Tagarchief: lente

Het begin van de lente

Het begin van de lente. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Hamsteren. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het covid-19 virus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het mortaliteitscijfer. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Wc-papier. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het covid-19 virus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Sociale onthouding. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus.

Mag niet. Kan niet. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het covid-19 virus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Sociale onthouding. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het mortaliteitscijfer. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Sociale onthouding. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het covid-19 virus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus.

Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Wc-papier. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het covid-19 virus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Sociale onthouding s. Het coronavirus. Het covid-19 virus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Het coronavirus. Ik wil mijn leven terug!!!

Ons wc-raam op een ansichtkaart!

Natuurlijk duurt het nog een hele tijd. Pas in september kunnen we terug. Tenminste als er niets tegenzit. Maar toch…we zien steeds meer woningen gereedkomen in ons huizenblok. Mensen keren weer terug naar hun huis. Nog steeds mondjesmaat maar het maakt ons wel onrustig. Net alsof het zo is dat de terugkeer van onze buren alles sneller laat verlopen. Josien en ik worden steeds vaker naar de bouwplaats getrokken. En dan staan we ons te vergapen aan alles wat daar gebeurt. Terwijl we kijken naar de ontmantelde buitenkant van ons huis, reconstrueren we voor elkaars geestesoog hoe het ook al weer zat. Liepen die pannen nou door tot aan de bovenste ramen? Zat er een randje tussen dit en dat? En we kijken en we kijken en we verlangen en we verlangen. En als we dan van verlangen niet meer weten wat we moeten doen, gaan we naar het museum. Het museum is gevestigd in de oude school en op het voormalige schoolplein heeft het museum straatmeubilair tentoongesteld. Vanaf het schoolplein kunnen we over de schutting in onze tuin kijken. Bovendien kunnen we op het schoolplein beter zien hoe de bouw vordert omdat ze aan de binnenkant van het blok verder zijn dan aan de buitenkant. Van een groter deel zijn de steigers alweer weggehaald.

En zo zaten we afgelopen zondag op het voormalige schoolplein, de binnenkant van ‘ons’ huizenblok dat nu een terras is van het museum. Het was heerlijk weer en de dag was nog jong. Vanaf waar ik zat had ik zicht op ons huis in de steigers. Josien was even weg en ik zat daar helemaal alleen. Ik sloot mijn ogen en hoorde vogels vertellen dat de wereld fantastisch was en dat dit jaargetijde heerlijk was. Dat alles groeide en bloeide en ik zat zo dicht bij mijn eigen tuin dat ik me er langzaam in fantaseerde. Mijn gezicht werd zachtjes verwarmd door de zon. Een kopje koffie binnen handbereik. Straks komt Josien tegenover me zitten en gaan we ontbijten. Ze zal vertellen wat haar vrijdag op haar werk is overkomen en hoe ze daarop reageerde. Ik zal vertellen over wat ik in de krant van zaterdag gelezen heb; ik val haar niet lastig met mijn werkproblemen; zo boeiend zijn problemen van een pensioenverzekeraar niet. En we maken plannen over hoe we de zondag verder gaan doorbrengen. Gaan we samen nog wat ondernemen of gaan we ieder ons weegs. We zien hoe de struiken en planten aan het uitlopen zijn. Een heerlijk ontbijt in onze tuin in de vroege zondagochtendzon.

Maar Josien komt al snel weer terug. We hebben lang over de schutting gekeken en gezien dat we nog lang niet terug kunnen. Het torentje is nog niet eens in de steigers… We kijken in het museum naar de kaarten. Josien heeft een ansichtkaart vast en kijkt met gefronste wenkbrauwen naar de foto. Ik kijk ook. Wie zou deze foto willen kopen, vragen we ons af. Weten we het wel zeker? We kijken op de achterkant van de kaart, maar daar staat niets dat ons vermoeden kan bevestigen of ontkennen. Eigenlijk weten we het wel zeker: Op de kaart staat een afbeelding van ons wc-raampje. Rondom dakpannen en een stuk van het balkon van het museum. Maar onmiskenbaar: Ons wc-raam. Wat is daar nou interessant aan? Van de kaart in ons hand kijken we naar de andere kaarten in het rek. Allemaal interessante onderdelen van huizen of andere bezienswaardige dingen. Ons wc-raam is een uitzondering. Josien en ik staan er een beetje lacherig bij. We kopen de kaart.

Ons wc-raam!!!

We hebben de kaart opgehangen. In de wc, uiteraard. Wie verzint het om ons wc-raam te fotograferen en er een ansichtkaart van te maken. En…wie koopt zo’n kaart (behalve wij)?

De late mooie herfstdagen

Gisteren waren we in onze tuin. De gespitte aarde moet zaairijp gemaakt worden. De kluiten zijn mooi stukgevroren, maar als je de grond dan niet snel gaat bewerken, dan drogen de kluiten weer uit en worden ze hard en erg moeilijk fijn te krijgen. Je wilt zaaien en planten in mooie korrelige aarde. Afgelopen winter hebben we de hele tuin, inclusief paadjes, omgespit. Omdat we het dit jaar anders willen doen, hebben we de bedjes zó smal gemaakt dat we niet meer buiten de paadjes in de bedjes hoeven te staan. We denken dat daardoor de aarde minder hard wordt en de plantjes beter groeien. Gisteren hebben we de paadjes aangelegd. Veel zaaien kunnen we nog niet. De grond blijft lang koud in de Haarlemmermeer. Eigenlijk konden er gisteren alleen tuinbonen worden gezaaid. Hoewel we lekker in de lentezon buiten waren, zak ik regelmatig weg in somberheid. We hadden zo gehoopt dat we rond deze tijd weer in ons eigen huis zouden zitten. Dat we weer een huis met een tuin hadden. Maar de terugkeer naar ons eigen huis lijkt verder weg dan ooit.

Ik heb heimwee. Verschrikkelijke heimwee. De oorspronkelijke planning waarbij we voor de lente weer in ons eigen huis zouden zitten is van de baan. Volgens de nieuwe planning zouden we zo rond het begin van de zomer, in juni, weer terug kunnen verhuizen. Wij houden het er maar op dat september wellicht haalbaar is maar ook daar durven we haast niet op te hopen.

Ik kan het niet laten om regelmatig langs de bouwplaats te lopen en te kijken hoe ver ze zijn. Niet dat ik er enige hoogte van krijg want wat weet ik nou van renoveren? Maar iedere keer dat ik iets zie veranderen geeft mij het gevoel dat we een stap verder richting onze terugkeer zetten. Tot voor kort konden we nog betrekkelijk dicht bij de huisdeur komen en hebben we gezien dat het hele huis was gestript, dat ze nieuwe fundering hebben aangebracht en dat ze nieuwe vloeren hebben gestort. Vanaf dat moment konden we niet meer dicht bij ons huis komen. Alleen vanaf de binnenplaats van het museum konden we enig zicht houden op wat er daarbinnen gebeurde. Maar nu staat ons huis volledig in de steigers. Het torentje nog niet. Ik heb me voorgenomen dat ik pas weer hoopvol gestemd ben als de steigers van het torentje worden weggehaald. Pas op dat moment kan je zeggen dat onze terugkeer aanstaande is. Maar alleen de aanzet van de toren staat in de steigers, het torentje zelf piept er nog vrolijk bovenuit.

Gisteren in onze moestuin waren we heerlijk aan het werk. Josien verplaatste de planten die we daar in leven houden voor onze tuin in ons gerenoveerde echte huis. Ik zie dat de knoppen aan de bewaarde planten dikker worden in de verkeerde tuin. Ik probeer te voelen hoe de eerste lente voelt in onze eigen tuin. Zo lekker. Zo heerlijk. We zitten naast elkaar op het bankje te ontbijten. De vroege lentezon verwarmt onze gezichten. Het brood is net gebakken. Vanavond komen de kinderen. Naast mijn geliefde op ons bankje in onze eigen tuin van ons gerenoveerde huis…In september gaan we genieten van de late mooie herfstdagen!

Onze buikjes veel te rond eten

Wij bereiden het begin van de lente voor in een luxehotel in het oosten van het land. In een dorpje waar we beiden veel herinneringen aan hebben. Josien omdat haar oma er jarenlang gewoond heeft. En ik, omdat ik er met school een musical in heb gestudeerd; de Jungleopera! Voor ons beiden erg dierbare herinneringen. Het is onze eerste trip sinds Josien die afgrijselijke duikeling maakte in november. We genieten er enorm van en betreuren het dat we er niet nog meer van kunnen genieten. Josien zoekt een weg om vandaag na het uitchecken nog even het zwembad in te duiken en om nogmaals te ontspannen in de sauna. Hadden we vrijdag al gedaan, maar toch, voor we weer naar huis gaan, nog even…Is er een betere manier om de lente in te luiden?

Er is best wat voor te zeggen om het nieuwe jaar op 21 maart te laten beginnen. Een nieuwe lente een nieuw geluid. In Iran is het vandaag oudjaar. Morgen nieuwjaarsdag met alle tradities die daarbij horen. Lekkere hapjes die je de lente laten proeven. Maar ook de evenknie van onze Zwarte Piet, Hadji Firoez, komt opdagen. De blanke man die zwart geschminkt in zijn rode pak dansend en zingend over straat gaat. Ook daar waren we graag bij geweest. Bij onze vrienden Najme en Reza in Teheran. In dat strenge islamitische land begint de lente (en het jaar) met een heidens feest. En ik weet zeker dat ook de moellahs en de ayatollah vrolijk meedoen! (Misschien een onderzoekje waard: waarom is Hadji Firoez in Iran geen probleem maar Zwarte Piet in Nederland wel…wellicht kunnen we er iets van leren!)

Ik heb al een tijdje geen contact met Najme. Heel soms maak ik me zorgen. In Iran heeft men het idee dat het geluk in Europa op straat ligt. Ik, als Europeaan, vond in Teheran alles eigenlijk veel gewoner dan ik gedacht had. Ik verwachtte minstens dat het openbare leven vijfmaal per dag stil kwam te liggen voor een verplicht gebed. Het was dat ik er speciaal op lette, maar anders had ik de oproepen tot gebed niet eens gemerkt. Goed, je ziet wat vrouwen in lange zwarte gewaden, maar de meeste vrouwen dragen de verplichte hoofddoek vrij achteloos. De Albert Cuyp in Amsterdam verschilt qua hoofddoek niet veel van de Bazaar in Teheran. Wel qua omvang!

Het idee dat in Europa het geluk op straat ligt, doet veel mensen veel slecht. Als mens heb je de plicht om je kinderen zoveel mogelijk kansen te geven. Als je het idee hebt dat je kinderen niet dat kunnen bereiken wat ze zouden kunnen, maar je weet een plek waar dat wel kan, dan ben je haast, als mens, verplicht om daar naartoe te trekken. Najme heeft net zo goed ook dat idee. Haar dochter zal in Iran niet datgene kunnen bereiken wat er in haar zit. In Europa heeft ze veel meer kans. Maar helaas is dat maar een idee. De werkelijkheid is anders. Om het migratieprobleem op te lossen, moeten we onderzoeken hoe we het idee, dat in Europa het geluk op straat ligt, kunnen ontkrachten. Volgens mij is dat de enige manier.

Zo, na dit gemijmer ga ik douchen. Daarna naar het ontbijt; om onze buikjes veel te rond te eten. Ligt het geluk in Europa wel of niet op straat; That’s the question!

Een gepassioneerde muziekliefhebber

Als er één woord is dat bij mij tot verwarring leidt, dan is het wel ‘passie’. Ik heb er volkomen tegengestelde associaties bij. Aan de ene kant zie ik vooral hartstocht. Ik doe dingen graag met hartstocht; met passie. Als je iets met passie doet, dan ga je er helemaal voor. Dat is fijn! Dat is een betekenis die veel mensen omarmen. Onze grootste grutter geeft smakeloos en laf brood enigszins cachet door er een etiket ‘Liefde en passie’ op te plakken. Dat kopen de mensen graag. Passie is fijn om te voelen. Passie leidt tot een ongekend geluksgevoel dat binnenkomt via je zintuigen; het geeft kleur aan je leven. Het tegengestelde aan passie is saai en niet-betrokken. Wie wil er nu saai en niet-betrokken zijn? Mensen leven vol passie zelfs als dat niet zo is. Want als je eigenlijk een saai en doodgewoon leven leidt, dan maak je je zelf nog wijs dat het een leven vol passie is. Overigens, ik leidt een leven vol passie!

Die andere betekenis van passie heb ik jarenlang genegeerd. Ik kon dat gewoon niet rijmen met wat er gebeurde. Bach’s Mattheus Passion is mij met de paplepel ingegeven. Het begon allemaal in de zomervakantie van heel erg lang geleden. Wij gingen als gezin een week muziekmaken samen met veel andere gezinnen. Mijn moeder ging muziekspelen. Wij, als kinderen, werden vermaakt. Een week vol muziek en spelen buiten in de duinen. Daar hoorde ik voor het eerst ‘Erbarme dich’. Alsof ik opnieuw geboren werd. Zo voelde die muziek. Op mijn twaalfde durfde men het aan om mij mee te nemen naar een uitvoering van de Mattheus. Ik zat de drie uur op het puntje van mijn stoel en wilde geen noot missen. Zelfs niet toen mijn kleine jongenskontje echt begon te protesteren tegen het lange zitten. Dat woord Passion…ik vermoedde wel dat het iets met het woord Passie te maken had, maar dat negeerde ik omdat ik het lijdensverhaal van Jezus, Bach’s muziek en passie niet met elkaar kon rijmen.

Oké, zowel het lijdensverhaal van Jezus, als ‘hartstocht’ is dus allebei passie. Het moet maar.

Vanaf het moment ik in het concertgebouw mijn eerste Mattheus zat te beluisteren, kwam de ontkerkeling goed op gang. Hoe leger de kerken raakten, hoe voller de zalen zaten waar de Mattheus Passion werd opgevoerd. Een echte hype. Een welkome hype. Nu heeft elk gat zijn eigen Mattheus. En elke uitvoering is uitverkocht. De Mattheus heeft de rol van de kerk overgenomen. De paasdiensten die de lente aankondigden is vervangen door een uitvoering van Bachs meesterwerk.

Maar het bleef toch allemaal een beetje elitair. De zalen zitten wel vol, maar niet vol met iedereen. Grote groepen mensen hebben niets met Bachs muziek. Ze gunnen het zichzelf niet of ze zijn er niet gevoelig voor. Daarom bedacht de EO ‘The Passion’. Met populaire liedjes gezongen door populaire zangers en zangeressen wordt het lijdensverhaal van Jezus naverteld. De EO heeft er een happening van gemaakt met rechtstreekse uitzending op de televisie. Een binnenstad wordt er voor afgesloten en duizenden mensen staan langs de kant. Een waanzinnig succes! Het EO concept wordt nu overgenomen door andere landen. Het kerkelijke paasritueel dat ervoor zorgt dat we weer gezond en fris aan een nieuw groei-jaar beginnen, lijkt definitief overgenomen door muziek. Ik ben er blij mee! Ik ben een gepassioneerd muziekliefhebber!

Leusinks uitvoering kende ook een lichtpuntje

Maart en april is voor mij passie-tijd. Lente zonder passie gaat niet. Jezus moet lijden en sterven en dan kunnen we naar de tuin om groente te zaaien. Ik denk dat het zo in elkaar zit. Jezus moet lijden en sterven op de muziek van Johann Sebastiaan Bach. Dat kan echt niet anders. Het verhaal mag verteld zijn door Mattheus of Johannes, desnoods Lucas of Marcus, maar de muziek moet van Bach zijn. Als ik ga tellen hoe vaak ik de Johannes of de Mattheus in kerk of concertzaal heb gehoord, dan raak ik al snel het spoor bijster, maar neem van mij aan: Heel vaak. Ik ken de muziek dan ook uit mijn hoofd. Wat voor mij geldt, geldt voor vele anderen; dat weet ik zeker.

Afgelopen zondag ging ik voor de derde keer naar een Mattheus gedirigeerd door Pieter Jan Leusink. Eerst dirigeerde hij het Holland Boys Choir. Daarmee werd de Mattheus, op de sopraan partij na, in zijn geheel gezongen door mannen en jongens. Dat was een bijzondere uitvoering waar ik erg van genoten heb. Omdat ik best gelukkig was met die uitvoering, bestelde ik enkele jaren later weer kaartjes voor Leusinks uitvoering. Het jongenskoor bleek verleden tijd; Leusink werkte alleen nog met volwassenen.

Hoewel ik niet echt kapot was van de ‘volwassen’ uitvoering, maar nog steeds dacht aan zijn verdienstelijke uitvoering met het jongenskoor, had ik dit jaar opnieuw gekozen voor Leusink’s uitvoering. Maar helaas niets geen opgaande lijn. Dat had ik wel verwacht. Het is kommer en kwel geworden. Wat ik hoorde raakte kant nog wal. Een enkele aria haalde een aanvaardbaar niveau. Echt iets goeds heb ik nauwelijks gehoord. De evangelist werkte op de lachspieren met zijn lange uithalen, gefluister, gekras en absurde pauzes. Als je de Mattheus uitvoert, heb je minstens een goede evangelist nodig; hij is de helft van de tijd aan het woord! Robert Lutz: Als evangelist in de Mattheus Passion van Bach moet je zingen en niet acteren. Enne…als je voor een zaal staat moet je niet gaan acteren als je dat eigenlijk niet kunt. Een aanfluiting!

Leusink heeft een dirigeerstijl ontwikkelt die nogal merkwaardig oogt. Hij voert een soort swingende berendans op waarbij hij dweilbewegingen met zijn handen maakt. Erg onduidelijk. Ik hoef die bewegingen niet te begrijpen, maar de musici wel. Daar ging het regelmatig mis. Inzetten werden gemist. Een dirigent bepaalt tempo en timing. Vooral het tweede vioolconcert ging hopeloos verloren. Het tempo lag tien keer te hoog. Dat elke noot gespeeld werd lag aan de kwaliteit van de violiste maar zeker niet aan Leusink. Speel je dat concert te snel, dan gaat veel van de zeggingskracht verloren. Bij Leusink ging alles verloren, hoewel de violiste de eindstreep haalde….

Er was ook iets wat wel de toets der kritiek kon weerstaan. ‘Aus Liebe wil mein Heiland sterben’. Gezongen door  Olga Zinovieva. Zij liet Leusink voor wat hij was en ging een pact aan met de fluitiste. Beide een engelachtig uiterlijk. Jammer dat Zinovieva niet stilstond, maar verder was haar uitvoering van dit hemels stuk muziek echt goed. Kortom, Leusinks uitvoering kende ook een lichtpuntje.