nog origineel in de uitvoering. Ze zingt vooral liedjes en hits van anderen en begeleidt zichzelf daarbij op piano, gitaar, basgitaar en handslaginstrumentjes (tamboerijn bijvoorbeeld.). Bijna alles brengt ze tegelijkertijd gefragmenteerd beeld.

Anna Reburn is ook nog eens een meid waar je als man graag naar kijkt. Geen wonder dus dat deze jongen al geruime tijd aan haar muzikale lippen hangt. En…je kan je lol op want, zo vertelt ze, ze streeft ernaar om elke veertien dagen een nieuw liedje op YouTube te zetten. Het vroegste liedje dat ik kon vinden werd in 2016 geüpload. Wil je al haar nummers zien en horen, dan ben je best wel even bezig.

Hoogtepunten van Anne Reburn:

I put a spell on you’. Ik kende het alleen van Creedense Clearwater Revival die versie moet het hebben van het rauwe stemgeluid van John Fogerty en zijn snerpende gitaarsolo. Bij Anne Reburn geen gitaarsolo maar een zoetgevooisde stem en in mimiek en wijze van zingen een duidelijke interpretatie van de tekst. Ik moet zeggen dat dat het lied wel een heel bijzondere dimensie geeft. En dan dat knappe smoeltje erbij…

California dreaming’. Bij haar uitvoering van het nummer, zie ik meer een interpretatie van de tijd waarin het nummer ontstond. Weliswaar heeft Reburn geen bloemen in d’r haar, maar toch verwijst ze subtiel naar de bloemenkinderen en vrijheid blijheid.

How deep is your love’ van de Bee Gees. Heel erg sterk vind ik haar vertolking. Dat is dan ook een van de latere nummers die ze opgenomen heeft.

I Love You van Woodkid ; Een lied waar ik lang naar geluisterd heb is. Echt heel fijntjes gezongen. De begeleiding met piano gaat helaas een beetje stuk. Met een elektrische piano mis je de subtiliteit van een echte piano. Geen verschil tussen dunnetjes aanslaan of vet aanslaan, geen hard en zacht. Jammer. Met een betere pianobegeleiding was het nummer heel erg ver uitgestegen boven het niveau van de originele uitvoering.

Op haar patreon pagina vraagt ze zich af waar ze het geschonken geld aan zal besteden. Een echte piano staat er niet op… Ben ik mecenas geworden van Anne Reburn? Ik heb het overwogen, maar nee. Ik ben nu weer andere talenten op het spoor. Russische meisjes die in Russische close harmony samen zingen.

I love YouTube!

Boudewijn de Groot

Muziekhelden die ik had toen ik zestien was, staan, inmiddels bejaard, nog steeds op het podium. Velen proberen nog steeds de viriliteit en jeugdige onbevangenheid uit te stralen die ze destijds hadden en waarmee ze een rolmodel voor mij waren. Opvallend is dat deze bejaarde muzikanten ook een jonger publiek trekken dan de fans van de eerste dagen, maar het blijven opa’s en oma’s op de bühne. Terwijl ze hun leven achter zich hebben zingen ze over hun eerste verliefdheid. Zingen ze over de onrechtvaardigheid van de wereld of zingen ze over de oude generatie waartegen ze zich afzetten. Vooral dat laatste is opmerkelijk want de generatie waartegen ze zich afzetten, is dood of hoogbejaard. Ik wil maar zeggen…

Dit jaar overleed Armand, Een ietsje over de zeventig, was hij. Dagelijks klom hij het podium op om zijn ongenoegen te bezingen. Om zijn burgerlijke ouwelui de waarheid te zeggen. Eén hit heeft hij gehad. ‘Ben ik te min’ (ben ik te min omdat je ouders meer poen hebben dan de mijne). Dat zong hij, schijnt het, dagelijks. Inmiddels hebben de ouders van zijn toenmalige vriendinnetje niet zoveel mening meer…

Hoe zag Armand eruit…Immer gekleed in hippiekleding. Een gigantische roodgeverfde pruik omkranste een oude mannengezicht. Boven die pruik een dikke rookwolk van een stevige joint waarmee hij de gevestigde orde liep te choqueren (sjokkeren?). Hij is dus niet meer, dit wandelend stuk anachronisme.

Ik weet niet of ik het leuk vind of genant die opa’s en oma’s (maar vooral opa’s) op het toneel die hun lang vervlogen jeugd proberen te rekken tot in het onmogelijke. Gisteren een documentaire op de televisie over het afscheidsconcert van Boudewijn de Groot. Op zijn zeventigste verjaardag nog één keer een concert waarop hij zijn oude hits ten gehore zal brengen. Daarna is het over en uit en zal hij ze nooit meer zingen. Ik denk dat dat verstandig is.

Ik had een dubbelelpee van Boudewijn de Groot. Compleet grijsgedraaid heb ik ze. Ik heb de inhoud van deze dubbelelpee proberen op te zoeken, maar alle nummers in de volgorde zoals ik ze het herinner, kan ik niet vinden. Op mijn veertiende hoorde ik ‘Een meisje van zestien’ en begreep het probleem niet helemaal. Verder vond ik Verdronken Vlinder, Prikkebeen en de Reiziger fantastische nummers. Het Land van Maas en Waal, daar had mijn opa een singeltje van. Mijn literaire-cultureel-geschoolde-Neerlandicus-opa. Doordat hij dat singeltje had, was Boudewijn kosher voor mij!

‘Testament’, had een speciale betekenis voor me. Daar heb ik nogal op lopen zwijmelen toen ik zo rond de achttien was. Gisterenavond. De inmiddels zeventigjarige Boudewijn de Groot:

Na tweeëntwintig jaren van mijn leven

Maak ik een testament op van mijn jeugd

Niet dat ik geld of goed heb weg te geven

Voor slimme jongen heb ik nooit gedeugd

 

Inmiddels zijn zijn kleinkinderen de tweeëntwintig al gepasseerd; ik kan me voorstellen dat hij deze liedjes niet meer wil zingen. Ik heb ervan genoten maar zijn platen draai ik niet meer. Als ik toevallig een liedje hoor, dan spits ik mijn oren en luister ik…dat wel. Verder heb ik zijn liedjes opgeborgen bij alle andere leuke herinneringen die ik heb.

Boudewijn de Groot is net geen anachronisme geworden, vind ik.