Tagarchief: Laura H.

Thomas Rueb – Laura H.; Boeiend, maar of we er wijzer van worden…

Ik heb het boek Laura H. van Thomas Rueb uit. Indrukwekkend. De korte samenvatting: Een meisje dat onbeschermd in het leven staat en daardoor een prooi is voor misbruik, hult zich in een fout harnas maar komt er uiteindelijk toch sterker uit. Dit alles wordt in het boek minutieus uit de doeken gedaan. Ondanks de uitweiding in details is het een verschrikkelijk boeiend boek en dat roept tegelijkertijd weer vragen op want brengt het ons verder als we alle details weten van het leven van een twintigjarige vrouw? Wat schiet de maatschappij ermee op dat we precies weten hoe de vork in de steel zat voor Laura H.? Wat is precies de bedoeling van het boek? Op de een of andere manier worstel ik erg met deze vragen. Waarom verdiep ik me in het intieme leven van een puber? Voor de lezer wordt het duidelijk dat Laura weliswaar naar de islamitische heilstaat getrokken is en kennelijk van plan was om te helpen dat bij voorbaat mislukte land op te bouwen. Ze was er niet met het idee om de westerse samenleving te schaden maar om er zelf wellicht gelukkig te worden. Ik laat deze bedenkingen even voor wat ze zijn. Het boek vertelt het levensverhaal van een jonge vrouw die negatief in het nieuws is gekomen en een geruchtmakende strafzaak heeft gehad. Een vrouw waarover velen een mening hadden – inclusief ikzelf – zonder dat ze – we – het complete verhaal kenden.

Laura groeit op in een gezin dat volledig in beslag genomen werd door de ziekte van Laura d’r broertje Digmar. Hij heeft slecht functionerende nieren. Het gezin, en daarmee Laura, komt voor het eerst in de openbaarheid als Laura een jaar of tien is. Broertje Digmar vertelt in het programma ‘Klokhuis’ hoe het is om nierpatiënt te zijn. Ook de ouders vertellen wat het voor hun gezin betekent en ondertussen zien we Laura als jong meisje op de bank zitten. Ze zit onbelangrijk te wezen in een gezin vol leed. We zien haar ook omgaan met Digmar. De televisiebeelden die niet moeilijk op Internet te vinden zijn, ondersteunen wat er in het boek wordt beschreven; alles draait om de zorgen en de ziekte van het kleine broertje. Ook het huwelijk van de ouders blijkt niet bestand tegen deze zorgen. Laura gaat na de scheiding bij haar moeder wonen in een flatwijk in Zoetermeer. Inmiddels is Laura in de pre-pubertijd terechtgekomen en is ze jongens op een andere manier gaan zien dan als louter speelkameraadjes. In de flatwijk wonen veel Marokkaanse gezinnen en Laura wordt verliefd op een Marokkaanse jongen. Om een lang verhaal kort te maken, binnen no-time gaat ze van jongenshand tot jongenshand (en bij ‘hand’ bleef het niet) en heeft ze als dertien- veertienjarige met meer verschillende jongens seks op een dag dan menige uitbaatster van zichzelf op de Wallen. Ze is seksueel vogelvrij. Moslim worden, is haar tactiek om zichzelf te beschermen.

Ze maakt de jongens in de buurt wijs dat ze van Marokkaanse afkomst is en geeft zichzelf een meer Marokkaanse naam en gaat (soms) een hoofddoek dragen. Dat ook dit niet vanzelf gaat spreekt haast vanzelf. Ze loopt weg en komt voor de tweede keer landelijk op de tv; als wegloper. Via moslim datingsites gaat ze op zoek naar een moslim echtgenoot. Die vindt ze en van hem krijgt ze op d’r zestiende haar eerste kind. Dit huwelijk loopt op de klippen. Via dezelfde datingsite komt ze aan echtgenoot Ibrahim. De man blijkt depressief en psychotisch en mishandeld haar. Ze krijgen samen een zoontje. Ibrahim denkt dat alle mishandelingen en hun huwelijksproblemen voorbij zijn als ze naar IS vertrekken. Aldus geschied. Maar daar valt alles verschrikkelijk tegen. Ibrahim zet er qua mishandelen nog een tandje bij.

Vader Eugene gaat, op aanraden van de Nederlandse staat, in zee met een Duitse man Köhler omdat hij ervaring zou hebben met ontsnappingen uit IS-gebied. Ze maken samen een plan en stellen Laura op de hoogte. Zij weet Ibrahim zover te krijgen dat ook hij wil vertrekken. Door een wonder weten ze tot aan de grens te komen. Als Ibrahim door een granaat geraakt wordt, ziet Laura haar kans en holt ze, met haar kinderen, voor haar leven richting de Koerden. Daar weet ze levend aan te komen. Ze wordt aan de wereldpers voorgesteld en vertelt dat ze uit Sweet Lake City komt. Ze wordt overgebracht naar Nederland en meteen in de gevangenis gestopt. Haar kinderen worden ondergebracht. Hoewel de schrijver niet duidelijk is over waar, lijkt het bij haar vader te zijn. Haar islamitische harnas legt ze af zodra ze in Nederland is. Er volgt een proces waarbij ze ook door het Pieter Baancentrum wordt onderzocht. De overheid en het Openbaar Ministerie blijven lang op de lijn zitten dat Laura met een geheime IS terreur-missie naar Nederland is gestuurd. Uiteindelijk komt ze met een jaar gevangenis – die ze dan al heeft uitgezeten – en een jaar voorwaardelijk en met de schrik vrij. Door het Pieter Baancentrum wordt ze als bovengemiddeld intelligent gekenschetst. Dat ziet ze als een stimulans om school af te maken en te gaan studeren. Ik vraag me af of een bovengemiddeld intelligent mens tegen haar wil in IS land kan komen, maar kennelijk toch wel.

Zoals ik al zei is het een boeiend boek. Het door de schrijver vertelde verhaal van Laura wordt afgewisseld met interviews die de schrijver had met verschillende betrokkenen. Ook authentieke chatgesprekken zijn opgenomen in het boek. Die afwisseling maken het geheel zeer boeiend en lezenswaardig.

Natuurlijk is Laura H. door wat ze gedaan heeft een publiek figuur geworden. Toch was ze een weerloze meid die eigenlijk recht heeft op haar eigen leven. Ik hoop voor Laura H. dat ze, als ze echt tot rust is gekomen, diep over zichzelf gaat nadenken. Er zijn zoveel onbeantwoorde vragen. Geen vragen die belangrijk zijn voor Nederland. Vragen die haarzelf aangaan. Wat ging ze zoeken bij al die jongens van Marokkaanse komaf? Waarom zocht ze jongens uit die haar misbruikten? Waarom stond ze toe dat ze van hand tot hand ging? Wat zocht ze in de islam? Waarom bleef ze volharden in de moslim datingsite terwijl ze na haar IS-tijd de islam uitdeed als een oude jas? Waarom liet ze zich mishandelen?

Door het boek van Thomas Rueb heb ik Laura H. leren kennen. Interessant om haar verhaal en beweegredenen te leren kennen. Ze heeft onrust veroorzaakt in het niet zo heel erg rimpelloze Nederland. Of we er ook wijzer van worden….Ik weet het niet.

Laura H. en de Yezidische seksslavin

Laura H. Ik heb al eens meer over haar geschreven. Toen ze zomaar ineens uit IS-land via onze tv de huiskamer in kwam lopen en vertelde dat ze woonde in Sweet-Lake-City, herinnerde ik me een opsporingsbericht van een paar jaar eerder. Na wat Googelen vond ik de foto van destijds. Ik schreef er een stukje over op deze site. Over de twee gezichten van Laura H. Thomas Rueb schreef een dik boek over Laura en omdat ik erg nieuwsgierig ben, heb ik dat boek gekocht en ben ik het nu aan het lezen. Fascinerend. Laura H. bleek al veel eerder op de televisie te zijn geweest, zag ik. Bij het programma ‘Klokhuis’. Maar daar was zij niet de hoofdpersoon, toen was het nog haar broertje. Het is niet onwaarschijnlijk dat dat broertje uiteindelijk geleid heeft tot haar latere bekendheid tegen wil en dank. Broertje was namelijk erg ziek en kreeg van Laura d’r ouders alle aandacht. Aandacht had ze zelf ook hard nodig en die zocht ze bij onbetrouwbare jongens. Dat kan je, als meisje, aardig in de problemen helpen.

Maar al lezende en tegelijkertijd googelend, kwam ik op filmpjes van tegenstanders van Laura H. Mensen die haar een lang en afgrijselijk leven toewensten. En die vrouwen, want het zijn voornamelijk vrouwen hebben wel een punt, moet ik zeggen. Ik zag interviews met jonge Yezidi-vrouwen. IS, en alles en iedereen die daarbij betrokken was, is voor hen de vijand. En…begrijpelijk. Ik stuitte op een filmpje waarin jonge Arabische IS mannetjes zich verheugen op een slavin. Eentje schept zelfs op dat hij er twee gekocht heeft. Die gekochte slavinnen waren jonge Yezidi-vrouwen en ze dienden voor helemaal niets anders dan…SEKS. Je kan je toch niet voorstellen dat anno de eenentwintigste eeuw mensen als slaaf verkocht worden. Dat je zo weinig om de lichamelijke integriteit van een ander geeft, dat je denkt dat je alles met een gekocht mens kunt uitspoken. Daar kan zelfs ik, als witte, heteroseksuele, goedverdienende, oudere man met een slavernijverleden niet bij.

Slavin…hmmm…hoe proeft dat woord. Hoe tintelt het woord op mijn tong. Best sexy. Een geile fantasie, misschien? Een jonge vrouw die alles moet doen wat je verlustigde, geile geest je ingeeft. Die al je hitsige fantasieën waar maakt? Hoe zou dat zijn? Hoe zou ik zijn als IS-crimineel. Hoe ga ik om met iemand die helemaal aan mijn opgewonden lusten overgeleverd is. Een jonge vrouw…Zou ik me meteen willen ontladen in dat jonge lichaam? Nee, denk het niet. Ik zou de schoonheid van haar blote lichaam willen zien. De onschuld. De donshaartjes in het kuiltje net boven haar jonge zachte stevige meisjesbillen zou ik willen strelen. Over haar rug naar boven naar dat prachtige krullerige zwarte haar. Ik zou een lok tussen mijn vingers willen voelen en dan naar haar oor. D’r oorlelletje.  En dan over d’r frêle schouders aan de andere kant weer naar beneden. Haar borst in mijn hand. Het tepeltje piept in mijn handpalm. Over haar buik. Ik voel haar sidderen. Kijk in haar angstige ogen. Van mij heb je niets te vrezen.

‘Maar je zit wel aan mijn lichaam’, fluistert ze.

‘Als je dat niet wilt, dan draai ik mijn fantasie terug. Ik wil niet dat je bang voor me bent of dat jij vindt dat ik me iets toe-eigen dat niet van mij is.’

‘Ik wil naar huis, naar mijn moeder en mijn vader en mijn zusjes en mijn broer.’

 Ik geloof niet dat ik geschikt ben voor het hebben van een seksslavin. Van nature ben ik veel meer een ridder, denk ik, een held die de mensheid niets dan goeds wil brengen. Laat ik het daar maar op houden…

De twee gezichten van Laura H.

Ik zit met Laura H. in mijn maag. Ambivalente gevoelens. Ze schuurt. Als ik naar foto’s van haar kijk dan krijg ik een naar gevoel in mijn buik omdat ik iets herken in haar. Iets van mezelf. Extreme opstandigheid. Waar ik tijdens mijn puberteit vooral last van had in mijn brein, heeft zij met haar hele lijf. Ze doet dingen die ze niet menen kan, louter en alleen uit dwarsigheid. Ze neemt een partner uit protest en ze krijgt kinderen uit opstandigheid. Er zal heus wel wat te protesteren zijn in haar leven, maar zo extreem, dat kan ik me niet voorstellen. Er zit een schakelingetje fout, vermoed ik, die haar volledig laat ontsporen. Nu moet ze verschrikkelijk boeten. Ik gun het haar niet, maar omdat haar opstandigheid haar zo onbetrouwbaar maakt, zie ik wel een risico als je haar laat lopen. Je denkt misschien dat je weet wat er in dat koppetje omgaat, maar in hoeverre weet je dat zeker?

Als je Laura H. d’r naam volledig intypt op Google, dan kom je twee gezichten tegen die allebei van Laura zijn.  Ze tonen haar gespleten opstandigheid. Je komt de vijftienjarige Laura tegen en de eenentwintigjarige Laura. De vijftienjarige wijkt extreem af van de eenentwintigjarige maar ze zijn dezelfde persoon. De eenentwintigjarige kennen we van het interview met de Koerden. Gewikkeld in doeken lijkt ze sprekend op één van mijn twee keurige, nooit iets verkeerds doende, absoluut zedige. moslima buurmeisjes. De keurigste meisjes die ik ooit gesproken en gezien heb. Elke verwijzing naar iets dierlijk-menselijks is bij hen ongeloofwaardig. Spijsvertering of geslachtsorganen of bloedsomloop; ik kan het me bij hen nauwelijks voorstellen. En zo zit Laura H. er ook bij; de zedigheid zelve. Ze moet haast wel slachtoffer zijn van slechte krachten. Dat ze twee kinderen heeft moet wel komen doordat ze verkracht is. Iets anders kan ik me niet voorstellen. Laat haar alsjeblieft vrij!

De eenentwitigjarige Laura H.

de 15-jarige Laura H.

Maar dan zie je de foto van toen ze vijftien was. Ze was toen weggelopen. Spoorloos verdwenen. Met man en macht werd naar haar gezocht en om haar met behulp van iedereen terug te kunnen vinden, werd deze foto verspreid. Hierop zie ik een heel andere meid. Een echte puber. Een verleidster die er niet vies van is. Een dochter zoals we ze graag zien hier in Nederland. Een beetje stoer. Bewust overal op afstappend. Uitdagend. Ook slim, trouwens. Maar ook verschrikkelijk moeilijk in de omgang. Een dochter waar je je als vader doorlopend ongerust over maakt, maar waar je ook zo verschrikkelijk gek op bent. Ik zou zo bang zijn dat ze een verkeerde jongen tegenkwam…

Die opstandige vijftienjarige, zit in die in zedige doeken gewikkelde jonge vrouw en moeder van eenentwintig. Mogelijk gehersenspoeld, wie weet. Als ik rechter was en ik moest de belangen afwegen tussen haar en de maatschappij, dan twijfelde ik ook. Ik denk dan aan mezelf als puber met mijn gedweep met de Rote Armee Fraction. Maar terwijl ík nauwelijks actie ondernam, ging zij wel degelijk naar de Islamitische hel op aarde. Daarom zou ik als rechter twijfelen en haar toch opsluiten. Het spijt me Laura…

Het stereotype ‘terrorist’

Ik bestudeer graag foto’s van terroristen. Hoe zien die mannen (en heel soms) vrouwen eruit? Zou je ze kunnen herkennen en dan maatregelen nemen? Dat houdt mij bezig. Neem bijvoorbeeld de mannen die de aanslagen op onze trouwdatum in Amerika deden. Negentien mannen in totaal die de wereld schokte en veranderde. Daar moet toch iets van overeenkomst in zitten. Iets in hun uiterlijk moet zichtbaar zijn waardoor je zou kunnen denken: Ja, dat is een terrorist. Doe gewoon een gooi, neem nummer vijftien. Meneer Marwan Al-Shehhi. Hij zat in één van de toestellen en we weten nu dat het een terrorist was die het toestel het WTC in liet vliegen. Ik zou zonder veel bedenkingen naast hem zijn gaan zitten in het toestel. Een heel gewone man. Een bril op zijn hoofd; niets bijzonders.

Marwan Al-Shehhi

Kijk naar de foto’s van aanslagplegers in Parijs op Hebdo of op de Bataclan. Ik zie niets bijzonders aan die koppen. Het zijn gewone jongens. Ze zouden bij mij in de straat kunnen wonen, ze zouden op een terras op het Rembrandtsplein kunnen zitten (om maar eens een dwarsstraat te noemen) genietend van een sapje in de zon. Niemand zou denken aan terrorisme. Toch hebben ze het gedaan en onrust gebracht in Europa en Amerika. De enige overeenkomst tussen al die mannen is de islam en dat blijkt aan de buitenkant niet zichtbaar.

Onze kennis over de islam gaat in ons brein aan het werk. We willen zo graag terroristen herkennen (terwijl we dat dus niet kunnen) dat we aan de haal gaan met de combinatie geloofsfanaat en islam. Qua vrouw komt er dan een wandelende wigwam uit en als man een baard (en geen snor) dragende man in djellaba met een speciaal hoedje op zijn hoofd en een hoogwaterbroek aan zijn kont. Zo’n man die je vlak bij de moskee tegenkomt en die dwars door je heen kijkt. Dat blijken dan ineens, in onze breinen, de herkenbare terroristen. Ik merk dat ook ik daar een beetje last van heb terwijl die baarddragende man in zijn djellaba evenveel met terrorisme te maken heeft als wij. Ons brein misleid ons; een terrorist kan je niet herkennen (zie mijn onderzoek naar het uiterlijk van echte terroristen!).

Laura H. wordt verdacht van terrorisme. Tenminste ze is al of niet gedwongen of vrijwillig afgereisd naar Syrië. Dat is een land waar je niet wil wezen en niet moet zijn. Als je er als Nederlander naar toe reist dan zeg je alles bijna definitief vaarwel en bovendien geef je de boodschap af dat je een terrorist bent. De Syrische grens passeren is een boek dichtslaan. Je hebt dan voor de verkeerde partij gekozen. Laura H. heeft dat boek dichtgeslagen, maar kreeg spijt. Laura H. verbaast mij op veel meer terreinen. Een meisje van twintig met twee kinderen. Heel jong moeder dus. Ze heeft zich bekeerd tot de Islam en heeft toen via een datingssite een gewelddadige man getroffen. Ze wilde van hem scheiden en toen zat ze ineens in Syrië. Daar wist ze te ‘ontsnappen’ en met behulp van Koerdische strijders weer in de min of meer vreedzame wereld te komen. Een vaag verhaal. Als ik werkte bij de inlichtingendienst dan had ik heel veel vragen aan haar willen stellen.

Terwijl Laura H. beweert ontvoerd te zijn naar Syrië, doet de krant buurtonderzoek. Er worden buren gevonden die willen getuigen. Die buren weten zeker dat Laura H. vrijwillig naar Syrië is vertrokken want, zo zeggen de buren, Laura kreeg steeds vaker bezoek van ‘mannen met baarden en lange gewaden’. Zie mijn zojuist geschetste gewenst stereotiep terrorist. Bezoek van die stereotypen zegt dus helemaal niets over werkelijke terroristen. Maar zelfs de Volkskrant zie je zich bewegen in de richting naar erkenning van het bewijs. Bezoek van ‘haatbaarden’…dan moet er wel iets van waarheid schuilen in dat ze vrijwillig ging… Onzin dus.