Tagarchief: Jeroen Pauw

Homohaat en potenrammers

Laat ik het maar gewoon toegeven. Ik kan wel een beetje sociaal wenselijk blijven doen, maar ik heb het, net als anderen, ook gedacht. Toen ik hoorde dat er in Arnhem twee hand in hand lopende homo’s in elkaar waren geslagen, dacht ik meteen aan achterlijke mensen uit het Rifgebergte. Dat moesten wel de daders zijn. Marokkaanse jongens. Losers in de Nederlandse samenleving. Jongens die hun zusjes onderdrukken omdat vrouwen minderwaardig zijn in hun ogen, maar er zelf niets van terecht brengen. Die hun eeuwenoude opvattingen meegekregen hebben van hun ouders die als ongeletterde geitenhoeders vanuit het achterlijke platteland van Marokko naar Nederland kwamen om het tekort aan ongeschoolde arbeidskrachten aan te vullen. In dat geheel aan achterlijke opvattingen past ook homohaat. Dat kennen we in Nederland niet. Het waren Marokkaanse jongens die een homostel te lijf ging louter en alleen omdat ze homo waren. Dat is wat ik dacht. Als ik heel erg goed naar mezelf luister, dan hoopte ik het haast ook een beetje dat het Marokkaanse jongens waren; dat zou mijn vooroordeel hebben bevestigd.

Dan nu even de feiten over homohaat en potenrammers. Het woord potenrammer ken ik al heel lang. Lang voordat er hier ook maar één Marokkaan kwam werken, waren er al potenrammers. Dat waren jongens tussen de vijftien en de vijfentwintig die om onduidelijke redenen zo’n hekel hadden aan mannen die op mannen vielen, dat ze ze gingen opzoeken en in elkaar slaan. Een Nederlands fenomeen dat ook vandaag nog lang niet is uitgestorven. Veertig jaar geleden werd er in Nederland alleen maar besmuikt gesproken over homoliefde. De emancipatie van homo’s en de acceptatie in de Nederlandse samenleving is jonger dan ik ben. Laten we het erop houden dat de emancipatie en gedeeltelijke acceptatie zo’n veertig jaar geleden op gang kwam. In het licht van de vaderlandse geschiedenis is dat natuurlijk maar een verschrikkelijk korte periode. Zeggen dat Nederlanders van nature homo’s accepteren en dat mannen hier altijd hand in hand hebben kunnen rondlopen, is grote onzin.

Ik heb de neiging om het op te nemen voor de underdog. Ik niet alleen trouwens; de media doen daar erg hun best voor. De zwakke partij is natuurlijk ook de partij die je in bescherming móét nemen. Homo’s zijn immer onderdrukt geweest.  Maar het is homo’s wel gelukt om een beweging te vormen die zichzelf geëmancipeerd heeft. Dat heeft ertoe geleid dat er een zekere mate van acceptatie ontstond in de samenleving. Geen volledige acceptatie. Dat is, denk ik, één van de redenen waarom homo’s al snel de underdog zijn.

Maar de underdog zijn betekent niet automatisch dat je gelijk hebt. Gisteren was Gerald Roethof – de advocaat van de verdachten – bij Pauw. Hij vertelde het verhaal van de andere partij. Dat was natuurlijk heel anders dan de pers me had laten geloven. En ik schaamde me een beetje en voelde me er ingeluisd. De pers voedde graag mijn vooroordelen. Het waren dus niet allemaal Marokkanen en ze ontkennen dat het te maken had met homohaat. Gewoon ruzie. De vraag is: Wie heeft er gelijk. Ik weet het niet en de pers ook niet. Laat de politie het maar uitzoeken en laat de rechter een oordeel uitspreken.

Hand in hand op de foto met een man? Doe maar als je dat wilt. Wie weet helpt het de verdere emancipatie en daar ben ik altijd voor.

Haye van der Heijden en de underdog

Haye van der Heijden vind ik een rare man. Hij moet enorm slim zijn. Een hele reeks boeken heeft hij op zijn naam staan. Hij regisseert, en speelt in televisieseries. Is cabaretier en schrijft toneelstukken. Iemand met heel erg veel in zijn mars, zou je zeggen. Bovendien heeft hij over het verleden nagedacht. Zijn ouders maakten in de tweede wereldoorlog een foute keuze. Van der Heijden zegt daar in zijn jeugd onder geleden te hebben. Dan moet hem toch zijn opgevallen dat de foute keus van zijn ouders mede zo fout was omdat ze daarmee voor akelig racisme gekozen hebben. Racisme dat niet alleen bij woorden bleef maar dat eindigde in één van de grootste moordpartijen in de geschiedenis. Hij moet daarover nagedacht hebben als intellectueel. Wilders’ uitspraken liegen er niet om. Paralellen met de tijd van toen zijn wel degelijk waarneembaar. En toch komt hij tot dezelfde foute keuze als zijn ouders. Dat begrijp ik dus helemaal niet. Ik kan er met mijn verstand niet bij.

Wilders staat terecht vanwege zijn volksophitserij. Daarom heeft men massaal aangifte tegen Wilders gedaan; je moet toch wat. Bovendien, mensen voelen zich echt bedreigd. Ik zelf sta erg ambivalent tegenover zo’n proces. Aan de ene kant vind ik dat Wilders de grens allang overschreden heeft, maar dit was de limit en daar wil ik graag een uitspraak over hebben van een rechter. Aan de andere kant geeft zo’n rechtszaak hem een podium waar vele politici jaloers op zijn. Dat weet Wilders zelf ook. Haye van der Heijden, aan tafel bij Jeroen Pauw in zijn late-night show, niet. Hij vindt Wilders in een beklagenswaardige positie zitten. Merkwaardig. Als politicus is dit natuurlijk Wilders’ finest hour. Hij hakt in op de andere politici die zichzelf niet kunnen verdedigen. Hij hakt in op de rechterlijke macht, terwijl die zich nooit verdedigen. Maar nee, Haye van der Heijden blijft een underdog zien, in een beklagenswaardige positie. Een underdog, terwijl Wilders al tijden niet meer is; hij ligt juist boven…

Pauw vroeg aan actrice Nora el Koussour wat voor impact Wilders’ uitspraak op haar gehad heeft. Tikkeltje flauw van Jeroen Pauw want Nora el Koussour brengt met haar ontwapenende verschijning elke man compleet in verwarring. Als Nora el Koussour ergens onder geleden zegt te hebben dan komt de ridder in iedere kerel boven. Maar dat terzijde. Nora vertelde dat ze nooit had stilgestaan bij het feit dat ze een Marokkaanse achtergrond had, maar dat Wilders’ uitspraak haar zomaar ineens brandmerkte; dat ze zich sindsdien helemaal bewust is van haar achtergrond terwijl dat nooit speelde. Ze liet ook zien dat ze daar onder leed. Pijnlijk vond Haye van der Heijden dat. Zo had Haye dat dus niet gezien… Daar denk je toch over na als intellectueel? Wat hebben woorden van een politicus voor een impact…daar denk je over na, toch?

Vervolgens, en dat was ook een tikkeltje flauw van Jeroen Pauw, verving hij in de ophitsende woorden van Wilders het woord Marokkanen met Joden: ‘Dus ik vraag aan jullie: Willen jullie in deze stad en in Nederland: Meer of minder Joden?’ Dat klinkt echt rottig. Ook voor Haye van der Heijden met zijn SS-vader. Ik, als eenvoudige jongen had die vertaling al een keer of duizend gemaakt, maar Haye van der Heijden niet. Hij schrok duidelijk. Nog nooit aan gedacht. Hoe kan dat? Ik kan er met mijn pet niet bij; een intellectueel die zo’n vertaalslag niet gemaakt heeft.

Kan iemand mij het verschijnsel Haye van der Heijden uitleggen?

Inenten

Op het ogenblik wordt er gediscussieerd over een onderwerp dat mij nu niet meer dwars zit maar ons wel heel erg dwarsgezeten heeft: Het laten vaccineren van je kinderen. Zoals vaak houden voor- en tegenstanders hun emoties maar moeilijk onder controle terwijl dat wel belangrijk is. Het gaat om heel delicate zaken.  Het gaat om de gezondheidsrisico’s van je kinderen. Jij als ouder bent daar verantwoordelijk voor. Mijn kinderen zijn volwassen, maar nu mijn jongste op vakantie in Thailand is, komen er toch weer, heel lichtjes, ongeruste bubbeltjes boven; hebben we het wel goed gedaan? Dat is natuurlijk een vraag die je je vaak stelt, maar bij beslissingen die je destijds expliciet genomen hebt over het aanvaarden van gezondheidsrisico’s van je kinderen voelt dat toch net iets anders.

Toen de oudste nog maar net geboren was, stonden we voor moeilijke beslissingen. Laten we ons jongetje inenten of niet? Helemaal geen makkelijke keuze als je nog maar net droog achter je oren bent. Je moet er samen uitkomen maar wat ken je elkaar nou helemaal? Achter mijn geliefde bevond zich een voor mij nog onbekend scala aan ideeën, opvattingen, opvoeding en gewoontes. Achter mij trouwens ook. Vanuit haar perspectief was het lichaam sterk en moest het hoogstens geholpen worden in het bestrijden van ziektes. Vanuit mijn perspectief moest het kwetsbare lichaam beschermd worden tegen ziekmakende binnendringers. Hoe dicht we in bed tegen elkaar aanlagen, onze opvattingen over het lichaampje dat we te verzorgen hadden gekregen lagen ver uit elkaar. Als ik terugdenk aan onze discussies dan kijk ik met verbazing naar Pauw waarin eergisteren twee vrouwen zó fanatiek tekeergingen. Zij waren zó overtuigd van hun gelijk dat ze de ander geen enkele ruimte boden. Dat ze de ander om de oren sloegen met onderzoeken waarvan niemand, op dat moment, de waarde kon bepalen. Ik zag een arts zinken die echt het beste met iedereen voorhad en ook goed kon uitleggen wat of waarom en hoe. Ik hou niet van dergelijk verbaal geweld.

Josien en ik beseften destijds dat we consensus moesten bereiken en dat we verantwoording op ons namen voor de keuze die we maakten terwijl we lijnrecht tegenover elkaar stonden. Een jaartje of wat voordat ik Josien leerde kennen was ik er nog voorstander van om ouders tijdelijk uit de ouderlijke macht te ontzetten om hun kinderen tegen polio in te enten… Niet inenten associeerde ik zonder meer met de bible belt en achterlijkheid. Ik wist niet dat vanuit een antroposofische perspectief ook heel kritisch naar inenten werd gekeken. Weliswaar met een heel andere kijk op de wereld, maar toch, tegen inenten. Toen kon ik de niet-inenters ineens niet meer afdoen als achterlijke geloofsfanatici…

Wij hebben ons laten voorlichten door artsen. We hebben gewikt en gewogen. We hebben tot diep in de nacht gediscussieerd. We hebben risico’s afgewogen en de verantwoordelijkheid gevoeld die op ons rustte. Uiteindelijk bereikten we de weg die we allebei aanvaardbaar vonden. Dat was moeilijk. Wij zijn er in ieder geval niet zomaar gekomen en hoe waardevol onze discussies ook waren, ik ben blij dat ik niet meer voor deze keuzes sta.

Jonge Socialisten in boerkini

Ik ben minder rood getrouwd dan ik ben opgegroeid. Toen ons eerste kind geboren werd, wilde mijn liefde graag dat het gedoopt werd. Voor haar was dat belangrijk en voor mij betekende dopen niet veel meer dan in een kerk een beetje water op dat tere koppetje. Dus dat deden we. Ik ging zelfs mijn familie uitnodigen. En zo belde ik mijn rode omaatje. ‘Oma, we gaan ons kindje dopen, we zouden het leuk vinden als je erbij was…’,  begon ik. Aan de andere kant van de lijn viel het stil. Toen stamelend: ‘In een kerk..?’. Dat moest ik toegeven…in een kerk… En toen werd oma kwaad. Dacht ik dat zij ooit van haar leven een voet in de kerk zou zetten? De kerk houdt het volk dom! We hebben gestreden voor de verheffing van de arbeider en de kerk doet er alles aan om dat tegen te werken. Nooit van haar leven zou ze een stap in de kerk zetten. Mijn oma was van de oude stempel. Ze overdreef het een beetje maar had het socialistische hart op de goede plek. Ze heeft haar leven ingezet voor de verheffing van de arbeidersklasse. Ik ben daar best trots op! Ondanks haar extreme ervaringen tijdens de oorlog is ze altijd in de mens blijven geloven.

Socialisten van nu zijn anders. Eergisteren zag ik de nieuwe generatie rond de praattafel van Jeroen Pauw. De jonge socialisten. Daar werd ik somber van. De jonge socialisten geloven niet meer in de verheffing van de mens. Ze geloven niet meer dat mensen zich van hun ketenen kunnen bevrijden. Zij vinden dat mensen hun ketenen moeten koesteren. Sterker nog, jonge socialisten koesteren de ketenen van hun medemens. Niks geen verheffing. Blijf waar je bent. Ontwikkel je niet. Bevrijding? Welnee, wentel je in je onwetendheid… Dat zijn de Jonge Socialisten van tegenwoordig.

De discussie bij Jeroen Pauw ging over de boerkini. Een onding. Een symbool van vrouwenonderdrukking. Goedgepraat vanuit het geloof. Een muizerig vrouwenwezentje volledig ingepakt op dat spitse gezichtje na, zei het ook met zoveel woorden. Nee, die boerkini zit beroerd en zonder geloof was ik allang lekker volledig in mijn lekkere geile blootje de zee in gelopen, maar dat kan ik niet want… ik heb liefde voor God. Ik doe God de belofte dat ik mijn lichaam niet aan vreemden laat zien. Zo staat dat geschreven. Dat je je lichaam moet bedekken. Ik doe dat met liefde want ik hou van God…

Bevrijd je dan van je God, vrouwmens! Werp de ketenen van je af! Wordt een vrij mens. God is dood; leve de ongelovige! Dat is het woord dat ik verwachtte. Zeker van de Jonge Socialisten.

Nee hoor, integendeel. Ze lieten een filmpje zien waar je tenen van kromtrokken. Gezellig in zee zwemmen in een boerkini… De jonge socialisten hadden een boerkini aangetrokken… Boerkini… Zo’n fantastisch ding, leken ze te zeggen.

Volgende acties van de Jonge Socialisten: Hinkelen op zwarte kousen op de biblebelt? Of…peies laten groeien en wandelen door Amsterdam Slotervaart? (Dat zou trouwens erg moedig zijn!)

Ergerlijk…

Het laat-op-de-avond praatprogramma van Jeroen Pauw is weer begonnen. De Olympische spelen hebben plaatsgemaakt voor de talkshows. Ik vind dat wel fijn. Langzaam keert het gewone leven weer terug. Ook de problemen, want Pauw is eigenlijk iets te laat op de avond. Op het moment dat zijn programma begint, zou ik, als ik verstandig was, in bed moeten liggen. Ik ben niet verstandig maar wel heel erg nieuwsgierig. Gisteren aan tafel bij Jeroen Pauw drie topsporters en Hans van der Tocht.

Hans van der Tocht staat voor mij symbool voor alles wat oppervlakkig en vervelend is op de televisie. Toen ik nog maar net een leven op mezelf leefde, was Hans van der Tocht veel op de televisie. Hij presenteerde van alles. Als ik het goed heb was hij zelfs even televisieomroeper. Een beroep dat nu helemaal is uitgestorven. Maar er is dus een tijd geweest dat er aan het begin van een uitzendblok een hoofd in beeld verscheen die aankondigde wat we zouden gaan zien. Meestal een knappe dame maar soms dus ook een man. Maar echt bekend werd Hans van der Tocht door het programma ‘Rad van Fortuin’. Geen idee wat het was, want ik heb het nooit gezien; ik keek wel uit! Als wij het onderling hadden over de vervlakking van de maatschappij en de oppervlakkigheid van de televisie, dan werd Hans van der Tocht erbij gehaald, steevast.

Hoewel hij een tijd de glamourboy van de televisie was, ging het hem niet voor de wind. Wat er precies allemaal misging, geen idee, ik lees geen roddelbladen, maar ik begreep dat drank een grote rol speelde. Dan zullen vrouwen vast ook een rol hebben gespeeld, denk ik, maar ik weet het dus niet. Dertig jaar na dato zat hij gisteren weer met zijn kop op de buis. Dat liet hij zich niet afpakken. Gisterenavond zat de oud- en dik geworden Hans van der Tocht aan tafel bij Jeroen Pauw en zijn bek was niet dicht te timmeren.

(…Femke Heemskerk vertelde over hoe hard ze getraind had en hoeveel ze over had om die honderd of tweehonderd meter in het zwembad als snelste te zwemmen. Hoe dat door een verkeerde trainingstactiek volkomen misliep. Hoe zwaar dat was. Daarna vertelde Tom de Moulin hoe het is om vlak voor het belangrijkste sportevent, waar iedereen (inclusief hijzelf) ervan overtuigd was dat hij een gouden medaille zou halen, zwaar geblesseerd te raken. Hoe hij desalniettemin meedeed en ‘slechts’ een zilveren medaille won. Tenslotte Marhinde Verkerk. Ze zat er zoals ik haar nog niet kende; als een knappe, jonge vrouw. Ik kende haar alleen bloedbevlekt, uitgeput en radeloos van verdriet. Ze vertelde wat acht of negen minuten judo met je lijf doet. Hoeveel conditie je nodig hebt om dat vol te houden. En… de teleurstelling als ze je op een discutabele beslissing je droom op goud afpakken…)

Ondertussen strooide Hans van der Tocht overal misplaatste grappen, onterechte opmerkingen, ongevraagde kritiek en kwinkslagen die je tenen deden krommen. En Hans wist van geen ophouden want hij wilde aandacht. Heel erg veel aandacht. Niets anders dan al die camera’s op hem gericht. Hij wilde Pauw zijn. Laten zien dat hij er nog was. Dat hij groot en mooi en sterk was. Geestig en to-the-point. Maar in werkelijkheid zat daar Hans van der Tocht. Erg oud geworden en veel te dik. En ergerlijk. Heel erg ergerlijk. (lekker woord trouwens…ergerlijk)

Jeugdzorg

Toen ik zeventien was werd ik uit huis geplaatst. De echte overwegingen van de plaatsende instanties weet ik niet, maar ik was er erg blij mee. Er was op dat moment niets dat ik liever wilde; op mezelf zijn. Volwassen zijn. Maar helemaal op mezelf, dat zat er niet in. Ik kwam op Karspel terecht. In een flat met leeftijdsgenoten. De meesten hadden een carrière achter de rug in tehuizen en pleeggezinnen. In de flat waar wij zaten was het de bedoeling dat je geleerd werd om op eigen benen te staan. Ik heb in die anderhalf jaar dat ik er gewoond heb erg veel meegemaakt. Een hectische periode was het voor mij. Alsof het allemaal gisteren gebeurd is. Ik kan mezelf nog zo verplaatsen naar dat kamertje waar ik toen zat, veertig jaar geleden. Karspel stond bol van emotie. Er was niets voor nodig om de vlam in de pan te laten slaan.

Gisteren was Elise Teulings te gast bij Jeroen Pauw. Elise Teulings werd als vijfjarig kind uit huis geplaatst. Ze kwam, samen met haar broertje, in een pleeggezin terecht. Daar werd ze vanaf de eerste minuut aan heftige lijfstraffen onderworpen. Vijf jaar oud en dan al voor straf buiten in het donker in de sneeuw gezet. Hoe kunnen mensen dat een kind aandoen. Daarbij komt dat Elise Teulings een knappe vrouw is. Ze loenst licht maar erg charmant. Haar ogen vol emotie. Dat bracht de ridder in mij naar boven en ik wilde haar graag met terugwerkende kracht beschermen. Arme Elise Teulings. Ze schreef een boek over haar periode in het pleeggezin, maar ik denk niet dat ik het ga lezen. Ik hou de herinnering aan die knappe licht loensende vrouw graag in mijn hoofd. Bovendien heb ik tehuizen-geweld om me heen gezien, en dat is voor mij voldoende.

Zorgen voor andermans kinderen blijft een probleem. Van het Burgerweeshuis uit de zeventiende eeuw tot de pleegzorg van nu, kinderen zijn onbeschermd zonder eigen ouders. Natuurlijk, altijd zijn er goede pleeg- en adoptieouders. Laten we daar duidelijk over zijn, maar verhalen over mishandeling overheersen. Kinderen die verder moeten zonder hun natuurlijke ouders zijn per definitie beschadigd. Het hoort niet. De natuur heeft het zo niet bedoeld. Kinderen horen beschermd en verzorgd te worden door hun eigen ouders. Als dat om de een of andere manier niet gaat, dan raak je beschadigd. Een beschadigd kind is geen gemakkelijk kind. Een moeilijk kind lijkt om geweld te vragen. Maar dat is natuurlijk niet zo. Kinderen zijn weerloos, zelfs als ze zich niet fijn gedragen.

Soms moet ik aan Charles denken en Henry en Jan-Willem. Henry en Jan-Willem waren criminelen in de dop. Ik wist dat en ik voelde dat. Ik ging niet meer met ze om dan strikt noodzakelijk. Ze zijn beiden al lang geleden overleden. De levensverwachting van kinderen in de jeugdzorg is niet hoog. Henry en Jan-Willem hadden het voorzien op Charles. Charles had een hersenbeschadiging opgelopen en was, zo ging het verhaal, door zijn hoogopgeleide rijke ouders, verstoten. Charles kreeg na verloop van tijd een kamer vlak bij mij terwijl hij aanvankelijk naast Jan-Willem woonde Achteraf hoorde ik dat Charles verschrikkelijk was mishandeld en gekleineerd. Door Henry en Jan-Willem. Op alle mogelijke manieren. Arme Charles. Ik had een zwak voor hem al moest je een hoop geduld met hem hebben; hij begreep zelden iets in één keer. Had ik hem maar kunnen beschermen! Had ik Elise Teulings maar kunnen beschermen!

Schaamte en rechtvaardigheid…

Gisterenavond laat had ik last van opkomende schaamte en een in opstand komend gevoel voor rechtvaardigheid. Aan tafel bij Jeroen Pauw zat Wil Schuurman. Wil Schuurman is weduwe van Hans Janmaat. Hoewel bijzonder onhandig en zonder veel uitstraling, verwoordde Hans Janmaat met zijn Centrumpartij, een opkomend gevoel van onbehagen met migranten uit een islamitische cultuur. In een tijd dat men nog vond dat racisme niet mocht en niet kon, probeerde Hans Janmaat een racistisch voet tussen de deur te krijgen. Nagenoeg zonder succes. Wat dat betreft heeft Geert Wilders het tij mee.

Een andere overeenkomst tussen Hans Janmaat en Geert Wilders is dat beiden leefden onder een voortdurende dreiging. Daar ben ik niet gelukkig mee. Elk standpunt dien je te bestrijden met argumenten, ook een extreem standpunt. Dreiging lijkt de prijs voor een extreem standpunt. Na de moord op Pim Fortuyn is het beleid rond beveiliging compleet gewijzigd. Wilders profiteert hiervan. Bij Hans Janmaat werd gejuicht als hem iets werd aangedaan. Helaas!

De politieke boodschap van Hans Janmaat staat lijnrecht tegenover mijn politieke opvatting. Dat staat Geert Wilders ook. Hans Janmaat was een overtuigd racist en niet erg slim terwijl Geert Wilders erg gewiekst is en geen politieke opvatting heeft maar meer kijkt naar wat al of geen succes heeft.

In 1986 was er een partijbijeenkomst van de Centrumpartij ergens in het land. Actiegroepen kregen daar lucht van en togen naar dat dorp. Onder de actievoerders een stel regelrechte criminelen. Het grijze gebied tussen actie voeren en crimineel gedrag was toen best groot. Eigenlijk veel te groot. Hoewel de overheid door had dat actiegroepen onderweg waren, deed die overheid niets om de leden van de Centrumpartij te beschermen. Nu, achteraf gezien, volkomen onbegrijpelijk.

Actievoerders gooiden zelfgemaakte fosforbommen in het hotel waar de Centrumpartij vergaderde. Daardoor vloog het hotel in brand. De vergaderende leden van de Centrumpartij waren in doodsangst. Voor de deur stond een joelende menigte gewapend met knuppels en kettingen. Binnen woedde een brand. Als ik me dat nu zo voorstel, dan raak ik ook in een blinde paniek. Geen kant kan je uit. De partijleden holden naar boven. Eigenlijk ook geen optie omdat het vuur snel om zich heen greep en je daarmee wegloopt van de juiste vluchtroute. Die was, dus, geblokkeerd door de actievoerders. Er bleef geen andere keus dan uit het raam te springen… Wil Schuurman raakte daarbij gewond. Sindsdien zit ze in een rolstoel.

Mijn schaamte… Ik heb geen traan gelaten destijds. Ik hoorde het nieuws en liet het over me heenkomen. Misschien heb ik wel gegniffeld: Eigen schuld dikke bult. (Ik wist toen overigens nog niets over wat Wil Schuurman was overkomen).

Mijn gevoel voor rechtvaardigheid komt zwaar in opstand omdat de brandstichters bekend zijn. De brandstichters hebben geen enkel besef van hoe misdadig hun actie was. Brandstichten was toen een ernstige misdaad en is het nu nog steeds. Ik vraag me af hoe rechtvaardig het is dat deze misdaad verjaard is…

Won Yip heeft geen last van racisme.

Enkele dagen geleden was Won Yip te gast bij Jeroen Pauw. Ik heb bewonderend zitten kijken naar Won Yip. Hij is een zakenman. Een goede zakenman want hij is steenrijk. Hij kwam in het nieuws omdat hij een penthouse gekocht heeft in de Houthavens. In mijn buurtje dus. Niet zomaar een penthouse heeft hij gekocht, maar de duurste ever. Als je in staat bent om zo’n penthouse te kopen, dan ben je wel geslaagd als zakenman. Het doel van een zakenman is geld verdienen, en je kan moeilijk zeggen dat hij dat niet doet. Maar dat is niet de reden waarom ik hem bewonder.

Won Yip was uitgenodigd door Pauw omdat hij ooit geïnterviewd was door Robert Vuijsje voor de Volkskrant over etniciteit en Nederland. Om die reden had Pauw meerdere mensen uitgenodigd: Een beeldschone zwarte Surinaamse goedgebekte presentatrice, een Antilliaanse rapper en een Marokkaanse cabaretière. Het gesprek ging al snel over racisme in Nederland. Vooral de Marokkaanse cabaretière leek wat dat betreft over weinig gevoel voor humor te beschikken. Alleen al vanwege de namen Mohammed of Omar werden mensen niet uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek, betoogde ze. De beeldschone presentatrice ging daar nog een stap overheen over hoe slecht de blanke Nederlander om ging met de zwarte medelander. Kortom het werd een droeve exercitie aan de tafel van Jeroen Pauw.

Won Yip hield zich nogal op de achtergrond bij al dat geweeklaag. De man was überhaupt niet bereid om deel te gaan nemen, bleek later. Racisme was gewoon niet zijn ding. Racisme lag bij een ander. Je kan erom huilen, maar ook om lachen; de ander verander je daar niet mee. Won Yip lacht om racisme en gaat verder met wat hij belangrijk vindt. ‘Wij Chinezen maken een omelet met tomatensaus en laten het chinees klinken door het Foe Yong Hai te noemen. Je zal het in China niet kunnen kopen, maar hier kunnen we er geld mee verdienen. En als ik een Nederlander een Foe Yong Hai verkoop, dan moet hij me betalen, en dat is het enige dat me interesseert.’ Zo sprak de zakenman verhelderend. Racisme interesseerde hem gewoon niet; het was zijn probleem niet; het was het probleem van een ander.

Het standpunt van Won Yip paste niet in het plaatje van de discussie. Hij werd niet tegengesproken, maar volledig genegeerd. Er werd schande gesproken over werkgevers die Antillianen niet uitnodigden voor een stage, over mensen die ‘neger’ zeiden of ‘zwarte’ etcetera. Vooral de Marokkaanse caberetiere (met weinig gevoel voor humor) was weinig steekhoudend aan het woord. Won Yip had zijn zegje gedaan en glimlachte op de achtergrond. Vermoedelijk was hij bezig met waar hij goed in is…zakendoen!

Won Yip heeft geen last van racisme.

Onvoorbereide interviewer

Gisterenavond zag ik één van de beste interviewers van Nederland behoorlijk door de mand vallen. Pauw interviewde minister Melanie Schultz van Verkeer en Waterstaat. Jeroen Pauw had de eerste vraag goed voorbereid, zo leek het. Pauw wilde dat de minister in ging op de volgende stelling: Nu Volkswagen gesjoemeld heeft met de software, geven de testen een rooskleuriger beeld over de CO2 uitstoot dan het beeld in werkelijkheid is. Doordat Nederland uitgaat van deze verkeerde gegevens, voldoet Nederland niet meer aan de CO2-normen. Schultz legde uit dat die verkeerde en frauduleuze testresultaten in de brochure van Volkswagen terecht kwamen. Dat zij er altijd al vanuit ging dat deze gegevens rooskleuriger waren dan de werkelijkheid. Daarom testte Nederland alle auto’s in het echt. Daaruit kwamen de juiste cijfers. Nederland heeft daardoor altijd met de juiste cijfers gerekend.

Dat leek mij een duidelijk antwoord. Logisch ook. Ondertussen begon ik me af te vragen waarom niet alle europese landen op deze manier hun testen uitvoerden. Je weet per slot hoe dingen werken; als je er erg veel belang bij hebt dan modelleer je de waarheid, of je dat nou wil of niet.

Jeroen Pauw ging door met zijn volgende vraag: Nu ontdekt is dat Volkswagen en, let maar op, de hele autoindustrie, foute software in de auto’s heeft gestopt, kan Nederland niet meer voldoen aan de afgesproken CO2-normen. Wat gaat de minister hieraan doen? Als ik daar als minister had gezeten (wat ik godzijdank niet deed) dan was ik nu in volkomen verwarring geraakt. Ik zou hebben gedacht dat ik de vraag niet begreep. Dit was toch zo ongeveer dezelfde vraag als die hij al eerder gesteld had? Ik zou compleet aan mezelf zijn gaan twijfelen. Gelukkig zat ik daar niet, maar minister Melanie Schultz van Verkeer en Waterstaat. Onverstoorbaar antwoordde ze dat Nederland nooit is uitgegaan van wat Volkswagen in haar brochure zette. Nederland gaat ervan uit dat autofabrikanten de waarheid in hun brochures rooskleuriger voorstellen dan de werkelijkheid. Om die reden voert Nederland zelf haar testen uit door in een ‘gewone’ situatie te testen. Als je van deze testresultaten uitgaat bij je berekeningen van de CO2 uitstoot, dan kan het niet misgaan. Op dezelfde vraag kwam hetzelfde antwoord. De minister was compleet meester over de zaak. ‘Kom maar op met je derde vraag’, leek ze uit te stralen. En die derde vraag kwam…

Nu vast is komen te staan dat Volkswagen software in haar auto’s heeft gestopt die verkeerde resultaten opleveren als de auto’s worden getest, is het zo dat er nu veel auto’s rondrijden die meer CO2 uitstoten dan er in Europa was afgesproken. Nu blijken alle rapportages over de uitstoot van CO2 die Nederland maakt, fout. Wat gaat de minister eraan doen?

Nu brak bij mij het angstzweet uit. Eén van de beste interviewers van Nederland heeft dit interview compleet niet voorbereid of compleet fout voorbereid. Ik zag mezelf daar aan tafel als Jeroen Pauw zitten. Life op televisie. Miljoenen kijkers. Tegenover je zit een minister. Je hebt een vraag voorbereid en nagedacht over een paar antwoorden die ze zou kunnen geven en daar vervolgvragen op bedacht. Maar…de minister geeft een onverwacht antwoord. Je hebt geen vervolgvragen op dat antwoord. Hoe nu verder? Paniek!!!! Dan maar dezelfde vraag nog een keer gesteld… Zou het zo gegaan zijn?

Minister Melanie Schultz van Verkeer en Waterstaat bleef de rust zelve. En ja hoor, daar begon ze weer: Nederland gaat niet uit van de gegevens die de autoindustrie in haar folders zet etc.

Gisterenavond heb ik ontdekt dat ik niet deug voor minister, maar ook niet voor interviewer… maar al helemaal niet voor  onvoorbereide interviewer.